เสน่หาอินคา

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 17,946 Views

  • 42 Comments

  • 246 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    42

    Overall
    17,946

ตอนที่ 26 : บทที่ 6 เฝ้ามอง [1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 ธ.ค. 60







 

บทที่ 6

เฝ้ามอง

 

 

หญิงสูงวัยชาวเปรูก้าวฉับๆ ราวกับไม่ใช่คนแก่อายุเจ็ดสิบกว่า เธอล้างมือเปลี่ยนเสื้อผ้าปลอดเชื้อแล้วเข้าไปในห้องไอซียูพร้อมกับ
โซลาโน่ ซึ่งเป็นคนไปรับเธอมาที่โรงพยาบาล เมื่อเห็นร่างของหลานสาวนอนอยู่บนเตียงโดยมีสายอะไรต่อมิอะไรระโยงระยาง อีกทั้งยังสวมหน้ากากสำหรับช่วยหายใจ ความแข็งแรงก่อนหน้านี้ก็แทบจะอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น โรมีนาล้มพับลงไปกองกับพื้น

 

“คุณย่าโรมีนาครับทำใจดีๆ ไว้นะครับ” โซลาโน่ปราดเข้าประคองหญิงสูงวัย กำลังจะพาออกไปข้างนอกทว่าโรมีนาโบกมือปฏิเสธ แล้วไปยืนเกาะขอบเตียงมองหน้าหลานสาว น้ำตาไหลออกจากดวงตาแห้งผาก

 

“หมอบอกว่าหลานของย่าจะหายมั้ยคุณโซลาโน่” เธอหันมาถามชายหนุ่มซึ่งยืนผสานมือกันไว้ด้านหน้า ท่าทางของเขาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด

 

“คุณรีเพียงแค่หลับไปเท่านั้นครับคุณย่า คุณหมอเองก็งงเพราะไม่เคยเจอเคสแบบนี้มาก่อน แต่คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้คุณรีฟื้นขึ้นมาให้ได้” ชายหนุ่มให้คำสัญญาหนักแน่น หากว่าภายในสามวันอาการของยาบารีไม่ดีขึ้น เขาจะย้ายหญิงสาวไปรักษาที่ลิมา

 

“ย่าไม่น่าให้หนูรีมาที่นี่เลย ไม่น่าเลยจริงๆ” โรมีนาร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น

 

“ไม่ใช่ความผิดของคุณย่าหรอกครับ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของผมเอง ถ้าไม่ใช่เพราะผม คุณรีคงไม่ต้องเป็นแบบนี้”

 

“อย่าโทษตัวเองเลยคุณโซลาโน่ ทุกอย่างมันคงถูกลิขิตเอาไว้หมดแล้ว” โรมีนาถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยอ่อน ตั้งแต่รู้ข่าวเธอแทบไม่ยอมรับประทานอะไร ด้วยความเป็นห่วงหลานสาว และยิ่งมาเห็นอาการของหลานสาวเธอก็แทบล้มทั้งยืน

 

“ครับ” แม้ชายหนุ่มจะขานรับออกไปเช่นนั้น ทว่าในใจของเขาก็ยังก่นด่าตนเองว่าเป็นต้นเหตุทั้งหมดอยู่ดี หากยาบารีไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย รอยแผลนี้คงกัดกินหัวใจของอาจารย์หนุ่มไปตลอดชีวิต

 

“แล้วค่ารักษาพยาบาลล่ะจะทำอย่างไร ย่าเองไม่ได้มีเงินถุงเงินถังที่ไหน แล้วแม่ของยาบารีก็เป็นแค่แม่ค้าทำมาหาเช้ากินค่ำเหมือนกัน” อุปสรรคของคนจนก็คือกลัวค่ารักษาพยาบาล ยิ่งเป็นโรงพยาบาลเอกชนอย่างที่โรงพยาบาลนี้แล้วละก็ เธอคงต้องขายบ้านมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลแน่ๆ

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงครับคุณย่า เรื่องนี้ผมจะเป็นธุระให้เอง”

 

“ย่าเกรงใจคุณ คุณไม่ได้เป็นอะไรกับหนูรี แม้ว่าเรื่องนั้น...”
โรมีนาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดูเหมือนว่าสิ่งที่โซลาโน่บอกเธอจะเป็นความจริงเข้าไปทุกที แม้ใจจะไม่อยากเชื่อ แต่บางครั้งเธอก็ต้องเชื่อโดยปราศจากเหตุผล

