ตอนที่ 2 : ตัวแสบประจำบ้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    8 พ.ค. 62


“พี่ไทเกอร์?”

ลอออรทำตาโต เมื่อได้ยินว่าใครจะมาเป็นครูสอนกีตาร์ให้หล่อน ลักษณ์พยักหน้า เขาท้าวเอว พลางมองหน้าแม่น้องสาวตัวป่วน ก่อนจะรีบเอ่ยปรามๆ ไว้ก่อน

                “ใช่ ไอ้ไทเกอร์ ตาหวานจำได้หรือเปล่า?”

                “จำได้สิคะ” เจ้าหล่อนทำอมยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อนึกถึงเพื่อนรักของพี่ชาย พร้อมกับทำหน้าทะเล้น

 “จำได้ไม่ลืมเลยล่ะ แหมก็เพื่อนของตาหวาน กรี๊ดกันจะเป็นจะตาย ตอนที่เจอพี่ไทเกอร์ หน้าตาก็หล่อมากๆ หุ่นดี แถมเป็นคนดัง เสียแต่ว่าเป็นใบ้...”

                “ไอ้ตาหวาน!

จากตาหวานเฉยๆ กลายเป็นเติมไอ้นำหน้า ยัยตัวยุ่งจึงแลบลิ้นออกมาน้อยๆ ลักษณ์มองดูหน้าของแม่น้องสาวตัวดี แล้วก็ได้แต่เกาศีรษะแกรกๆ สองคนนี้เคยเจอกันมาหนหนึ่ง ไม่กี่วัน แต่เวลาแค่ไม่กี่วันนี่แหละ ยัยตัวยุ่งก็ป่วนเสียเพื่อนรักของเขา ที่ว่าหน้านิ่ง หน้าตาย ต้องไม่วายหน้าแดง เพราะโมโหกับความซนของลอออร

                แต่ตอนนั้นเจ้าหล่อนอายุยังน้อย ตอนนี้ก็อายุอานามไปที่ยี่สิบสองปีแล้ว คงไม่ได้เล่นอะไรแผลงๆ เป็นเด็กน้อยอีกหรอกน่า

                แต่จะไว้ใจได้เรอะ!

                ลักษณ์หรี่ตา มองหญิงสาวตรงหน้า ลอออร เป็นน้องสาวต่างพ่อของเขา หล่อนอายุน้อยกว่าเขาเป็นรอบ หน้าตาของลอออรไม่เหมือนกับเขาเท่าไหร่นัก ลักษณ์เป็นคนหน้าเข้มคม ผิวพรรณออกสีน้ำผึ้งเข้ม หรือแม่น้องสาวชอบอำว่าน้ำผึ้งไหม้ เพราะบิดาและมารดาเป็นคนภาคใต้ เขาจึงได้หน้าตาแบบนี้มาเป็นมรดก ตาของเขาคมกริบ จมูกโด่งได้รูป ปากหนาเล็กน้อย หนวดเคราที่ถ้าไม่ขยันโกน ก็จะพากันขึ้นให้รกครึ้มอยู่เนืองๆ และด้วยงานที่ทำต้องพบปะผู้คน มันจึงต้องทำให้เขาขยันโกนจนเหนื่อย และอยากจะไปทำเลเซอร์กำจัดถาวรให้รู้แล้วรู้รอดไป

                ทั้งผิว ทั้งหน้า แตกต่างจากแม่น้องน้อย ที่รูปร่างระหงบอบบาง เป็นมรดกทางพันธุกรรมมาจากทางย่า หล่อนมีผิวขาวลออ ปากนิดจมูกหน่อย ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวหยักศกลอนใหญ่ มีน้ำหนัก ผมของหล่อนเป็นสีสวยตามธรรมชาติไม่ได้ย้อมหรือดัด นัยน์ตากลมโตปลายเฉียงเล็กน้อยเหมือนตาแมว มันส่องประกายวาบวับเสมอ ริมฝีปากอิ่มที่มักจะแต้มไปด้วยรอยยิ้ม บ่งบอกว่าเป็นคนอารมณ์ดี ผู้เป็นพี่ชายที่คลุกคลี เลี้ยงดูยัยตัวแสบมาตั้งแต่อายุน้อยๆ รู้ดีว่ามันเป็นนัยน์ตาและรอยยิ้มของคนเจ้าเล่ห์

