บุพเพร้ายแสนรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 939 Views

  • 7 Comments

  • 25 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    198

    Overall
    939

ตอนที่ 4 : ความเจ็บที่มีเสียง (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    15 ธ.ค. 61

กว่าพี่น้องจะถึงบ้านก็จวนค่ำเพราะมัวแต่แวะที่นู่นดูที่นี่ตามประสาพี่น้องที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันมานาน ติณณภพลอบสังเกตน้องสาวอาการของเธอดีขึ้นเรื่อยๆ แถมใบหน้าใสยังมีรอยยิ้มประดับน้อยๆ ตลอดเวลายกเว้นแววตาที่เธอเผลอทีไรมันชวนให้ดูเศร้าและเจ็บปวดทุกครา

“สนุกมั้ย”

“มากกกกกก” คนเป็นน้องลากเสียงยาวอย่างทะเล้นเลยได้ยิ้มจากคนตัวโตอย่างเอ็นดู ไม่อยากก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของน้องสาวแต่ถ้าวันใดที่เขารู้ว่าใครเป็นคนทำให้เธอเจ็บอย่าหาว่าเขายุ่งก็แล้วกัน!

ทั้งคู่รับประทานอาหารกันอย่างออกรสออกชาติจนเหล่าคนงานพากันยิ้มตามอย่างมีความสุขไปด้วยเมื่อทานเสร็จติณณภพเดินไปส่งน้องสาวที่ห้องนอนก่อนจะกดจมูกลงบนกระหม่อมด้วยความรักและห่วงใย

“ฝันดีครับสาวน้อย”

“ฝันดีค่ะพี่ชาย” เมื่อเห็นบานประตูปิดลงติณณภพจึงเดินกลับมาที่ห้องของตัวเองแต่ก่อนจะเดินเข้าไปไม่วายกำชับลูกน้องคนสนิท

“ฤทธิ์...”

“ครับ”

“นายให้คนคอยตามดูแลคุณหนึ่งให้ดีแต่อย่าให้เธอรู้ตัว ถ้าพักนี้มีคนเข้ามาหาเธอช่วยรายงานฉันทีว่ามีใครบ้าง”

“ได้ครับ” คนสนิทรับคำก่อนจะเดินออกไปสั่งการที่ด้านล่างซึ่งมีชายชุดดำยืนกระจายกันนับสิบคน

 

พอได้อยู่คนเดียวนนทพัฒน์กลับไม่ยิ้มอย่างที่แสดงออกต่อหน้าพี่ชาย หญิงสาวมองไปข้างล่างซึ่งเป็นสวนประดับไปด้วยไฟสีเหลืองนวลมากมาย บอดีการ์ดที่เดินกระจายไปทั่วทำให้เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงเขา

ลูกน้องเขาก็มีเยอะเหมือนกัน

ถ้าเธอยังเป็นอย่างนี้ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีวันตัดใจจากผู้ชายคนนั้นได้ เกือบหนึ่งปีที่เฝ้าเพียรตามดูแลอยู่ห่างๆ ไม่เคยมีผลอะไรกับเขาเลยสักนิดหรือไม่เขาอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเธอที่อยู่ข้างเขาแต่ห่างไกล

ตั้งแต่แอบชอบเธอก็เพียรตามเพียรเฝ้าไม่ได้ห่าง วันไหนว่างเป็นต้องชวนเพื่อนไปนั่งที่ร้านเขาเข้าทำนองว่าไม่เห็นหน้าเห็นหลังคาบ้านก็ยังดี

เขาคงจะรับรู้ความรู้สึกของเธอเพียงแต่เขาไม่ตอบสนองก็เท่านั้น...อะไรคือผลตอบแทนจากกระทำของเธอในครั้งนี้...ไม่มี

และอะไรคือตัวแปรที่ได้มา...ความเจ็บปวด

ถึงเขาจะสุภาพบุรุษขนาดไหน แต่สีหน้าของคนเราเวลามีเรื่องอะไรที่ทำให้รำคาญมันก็มักจะปกปดไม่มิดหรอก เขาเป็นคนพูดดี และทุกอย่างก็เหมือนจะดีขึ้นแต่มันกลับไม่ใช่...

“เหมือนว่าฉันยิ่งตามคุณก็ยิ่งหนี”

“ไม่...ผมยังอยู่ที่เดิม” เขาบอกว่าอยู่ที่เดิมนั่นอาจหมายถึงความรู้สึก...เขาไม่ได้ชอบเธอเลยสักนิดมีแต่เธอที่วิ่งตามเขาอยู่ฝ่ายเดียว

“แต่ฉันรักคุณนะ คุณไม่รักหรือชอบฉันเลยเหรอคะ”

“คุณรักผมนั่นไม่ใช่เรื่องผิด แต่ผมไม่ได้รักคุณ”

             “เข้าใจนะ”
==================================
มาสั้นไปนิดขอโทษด้วยนะค้าาา
ฝากเพจค่าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

0 ความคิดเห็น