ปรารถนา แสนพยศ

ตอนที่ 10 : ห้ามรักคนมีเจ้าของ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 454
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    17 ก.ค. 61

“นี่พูดจริงๆ หรือว่าพูดเล่นน่ะลูกเกด”

 เมื่อเห็นชายหนุ่มสุดหล่อตรงหน้า หน้าตาซีดเซียวลงกระทันหันกรณิชก็หัวเราะกิ๊ก

“โอ...นี่หมอเชื่อจริงๆ น่ะเหรอคะ ตายล่ะ! หลอกง่ายมากๆ”

“อย่ามาล้อเล่นกับเรื่องแบบนี้นะ ผมไม่เห็นเป็นตลก”

 สีหน้าจริงจังของมฆวัน ทำให้กรณิชรีบเอามือของเขาขึ้นมาแนบแก้ม แล้วจุ๊บเบาๆ ด้วยท่าทีเหมือนลูกแมวขี้อ้อน

“แหม...แค่มีแรงบันดาลใจมาจากเพื่อนของลูกเกด ที่พลาดท้องขึ้นมาน่ะค่ะ ลูกเกดเลยอยากรู้ว่าหมอจะทำอย่างไร?”

“ผมคงจะขอตรวจดีเอ็นเอ เพราะลูกเกดไม่ได้มีผมคนเดียว”

เขามองจ้องใบหน้าหล่อนแน่วแน่ กรณิชทำท่าเหมือนจะร้องไห้ มฆวันมองแล้วก็ใจเสียเล็กน้อย แต่เมื่อเจ้าหล่อนดันแย้มริมฝีปากยิ้มกว้างแล้วหัวเราะร่วน เขาก็โล่งใจ

“แสดงว่าหมอฉลาดมากค่ะ ผ่าน...อิอิ สั่งอะไรมากินกันดีคะ ลูกเกดหิวแล้ว”

“เอาของโปรดคุณก็แล้วกัน ยำปลาแรด เอ่อ...คือ...ผมไม่ได้ตั้งใจจะว่า...”

พูดเองแล้วก็ดันคิดไปเอง ว่าอาหารที่หล่อนโปรดปราน ช่างเหมือนกับนิสัยของแม่เจ้าประคุณเสียจริงๆ แต่กรณิชไม่ได้ยินเพราะมัวแต่กดเล่นโทรศัพท์อยู่ เขาเลยเรียกบริกรมาสั่งอาหาร ตามองหน้าอกโตๆ ที่ล้นออกมานอกเสื้อของคนตรงหน้าไปพลาง กลืนน้ำลายไปด้วย เมื่อนึกถึงเซ็กส์สุดเหวี่ยงที่ได้รับจากคู่ขาคนนี้

ก็คู่หมั้นเขาหวงตัวยังกับแม่ชีในโบสถ์ คิดถึงรินทร์รญาแล้วก็เครียดเล็กๆ กับเธอเขาไม่กล้าแตะต้องมากเท่าไหร่ เพราะเจ้าหล่อนออกกฏไว้แต่แรกแล้ว ความอยากเอาชนะใจหญิงสาวทำให้มฆวันอดทนได้ อีกอย่างหนึ่งคือเขากลัวโตมรบิดาของหล่อน ที่มีชื่อเสียงว่าเป็นนักเลงเก่าจอมบู๊ ตาแก่นั่นไม่ชอบหน้าเขาอยู่แล้ว ถ้าเกิดเขาไปทำรุ่มร่ามอะไรอีก มีหวังต้องโดนลูกปืนแน่ๆ

