ตอนที่ 11 : เลียบๆ เคียงๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    14 พ.ค. 62


“พี่ไทเกอร์...ไปไล่แฟนตาหวานแบบนั้นได้ยังไง”

เธอเล่นงานเขาทันที เมื่อกลับถึงบ้าน หลังจากหายตะลึงใจเต้นกับรอยยิ้มสุดร้ายกาจนั่นแล้ว ตอนนี้ดูว่าไทเกอร์จะอารมณ์ดียังไงพิกล เขายังคงทำหน้านิ่ง ขณะที่ฮัมเพลงของตนเองไปด้วย ถ้าจำไม่ผิด นั่นเป็นเพลงรักเพลงฮิตของวงของเขานั่นเอง

            ที่เธอรู้จัก จำได้ ก็เพราะพี่ชายเปิดกรอกหูอยู่บ่อยๆ เสียงของไทเกอร์เพราะมาก ยามร้องเพลงรัก นักร้องหน้านิ่ง ยิ้มไม่เป็น หากร้องเพลงรักได้เพราะพริ้ง ชวนเคลิ้ม เขามีเสน่ห์หยอกที่ไหนกันเล่า แล้วยิ่งอยู่กับเขาทุกวันแบบนี้แล้ว...บางทีลอออรก็เผลอใจเต้นกับความเป็นผู้ชายแปลกๆ น่าค้นหาของเขาเข้า

            “อืม...ถ้าอย่างนั้นพี่จะไถ่โทษด้วยการไม่บอกนายลักษณ์ก็แล้วกัน ว่าตาหวานแอบมีแฟน”

 เขาว่า แต่ลอออรที่มีเรื่องคาใจ เกี่ยวกับเรื่องที่เขาทำจนบุรามเผ่นแนบไป เธอจะต้องเผื่อไว้ก่อนล่ะ ว่าเกิดมีแฟนขึ้นจริงๆ พาแฟนไปกินข้าวกับพี่ชายเธอเธอควรจะสั่งอะไรกันนะ

            “เดี๋ยวก่อนสิพี่ไทเกอร์” เธอรั้งแขนเขาไว้ ก่อนที่เขาจะทันหนีเข้าห้อง ชายหนุ่มเลิกคิ้ว แต่ก็ยอมหยุด “มานี่ก่อน มาปรึกษาแป๊บหนึ่ง”

 เจ้าหล่อนลากเขาไปนั่งคุยด้วยกันที่โซฟา ไทเกอร์ยอมตามเจ้าหล่อนไปแต่โดยดี นัยน์ตาคมยามลอบมองหล่อน มีประกายระยับ

            เหมือนเสือกำลังจ้องเหยื่อ

            แถมเหยื่อก็ไม่รู้ตัวด้วยสิว่าโดนเสือจ้อง

            เจ้าหล่อนแหย่เสือมามากเกินไปแล้ว...แบบที่ไม่มีใครมาแหย่แบบนั้น

            แหย่ด้วยความน่ารักหน้าเป็น...

            “อะไร?”

            “เรื่องสั่งอาหาร...พี่ลักษณ์กับพี่ไทเกอร์...เอ่อ...มันรู้รสนิยมคนได้จริงๆ น่ะเหรอ”

            “พี่หลอก” ไทเกอร์พูดยอมรับหน้าตาเฉย ขณะที่ลอออรทำตาโตพร้อมกับอ้าปากหวอ

            “หะ!

            “พี่แค่หลอกเฉยๆ แฟนตาหวานตลกดี หนีไปเลย วันหลังก็หาคนที่...ฉลาดกว่านี้หน่อยนะ” เขาว่า แล้วทำท่าจะลุกขึ้น แต่ลอออรดึงไว้อีก

            “แน้...ทำไมทำยังงี้ละคะ”

            “แฟนจริงๆ น่ะเหรอ”

 เขายอมตามแรงดึงของหล่อน นั่งบนโซฟาด้วยกัน แล้วไทเกอร์พาดมือกับพนักพิงของโซฟา ทำเหมือนกำลังกักหล่อนไว้ในอ้อมแขน เขาคร่อมแขนอยู่เหนือตัวหล่อน ลอออรถึงกับจ้องเขาตาแป๋ว เมื่อ...เขาทำแบบนั้น

            กลิ่นกายของเขาหอมกรุ่นเมื่ออยู่ใกล้กันแบบนั้น

            เขาก้มลงมองเธอ แล้วจ้องเขม็งแบบนั้น นัยน์ตาคู่คมดุตอนนี้ มันไม่ได้ดุอีกต่อไป หากเปล่งประกายระยับ จนเธอ...หัวใจเต้นแรง

            “คือ...อะไรนะคะ”

