เร้นไฟ

ตอนที่ 12 : พ่อบ้านกอร์ดอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 ส.ค. 61

12..............

 

            พ่อบ้านกอร์ดอนดูเหมือนจะไม่ชอบใจสักเท่าไหร่ เมื่อเห็นอลิเซียไปเดินป้วนเปี้ยนตรงบริเวณแปลงปลูกสมุนไพรของเขา ชายชรายืนตระหง่านขวางทางเธอไว้ ทำให้เธอต้องยิ้มแหยๆ ส่งให้ พร้อมกับเอ่ยเสียงหวาน

            “คือว่า ฉันอยากจะเก็บ...เจ้านั่นไปศึกษานิดหน่อยน่ะค่ะ คุณเควินสั่งมา”

            “คุณเควินสั่งมาจริงๆ หรือแค่อยากจะคะนองลองเก็บพวกนี้ไปเล่นดู มันไม่ใช่ของเล่นๆ หรอกน่ะ บางอย่างแค่จับ ก็อาจจะทำให้ถึงตายได้แล้ว”

 เสียงห้วนๆ ของพ่อบ้านชรา บอกถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวกลืนน้ำลาย เธอต้องการเก็บพืชพวกนี้ไปเพื่อส่งให้กับไมค์ วิเคราะห์พวกมัน เห็นได้ชัดว่าพ่อบ้านกอร์ดอนไม่ยินยอมเป็นแน่

            “เอ่อ...”

            “กลับไปได้แล้ว”

 ท่าทีขึงขัง กับนัยน์ตาส่งประกายวาวนั่น ทำให้อลิเซียอยากจะถอย แต่กลับสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงใครบางคน พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาระหว่างเธอและกอร์ดอน

            “ฉันให้อลิเซียมาเก็บไปเองแหละ อนุญาตให้เข้าไปหน่อยเถอะเกรแฮม”

            “ระวังอะโคไนต์หน่อย เพราะหายากเอาการ”

 กอร์ดอนตะโกนตามหลัง เมื่อลิเซียเริ่มเข้าไปในแปลง เธอเก็บผลของเบลาดอนน่ามาอย่างระมัดระวัง รวมถึงดอกสีม่วงของมันด้วย เควินมองตาม เขากอดอก มองเธอนิ่ง อลิเซียหนาวสันหลังแปลกๆ ยามถูกจับจ้องแบบั้น ทำการค่อยเก็บพืชพิษอีกสองสามชนิดอย่างระมัดระวัง

            เพียงพอแก่ความต้องการแล้ว เธอเก็บแค่อย่างละเล็กละน้อย กอร์ดอนมองตามตาขุ่น เขาบ่นอะไรสองสามประโยคกับเควิน เจ้านายหนุ่มหัวเราะเล็กน้อยแล้วสั่นหน้า เขามองจ้องมาทางเธอเมื่ออลิเซียเดินออกมาจากแปลงพืช

            “ไปกันหรือยัง อลิเซีย”

            “เอ่อค่ะ”

            เขาโอบไหล่เธอไว้ ก่อนจะพาเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ อลิเซียหน้าซีดเล็กน้อย กำลังคิดว่าจะแก้ตัวอย่างไรดี เธอคงจะเอาดีทางโกหกไม่ได้แน่นอน เพราะพอโกหกปุ๊บก็ถูกจับได้ปั๊บเลยสิน่า

            “จะเอาพวกนั้นไปทำอะไรหรือ? อลิเซีย”

            “คือว่าฉันจะเอาไปลองศึกษาดูน่ะค่ะ คือว่า...เพื่อนของฉันสนใจต้นไม้มีพิษพวกนี้ แล้วที่นี่มีปลูกไว้ ฉันก็เลย คือ...”

            “แอบอ้างชื่อฉัน?”

 เสียงทุ้มนั้นตวัดปลายสูง ดูเหมือนไม่พอใจแต่ใบหน้าคมคายนั้นมีรอยยิ้มประดับอยู่

            “คือ...”

