แหย่เสือ

ตอนที่ 7 : ชักจะยังไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 พ.ค. 62

“นี่จำได้ไหม คอร์ดดี จับแบบนี้คือคอร์ดซี”

 เขาเริ่มวาดนิ้วให้กับ นักเรียน ที่กำลังจ้องเขาตาแป๋ว แล้วเริ่มกรีดนิ้วดีดเป็นทำนองให้ลอออรได้ฟังเพื่อเป็นพื้นฐาน

                “อ้อ...ต้องนับไปด้วยไหมคะเป็นจังหวะ”

                “อืม...นับในใจก็ได้”

เขาลองดีดกีตาร์ตามคอร์ดขึ้นลง แล้วเปลี่ยนคอร์ดให้กับเธอดู ลอออรดูเหมือนจะตั้งใจมากเลยทีเดียว

                “นับออกเสียงได้ไหมคะ” ลูกศิษย์เจ้าปัญหาถาม ไทเกอร์ถอนใจ แล้วพยักหน้า

                “ตามใจ”

                “งั้นนับในใจดีกว่า ถ้านับออกเสียงเดี๋ยวจะเคยตัว ถ้าเกิดว่าตาหวานเกิดอยากจะร้องเพลงไปด้วย เดี๋ยวจะ...มันจะร้องไม่ได้เอา”

                “ตามใจ”

 ไทเกอร์เริ่มมองหล่อนด้วยหางตา ลอออรลองดีดตามจังหวะที่เขาสอน สักพักหล่อนก็สั่นหน้า

                “ไม่เอาดีกว่า ออกเสียงดีกว่า มันได้ฟิลกว่า พี่ไทเกอร์จะได้ขัดได้ถ้าตาหวานนับผิด”

 หนนี้ครูสอนพิเศษ มองหล่อนแล้วทำสายตาชนิดหนึ่ง ที่ทำให้ลอออรหันไปมองสบ แล้วยิ้มแหยส่งให้เขา หากแต่นัยน์ตานี่...ระยับเลย

                นี่มันตาของคนเจ้าเล่ห์ชัดๆ

                “แหะ...ก็ตาหวานอยากให้บันเทิง อยากให้พี่ไทเกอร์พูดเยอะๆ ไปหัดเรียนภาษาไทยมาด้วยนี่คะ จะได้ใช้เยอะๆ คล่องๆ ไง”

                “อยากเล่นเพลงอะไร?”

เขาดูเหมือนจะไม่สะท้านสะเทือนเท่าไหร่ กับการแกล้งอำเล็กๆ น้อยๆ ของยัยตัวแสบ

                “เพลงง่ายๆ ที่มีแค่สามคอร์ด พอจะมีไหมคะ อูย...อย่าทำตาดุใส่ตาหวานสิ ก็คล่องแค่สามคอร์ดนี่นา ซี ดี อีไมเนอร์อะ”

                “เพลง Zombie” ไทเกอร์ว่า “เพลงนี้มีแค่สี่คอร์ด เล่นง่ายๆ ตาหวานต้องลองหัดจับเพิ่มอีกคอร์ด คือคอร์ดจี”

                “จับยังไงละคะ”

 เธอมองไทเกอร์ที่ทาบนิ้วกับกีตาร์แล้วพยายามจับตาม เขามองดูความเก้ๆ กังๆ ของเธอ ก็เหลืออด เลยลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเอง แล้วไปโอบตัวลูกศิษย์ สอนจับให้เสียเลย

                “แบบนี้ จับแน่นๆ อืมลงน้ำหนักนิ้วประมาณนี้ แล้วดีดแบบนี้ โอเค มาพี่จะลองทำให้ดูก่อน”

ว่าแล้วเขาก็เริ่มดีดกีตาร์ โดยมีลูกศิษย์นั่งหน้าร้อนอยู่ใน..อ้อมแขนของเขา

                เธอแอบเหลือบมองหน้าเขา แต่ไทเกอร์ก็ดูจะตั้งอกตั้งใจสอนเธอดี หน้านิ่งยังไงก็นิ่งแบบนั้น เธอนี่สิ..หัวใจกำลังจะเต้นทะลุออกมาอยู่แล้ว

                ก็เขาหน้าตาดีมาก...แค่รูปภายนอกก็ฉุดกระชากหัวใจของสาวๆ ได้ไม่ยากแล้ว เขายังมีเสน่ห์บางอย่าง...เสน่ห์อันลึกลับ ลึกลับพอๆ กับตัวตนของเขานั่นแหละ

                “เข้าใจไหม? พอจะเล่นได้หรือยัง”

                ไม่เข้าใจเลยค่ะพี่ไทเกอร์...