 

“เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกแม่ของหนูรีเขาล่ะ รอดูอาการอีกสักพักก่อน ย่าไม่อยากให้ทางนั้นเสียขวัญ เพราะดูแล้วก็เหมือนว่าหนูรีหลับไปเฉยๆ เสียอย่างนั้น” โรมีนาลูบผมเส้นเล็กสีดำละเอียดอย่างเบามือ แล้วก้มตัวลงจุมพิตบนหน้าผากของหลานสาว

 

“อย่าหลับไปนานนักนะหนูรี คนทางนี้เป็นห่วงมากรู้มั้ย” หญิงสูงวัยปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาอีกครั้ง ได้แต่ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ได้โปรดคืนหลานสาวของเธอกลับมาด้วยเถิด...

 

 

 

 

โซลาโน่มาส่งหญิงสูงวัยที่บ้าน นั่งคุยเป็นเพื่อนท่านแล้วส่งท่านเข้านอนก่อนจะกลับออกมา ร่างสูงใหญ่ถอนหายใจแรงๆ ราวกับต้องการให้ความทุกข์ที่มีอยู่ท่วมท้นหัวใจหลุดหายไปเสียบ้าง ทว่ามันกลับยิ่งทวีความเครียด ความกดดันที่ถาโถมเข้ามาราวกับพายุร้าย

 

แล้วถ้ายาบารีไม่ฟื้นล่ะ เขาจะทำอย่างไร คำถามนี้ทำให้ชายหนุ่มส่ายหน้าขับไล่ความคิดในแง่ลบออกไปโดยเร็วที่สุด เขาควรมีความหวัง ความหวังที่จะให้ยาบารีตื่นขึ้นมา เขาจะทำให้เจ้าหญิงนิทราฟื้นคืนมาให้ได้ไม่ว่าด้วยวิธีใดก็ตาม เขาไม่ใช่เจ้าชายในนิทานที่แค่เพียงจูบหญิงสาวก็ฟื้นกลับคืน แต่ในสายตาของหญิงสาวเขาคือโจรหน้าตาเหี้ยมโหด...

 

และโจรคนนี้จะต้องคิดหาวิธีทำให้หญิงสาวตื่นขึ้นมาให้ได้!

 

 











เสน่หาอินคา
เพียงฤทัย
www.mebmarket.com
ยาบารี ยาบารี ที่รักของข้า? เสียงเรียกอันแสนคุ้นเคยของใครบางคนที่ ยาบารี หญิงสาวลูกครึ่งไทย-เปรู ฝันถึงตั้งแต่ครั้งแรกที่เดินทางมายังเปรูดินแดนต้นกำเนิดอาณาจักรอินคาที่เธอหลงใหล เสียงปริศนาดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งในยามหลับและยามตื่นราวกับกำลังเรียกเธอให้ไปหา... แล้วปาฏิหาริย์ก็ชักนำให้เธอหลงกาลเวลาไปยังอาณาจักรอินคา ดินแดนแห่งทองคำเมื่อสี่ร้อยกว่าปีก่อน ด้วยสร้อยพระอาทิตย์ของสำคัญที่บิดาทิ้งไว้ให้ก่อนจะเสียชีวิต ณ ที่แห่งนี้ เธอได้พบและผูกพันหัวใจไว้กับเจ้าชายทูปัก วีรา เจ้าชายหมอผู้สูงศักดิ์ ท่ามกลางสงครามและยุคสมัยแห่งการล่มสลายของอาณาจักรที่รุ่งเรือง หญิงสาวผู้มาจากอนาคตและเจ้าชายหนุ่มจะร่วมกันแก้ไขหน้าประวัติศาสตร์ได้หรือไม่ แล้วเธอจะหาทางกลับมายังปัจจุบันได้อย่างไร เมื่อยังมีสายสัมพันธ์รักอันยิ่งใหญ่กับชายสูงศักดิ์เกี่ยวกระหวัดให้หัวใจมิอาจลืมเลือน ***ปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นจากหัวใจรัก นำพาให้คนทั้งสองได้พบเพื่อจาก และพรากเพื่อเจอ ตราบใดที่หัวใจทั้งสองดวงยังคงร้อยรัดด้วยสายใยแห่งรักและผูกพัน ปาฏิหาริย์จะชักพาหัวใจทั้งสองดวงให้กลับมาเคียงคู่กันในสักวัน