            “เธอทำผิดนะอลิเซีย ฉันจะต้องลงโทษเธอ”

 หญิงสาวเงยหน้ามองเขาทันทีอย่างตกใจ เป็นจังหวะเดียวกับที่เควินก้มหน้าลงมาต่ำ

            ริมฝีปากเขาแตะริมฝีปากเธอ แต่หนนี้ไม่ได้เพียงแผ่วเหมือนที่เขาเคยทำ มันเริ่มกดลงมาหนักหน่วงขึ้น แยกริมฝีปากเธอออกเพื่อลิ้มรสหวานภายใน มือเขาค่อยรัดร่างแน่งน้อยเข้ามาแนบอก อลิเซียขัดขืนไม่ได้เลย กลับแย้มริมฝีปากให้เขารุกรานเอาตามใจชอบ รสชาติของจุมพิตหวานเข้มข้นนั้นทำให้เธอถึงกับขาอ่อน ต้องเอนพิงร่างเขา

            เกือบจะขาดห้วงหายใจ เขาถึงจะปล่อยเธอให้เป็นอิสระ อลิเซียรู้สึกเหมือนถูกสูบลมหายใจออกไป เธอกะพริบตาปริบๆ เมื่อเขาผละห่าง เควินจับปลายคางมนแล้วเขย่าเบาๆ เสียงทุ้มนั้นเอ่ยกระซิบทั้งที่อยู่กันเพียงลำพังแค่สองคน

            “ฉันชอบลงโทษเธอ จะทำผิดอีกก็ไม่ว่าหรอกนะอลิเซีย”

            โอ...แล้ววันนี้เธอจะอ่านหนังสือเก็บข้อมูล สรุปใจความให้เขาได้รู้เรื่องไหมหนอ...

 

..........................................................................................................................................................

 

            สรุปว่าวันนี้ เธอก็แทบจะทำงานไม่รู้เรื่องสินะ อลิเซียถอนใจ เธอมัวแต่เขินนายจ้างจนกินอาหารเย็นไม่ใคร่ลง และตอนนี้ก็เป็นภาระให้กับท้องไส้เพราะมันกำลังร้องโครกประท้วงหาอาหาร ป่านนี้แล้วเธอจะมีอะไรรองท้องไหมนะ เพราะว่าอาหารเย็นเก็บไปหมดแล้วด้วยสิ หญิงสาวลองเดินเข้าไปในครัว เผื่อว่าจะมีอาหารแห้ง หรือผลไม้อะไรติดไว้บ้าง หิวแบบนี้นอนไม่หลับแน่ๆ

            สิ่งที่เธอรับปาก พนันไว้กับไมค์ก็ใกล้มาเรื่อยๆ แต่เธอยังหาหลักฐานอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง อ้อ...อย่างน้อยก็มีเจ้าพวกต้นไม้พวกนั้น ที่เธอส่งไปให้ไมค์ลองวิเคาระห์ดูสารพิษในตัวของพวกมัน ว่าจะใช้ปริมาณขนาดไหน ถึงจะเรียกได้ว่าตกค้างขนาดที่พบในศพของคุณหญิงของคฤหาสน์แอนเดอร์สัน

            นายจ้างของเธอ...เควิน เขากำลังคิดอะไรกับเธอกันแน่นะ?

            แก้มสาวร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนแดงก่ำ ใบหน้าของเขาผุดขึ้นมาในห้วงนึก สัมผัสที่ค้างคาอยู่บนริมฝีปากอิ่ม ทำให้เธออดนึกถึงจุมพิตอันแสนหวานนั้นไม่ได้ เขาจูบเธอสองหนแล้ว และแต่ล่ะหนก็ทำไม่พูดไม่จา ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นี่มันไม่ได้จูบทักทายตามมารยาทตะวันตกเสียหน่อย เขาทำให้เธอทำงานไม่มีสมาธิ และสับสนวุ่นวายทางอารมณ์ไปหมด แถมยังหิวด้วยตอนนี้ เฮ้อ...