                อยากจะตอบออกไปแบบนั้น แต่ขืนตอนแบบนั้น เธอมีหวังโดนเขาเอ็ดเอาแน่ๆ ลอออรเลยยิ้มสู้ส่งให้กับเขา แล้วอ้างเรื่องอื่นขึ้นมากลางครัน

                ไม่รู้ตัวเอาเสียเลย ว่ารอยยิ้มของตน ส่งผลอย่างไรกับพ่อเสือตาดุ

                หูของเขาเริ่มแดงอีกแล้ว

                “หิวแล้วค่ะ”

                “อ้าว...”

                “หิวจริงๆ นะคะ นี่ตาหวานเรียนมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว จับคอร์ดคล่องแล้วสามคอร์ด ได้เพลงที่จะลองฝึกแล้ว ไปพักหาข้าวกินก่อน เดี๋ยวค่อยมาเรียนต่อก็ได้ พี่ลักษณ์บอกว่าพี่ไทเกอร์อยู่อีกตั้งนานนี่นา”

                “ตามใจ”

เขาว่า แล้วลุกขึ้น พร้อมกับบิดตัวนิดๆ เพราะเมื่อย เขาและลอออรนั่งเรียนการจับคอร์ดด้วยการมาเกือบสามชั่วโมงแล้ว ลอออรพอจะมีพื้นฐานอยู่บ้าง เลยเรียนได้เร็ว เป็นหนแรกมั้งที่เขาเป็นครูสอนดนตรี..ทั้งที่เป็นคนติดจะขี้รำคาญด้วยซ้ำ แต่กับเธอ เขาไม่รำคาญเลยสักนิด

                “กินอะไรกันดีคะ” เจ้าหล่อนถาม แล้วมองเขาตาแป๋ว “ตาหวานทำกับข้าวเป็นแค่เมนูสารพัดไข่...พี่ไทเกอร์กินได้ไหม”

                “พี่กินได้”

เขาไม่แปลกใจหรอกถ้าหล่อนจะทำกับข้าวไม่เป็น เพราะลักษณ์ดูจะเป็นคนเหมางานครัวไปจนหมด แถมไม่ยอมให้น้องสาวมาเกาะแกะช่วยทำด้วย

                “กินได้จริงๆ นะคะ”

ลอออรว่า ตาของหล่อนวับๆ อย่างเจ้าเล่ห์ พอจะรู้ว่าเลาๆ ว่าไทเกอร์ทำอาหารเป็น...ก็พี่ชายเธอนั่นแหละ โฆษณาไว้มากสิ่งเกี่ยวกับเรื่องเพื่อนรัก อะไรๆ ก็ไทเกอร์ดี ไทเกอร์วิเศษ ไทเกอร์ทำได้ ทำเป็น น่ะ...สักพักก็คงจะเหาะได้ล่ะ เพื่อนรักของพี่ชายนี่

                “อืม”

 เขาพยักหน้า ลอออรเลยเดินเข้าครัวไป เธอเดินตรงไปยังตู้เย็นขนาดใหญ่ของบ้าน พี่ชายของเธอตุนของสดเอาไว้เพียบ จริงๆ แล้วนอกจากเมนูไข่ที่กล่าวอ้าง เธอก็พอจะทำอย่างอื่นได้อยู่เหมือนกัน ตอนนี้ในยูทูปมีสอนวิธีทำอาหารมากมาย สูตรง่ายๆ ด้วย แต่เรื่องอะไรเธอจะต้องทำหน้าที่คนทำครัวด้วยล่ะ

                แม่ตัวแสบคิดในใจ แล้วเริ่มตอกไข่ ติดเตาแก้ส

                อีกประมาณสิบห้านาทีต่อมา ก็เกิดควันโขมงทั่วครัว อาจารย์สอนดนตรีของเธอจำต้องวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องครัว และอีกยี่สิบนาทีต่อมา คนทำครัวแทนก็คือไทเกอร์...

