ตอนที่ 10 : ยิ้มพิฆาตใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 93
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    14 พ.ค. 62



ลอออรถึงกับทำตาปริบๆ เมื่อจู่ๆ ไทเกอร์ก็บอกว่าให้นัดแฟนของเธอมาที่นี่ แล้วเขาจะทำอาหารเลี้ยงเอง เอ...มันจะดีหรือ...เธออุตส่าห์นัดกับแฟนกำมะลอแล้วว่า เธอจะไปซ้อมใหญ่กับเขาอีกที ตรงบริเวณร้านอาหารที่นัด ก่อนเจอไทเกอร์ตัวเป็นๆ แล้วเปลี่ยนแผนแบบนี้มันจะล่มหรือเปล่านะ

                “เอ๋...ไม่ต้องลำบากพี่ไทเกอร์หรอกค่ะ”

                “ไม่ลำบาก” ชายหนุ่มสั่นหน้า แล้วแย้มริมฝีปากนิดหนึ่งให้เธอ มันเหมือนรอยยิ้มก็ไม่เชิง นั่นยิ้มหรือเปล่านะ แต่นัยน์ตาสีสวยนั่น เป็นประกายระยับเลยทีเดียว

                เผลอมองแล้วก็นิ่งค้างไปนิด ตาของเขาสวยจริงๆ เวลาไม่ทำตาดุๆ แบบเดิมทุกที

                “ลำบากสิคะ ไปที่ร้านเถอะค่ะ”

                “มาที่บ้านนี่แหละ พี่บอกนายลักษณ์ไว้ด้วยว่าจะมีเซอร์ไพรส์ ให้หมอนั่นรอรับสายเลย เราจะได้เปิดตัวแฟนของตาหวานให้นายลักษณ์ไปด้วยยังไงล่ะ”

                “ว้าย!” หนนี้ลอออรถึงกับหน้าเจื่อน แล้วรีบโบกไม้โบกมือให้วุ่น เพราะลักษณ์รู้จักเพื่อนของเธอทุกคนในกลุ่ม รวมถึงบรรดาหนุ่มๆ ของเพื่อนเธอด้วย จับได้พอดีล่ะว่าเธอมีแฟนลมแฟนหลอก ให้เห็นไม่ได้เด็ดขาด เธอตั้งใจแค่ให้ไทเกอร์ไปบอกเล่าพี่ชายนี่นา ไม่ได้ให้พี่ชายมารู้เห็นอะไรด้วยแบบนี้

                “ไม่ได้นะคะพี่ไทเกอร์  เรื่องตาหวานมีแฟน พี่ลักษณ์ยังไม่รู้ ตาหวานขอเถอะค่ะ เถอะนะ ไปกินที่ร้านเถอะ แล้วพี่ก็ห้ามบอกพี่ลักษณ์นะ น้า พลีส”

                “อืม...”

เขานิ่งไป ทำกอดอก แล้วเงียบๆ ลอออรมองหน้าเขาแล้วกัดริมฝีปาก ตาโตแป๋วแหววนั่น มองจ้องเขาเขม็ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมพูดยอมจาอะไรสักที ลอออรก็เริ่ม...อ้อนเขาอย่างลืมตัว

                “นะคะ นะคะ นะคะพี่ไทเกอร์” เธอเดินตรงไปนั่งเบียดกับเขาบนโซฟาตัวเดียวกัน แล้วเอามือของเขามาแนบแก้ม ทำตาปริบๆ แป๋วๆ ใส่เขา

                “ขอร้องนะคะ พลีส อย่าให้พี่ลักษณ์รู้เลยน้า แล้วเราก็ไปกินที่ร้านเถอะ นะ นะ นะ”

                โอ...ใจของเขาแทบจะละลาย ไม่เคยมีใครอ้อนเขาแบบนี้สักที ไทเกอร์นั่งตัวแข็ง แม่แมวตัวน้อยก็ยิ่งเอาแก้มถูไถกับหลังมือเขา แล้วทำหน้าทำตา...อื้อหือ

                น่าจะจับมา...