            อลิเซียค้นตู้เย็นกุกกัก ในนั้นส่วนใหญ่บรรจุอาหารสดที่จัดเตรียมไว้ทำในเช้าวันรุ่งขึ้น ครัวขนาดใหญ่ ทันสมัยของคฤหาสน์แอนเดอร์สัน จะต้องมีของกินได้สำหรับเธอบ้างแหละน่า หญิงสาวค้นดูเจอกับผลไม้สด ที่แช่ไว้ชั้นล่างสุด หยิบแอปเปิลมาผลหนึ่ง และรินนมจืดให้ตัวเองก่อนจะทรุดลงนั่งรับประทานง่ายๆ ในครัวนั่นเอง

            เธอกัดแอปเปิล ใจก็ยังล่องลอยถึงนายจ้างหนุ่ม สิ่งที่เขากระทำกับเธอ มันกระเทาะหัวใจที่เย็นชาและตั้งใจจะปิดตายของเธอทีละน้อย หนุ่มทรงเสน่ห์อย่างเควิน ที่มีความหลังความลับบางอย่าง เสน่ห์อันลึกล้ำร้อนแรง แฝงเร้นไว้ในความลับ...มันช่างน่าค้นหา

            จะค้นหาอะไรหรืออลิเซีย

            เสียงในใจเธอถามขึ้นมา แอปเปิลที่กำลังรับประทานอยู่ฝืดเฝื่อนลงไปในทันที เธอถอนใจ เอาเศษของมันทิ้งลงในถังขยะข้างอ่างล้างจาน แล้วยกแก้วนมขึ้นมาดื่ม ท้องอุ่นอิ่มแล้ว เธอก็พร้อมที่จะนอน

            แต่เธอจะนอนหลับไหมคืนนี้?

            เสียงฝีเท้าเดินเข้ามา ทำให้เธอหันขวับไปมองทางต้นเสียง ดึกขนาดนี้แล้วส่วนใหญ่คนรับใช้จะเข้าห้องพักของตัวเองหมด นอกจากเธอที่มาเดินท่อมๆ ยามดึกแบบนี้แล้ว มีใครกันอีกนะ เงาร่างใหญ่ค่อนข้างท้วม เดินช้าเพราะวัยที่ปรากฏตรงหน้า ทำให้เธอเม้มริมฝีปาก พ่อบ้านกอร์ดอนนั่นเอง ตอนแรกเธอเป็นมิตรกับเขา เพราะกอร์ดอนเป็นคนสัมภาษณ์และรับเธอเข้าทำงาน แต่หลังจากที่เธอไปยุ่งวุ่นวายกับแปลงพืชพิษของเขาแล้ว สายตาของเขาที่มองเธอนั้น ไม่เป็นมิตรอย่างเห็นได้ชัด

            “มาทำอะไรดึกๆ แถวนี้อีกหรือ คุณอลิเซีย”

            “ฉันหิวน่ะค่ะ เลย...เอ่อ...แวะเข้ามาหาอะไรกิน”

            “มาหาของกิน ไม่ได้มายุ่งวุ่นวายอย่างอื่นใช่ไหม”

คำถามตรงๆ นั้นทำให้เธอเม้มริมฝีปาก อกใจเต้นระทึกทันที เธอกำลังสอดมือมาหาความวุ่นวายจริงๆ นั่นแหละ ตั้งแต่ที่รับปากไว้กับไมค์ว่าจะช่วยเขาสืบความเคลื่อนไหวของเควิน แต่ที่เธอทำไปก็เพราะปกป้องเควิน  เพราะเชื่อว่าเขาเป็นคนบริสุทธิ์

            “คุณพ่อบ้าน ไม่ไว้ใจฉันหรือคะ”

            “แล้วเธอกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ล่ะ หรือว่าอยากจะเล่นบทนักสมุนไพรศาสตร์ถึงได้ไปยุ่งกับแปลงพืชของฉัน ดึกๆ ก็อยากมาเป็นนักสืบ ถึงได้มาเที่ยวเดิมท่อมๆ กลางดึกแบบนี้ พรุ่งนี้ฉันจะรายงานคุณเควิน กับสิ่งที่เธอทำ”

            “...”