                “อร่อยมาก...”

ลอออรลูบท้องที่นูนขึ้นน้อยๆ พ่อครัวจำเป็นมองหน้าคนพูด คิ้วของเขายังคงขมวด ตาดุวับๆ เลยล่ะตอนมองหน้าเธอ ลอออรยิ้มหน้าเป็นส่งให้กับเขา พร้อมกับยกนิ้วโป้งให้เลยทั้งสองมือ

                “อร่อยจนต้องชูให้เลยสองมือค่ะ ไก่ทอดของพี่ไทเกอร์อร่อยจัง ไปหัดทำมาจากไหน”

                “ทำกับข้าวไม่เป็นทำไมไม่บอก พี่จะได้พาไปหาอะไรกินข้างนอก หรือไม่ก็ทำเอง”

                “แหม...” ยัยตัวแสบย่นจมูกน้อยๆ ทำทีท่าจ๋อยๆ ได้น่าเชื่อถือ

 “ก็พี่ไทเกอร์เป็นแขก จะมาใช้ให้ทำอะไรแบบนี้ได้ยังไงกันละคะ เดี๋ยวพี่ลักษณ์ก็จะหาว่าตาหวานต้อนรับแขกไม่ดี”

                “เกือบเผาครัว ทำไฟไหม้บ้าน...เฮ้อ...นายลักษณ์จะด่ามากกว่าไหมนั่น” เขาบ่น ลอออรท้าวคาง พลางอมยิ้ม เออ...มาหนนี้เขาพูดยาวๆ ไม่ต้องรอให้เธอแหย่แหะ...

                เสียงของเขาน่าฟัง แม้จะแปร่งไปบ้าง บางคำคิดคำไทยไม่ทัน เขาก็มาเป็นภาษาดั้งเดิมเลยล่ะ ตอนที่วิ่งหูตาเหลือกมาช่วยเธอดังไฟที่ลุกท่วมกระทะ นั่นมาทั้งคำหยาบ คำสบถภาษาอินเตอร์แบบเต็มๆ แต่ทำไมมันทำให้เธอชอบฟังจังเลยแหะ

                เอ...

                ฉันเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่านะเนี่ย...

                “ขอโทษค่ะ แล้วก็ขอบคุณมากๆ สำหรับอาหารมื้อนี้ ถ้า...จะไม่เป็นการรบกวน ตาหวานจะขอเป็นลูกมือพี่ไทเกอร์ทุกมื้อเลยเนาะ”

                “หืม?”

 เอ...ฟังแล้วชักจะยังไง แม่ตัวแสบลุกขึ้น แล้วเก็บจานทั้งของเขาของหล่อน เดินฮัมเพลงหงิงๆ ตรงไปยังห้องครัว ไทเกอร์มองตามก่อนจะหรี่ตา นี่มันคือการมอบหมายตำแหน่ง...ให้เขาทำอาหารจนกว่านายลักษณ์จะกลับมาใช่ไหมนี่?

                น่ะ...

                ยัยตาหวาน...ตัวยุ่ง...แล้วก็เจ้าเล่ห์จริงๆ

 

......................................................................................................................................................................................

 

                “น้องสาวฉันเป็นยังไงบ้าง” นั่นคือคำทักทายแรกของเพื่อนรัก ไทเกอร์หัวเราะหึๆ แต่ก็ยังคงทำหน้านิ่งๆ

                “ก็...เป็นนักเรียนที่ใช้ได้คนหนึ่ง”

                “ไม่ซนอะไรใช่ไหม?”