                สักทีจริงๆ

                “เอ่อ...ก็ได้”

                “โอย...ขอบคุณค่ะ พี่ไทเกอร์ใจดีที่สุดเลย”

 แล้วเจ้าหล่อนก็ลืมตัวทำกับเขาเหมือนที่มักจะทำกับพี่ชายเวลาอ้อนสำเร็จ มือน้อยๆ นั่นเอื้อมจับแก้มเขาแล้วบีบอย่างหมั่นเขี้ยว

                สองหนแล้วนะ...

                หูของเขาเริ่มเป็นสีแดงเรื่อๆ ขณะที่หน้านิ่ง...กริบ...ลอออรยิ้มแหยส่งให้เขา แล้วรีบยกมือไหว้ เมื่อเห็นว่าคนที่เธอชักจะลืมตัวลามปาม ทำกับเขาเหมือนทำกับพี่ชาย กำลังทำหน้านิ่งใส่เธอ

                “ขอโทษค่ะ ตาหวานลืมตัวไปหน่อย เป็นอันว่า เคลียร์นะคะว่านัดเย็นนี้เราไปกินนอกบ้าน”

                “ก็ได้...” เขารับปากจนได้ เฮ้อ...

                “งั้นตาหวานไปแต่งตัวก่อนนะคะ”

 เธอรีบโบกมือให้เขา จริงๆ แล้วเธอจะไปซักซ้อมกับแฟนกำมะลอก่อนต่างหากเล่า แล้วเพื่อความชัวร์ เธอจึงนัดอรัญไปด้วย เดี๋ยวตานั่นทำตื่นตูมแผนแตก เธอจะซวยเอา ข้อหาไปหลอกเขาเข้า

                หลอกไปกี่เรื่องแล้วหว่าเรา...

                คิดแล้วก็ให้หนาวๆ ร้อนๆ กลัวนิดๆ แต่ตื่นเต้นหน่อยๆ แหะ หรือว่าฉันจะเป็นโรคจิตกันนะ ก็แหย่ใครก็ไม่สนุกเหมือนแหย่พี่ไทเกอร์นี่นา

                อดแอบมองเสี้ยวหน้าคมสันของชายหนุ่มอีกหนไม่ได้ ลอออรแลบลิ้นออกมาอย่างลืมตัว แล้วเอามือทำสัญลักษณ์ไขว้กันไว้ด้านหลัง

                 ตาหวานสัญญา ว่าจะหลอกแกล้งพี่ไทเกอร์เป็นหนสุดท้ายแล้ว...แหะๆ

 

......................................................................................................................................................................................

 

                ผมลาพักร้อนต่อนะครับไม่มีกำหนดกลับ

                อะไรนะครับ...เอ่อ...แล้วเนื้อเพลงที่นัดไว้

                เดี๋ยวส่งไปให้ทางเมลครับ...ส่วนงานโปรดิว เดี๋ยวผมให้อาเบลจัดการให้

                เอ่อ...

 

                ตอบไปได้แค่นั้น เขาก็ปิดการสนทนา ไม่ฟังว่าอีกฝ่ายจะโอดครวญอะไร แล้วก็ตอบไม่ได้ว่าทำไมถึงได้อยากอยู่ที่นี่ต่อ

                อาจจะเพราะอยากอยู่จัดการแก้ลำคนชอบแกล้งอย่างลอออรก็เป็นได้

                เขายิ้มนิดๆ ที่มุมปาก นัยน์ตาคมดุกวาดมองไปรอบๆ ตอนนี้ลอออรบอกว่าจะขอไปรับแฟนของหล่อนที่นอกร้าน เขาจะคอยดูหน้าแฟนที่เจ้าหล่อนว่า...ว่าจะเป็นยังไง

                “อย่าลืมนะ นายไม่ต้องพูดมากก็ได้ ยิ้มอย่างเดียวก็พอ” ลอออรย้ำ “หรือไม่เดี๋ยวฉันตอบแทนให้” ชายหนุ่มที่รับหน้าที่แฟนกำมะลอของเธอพยักหน้า

                “ได้...เธอจะเลี้ยงข้าวเราหลังจากเสร็จงานใช่มะ”

                “เอ่อ...เลี้ยงสิ”

                “เราแล้วก็พาน้ำมาได้ด้วยนะ” พ่อหนุ่มคนนั้นว่าแล้วนิ่งฟังคำตอบอย่างมีความหวัง ลอออรขึงตาใส่ ก่อนจะพยักหน้า

                “ย่ะ ฉันให้งบถล่มไปเลยห้าพันบาทเต็มที่”

