บุพเพร้ายแสนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 868 Views

  • 7 Comments

  • 25 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    127

    Overall
    868

ตอนที่ 6 : ก่อนเกิดเหตุการณ์เสียใจ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61

“เมื่อคืนแกไปไหนมา” พักตราถามคนที่เปิดประตูห้องเข้ามาอย่างขวางๆ

“ไปกับแกไง” หญิงสาวรู้ว่าเพื่อนหมายความว่าอะไรแต่เฉไฉไม่ตอบเพราะไม่มีความจำเป็นขนาดนั้น ด้านพักตราทำหน้าบึ้งไม่สบอารมณ์ด้วยรู้ดีว่าถ้าเพื่อนรวน (กวน) คือไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้น

“เออ...” พักตรากระแทกเสียงก่อนจะกลับมาถามคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม “เรียนจบแล้วแกจะย้ายเลยมั้ย”

นนทพัฒน์ทำหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ว่าจะยัง ที่นี่มันก็ดีอยู่แล้ว”

“แจ่มเลย! ไว้ว่างๆ ฉันจะได้มานอนกับแกส่วนค่าห้องก็หารสองเหมือนเดิมส่วนค่าน้ำค่าไฟแกก็จ่ายเองไปแล้วกัน”

นนทพัฒน์พยักหน้ารับน้ำใจจากเพื่อนสนิท ที่ถึงปากจะไม่ค่อยดีแต่มีความจริงใจและคอยช่วยเหลือเพื่อนไม่ได้ขาด บ้านของอีกฝ่ายทำรับเหมาก่อสร้างจึงไม่แปลกที่จะมีเงินกินเงินเที่ยวได้ทั้งปีโดยไม่ต้องทำงานแต่เจ้าตัวกลับขอทางบ้านแค่ค่าหน่วยกิตส่วนค่ากินจะทำงานหาเงินเอง พอจบออกมาก็ขอหาประสบการณ์ข้างนอกสักสองสามปีที่บ้านก็ไม่ขัดเพราะมีลูกชายคนโตคอยดูแลอยู่แล้ว

“แกจะทำงานที่ไหน ไปสมัครไว้บ้างหรือยัง”

“ยัง แต่พรุ่งนี้ว่าจะไป” พักตราพยักหน้ารับอีกฝ่ายจึงถามต่อ “แล้วแกอ่ะ”

“ฉันว่าจะลองตั้งเพจรับจัดตกแต่งภายในดู” พักตราพูดตาเป็นประกายก่อนจะหันมาหาเพื่อนตัวเอง “แกมาทำกับฉันมั้ย ชวนไอ้พวกนั้นมาด้วยถือซะว่านี่เป็นงานฟรีแลนซ์แล้วแกก็หางานประจำทำควบคู่ไปด้วยไง”

“เออเข้าท่า...ฉันเอาด้วย”

“งั้นฉันโทร.ถามพวกนั้นก่อน”

เพียงไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์แฟนเพจ อินทีเรีย ดีไซน์ก็ถือกำเนิดขึ้นโดยมีสมาชิกทั้งหมดเจ็ดคน ถึงแม้ว่าบางคนจะไปอยู่ต่างจังหวัดแต่ก็สามารถทำงานได้โดยถ้ามีลูกค้าติดต่อเข้ามาแล้วอยู่ใกล้เคียงกับใครคนนั้นก็จะได้ไปเลยอย่างไม่ต้องสงสัยแบ่งรายได้เป็น เจ้าของเพจ (พักตรา) 10% และคนรับงาน 90% รายได้ดีขนาดนี้ไม่รับไว้ยังไงไหวล่ะ

ในช่วงแรกยังไม่บูมมากนักเนื่องจากเป็นเพจเปิดใหม่ก็เลยยังไม่ได้รับความไว้วางใจเท่าที่ควร จนมีรุ่นน้องต่างคณะสองคนที่รู้จักพวกเธอเป็นอย่างดีติดต่อมาให้ช่วยออกแบบสวนให้พ่อกับแม่และออกแบบภายในบ้านใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จผลปรากฏว่าเป็นที่ถูกใจของรุ่นน้องมาก จนข่าวเริ่มแพร่สะพัดคนก็หลั่งไหลกันเข้ามาไม่ได้ขาด ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นเพจใหญ่ที่มีลูกค้าเป็นร้อยเป็นพันแต่แค่วันละคนสองคนที่มีมาเกือบทุกวันก็ถือว่าคุ้มแล้ว

ถึงแม้จะเป็นเพจไม่ใหญ่ลูกค้าส่วนมากมีแต่คนรู้จักมักคุ้นแต่ทั้งเจ็ดคนก็พอใจเพราะต่างคนต่างมีงานประจำของตัวเองอยู่แล้วที่เลือกทำฟรีแลนซ์ร่วมกันเพราะได้ทำงานกับเพื่อนสนิทแถมยังได้งานที่ตัวเองรักเพราะตรงกับสายที่เรียนจบมา บางคนที่ทำงานบริษัทก็ได้งานไม่ตรงสายเนื่องจากตำแหน่งไม่มีว่างบ้าง ประสบการณ์ไม่พอบ้างแต่พอได้ทำงานตามความฝันก็ต่างมีความสุขกับมันโดยที่งานรองไม่ได้กระทบกับงานหลักใดๆ ทั้งสิ้น