ซากุระผลิที่กลางใจ
เพียงฤทัย
www.mebmarket.com
หลิวหลุดเข้าไปใน 'ยุคสมัยเฮอัน' ซึ่งย้อนอดีตไปถึงพันปีเหตุการณ์กลับตาลปัตรเมื่อเธอกลายเป็นคุณหนูของคฤหาสน์อาจิไซ บุตรีขององคมนตรีชั้นเอกผู้เป็นข้ารองบาทขององจักรพรรดิในขณะเรื่องราวผิดฝาผิดตัวสร้างความโกลาหลวุ่นวายหัวใจของหญิงสาวก็เบ่งบานไม่ต่างจากดอกซากุระ

ดวงใจปฏิพัทธ์
สะมะเรีย
www.mebmarket.com
เลือดต้องล้างด้วยเลือด จักต้องแผดเผาศัตรูให้พินาศย่อยยับแต่เหตุใดเล่า... เมื่อเห็นนางเจ็บ เขากลับเจ็บยิ่งกว่า! องครักษ์หนุ่มนัยน์ตาสีน้ำเงิน ผู้ที่เข้ามาทำให้โลกของเจ้าหญิงครีษมาสดใส นางหลงรักเขาอย่างหมดหัวใจ ทว่าการที่องครักษ์หนุ่มเข้ามาใกล้ชิดนางนั้นกลับเต็มไปด้วยเงื่อนงำ... เมื่อองครักษ์หนุ่มคืนสู่ศักดิ์อันแท้จริง เขาคือเจ้าชายภานรินทร์ที่หายสาบสูญ เขากลับมาอีกครั้งเพื่อขจัดความอยุติธรรม พร่าเกียรติและศักดิ์ศรีเจ้าหญิงผู้สง่างามให้พลิกผันเป็นเพียงนางบำเรอชั้นต่ำ!นาง...เจ็บเจียนตายแต่หัวใจกลับรักเขาเขา…แค้นฝังใจแต่มิอาจปล่อยมือจากนางบทสรุปความรักจะเป็นเช่นไร...รักฤาชัง

มายามรณะ
รางนาก
www.mebmarket.com
ภาพหลอน! ความกลัว! ความตาย! และความสิ้นหวัง! ประดังเข้าสาดซัดนางเอกสาวดาวรุ่งราวกับห่าฝนในคืนเดือนมืด เมื่อมือที่มองไม่เห็นยื่นมากระชากชีวิตของหญิงสาวให้เปลี่ยนไปตลอดกาล...

มะนาวซ่อนหวาน
สะมะเรีย
www.mebmarket.com
ใครๆ ต่างพากันตั้งฉายาให้ มะนาว ว่า...ไฮโซขาวีน และ ไฮโซมือตบแต่...อย่าได้แคร์สื่อ เธอยังคงสวย เริด เชิด หยิ่งจนกระทั่งผู้เป็นบิดาต้องงัดไม้เด็ดมาปราบลูกสาวหัวดื้อทางด้าน เตชธรรม ถึงกับกุมขมับเมื่อได้รับมอบหมายให้ดัดนิสัยยายตัวร้ายที่เขาให้คำจัดความว่าตั้งแต่แรกเห็นว่า‘ชอบเที่ยวกลางคืน ยั่วยวนผู้ชาย ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว’ชายหนุ่มจึงงัดสารพัดวิธีที่มั่นใจว่าได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ออกมาจัดการทว่า...ผิดคาด เมื่อมะนาวลูกนี้ไม่ได้มีดีแค่ความเปรี้ยวซ่าอย่างที่คิดและกว่าจะรู้ตัวว่า...ผิดแผน หัวใจก็ลิ้มรสหวานจนถอนตัวถอนใจไม่ขึ้นเสียแล้ว