กับกรณิชมันเป็นความสัมพันธ์ทางแนวนอนล้วนๆ ไม่มีความรู้สึกมาเกี่ยวพัน เจ้าหล่อนสะเด็ดสะเด่ามากกับเรื่องบนเตียง และไม่เคยเรียกร้องอะไรมากนัก เขาเปย์ด้วยการเลี้ยงข้าวบ้าง จ่ายเงินให้หล่อนช้อปปิ้งบ้าง แลกกับความสุข กรณิชสวย ดูดี มีเสน่ห์ ดึงดูดสายตาของใครต่อใคร ควงไปไหนไม่อายใคร ยกเว้นถ้าควงไปแล้วจะเจอกับรินทร์รญาเข้า ดีที่เขาหมั้นกับหล่อนเงียบๆ ไม่ได้ครึกโครมอะไร หูตาของโตมรกว้างขวาง และมีคนรู้จักเยอะ ถ้าเกิดว่ามีคนคาบไปบอกโตมร ทางนั้นพานจะไม่ให้เขาแต่งงานกับลูกสาวเข้าพอดี เขาก็ซวยน่ะสิ ลงทุนลงแรงไปมากขนาดนี้แล้ว

เงินห้าแสนนั่นเขาก็ยังไม่ได้ออกปากคืนหล่อน ไม่ใช่อะไรหรอกนะ มันหมดไปแล้วกับบอลสี่คู่เมื่อคืนก่อน คิดแล้วก็ให้คิ้วพานขมวดเข้าหากันอย่างเครียดจัด เงินที่คิดจะเอาไปต่อเงิน มันกลับไม่ใช่อย่างที่ฝันไว้เสียแล้ว จะหาทางยักยอกมาจากบิดาก็ดูทีว่าจะยาก เพราะท่านประกาศแล้วว่าจะไม่ให้เงินเขาในเรื่องแบบนี้อีกต่อไป มฆวันต้องดิ้นรนเอาเอง ลำพังหนี้สินของท่านก็ท่วมหัวท่วมหูพอดูอยู่แล้ว เนื่องจากคดีฟ้องร้องที่ต้องจ่ายให้ผู้เสียหายทางการแพทย์ ต้องจ่ายหลายล้านบาท เจอเข้าไปสองเคสซ้อน หมอชุ่ยๆ ที่ทำให้คนไข้พิการนั่นก็คือญาติๆ กัน ที่ชิงหนีไปเมืองนอกเสียแล้ว ทิ้งภาระหนี้สินให้กับคุณภพ ที่ตอนนี้เครียดจนไมเกรนขึ้น ไหนจะเรื่องลูกชายไม่เอาไหน ไหนจะต้องกอบกู้ชื่อเสียงของโรงพยาบาล เรียกได้ว่าแทบจะกินยาต่างข้าวก็ว่าได้เลยนาทีนี้

คิดไปคิดมาก็ชักจะกินข้าวไม่อร่อย อะไรๆ ที่คิดจะมาทำกับกรณิชเลยไม่คิดจะทำอีกต่อไปแล้ว เขาแสร้งยกโทรศัพท์ขึ้นมาคุยธุระวุ่นวาย แล้วก็ขอปลีกตัวจากเธอ ทิ้งให้สาวสวยนึกหงุดหงิดอยู่คนเดียว ต้องมองค้อนตามหลัง

“อะไรกันน่ะ เสียอารมณ์ รายนี้พลาดไม่เป็นไร มีคนใหม่ไว้สำรองย่ะ”

 ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็ไล่ล่าหารายชื่อ ผู้ชายในลิสต์ แล้วเริ่มกดหาไปเป็นรายๆ

รายแล้วรายเล่า ทำไมไม่มีคนว่างสักคนเลยนะ หรือเธอจะต้องฉายเดี่ยว ไม่เป็นไรไปหาเอาข้างหน้า หรือไม่ก็ข้างทาง สาวสวยคิดอย่างมั่นใจในเสน่ห์อันล้นเหลือของตนเอง แล้วลุกขึ้นเดินจากร้าน ก้าวฉับๆ ตรงไปยังลานจอดรถ จะยังไงวันนี้ต้องขอสักรายล่ะน่า กรณิชไม่เคยออกมานอกบ้านแล้วพลาดเหยื่อ

“อุ๊ย...ขอโทษค่ะ”

 อารามรีบร้อนและมัวแต่คุยโทรศัพท์ ทำให้เธอไม่ทันเห็นคนข้างหน้า เดินชนเข้าอย่างจัง และเมื่อฝ่ายนั้นหันมา กรณิชก็ถึงกับกะพริบตาปริบๆ แล้วบอกกับตัวเองว่า นี่ล่ะ...เป้าหมายของคืนนี้

