ตอนที่ 1 : ไทเกอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    1 พ.ค. 62

นัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาลลอมทอง มองเหม่อไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า ภาพธรรมชาติ เสียงของมัน ทำให้เขาผ่อนคลาย วันพักผ่อน พักร้อนที่ยาวนาน ที่เขาเลือกให้ตัวเอง เริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ หนนี้กว่าจะกลับไป ก็คงอีกหลายเดือน งานของเขายังทำเงินให้ต่อเนื่อง และเป็นงานที่ต้องใช้แรงบันดาลใจ ถึงจะทำได้เสียด้วย

แต่พักนี้เขาไม่ยักกะมีแรงบันดาลใจ ออกแนวจะเนือยๆ เบื่อๆ เสียด้วยซ้ำ เมื่อเขาบอกกับใครต่อใครว่าจะขอพักร้อน ทุกคนต่างลงความเห็นว่าไทเกอร์หลบมาพักใจ หลังจากอกหัก? ครั้งล่าสุด กับนักร้องสาวแสนแซบ ที่กำลังมีผลงานติดบิลบอร์ดชาตท์

อืม...

อกหักก็อกหัก

ไทเกอร์หลับตาลง ให้เสียงธรรมชาติ คลื่นซัดหาดแทนเสียงเพลงบรรเลงกล่อม ปรกติแล้วเขาอยู่กับเสียงเพลง แทบจะเกือบทุกวัน ทุกนาทีเลยก็ว่าได้ แน่ล่ะ...เพราะเขามีอาชีพเป็นนักแต่งเพลง เพลงของไทเกอร์ สโตน ว่ากันว่าน้อยเพลงที่จะไม่ดัง เขาเป็นคนเนื้อหอมที่ค่ายเพลงรุมตอม แล้วก็รับงานแบบแล้วแต่จะพอใจเสียด้วย บางทีไทเกอร์อาจจะคิดเงินค่าเพลงของเขาแค่ยี่สิบดอลล่า ถ้าพอใจจะให้ หรือบางทีก็เรียกกันจนเลือดซิบ ถ้าเกิดว่าหมั่นไส้ขึ้นมา

นอกจากชื่อเสียงความเก่งกาจแล้ว รูปร่างหน้าตาของเขา ก็เป็นที่สนใจของสื่อ ของคนในวงการ อดีตไทเกอร์เคยเป็นนักร้องนำวงร็อก ควบแต่งเพลงและโปรดิวเซอร์ไปด้วย วงของเขาโด่งดังพอสมควรในยุคหนึ่ง ออกมาสามอัลบั้ม มีแฟนคลับมากมายทั่วโลก แต่เมื่อมือกีตาร์ในวงคนหนึ่ง ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต วงเลยแตก เพราะไทเกอร์และเพื่อนๆ ในวงต่างเห็นพ้องต้องกันว่า ไม่มีใครมาแทนที่เพื่อนคนนี้ได้ และไม่อยากจะทำวงต่อ ไทเกอร์เลยยุติบทบาทคนบนเวที มาเป็นคนเบื้องหลังแทน และนั่นมันก็ทำให้เขาฮอตไม่เปลี่ยน มีข่าวของเขาออกมาบ่อยๆ จริงบ้างไม่จริงบ้าง เป็นสีสันของวงการ ไทเกอร์ไม่เคยออกมาตอบโต้ แถลงข่าวอะไร เขาปล่อยให้สื่อเล่นข่าว แล้วก็อยู่เงียบๆ ของตนเองต่อ สักวันพวกนี้เบื่อ ก็คงจะเลิกยุ่งกับเขาไปเองนั่นแหละ

ชายหนุ่มเป็นลูกผสมของไอริชและสเปน เขามีผมสีน้ำตาลเข้ม ตาสีเดียวกับผม จมูกโด่งได้รูปสวย ริมฝีปากของเขา ได้รับการโหวตว่าเป็นหนุ่มที่น่าจูบมากที่สุดมาแล้ว มันเป็นปากหยักหนาเล็กน้อย ดูเซ็กซี่และมีเสน่ห์มากในสายตาของสาวๆ

แต่ปากนี้นานหนจะขยับเป็นรอยยิ้ม...

เสียงโทรศัพท์ปลุกเขาขึ้นมาจากการเคลิ้มหลับ เขานิ่วหน้าเล็กน้อยแล้วกดรับสาย

“ไทเกอร์ นายขึ้นมาหาฉันที่บ้านทีสิ”

“ทำ...” เอ่ยไปได้แค่คำเดียว ทางนั้นก็พูดแซงขึ้นมารัวๆ เหมือนกับจะไม่รอให้เขาได้พูดอะไร

“ยัยตัวแสบตาหวาน ต้องการความช่วยเหลือ ซึ่งความช่วยเหลือนี้ ฉันเห็นว่านายคนเดียวจะช่วยได้ นะ...ไทเกอร์ ขอรบกวนเวลาพักของนายหน่อย”

“คือ...”

“มาเย็นนี้เลยก็แล้วกัน...เอ...เอาเป็นพรุ่งนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินให้ ขอบคุณนะเพื่อนนะ”

“อ้าว...”

ทางนั้นวางสายไปแล้วเรียบร้อย...เขายังไม่ทันตอบรับหรือปฏิเสธเลย

“อะไรของมันนะ” ชายหนุ่มบ่นพึม แล้วก็ลุกขึ้นจากเปลญวนที่ผูกไว้ใต้ต้นไม้แต่โดยดี เพราะรู้นิสัยของเพื่อนสนิทดีว่า ขืนเขาทำโอ้เอ้ หรือว่าไม่ตกลงด้วยแล้ว มีหวังจะต้องตามมาหิ้วเขาถึงที่แน่ๆ

คิดแล้วก็สั่นหัวนิดๆ รอยยิ้มอันหายากตอนนี้มันแย้มออกมาหน่อยๆ ยามนึกถึงเพื่อนคนไทย ที่เขาและหมอนั่นผูกสมัครกันเป็นเพื่อนรักเพื่อนตาย แม้จะอยู่คนล่ะทวีปก็ตามที

ตาหวาน...

ชื่อของคนที่ ลักษณ์เอ่ยออกมาว่าเขาจะต้องไปช่วยหล่อนสินะ

ช่วยอะไรหว่า?

เอาเถอะไปถึงแล้วก็คงจะรู้เอง

แต่ว่าชื่อนี้...

ทำไมมันคุ้นๆ หู คุ้นใจอย่างไรพิกล


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

2 ความคิดเห็น