“ต่อไปเป็นคิวแกแล้วนะหนึ่ง”

“เออ...รออยู่”

ลูกค้ารายใหม่ที่ติดต่อมานั้นเป็นสามีภรรยาที่เพิ่งแต่งงานกันมาหมาดๆ แถมยังมีบ้านอยู่แล้วแต่อยากจะตกแต่งใหม่ทั้งหมดเพราะของเดิมมันทรุดโทรมลงตามกาลเวลา

“บ้านอยู่แถวไหนล่ะ” นนทพัฒน์ถาม

“นอกเมืองเลยว่ะ” พักตราดูแผนที่ในคอมพิวเตอร์พลางบอกเพื่อน “แต่เขาบอกว่าค่ำน้ำมันรถเบิกได้”

“เขามีกำหนดมั้ยว่ากี่วัน”

“หนึ่งสัปดาห์หลังจากที่แกเข้าไปดูบ้านแล้วเขาจะขอแบบก่อน”

“บอกเขาไปว่าฉันตกลง”

 

“พี่หาอินทีเรียแล้วเหรอครับ” ภูธิปถามรุ่นพี่ซึ่งเป็นชายหนุ่มแก่กว่าเขาไม่กี่ปีที่เพิ่งแต่งงานกับคนรักแล้วย้ายมาอยู่ด้วยกันที่บ้านของฝ่ายหญิงซึ่งเป็นมรดกตกทอดกันมา

“เห็นว่าพิมพ์เขาหาแล้วนะ บ่ายนี้เขาคงเข้ามาดูบ้านน่ะ” พอพูดถึงภรรยาใบหน้าคร้ามก็ระบายยิ้มบางเบา

“บริษัทไหนล่ะครับ เชื่อถือได้หรือเปล่า” ภูธิปถามอย่างเป็นห่วง

“เห็นว่าได้นะ เพราะมีลูกค้าที่เคยจ้างมารีวิวให้ดูแถมยังราคาดีอีกต่างหาก”

“หือ...เชื่อใจได้แน่หรือครับ”

“ได้แน่นอนค่ะคุณภูมิ” ภรรยาเจ้าของบ้านเดินเอาน้ำและของว่างเข้ามาวางไว้ตรงหน้าชายหนุ่มก่อนจะทรุดกายนั่งลงข้างๆ สามีพลางบอกอีกฝ่ายน้ำเสียงนุ่มนวล

“เจ้านี้เขาเป็นนิสิตจบใหม่ค่ะ มีลูกค้าติดต่อมาไม่ขาดรุ่นน้องของพี่บอกมาเองเลยค่ะแล้วแกก็เป็นหนึ่งในนั้น”

“ถ้าเกิดเป็นคนรู้จักกันแนะนำมาก็น่าเชื่อถืออยู่หรอกครับ”

“พี่ก็ว่าอย่างนั้น ส่วนเรื่องฝีมือนี่พี่คงต้องขอดูให้เห็นกับตาก่อนยังไงแกก็อยู่รอเจอเขาด้วยเลยสิ”

“ผมมีงานต้องเคลียร์อีกครับ เอาไว้รอดูตอนพี่ขอแบบเขาแล้วกัน” ชายหนุ่มยืนเต็มความสูงก่อนจะไหว้ลารุ่นพี่ทั้งสองแล้วเดินออกไป

เขาต้องกลับไปเคลียร์เอกสารเบิกจ่ายอีกมากมายที่ยังคั่งค้างเพราะนับจากที่ถูกคนรักบอกเลิก สมองของเขาก็คิดอะไรไม่ค่อยออก จนต้องนั่งอู้ไปหลายชั่วโมงในแต่ละวัน

แต่แปลก...ที่เขาไม่มีน้ำตาสักหยดหรือรู้สึกเจ็บอย่างที่ควรจะเป็น...
==============================
ฝากกดกำลังใจแล้วก็คอมเม้นต์ด้วยนะค้าาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #7 Koy_Jaja (@mornman) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 15:09

    ขอบคุณค่ะ
    #7
    1
    • #7-1 aom_sun (@aom_sun) (จากตอนที่ 6)
      29 ธันวาคม 2561 / 19:10
      ขอบคุณนะค้าาา
      #7-1
  2. #4 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 00:40

    รู้สึกว่ามันจะเป็นพรหมลิขิตที่หนึ่งมาทำงานให้คนท่ีรู้จักกับภูธิป และนี่คงเป็นท่ีมาให้ได้พบกันสินะแล้วตามมาด้วยเรื่องท่ีหนึ่งเสียใจทีหลัง รอตอนต่อไปค่ะ ขอบคุณท่ีมาอัพเดทค่ะ

    #4
    0