“ไม่เป็นไรครับ”

ธีรัชยิ้มให้กับหญิงสาวสวย ที่เพียงมองสบตาหล่อน สายตาร้อนแรงเปิดเผยนั่น ก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับถูกไฟช็อตอ่อนๆ เชิญชวนขนาดนี้ เสืออย่างเขามองออกว่าเจ้าหล่อนกำลังทอดสะพาน

“เอ...บอลหรือเปล่าคะ จำลูกเกดได้ไหมเนี่ย บอลแน่ๆ เลย”

 มุกนี้เคยใช้ได้ผลมาแล้ว คนตรงหน้าเธออมยิ้ม ก่อนจะสั่นหน้าน้อยๆ

“ไม่ใช่ครับ ผมชื่อธาม คุณจำคนผิดแล้วล่ะครับ”

“อุ๊ย ขอโทษนะคะ แต่หน้าตาคุณคล้ายเพื่อนที่เรียนมาด้วยกันมากเลยน่ะค่ะ”

“ผมหน้าอ่อนขนาดนั้นเลยหรือครับ ดูคุณจะอายุไม่เกินยี่สิบห้าด้วยซ้ำ”

 ธีรัชแกล้งว่า แม้จะพอเดาอายุเจ้าหล่อนได้ก็ตามที ทางนั้นถึงกับยิ้มจนแก้มแทบปริ

“แหม...ลูกเกดอายุเยอะกว่านั้น แต่ไม่บอกนะคะว่าเท่าไหร่ อิอิ ต้องขอโทษคุณธามด้วยนะคะ พอดีเห็นแล้วนึกว่าเพื่อนจริงๆ เพื่อนพิเศษเสียด้วยสิ ลูกเกดเลยเพ้อว่าเจอเข้าแล้วกับบอล ถึงกับเดินตามมาต้อยๆ เลยน่ะค่ะ”

“อ้อครับ...เพื่อนพิเศษนี่ แฟนเก่าหรือครับ”

“ก็แค่แอบรัก แอบชอบน่ะค่ะ หน้าเหมือนคุณธามเป๊ะเลย ยิ่งเห็นก็ยิ่งคิดถึง”

 ว่าแล้วก็ทำตาหวาน สะพานทอดมาขนาดนี้แล้ว ไม่ข้ามก็จะกระไรอยู่ ธีรัชหัวเราะ แล้วเอ่ยเสียงทุ้ม ส่งนัยน์ตาเจ้าชู้มองหล่อน กรณิชแทบจะร้องไชโย ที่ทำให้หนุ่มสุดหล่อคนนี้ เดินข้ามสะพานของตนเองได้

“ผมว่า เราไปหาอะไรกินกันเล่นๆ ไหมครับ ผมอยากจะช่วยให้คุณลูกเกด...หายคิดถึงอดีตคนเคยแอบชอบ ป๊อปปี้เลิฟ”

“ได้เลยค่ะ”

ธีรัชมองสาวข้างๆ ที่มาเดินชวนคุยฉอเลาะด้วยนัยน์ตายิ้มๆ บางทีหาอะไรหวานๆ กินบ้าง ก็ไม่เลวนักหรอก เขาว่างเว้นจากเรื่องแบบนี้มานานมากเหลือเกินแล้ว

แต่คืนนั้นแทนที่จะได้ขึ้นสวรรค์กับสาวสวยหน้าอกตู้มอย่างกรณิช เขากลับต้องเร่งกับฟาร์มภูมิทองเสียนี่ เพราะสาวคู่ปรับเกิดอาการลมพิษเห่อขึ้นทั้งตัว จนต้องวุ่นวายเรียกให้เขาพาไปส่งโรงพยาบาล

 

.......................................................................................................................................................

