ตอนที่ 8 : แฟนของตาหวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 พ.ค. 62


“เช้านี้ตาหวานออกไปวิ่ง ไปซื้อโจ๊กมาฝากพี่ไทเกอร์ด้วยค่ะ”

 เสียงใสๆ เอ่ยบอกขึ้นเมื่อเขาเปิดประตูห้องออกมา นัยน์ตาคมดุนั้นมองสะดุด ที่ร่างบางเล็ก ของคนที่บอกว่าไปวิ่งตอนเช้าออกกำลังมา

                เจ้าหล่อนสวมเสื้อยืดตัวสั้น มันฟิตพอดีตัวสีฟ้า กับกางเกงขาสั้นสีขาว เรือนผมมัดเป็นมวยไว้ มีเหงื่อซึมตามขมับเล็กน้อย ร่องรอยเปียกของเหงื่อนั้นเห็นได้ชัดเจนที่คอเสื้อของเธอ หล่อนยิ้ม...เจิดจ้า...แบบนั้นส่งมาให้ ทำเอาไทเกอร์ถึงกับตั้งสติไม่ได้ไปครู่หนึ่ง รูปร่างที่หลอกตานั้น ยามมาสวมเสื้อผ้าพอดีตัวแบบนี้ มันก็บอกว่าเจ้าหล่อนเป็นสาวสะพรั่ง มีส่วนเว้าส่วนโค้งที่น่าปรารถนานัก

                เขาอยากให้เธอเหงื่อซึมแบบนี้...บ้าง...

                เผลอแวบคิดอย่างมันเขี้ยว แต่แล้วก็ต้องแอบด่าตัวเอง...

                นี่หรือว่าเขา...ห่างจากเรื่องอย่างว่ามานานหว่า...ถึงได้วนเวียนป้วนเปี้ยนสายตากับแม่สาวเจิดจ้านี่นัก

                นี่มันน้องสาวเพื่อน

                แถมฝากฝังให้ดูแลขนาดนั้น...

                มันก็ไม่สมควรนะไทเกอร์

                พ่อเสือเก็บกรงเล็บของตนเองไว้ เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เขาพึมพำขอบใจเธอ ลอออรเดินตามเขาเข้าไปในห้องครัว แกะถุงโจ๊ก และรินน้ำเย็นมาให้เขา มีขนมบางอย่างที่เขาไม่รู้จัก วางเคียงมาด้วย

                “อะไรนี่?”

                “ปาท่องโก๋ค่ะ อร่อยนะคะ กินกับโจ๊ก”

 เธอว่า แล้วก็ฉีกเจ้าขนมสีน้ำตาลทองนั่นลงในชามโจ๊ก ไทเกอร์มองแล้วก็ทำหน้าแปลกๆ ลอออรเห็นเข้าพอดี เธอเลยหัวเราะคิก

                “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะค่ะพี่ไทเกอร์ อร่อยนะ ลองดูสิ ตาหวานติดจะกินแบบนี้ แต่จะว่าไป พี่ลักษณ์ก็อีกคน ที่บ่นว่ากินอะไรพิสดาร ดูแล้วน่า...”

เธอย่นจมูก พี่ชายบ่นทุกหนแหละ เวลาเห็นเธอกินโจ๊กกับปาท่องโก๋ ก็ไม่เข้าใจว่าจะบ่นทำไมกัน คนเค้ากินกันทั้งบ้านทั้งเมือง คงจะมีแต่พี่ชายเธอที่มองว่ากินอะไรแบบนี้ประหลาด น่า...แหวะ...ลักษณ์พูดแบบนั้นจริงๆ ของกรอบๆ มาปนกับของเละๆ คนกันไปคนกันมา มัน...พี่ชายเธอเคยบรรยายความรู้สึก และพอฟังแล้ว ลอออรก็ไม่กล้ากินเจ้านี่ต่อหน้าพี่ชายอีกเลย เพราะพานจะอ้วกตามไปด้วย

                “มันเหมือน...เหมือน...” ไทเกอร์จิบน้ำเย็น หันไปมองทางอื่นที่ไม่ใช่ชามโจ๊กของลอออร

                “ สมกับเป็นเพื่อนรักกันจริงๆ เลยนะคะ สองคนนี่รังเกียจเหมือนกันเปี๊ยบอะ ตาหวานไปกินทางอื่นก็ได้ สงสาร”

ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็ยกชามหนี เดินออกไปกินในห้องนั่งเล่น ไทเกอร์ถอนใจอย่างโล่งอก เขาลองตักโจ๊กชิม อืม...อร่อยดี แล้วก็ลองฉีกเจ้าสิ่งที่หล่อนเรียกว่าปาท่องโก๋กิน...ก็อร่อยดีแหะ แล้วถ้าจะลองเอามาผสมกันล่ะ...คิดแล้วก็ย่นจมูกนิดๆ

                แต่ก่อนที่เขาจะลอง ก็ได้ยินเสียงออดดังขึ้นเสียก่อน ไทเกอร์หันไปทางเสียงนั้น แล้วนิ่งฟัง...