เผลอมองเขา เผลอสูดกลิ่นเขาเพลินจนเลือนๆ ไปแล้วว่าเขากำลังถามอะไร

            ไทเกอร์ยิ้มอีกครั้งส่งให้เธอ รอยยิ้มหายากของเขานั้น ยามยิ้มก็กระชากใจคนได้มอง เพราะใบหน้าคมสันดุดันติดจะขรึมเย็นชา มันเปลี่ยนไปราวกับความมืดที่มีแสงตะวันสาดส่อง

            “มีแฟนจริงๆ น่ะหรือเรานะ เอามาหลอกพี่หรือเปล่า”

            “ไม่มี...เอ๊ย...มีสิคะ...พี่ไทเกอร์ทำตาหวานอกหักเลยนะ แต่ไม่เป็นไรตาหวานมีอีกเยอะเลย” หล่อนว่า แล้วแสร้งทำเสียงเข้ม

            “ตาหวานอยากไปนอน หลีกทางให้ตาหวานหน่อย” เธอลดสายตามองท่อนแขนของเขาที่ทำเหมือนกักเธอกลายๆ แต่ไทเกอร์ก็ยังไม่ยอมหลีก

            “มีเยอะนี่อีกกี่คน”

            “นับไม่ไหวหรอกค่ะ”

            “อืม...” เขาปล่อยแขนออก แล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะพูดขึ้นมาลอยๆ “นับไว้เถอะ พี่จะได้ไล่ไปให้หมด”

            “เอ๊ะ!

            “พี่ไปนอนล่ะ พรุ่งนี้พี่จะทดสอบเพลงที่ให้โจทย์ไว้ แล้วเราค่อยมาต่อเพลงที่วงของตาหวานจะเล่นกัน” เขาว่า แล้วเดินดุ่มๆ กลับไปยังห้องของตนเอง

            เมื่อกี้...อีตาพี่ไทเกอร์บอกว่าจะไล่แฟนของเราทั้งหมดไป...

            แอร๊...

            หน้าของลอออรร้อนผ่าว จนต้องเอาสองมือกุมแก้มไว้ หัวใจก็เต้นแปลกๆ กับสิ่งที่เขาพูดเมื่อครู่

            แล้วไหนจะรอยยิ้มของเขาอีก...

            นี่...อาจารย์สอนกีตาร์พิเศษของเธอ ชักจะยังไงแล้วหรือเปล่านะ

 

........................................................................................................................................................................................

 

            “นายจะเลื่อนกำหนดกลับใช่ไหม แล้วบอกน้องสาวนายหรือยัง?”

            “ยังเลย กลัวว่าตาหวานจะงอนน่ะสิ แค่นี้ก็ไม่ค่อยจะยอมคุยโทรศัพท์กับฉันอยู่ล่ะ อ้อนแง้วๆ อยากให้ฉันกลับเร็วๆ แต่ฉันก็ต้องไปเจอกับญาติๆ ของเอเรียล คือ...เธอตกลงแต่งงานกับฉันแล้ว ทีนี้ก็ต้องไปเจอญาติๆ แนะนำตัวน่ะ”

            “อื้ม...ตามสบายเลย ทางนี้เดี๋ยวจัดการให้”

            “เอ...นายจะอยู่ต่ออย่างนั้นหรือไทเกอร์” เพื่อนสนิทถึงกับทำตาโตเลยทันที แล้วยิ้มกว้างส่งให้เขา “เฮ้ย...จริงดิ นี่ห่วงหน้าพะวงหลังอยู่ ว่าจะทำยังไงดี ห่วงตาหวานก็ห่วง ไอ้จะกลับเลยก็ยังกลับไม่ได้”

            “นายจะเลิกห่วงน้องนายเมื่อไหร่นี่ ลักษณ์”

ไทเกอร์แกล้งถาม อีกฝ่ายหนึ่งถอนใจเฮือก แล้วสั่นหน้า

            “ไม่รู้สิ ก็เหลือกันอยู่แค่นี้ อืม...ก็คงจะห่วงไปจนตายนั่นแหละ แต่ก็คงจะเบาใจไป เลิกห่วงไป ถ้าเกิดว่าเค้าได้คนรักดีๆ มีแฟน มีคนดูแลดีๆ น่ะ”

            “แบบไหนที่นายมองว่าดีๆ ล่ะ” ไทเกอร์ทำเหมือนชวนคุยไปเรื่อยๆ หากแต่กำลังจะแอบแฝงบางอย่างเข้าไปในบทสนทนา

            “เอ...ก็ต้องมีฐานะมั่นคง อาชีพการงานที่ดี อายุพอเหมาะนิดหนึ่ง ต้องอายุมากกว่า ตาหวานน่ะเหมือนเด็ก ชอบแกล้ง เจ้าเล่ห์แสนกล ทำอะไรก็ไม่ค่อยเป็น นี่ดีนะว่ายังพอทำกับข้าวเป็นอยู่บ้าง แต่ก็เพราะฉันเองนั่นแหละ ที่ดูแลน้องเกินไป ปกป้องเกินไป บางที...ฉันก็อยากจะให้ตาหวานโตกว่านี้ นิสัยบางข้อของน้องน่ะ เหมือนเด็กไม่รู้จักโต กลัวว่าจะไปใช้ชีวิตจริงๆ แล้วจะลำบากเอา”

            “แล้วถ้าคนนั้นกำราบน้องของนายได้ล่ะ...”