 

มฆวันมาดูแลหญิงสาวเองถึงห้องตรวจ เมื่อรู้ว่ารินทร์รญาไม่สบาย ท่าทีเอาอกเอาใจจนเกินไปของเขา ทำให้เธอทั้งขำ ทั้งรำคาญในเวลาเดียวกัน เขาตื้อให้เธอนอนโรงพยาบาล ทั้งที่เธอเป็นแค่ลมพิษ กินยาแก้แพ้ ทายาเสียก็หายแล้ว ความเวอร์ของมฆวัน ทำให้รินทร์รญาแอบส่ายหน้า ก่อนจะหันมายิ้มให้เมื่อเขาเรียก

“น้องลูกหนู นอนพักที่โรงพยาบาลดีกว่านะครับ จะได้ใกล้หมอ”

“คือว่า...พี่มาร์คค่ะ พี่มาร์คก็เป็นหมอ น่าจะทราบว่า ลมพิษนี่ มันไม่ต้องถึงขนาดนอนโรงพยาบาล”

“คือพี่เป็นห่วง โธ่...ลูกหนูล่ะก็”

มฆวันหัวเราะ เขาเจ้ากี้เจ้าการเขียนใบสั่งยาให้เธอเองเสียด้วยซ้ำ ทั้งที่ไม่ได้ตรวจอาการเธอ เล่นเอาแพทย์เจ้าของไข้ถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ต้องปล่อยเลยตามเลย แล้วแอบกดไลน์บอกกับเภสัชกรไว้ ว่าช่วยตรวจดูยาของคนไข้ชื่อรินทร์รญาด้วย พร้อมกับพิมพ์กำกับไปว่าต้องใช้ยาอะไรบ้าง เนื่องจากกลัวมฆวันเขียนใบสั่งยาผิด

“ไม่ต้องห่วงมากหรอกค่ะ แหม...ไม่ได้เป็นอะไรมาก พรุ่งนี้ก็ทำงานได้แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นพี่ไปส่งที่รถนะครับ เดี๋ยวจะให้คนไปรับยาให้ ลูกหนูไม่ต้องเข้าคิวหรอก วันหลังมาที่นี่ก็มาหาพี่ได้เลย หรือไม่ก็บอกว่าเป็นแฟนพี่ เจ้าหน้าที่จะได้จัดการให้เรียบร้อย รวดเร็ว ไม่ต้องรอคิว เพราะสำหรับลูกหนู เจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ มันก็เป็นเรื่องใหญ่สำหรับพี่”

ว่าแล้วก็ทำตาซึ้ง แต่คนที่กำลังมองสบตาด้วยไม่ยักกะซึ้งตาม เธอจ้องเขาด้วยสายตาจริงจัง แถมน้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็จริงจัง

“ไม่ได้หรอกค่ะ ลูกหนูทำแบบนั้นไม่ได้ ลูกหนูเคารพกฏกติกา ไม่อยากใช้สิทธิ์พิเศษอะไร ลูกหนูไม่ชอบเลยกับการมาอ้างอิทธิพล สิทธิ์พิเศษ เพื่อให้ตนได้อภิสิทธิ์เหนือคนอื่นเค้า ถ้าพี่มาร์คบอกกับคนของพี่มาร์คไว้แบบนี้ ว่าให้สิทธิ์พิเศษลัดคิวกับลูกหนู ลูกหนูจะไปใช้บริการของโรงพยาบาลอื่น”

“โอ๊ะ ไม่ได้นะจ๊ะ โธ่ๆ ไม่ก็ได้ครับลูกหนู ไม่มีสิทธ์พิเศษอะไรแล้ว”

“ดีมากค่ะ” เธอยักไหล่ ก่อนจะยิ้มหวานพาใจชื้นส่งให้กับเขา

 “พาลูกหนูไปส่งหน่อยสิคะ”

“ครับ”

มฆวันรีบประคองพาคนรักออกมาจากห้องตรวจ แล้วลอบมองใบหน้าหวานแอร่มที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม รินทร์รญาเป็นคนที่เขาควบคุมได้ค่อนข้างลำบาก จากการที่คบหากันมา เธอเป็นผู้หญิงที่แปลกมาก ไม่ได้รักหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้นแบบคนอื่น รินทร์รญาเป็นตัวของตัวเองสูงมาก มันทำให้เขากำลังคิดท้อเล็กๆ ว่าจะจัดการเธอได้อย่างที่เคยหมายมาดไว้หรือเปล่านะ