                “อ้าว...คินมายังไงน่ะ”

 ลอออรที่เดินมายังประตูรั้ว มีสีหน้าตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าใครมากดออดรั้วบ้านหล่อนในยามสายแบบนี้

                “ก็...มาหาตาหวานน่ะสิ”

คมธัชตอบ ตาเขามองจ้องวงหน้าของลอออรแบบไม่วางตา เขานึกชอบเธอมานานมากแล้ว ลงมือจีบแล้วจริงจัง แต่ลอออรก็เหมือนแบ่งรับแบ่งสู้ เธอสานสัมพันธ์กับเขาแบบเพื่อนมากกว่า ไม่มีทีท่าอะไรมากไปกว่านั้น

                “แหม...มาหาเรื่องอะไรจ๊ะ”

 ลอออรเปิดประตูรั้วเล็ก แต่ยังไม่ได้เปิดรั้วใหญ่เพื่อให้เขาเอารถเข้าบ้าน คมธัชยืนไพล่หลังเหมือนกำลังซ่อนอะไรบางอย่างไว้ เขากวาดตามองลอออรที่อยู่ในชุดออกกำลังกาย มันทำให้เจ้าหล่อนน่ารักมาก...ตาของเขาเป็นประกายพราวเมื่อแอบลอบมอง บางส่วน ของเธอ

                ดาวของมหาวิทยาลัย สาวรื่นเริงสดใส ยิ้มเก่ง หัวดี และมีพี่ชายคอยตามรับส่ง ตามเป็นผู้คุม เจ้าหล่อนยังไม่มีคนรัก มีแต่ผู้ชายแวะเวียนมาให้ความสนใจ ถ้าจีบลอออรได้ มันก็ราวกับได้ถ้วยรางวัลชนะเลิศในด้านความเจ๋งเลยล่ะ

                หล่อนรู้ไหมนะว่าตอนนี้ค่าหัว ของเจ้าหล่อนน่ะสูงแค่ไหน กับวงพนันของเหล่าแบดบอย

                “คิดถึงน่ะครับ ผมมีของมาให้ด้วย”

ดอกกุหลาบสีแดงดอกใหญ่มาก ออกมาจากที่ซ่อนของมัน ถูกยื่นส่งให้หล่อน ลอออรยื่นมือรับ แล้วย่นจมูกน้อยๆ เธอไม่เคยเห็นดอกกุหลาบดอกใหญ่มากขนาดนี้มาก่อน กลีบของมันแข็งแรง ซ้อนเป็นชั้นสวย และมีกลิ่นหอมจรุง

                “โอ๊ย...สวย นี่วันวาเลนไทน์หรือไง คินถึงมาไล่แจกดอกกุหลาบให้เพื่อนแบบนี้”

                “ก็ให้เฉพาะตาหวานนี่แหละครับ”

คมธัชหยอด หวังว่าเจ้าหล่อนจะชวนเข้าบ้าน เขาสืบมาดีแล้วว่าตอนนี้พี่ชายของลอออรไม่อยู่ ทางสะดวกมากที่เขาจะมาหาหล่อน ใช้บรรยากาศสองต่อสองให้เป็นประโยชน์สูงสุด

                “อะแฮ่ม!

 เสียงกระแอมแปลกปลอมดังขึ้น พร้อมกับผู้ชายร่างสูงเพรียวที่มุดประตูเล็กออกมา เขายืนตระหง่านอยู่หลังลอออร มือแข็งแรงนั้นทาบเข้าที่ไหล่มน แล้วก็มองจ้องคมธัชเขม็ง พอชายหนุ่มมองสบกับสายตานั้นเข้า...ก็รู้สึกเหมือนเป็นเหยื่อ ที่ถูกเสือจ้องอย่างไรอย่างนั้น

                “ไปเรียนกีตาร์กันได้แล้วตาหวาน” เสียงทุ้มนั้นเอ่ย เป็นภาษาไทยฟังชัด แต่แปร่งเล็กน้อย

                “ถ้าธุระของคินมีแค่นี้ ตาหวานขอตัวก่อนนะ”