                “โอเค เราจะยอมเป็นแฟนของเธอวันนี้” ว่าแล้วเขาก็มองเธอแบบชนิดหัวจรดเท้า พลางบ่นออกมาอย่างจงใจให้ได้ยิน

                “เป็นถึงดาวมหาลัย หน้าตาก็ดีทำไมจะต้องมาเดือดร้อนจ้างคนอื่นมาเป็นแฟนด้วยนะ”

                “โห...แขวะดัง แขวะเก่ง นี่...ไอ้บาส แกเองก็เคยจีบยัยตาหวานไม่ใช่เหรอยะ”

 เสียงแหลมๆ ของอรัญดังขึ้น ทำเอาฝ่ายนั้นหัวเราะแหะๆ แล้วก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ลอออรเพียงแค่ทำตาวาวๆ ใส่เขาเท่านั้น แต่เอาเถอะ...เดี๋ยวแม่จะหาวิธีแก้ลำจัดการให้เข็ด ยัยตัวแสบช่างแกล้งคิดในใจ

                “ถ้าฉันไม่เดือดร้อนก็คงไม่จ้างหรอกย่ะ เป็นอันว่าตกลงตามนี้นะ”

                “ไหนๆ ล่ะพี่ไทเกอร์ของแกอะ เดี๋ยวฉันจะชวนคุย เบี่ยงเบนความสนใจ เอาให้แบบว่า...ตะลึงกับความงามของฉัน”

อรัญจบประโยคด้วยการหมุนตัวให้เพื่อนทั้งสองคนดู แถมเดินแบบชนิดฟูลเทินแถมอีกด้วยหนึ่งเซต ทำให้ทั้งสองคนต้องปรบมือให้รัวๆ

                “ชุดเสือของแก สวยตะลึงมากนังอ๊อด”

 ลอออรว่า ชุดของเพื่อนหล่อนเป็นเดรสลายเสือ แบบเว้าหลัง ผ่าข้าง อวดนมปลอมที่ยัดฟองน้ำเข้าไปปริมาณหนึ่ง จนมันดูมตูมตาม อรัญแต่งหญิงแบบจัดเต็ม สวยอร่ามจริงๆ วันนี้

                “ย่ะ ตะลึงล่ะสิ”

                “ไปๆ พี่ไทเกอร์รอนานล่ะ จะได้กินๆ จะได้กลับๆ กันเสียที”

 ลอออรรุนหลังคนทั้งคู่เข้าไปในร้านอาหาร ไม่ต้องมองหาให้นานไปนัก เพราะไทเกอร์ ดูจะโดดเด่นที่สุดในร้านเลยก็ว่าได้ ชายหนุ่มตัวสูง หุ่นดี ท่าทางสมาร์ท หน้าตาหล่อเหลา นั่งก้มหน้าอ่านหนังสือเล่มเล็ก ดูคูล ดูเท่ แปลกกว่าคนอื่นที่ก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์สมาร์ทโฟน

                “เอ่อ...พี่ไทเกอร์คะ นี่แฟนของตาหวานค่ะ”

เสียงใสๆ เอ่ยดังขึ้น ทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือที่อ่าน สายตานั้นทำให้แฟนกำมะลอของตาหวานถึงกับเข่าอ่อน ส่วนผู้มาช่วยเหลืออย่างอรัญอยากจะกรี๊ดลั่นร้านเพราะความหล่อดุดันทะลุทะลวงนั่น

                “สวัสดี”

เสียงทักตอบเป็นภาษาไทยแปร่ง ดังขึ้น บุรามรีบยกมือไหว้ชายหนุ่ม เขาเดินฉากไปหลบด้านหลังลอออรอย่างลืมตัวเหมือนจะให้หล่อนเป็นเกราะบังสายตาที่มองจ้องมาอย่างสำรวจ

                “สวัสดีค่า”

 เสียงแหลมๆ ที่ดัดให้เหมือนเสียงผู้หญิงดังขึ้นแทรก เมื่อไทเกอร์หันไป ก็เจอการยกมือไหว้นอบน้อมย่อเข่าแบบนางงามจากอรัญ

                “ใคร?” เขาถาม แล้วเลิกคิ้วให้กับลอออร ที่ตอนนี้ขาแข้งสั่นไปหมดแล้ว

                “พะ...เพื่อนตาหวานค่ะ”