            ร่างท้วมของเขาจากไปแล้ว อลิเซียกลืนน้ำลาย พ่อบ้านกอร์ดอนตั้งตัวเป็นศัตรูกับเธอไปแล้วหรือนี่ พรุ่งนี้เควินจะว่าอย่างไรบ้างนะถ้าเกิดว่าเขาเอาเรื่องของเธอไปฟ้อง เขาจะลงโทษเธออีกไหม

            อลิเซีย!

            หน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังมีเวลาคิดเรื่องนั้นอีกสินะ จะบ้าแล้วหรือไง?

            เธอย่นจมูก แล้วรีบเดินกลับเข้าห้องของตนเอง คืนนี้หวังว่าเธอจะไม่ฝันถึงอินคิวบัสนะ เพราะเธอมีเรื่องอกใจระทึกอยู่มากเกินไปแล้ว

 

...........................................................................................................................................................

 

            พ่อบ้านกอร์ดอน มองตามร่างบางเพรียวของผู้ช่วยสาวที่กำลังเดินกลับไปยังห้องของตนเอง เขาสะกดรอยตามเธอห่างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าอลิเซีย กลับเข้าห้องของตนไปแล้วจริงๆ

            นังเด็กคนนี้กำลังทำอะไรกันแน่

            เขานึกสงสัย เมื่อเดินกลับห้องของตนเอง กอร์ดอนลุกขึ้นมากลางดึก แล้วอยากได้นมมาดื่มสักแก้ว จึงลงไปในห้องครัว เจอเด็กนั่นลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงนั้นพอดี ไหนจะการไปป้วนเปี้ยนเก็บพืชพิษของแสนหวงของเขาอีก ของที่เขาแหนหวงไว้เพราะเป็นสิ่งที่เควินโปรดปราน และใช้เวลาว่างวิเคราะห์สารในตัวพวกพืชพิษนั้น เควินเป็นนักพืชศาสตร์ตัวยงคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ เขาชอบสะสมพืชแปลกและหายาก หลงใหลในตัวพืชพิษเป็นพิเศษ และกำลังเขียนนิยายเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้

            เรื่องราวในนิยายนี่แหละ ที่เคยทำให้เจ้านายของเขาถูกสงสัยเรื่องที่เรเชลตายมาหนหนึ่ง มันบังเอิญอย่างไม่น่าเชื่อที่เรื่องราวมันตรงกัน จนทำให้พานคิดไปไม่ได้ว่าเควินอาจจะทำการฆาตกรรมเรเชลจริงๆ

            แต่เขาเชื่อว่าเจ้านายของเขาไม่ได้ทำ

            กอร์ดอนยิ้มเล็กน้อย เขาค่อยทรุดตัวลงบนที่นอน การที่เขารับใช้เจ้านายหนุ่มมายาวนาน และภักดียิ่งชีวิต เควินเป็นคนดึงเขามาจากปลักตม มาจากความตาย ให้ชีวิตแก่เขา แล้วมีอะไรเล่าที่เขาจะทำเพื่อเจ้าชีวิตอย่างเควินไม่ได้

            ใครที่รังแกเควิน ใครที่ทำร้ายเควิน เขาพร้อมนักที่จะปัดมันให้พ้นทาง และรวมถึงใครที่ดูมีท่าทีจะสร้างปัญหาให้กับเจ้านายของเขาด้วย

            ใครคนนั้น...

            อาจจะเป็นอลิเซียแสนจุ้นจ้านก็เป็นได้!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น