            “กำราบยัยตัวแสบ หมายถึงทำให้ตาหวานหงอน่ะเหรอ ฮ่าๆ อืมๆ ก็ผ่านล่ะนะ ขนาดฉันเองพี่ชายน่ะ แม่ตัวยุ่งยังกลัวมั่งไม่กลัวมั่งเลย แต่ก็เกรงใจกันอยู่นั่นแหละ แต่ก็อย่างว่า อย่าเผลอนา แม่เจ้าประคุณแกล้งเอา เคยเอาเกลือใส่กาแฟให้ฉันกิน แล้วแกล้งเอ๋อว่าหยิบผิด แต่จริงๆ แล้วจะแกล้งคืน ที่ฉันสั่งห้ามไปเที่ยวกับเพื่อนงี้ก็ทำมาล่ะ”

            “หึ ๆ”

            “เอ่อ...จริงสิ ลืมเตือน นายน่ะเจอฤทธิ์ยัยแสบบ้างหรือยังล่ะนั่น” เมื่อรู้ว่าเพื่อนรักจะอยู่โยงยาวให้ ลักษณ์ก็เลยถือโอกาสเตือนเสียเลย

            “ก็...นิดหน่อย แต่คิดว่าเอาอยู่” ไทเกอร์ว่ายิ้มๆ “จริงสิ...ถ้าน้องนายเจอผู้ชายคนที่ว่า ที่นายไว้ใจ นายก็คงจะพอจะวางมือได้สินะ”

            “แหม...ไว้ใจยังไงก็ต้องขอเวลาสนิท ขอดูนิสัยสักปีหนึ่งก่อน ขอศึกษานิสัยให้รู้จริงค่อยปล่อยมือว่ะ” ลักษณ์ว่า นี่แหละ...มือวางอันดับหนึ่งของชายผู้หวงน้องสาวล่ะ

            “แล้วถ้านายสนิทด้วยแล้วล่ะ สนิทจนรู้ทุกอย่างของผู้ชายคนนั้นแล้ว นายจะวางใจไหมที่จะให้ตาหวานไปกับเค้า”

            “โอย...มันจะต้องสนิทมาก ไว้ใจมากระดับนายเลยล่ะ ถึงจะกล้าปล่อยแก้วตาดวงใจของฉันไปด้วยน่ะ” ลักษณ์พูดแล้วหัวเราะ

            “เอ...แต่จะให้นายมาจีบน้องสาวตัวแสบของฉัน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไทเกอร์นายก็คงจะไม่ชอบนักหรอก ยัยตาหวานน่ะเด็กกะโปโลแท้ๆ แถมไร้เสน่ห์ ไม่ได้ตูมตาม สวยเช้งเหมือนกับบรรดาสาวๆ ของนายเลย”

            “หึๆ บางอย่างนายก็ไม่ค่อยรู้จักฉันเลยว่ะ ลักษณ์”

            “เอ๊ะ?”

            “อืม...ดึกล่ะฉันนอนก่อนนะ”

            ไทเกอร์ตัดบทดื้อๆ ก่อนจะวางสายลง เขายิ้มน้อยๆ ขณะที่นอนหนุนแขนตัวเองบนเตียงนุ่ม

            ลักษณ์บอกว่าตาหวานไร้เสน่ห์ เป็นเด็กกะโปโล ช่างแหย่ เจ้าเล่ห์ ขี้แกล้ง เด็กไม่รู้จักโตแท้ๆ

            แต่...ไทเกอร์กลับเห็นแม่สาวคนนั้น เป็นผู้หญิงที่ยิ้มได้เจิดจ้า แกว่งใจเขาจนทำให้เขาใจเต้นแรง ความช่างแหย่เย้าของหล่อน มันทำให้เขาต้องแอบยิ้ม จะยิ้มให้เห็นก็กลัวจะเสียฟอร์ม แล้วความขี้แกล้งของเธอมันก็ทำให้ชีวิตของเขามีสีสันขึ้นแหะ

            เหลืออีกข้อคือเด็กไม่รู้จักโต

            ไม่เป็นไร เดี๋ยวเขาจะเลี้ยงไว้ในอ้อมแขน ให้ลอออรโตเป็นผู้หญิงสาวสมบูรณ์แบบในอ้อมกอดของเขาเอง

            พ่อเสือร้ายคิดแล้วก็หลับตาลงในคืนนั้น


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #1 bam44004 (@bam44004) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 09:59
    น่ารักกกกกกกก
    #1
    1