                “ไหนบอกว่ามีแค่พี่ ตาหวาน แล้วก็แฟนตาหวาน ชื่ออะไรเราน่ะ”

                “ชะ...ชื่อบาสครับ”

 ปากของบุรามถึงกับสั่น จนลอออรต้องสะกิดเบาๆ ส่วนอรัญที่ตั้งใจจะมาแอ๊วผู้แบบสุดพลัง เจอสายตาดุวาบๆ นั้นเข้า ก็ชะงักกึก ต่อมระริกระรี้ถึงกับหยุดทำงาน

                “อืม...มื้อนี้มีแค่สามคน...พอ” เขาว่า กวาดสายตาไปมองอรัญ แล้วพยักหน้าให้ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่โต๊ะว่าง

“นายน่ะ ไปนั่งตรงโน้น โอเคไหม?”

                “เอ่อ...”

                “ไปสิ”

                “ค่า”

เจอไล่เอาแบบนั้น มาแบบฟูลเฮดดีทั้งเสียงทั้งสายตา อรัญก็เผ่นแน่บ ไปนั่งตัวห่ออยู่ที่มุมร้าน ลอออรทำตาปริบๆ มองไทเกอร์เหมือนไม่อยากจะเชื่อที่เขาจะกล้าทำอะไรแบบนั้น

                “พี่มากินข้าวมื้อนี้ เพราะอยากจะรู้จักแฟนของตาหวาน ก่อนที่จะส่งไม้ต่อให้นายลักษณ์ ถ้าแฟนคนนี้ผ่านเกณฑ์”

เขาพูดเป็นภาษาอังกฤษอย่างจงใจ แน่ล่ะคนฟังออกก็คือเธอ ส่วนนายบุรามกำลังทำหน้าเบลอ แล้วก็ขาสั่นน้อยๆ ชื่อเสียงด้านการหวงน้องสาวของพี่ชายยัยตาหวานนี่ ออกจะโด่งดังนั่นก็เป็นอีกอย่างหนึ่งที่ทำให้หล่อนโดนล่า...ค่าหัว...จากกลุ่มแบดบอย

                “พี่ไทเกอร์มีสิทธิ์ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?” เธอทำตาโตใส่เขา ไทเกอร์ยักไหล่ แล้วทำหน้านิ่ง

                “มีสิ ก็นายลักษณ์ให้สิทธิ์พี่แล้วนี่นา ให้ดูแล ควบคุมตาหวานในระหว่างที่นายลักษณ์ไม่อยู่ พี่ก็ทำหน้าที่แทนให้เป็นอย่างดี น้องสาวของเพื่อนรักก็เหมือนน้องสาวของพี่เหมือนกัน”

                “แนะ” เธอย่นจมูกใส่เขา “ตามใจเลยค่ะ แฟนคนนี้ไม่ผ่าน ตาหวานก็มีแฟนคนใหม่มาอยู่ดี”

                “หืม...จะอวดว่าตัวเองเป็นเพลย์เกิร์ลอย่างนั้นหรือเด็กน้อย”

 เขาเลิกคิ้ว นัยน์ตาเป็นประกายพราว ส่วนลอออรไหวไหล่ แล้วโบกมือเรียกบริกรมาสั่งอาหาร ทำทีเป็นไม่สนใจเขา ทั้งที่ใจก็สั่น

                “ชื่ออะไร?”

เขาเริ่ม...สัมภาษณ์...แฟนของยัยตัวแสบ นัยน์ตาคมดุมองจ้องจับที่ใบหน้าของบุราม ฝ่ายนั้นรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ อย่างไรพิกลกับสายตาดุราวกับเสือนั่น

                “บะ...บาสครับ”

                “คบกับตาหวานมานานหรือยัง?”

                “เอ่อ...สองเดือน...เอ๊ย...สองวัน...เอ๊ย...”

                “สองเดือนค่ะ”

เธอชิงตอบแทน แล้วแอบเหยียบเท้าของบุรามเบาๆ จะบอกสัญญาณว่าเธอจัดการเอง

                “อืม...”