 เธอว่า แล้วยิ้มกว้างให้คมธัช รู้สึกแปลกนิดๆ ที่ถูกไทเกอร์โอบไหล่ เขาตัวโตมาก และบังเธอได้มิด มันทำให้เธอรู้สึก...เหมือนบอบบางและถูกปกป้อง

                “เอ่อ...” ยังไม่ทันได้พูดอะไร หล่อนและผู้ชายตาโคตรดุคนนั้นก็กลับเข้าไปในบ้าน แล้วปิดประตูรั้วใส่เขาเสียแล้ว

                “ไม่ยอมแพ้หรอกน่า”

คมธัชเอ่ยเบาๆ เขามองไปยังบ้านของเธออย่างมุ่งมั่น ก่อนจะโทรศัพท์จัดการกับคนที่ปล่อยข่าวว่าลอออรอยู่ตามลำพัง

                ใครว่าอยู่คนเดียววะนั่น มีเสืออยู่เฝ้าด้วยชัดๆ แค่มองตาก็เล่นเอาขาแข้งอ่อนไปแล้ว...เฮ้อ...

 

........................................................................................................................................................................................

 

                “เป็นยังไงบ้างคะ ตาหวานฝึกจนถึงเกือบเที่ยงคืนแนะ” หล่อนยิ้มส่งให้กับครูพิเศษ พร้อมกับอวดถึงความขยันของตนเอง

                “แฟนเหรอ?” คำตอบที่ได้รับยักกะเป็นคำถาม ทำเอาลอออรถึงกับทำตาโต เพราะนึกว่าได้ยินผิด

                “คะ?”

                “คนที่มาตอนเช้าน่ะ แฟนตาหวานหรือเปล่า”

                “ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ เพื่อนตาหวานต่างหาก” เธอว่าแล้วยักไหล่

                “ไม่ใช่ก็ดี เพราะนายลักษณ์ให้พี่คอยดูแล” เหมือนจะหลุดปากพูดออกมา ลอออรขมวดคิ้วนิดๆ นึกหมั่นไส้พี่ชายและผู้คุมขึ้นมาตงิดๆ

                แหม...

                ทำมาคุมเรา ทีตัวเองแอบไปลั้นลากับสาว เหอะ! พี่ลักษณ์นะพี่ลักษณ์

                ดีล่ะ...

                เหมือนยัยตัวยุ่งจะคิดอะไรออก บางที...พี่ชายเธออาจจะต้องกลับก่อนกำหนดก็เป็นไปได้...

                “แฟนตัวจริงของตาหวาน นัดกันไว้มะรืนต่างหากล่ะคะ”

                “หืม?” ไทเกอร์มองจ้องหน้าใสๆ นั่นเขม็ง เจ้าหล่อนส่งยิ้มเจิดจ้าให้เขาแล้วเอ่ยเสียงรื่นเริง

                “ดีเลยล่ะค่ะ พี่ลักษณ์ไม่อยู่แบบนี้ ตาหวานจะได้นัดกับแฟนได้ถนัด สะดวกหน่อย พี่ไทเกอร์อย่าไปฟ้องพี่ลักษณ์นะคะ”

                “เอ่อ...”

                ผู้คุมพูดไม่ออก บอกไม่ถูกว่าทำไมฟังจากปากหล่อนว่าหล่อนมีแฟนแล้ว มันถึงทำให้เขารู้สึก...ห่อเหี่ยวยังไงพิกล

                “นัดกันที่ไหน?” เขาเอ่ยถามขึ้น เสียงดุขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเสียด้วย

                “พี่ไทเกอร์จะรู้ไปทำไมล่ะ” เธอว่า จะบอกได้ยังไงล่ะว่าที่ไหนยังไง ก็แฟนเธอน่ะมีที่ไหนกันเล่า

                “พี่ก็ต้องรู้สินายลักษณ์ฝากตาหวานให้พี่ดูแลนี่นา เป็นอันว่า นัดกันมะรืนใช่ไหม งั้นพี่ไปด้วย”

                “เอ่อ...”

                “ไม่ต้องไปเลิกนัดล่ะ พี่อยากจะเจอแฟนตาหวาน จะได้ช่วยนายลักษณ์ดูว่าสมควรไหมที่ตาหวานจะคบ เอ้า...วันนี้พี่จะสอนคอร์ดต่อไป ตั้งใจเรียนนะ”

                ไทเกอร์ตัดบท และสั่งไปพร้อมๆ กันในคราวเดียว

                ไอ้หย่า...

                ตายล่ะตาหวาน จะหาแฟนมาจากไหนล่ะนี่เรา?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

2 ความคิดเห็น