มนตราสีกุหลาบ
สะมะเรีย
www.mebmarket.com
มนตราแห่งเพตรา ดลบันดาลให้หัวใจสองดวงผูกพัน ก่อเกิดเป็นความรักร้อนแรงจนแม้แต่แสงจากดวงอาทิตย์ก็มิอาจเทียบ หลังจากผิดหวังในความรัก ยี่สุ่น...หญิงสาววัยเบญจเพสจึงตัดสินใจเดินทางมายังจอร์แดนตามคำชักชวนของมารดา พร้อมความเชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่งเธอจะได้พบรักแท้ และเมื่อเธอมาถึงนครเพตรา?นครศิลาสีชมพู เธอก็ได้พบรัฟฟาน หนุ่มจอร์แดนมาดเข้ม เธอหลงคิดว่าเขาเป็นไกด์พื้นเมืองจึงใช้งานเขาสารพัด รัฟฟาน... ตำรวจสากลผู้ได้รับมอบหมายให้มาสืบหาแหล่งผลิตยาเสพติดที่นครเพตรา ยินยอมเป็นไกด์ให้ยี่สุ่นเพราะต้องการปลอมตัวให้แนบเนียน ไม่เป็นที่สงสัยของคนร้าย แต่นักท่องเที่ยวสาวกลับทำให้เขาต้องคิดทบทวนว่าเขาคิดผิดหรือไม่ที่ยอมเป็นไกด์ให้เธอ เพราะเธอเปิ่นและบ้าดีเดือดชนิดไม่มีใครเหมือน ซ้ำยังทำให้หัวใจเขาหวั่นไหว ท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ ความรักได้ก่อเกิดขึ้นจากความใกล้ชิด พร้อมกับอันตรายที่คืบคลานเข้ามาให้เขากับเธอร่วมกันฟันฝ่า เพื่อพิสูจน์ว่ารักแท้มีอยู่จริง +++++++++++++“ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อว่าผมไม่ได้ตั้งใจลวนลามคุณ ผมแค่เข้ามาปลุกคุณไปกินอาหารเย็น” รัฟฟานหัวเสียไม่น้อย นี่ล่ะเขาถึงไม่อยากมีแฟนเพราะรำคาญผู้หญิงที่ชอบพูดไม่รู้เรื่อง เอะอะก็โวยวายเอาไว้ก่อนไม่เคยฟังเหตุผลอะไรเลยสักอย่างเดียว“ฉันไม่เชื่อ”“ถ้าอย่างนั้นผมจะทำให้ดู”“คุณ...”รัฟฟานไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวโวยวายไปมากกว่านี้ เขาปิดปากอิ่มได้รูปด้วยริมฝีปากเรียวอย่างรวดเร็ว ยี่สุ่นพยายามโวยวายแต่กลับเป็นการเปิดเรียวปากให้ชายหนุ่มแทรกลิ้นร้อนเข้าไปตวัดเร้าควานหาความหอมหวานจากปากนุ่มสีกุหลาบ ยี่สุ่นสั่นไปหมดทั้งตัว หัวสมองหนักอึ้ง รู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ แต่แล้วเขาก็เติมเต็มลมหายใจให้เธอพร้อมๆ กับฉกฉวยมันไป สลับไปมาจนเธอชาวาบจนถึงปลายเท้า แข้งขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ติดพื้น เมื่อเขาบดจูบเร่าร้อนยาวนานจนเธอเผลอกอดตอบเขาและเผลอ...จูบตอบเขาอย่างไร้เดียงสารัฟฟานผละออกจากริมฝีปากอิ่มอย่างเสียดาย ยี่สุ่นทรุดฮวบลงไปกองที่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง คิดหาคำพูดหรือคำด่าทอไกด์หนุ่มไม่ถูก นั่งบื้อใบ้หัวสมองมึนงงด้วยความสับสน“คราวนี้เชื่อหรือยังว่าผมมาปลุกคุณให้ตื่นไปรับประทานอาหารเย็น ไม่ได้ตั้งใจเข้ามาลวนลาม เพราะถ้าผมตั้งใจจะทำ...ผมจะทำแบบเมื่อครู่นี้ เอาละ...อีกสิบห้านาทีผมจะกลับเข้ามารับ อย่าช้าล่ะเพราะที่นี่จัดอาหารเย็นแบบบุฟเฟต์หากเกินเวลาไปมากกว่านี้อาจไม่เหลืออะไรให้คุณกิน” พูดจบเขาก็เดินออกไปทิ้งให้หญิงสาวนั่งหน้าแดงก่ำจูบแรกของฉัน...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น