 เขายังคงมองจับจ้องใบหน้าของบุรามอย่างไม่วางตา จนฝ่ายนั้นทำอะไรไม่ค่อยถูก ลอออรสั่งอาหารให้กับตัวเอง แล้วก็ถามว่าเขาจะกินอะไร เขากลับบอกให้บุรามสั่งอาหารให้เขาแทน เล่นเอาฝ่ายนั้นทำหน้าเลิ่กลั่ก

                “สั่งให้ฉันกินทีสิ...อยากจะรู้รสนิยมของนาย”

 ไทเกอร์ว่า เขายักคิ้วให้กับลอออรที่อ้าปากค้าง เอ...การสั่งข้าวให้กินนี่ มันบอกถึงรสนิยมของคนได้ด้วยเรอะ

                “คือ...”

บุรามกวาดสายตามองเมนู แล้วก็มองหน้าไทเกอร์สลับกันไป ไทเกอร์ยิ้มนิดๆ พร้อมกับเอ่ยขึ้นมาลอยๆ

                “อย่าเห็นว่าฉันเป็นฝรั่งแล้วจะสั่งเมนูยอดฮิตให้กินล่ะ มันจะต้องครีเอตกว่านั้น”

                “เอา...เอ่อ...เอา...” บุรามหลับหูหลับตามองเมนูแล้วก็เอ่ยออกมา

 “เอาไก่ทอดซอสมะขามไหมครับ? น่ากินดีนะครับ แล้วก็...ก็...มัสมั่นไก่ อันนี้อร่อยนะครับ”

                “ไก่...ไก่...แล้วก็ไก่”

ไทเกอร์ทำคิ้วขมวด ดูแล้วท่าทางจริงจัง พลางใช้มือเคาะโต๊ะรัวๆ ก่อนจะมองหน้าบุราม สายตาที่บอกมาโดยไม่ต้องพูดว่า...มันช่างดูไม่เข้าท่าจริงๆ

                “พี่ไทเกอร์คะ” ลอออรกระแอม

 “รสนิยมของบาสน่ะ มันเกี่ยวอะไรกับการสั่งอาหาร”

                “เกี่ยวสิ เกี่ยวมากด้วย ตาหวานไม่รู้อะไร แต่พี่รู้ นายลักษณ์ก็รู้ ไอ้การสั่งอาหารนี่ ยิ่งสั่งให้คนอื่นกิน มันบอกได้หลายอย่างเลยล่ะ”

                “อะหะ...”

เธอทำหน้านิ่ว คิ้วพันกันไปหมด ส่วนบุรามโดนกดดันหนักๆ เข้าจากไทเกอร์ก็ชักจะอยาก...เผ่นขึ้นมา...เขาจำเป็นจะต้องมาเจอะเจออะไรขนาดนี้เลยหรือไง ทำไมเขากลัวหมอนี่จัง โอย...ไม่ไหวแล้ว

                “คือ...” จู่ๆ บุรามก็ลุกขึ้นพรวด ตัดสินใจทิ้งอาหารมื้อหรูกับคนรัก ที่ลอออรเสนอให้

                “เราเลิกกันตาหวาน ไปล่ะไปแล้ว”

                “อ้าว...”

ลอออรได้เพียงแค่อ้าวตามหลัง เพราะบุรามเดินเร็วจนเหมือนวิ่ง เผ่นฟิ้วออกไปจากร้านอาหารแทบไม่ทัน อรัญเองเห็นเพื่อนชายเผ่นไปแบบนั้น ก็ไม่รู้อะไรล่ะ เขาเองก็เผ่นบ้าง อาจารย์สอนกีตาร์สุดหล่อของลอออรหน้าตาดีจริง เสน่ห์ล้นจริง แต่...คงไม่ไหว...แม่เสือลาก่อน

                “พี่ไทเกอร์” ลอออรครางเสียงอ่อน แล้วมองหน้าไทเกอร์แบบค้อนๆ

                ชายหนุ่มเพียงยิ้มแล้วยักคิ้วให้เธอ หะ! เขายิ้ม ยิ้มจริงๆ ใช่ไหมนั่น...โอ๊ย...รอยยิ้มของคนตรงหน้า ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน มันทำให้ลอออรถึงกับเอ๋อไปพักหนึ่งเลยทีเดียว

                ทำไมถึงยิ้มได้ร้ายกาจ...พิฆาตหัวใจกันขนาดนี้กันนะ พี่ไทเกอร์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

2 ความคิดเห็น