                “อืม”

                “ไม่มีหนุ่มๆ มาเยี่ยมที่บ้านใช่หรือเปล่า”

                “เออ...ไม่มี”

                “ไม่ได้แอบหนีเที่ยวนะ”

                “อืม”

                “โล่งอก” ท่าทางของเพื่อนรักที่เขาเห็นจากการวีดีโอคอล ทำให้เขาถึงกับสั่นหน้าน้อยๆ

                “ห่วงจริงจังแบบนี้ วันหลังก็มัดติดไปด้วยสิวะ มาฝากไว้ทำไม ลืมไปว่านายไปหาแฟน”

                “ก็...แหม...” ลักษณ์หัวเราะ เกาหัวเกาหูจนยุ่งไปหมด เขินในสิ่งที่เพื่อนสนิทพูด

 “นั่นล่ะ...”

                “นั่นล่ะอะไร” ไทเกอร์เอ่ยเย้าๆ แม้จะไม่มีรอยยิ้ม แต่นัยน์ตาของเขาก็ส่งประกายระยับ

 “ฉันว่าจะแต่งเพลงให้นายสักเพลง มีไอเดียพอดี”

                “เอาไว้ร้องในงานแต่งฉันเลยนะ” ลักษณ์ว่า หน้าของเขาแดงจัด

 “โอย...เขิน...ฉันมาหนนี้ก็มาขอเค้าแต่งงานนี่แหละ กะจะ...ขอวันนี้แหละ”

                “หืม? แต่งงานเลยเหรอนายลักษณ์”

                “ก็อายุตั้งเท่าไหร่แล้วล่ะฉันน่ะ ก็อยากจะสร้างครอบครัว อยากมีลูก...เลี้ยงน้องมานาน” สีหน้ารื่นเริงของลักษณ์ดูเหมือนจะสะดุดไปนิดหน่อย เมื่อเอ่ยถึงน้องสาว เขาถอนใจเฮือก

                “นายว่า...ยัยตาหวานจะว่ายังไง ถ้าฉันแต่งงาน”

                “ก็...น้องนายก็ต้องยินดีด้วยอยู่แล้วน่ะสิ พี่ชายแต่งงานทั้งทีนี่นา ทำไมนายถามแบบนั้นล่ะ”

                “ฉันกลัวว่าน้องจะงอน จะน้อยใจ ยัยตาหวานตอนนี้เหลือแต่ฉัน...แล้วถ้าฉันมีคนรักมาเพิ่ม ฉันกลัวว่าน้องจะเสียใจ หาว่าฉันไม่รักเค้าอีกแล้ว”

                “ไร้สาระน่า” ไทเกอร์หัวเราะ “นายนี่ทำตัวเหมือนพ่อของน้องสาวจริงๆ แหะ อืม...ถ้ากลัวว่าน้องสาวนายจะงอน จะเสียใจที่นายมีคนรักมาเพิ่ม นายก็หาแฟนให้หล่อนสักคนสิ”

                “โอ๊ย...ยังไม่ได้หรอก ยัยตาหวานอายุแค่เท่านั้นเอง ไม่ได้ๆ”

 พี่ชายจอมหวงน้องโวยลั่น จนไทเกอร์หัวเราะกับท่าทางนั้น ก็ลักษณ์ทำยังกับยัยตัวเล็กนั่นอายุแค่สี่ห้าขวบ จริงๆ แล้วอายุอานามก็ยี่สิบกว่าๆ แล้ว เป็นสาวขนาดนั้นไม่เด็กแล้ว

                ไม่เด็ก...แล้วก็น่ารักมากอีกด้วย...

                เอ...ชักจะยังไงแล้วนะ นายไทเกอร์

                “ดึกแล้ว ฉันนอนก่อนล่ะ นายก็ไปขอแต่งงานให้สำเร็จล่ะ ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอก แก้วตาดวงใจของนายน่ะ ฉันดูแลให้”

                เขาเอ่ยทิ้งท้ายกับเพื่อน ก่อนจะวางสาย แล้วเอนตัวลงนอนกับเตียง เวลาของเมืองไทยกับฮาวายต่างกันสิบเจ็ดชั่วโมง เวลานอนของเขาตอนนี้สามทุ่ม ตอนนี้ก็คงจะเป็นเวลาบ่ายๆ ของเพื่อนสนิท ที่มีแผนของวันนี้ไว้แล้วด้วย

                เขาจะอวยพรให้ลักษณ์ทำแผนนั้นได้สำเร็จ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

2 ความคิดเห็น