                “แหม...” เจ้าตัวทำเสียงออดๆ

 “ทำไมต้องเรียกเค้าว่าไอ้ตาหวานด้วยอะ พี่ลักษณ์”

                “ก็ดูทำหน้าทำตาเข้า อย่าไปกวนใจอะไรนายไทเกอร์เอาอีกนา หนก่อนทีแล้ว ไปพนันกันได้ว่าใครจะทำให้หมอพูดออกมาได้ยาวที่สุด แล้วเพื่อนตาหวานแต่ล่ะคนก็น่ะ...ตาหวานน่ะยิ่งตัวดีเลย”

                “ก็พี่ไทเกอร์ เค้าประหยัดคำพูดยังกะคนใบ้จริงๆ นี่คะ ตาหวานก็แค่อยากจะให้เค้ารู้สึกสนุกบ้าง บันเทิงบ้างอะไรงี้ หน้าตาก็หล่อ ทำตัวยังกะเหม็นข้าวบูดทั้งวัน”

                “แล้วใครเค้าให้แกล้งทำน้ำหกรดหัวเค้าทั้งน้ำทั้งน้ำแข็งแบบนั้นเล่า”

                “ตาหวานก็เลยชนะเลย เพราะพี่ไทเกอร์อุทานออกมาตั้งยาวแนะ พี่เค้าอุทานว่า...เฮ้! f...”

                “สต็อป! ไม่ต้องอุทานเลียนแบบไอ้ไทเกอร์มัน เป็นอันว่าหนนี้ ห้ามไปยุ่ง ไปกวนใจอะไรเค้านา ตาหวานนา พี่ขอร้อง”

                “ตาหวานโตแล้วนะคะ จะมาเล่นอะไรแผลงๆ เป็นเด็กได้ไง”

 เจ้าหล่อนทำตากะพริบถี่ๆ แล้วยิ้มใสไร้เดียงสาส่งให้พี่ชาย คนเป็นพี่มองแล้วก็ได้แต่แอบลอบถอนใจ นั่นมันรอยยิ้มของเด็กแสบแท้ๆ

                เอาเหอะ...จะยังไงแม่ตัวแสบก็โตแล้ว คงไม่เล่นอะไรแผลงๆ เป็นเด็กอีก การที่เขาขอไทเกอร์ให้มาเป็นครูสอนดนตรีภาคพิเศษให้น้องสาวจอมยุ่งนี่ จริงๆ แล้วมีนัยอื่นมากกว่าการขอร้องเรื่องเป็นครูธรรมดา เพราะยัยตาหวานยิ่งโตก็ยิ่งสวย เนื้อหอมฟุ้งเลยก็ว่าได้ ปิดเทอมนี้เขาไม่อยู่ เขาจึงต้องหาผู้มาอารักขาน้องสาวของตนแทน

                ผู้อารักขาคนนี้ แค่เห็นหน้า พวกภมรที่เวียนมาบินใกล้ๆ ก็คงจะฝ่อ

                แถมยัยตาหวานมีอะไรทำตอนปิดเทอม ไม่ไปออกบ้านซนที่อื่นอีกด้วย แม่น้องสาวกำลังอยากจะพัฒนาฝีมือกีตาร์ของตนตอนนี้ ซึ่งก็เข้าทางเลยล่ะ เพราะจะได้เรียกเพื่อนรักมาเป็นครูสอนให้

                งานนี้ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

2 ความคิดเห็น