ธีรัชยืนรออยู่นอกห้องตรวจ เขาเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่ารินทร์รญาเดินมากับใคร มฆวันประคองเธอมาส่งไว้ที่เขา ก่อนจะรีบไปรับยาให้เธอด้วยตัวเอง

“มีแฟนเป็นลูกเจ้าของโรงพยาบาลนี่ ดีนะ”

“แน่นอนค่ะ” รินทร์รญายักไหล่

 “ดีกว่ามีแฟนเป็นพวกพ่อพวงมาลัย เหยียบขี้ไก่ไม่ฟ่อ”

“ดีนะที่พี่ไม่ได้เป็นคนแบบนั้น”

 ธีรัชยิ้มในหน้า คนที่จงใจว่าเขาถึงกับกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเบ้ปาก แล้วมองกวาดเขาแบบชนิดหัวจรดเท้า

“แน่ใจนะคะ ว่าไม่ได้เป็นแบบนั้น”

“อดีตก็คืออดีต ถ้าพี่เกี่ยงงานหนัก ขี้เกียจทำงานจริง คงไม่ได้ยอมให้ลูกหนูใช้งานงกๆ เป็นอาทิตย์แบบนี้หรอกจ้ะ”

คำพูดนั้นเล่นเอาเจ้าหล่อนอ้าปากหวอ หน้าแดงนิดหนึ่งเพราะชักจะอาย แต่ล่ะอย่างที่เธอสรรหามาแกล้งเขาในแต่ล่ะวัน มันหนักหนาจริงๆ สิน่า แต่ธีรัชก็ก้มหน้าก้มตาทำโดยไม่ปริปากสักคำ เล่นเอาคนที่คิดจะแกล้งเริ่มจะเบื่อๆ ชักจะไม่สนุกขึ้นมาเสียแล้ว

“ก็...”

 พูดไม่ออกชักจะเก้อ แล้วแสร้งยกมือขึ้นมาเสยผมแก้เขิน มฆวันเดินตรงเอายามาให้เธอ แล้วสั่งกำชับมากมาย พร้อมกับบ่นรินทร์รญาอีกเล็กน้อย เรื่องการรักษาสุขภาพต่างๆ จนหญิงสาวต้องโบกมือห้ามนั่นแหละ เขาถึงยอมหยุด แล้วยิ้มแหยให้กับเธอ

ดูเหมือนว่านายคนนี้จะเกรงๆ ยัยตัวแสบอยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มประเมิณเอาจากภาพที่เห็น ดูมฆวันรักและเอาใจรินทร์รญามาก ลุงโตมรของเขาคงจะเสียลูกสาวไปในอ้อมแขนของผู้ชายคนนี้เสียกระมัง ถึงจะบอกว่ามฆวันไม่น่าไว้วางใจก็ตามที แต่ดูรินทร์รญาจะชอบเขามาก

คำว่าความรักทำให้คนตาบอด ลุงโตจะเคยได้ยินไหมนะ รักเหมือนโคถึกที่รั้งไว้ยังไงก็ไม่ได้ ต้องให้มันพังกันไปข้างหนึ่งนั่นล่ะ แล้วแบบนี้จะห้ามยังไงกันนะ เขาแอบลอบมองเสี้ยวหน้าหวานนั่น ยิ่งดูเจ้าหล่อนก็ยิ่งน่ารักตรึงใจเสียจริงๆ ตาคมลอบมองไปยังริมฝีปากอิ่ม มองตาปรอยเหมือนจะจำความหวานนั้นได้

รถกระตุกขึ้นเมื่อคนขับเผลอไผลมองจ้องใบหน้านั้นนานไปหน่อย แต่ก็รู้สึกตัว แล้วเมินหน้าเสียจากเธอ เขาคิดเสมอว่าตนกับรินทร์รญาเหมือนน้ำกับน้ำมัน แล้วนี่เขากำลังคิดเลอะเทอะอะไรกันนะ ไม่ไหวเลยจริงๆ

คนมีเจ้าของนะนายธาม สิ่งมีชีวิตที่เขาจะไม่กรายกล้ำเข้าไปยุ่งเด็ดขาด ท่องไว้ให้ขึ้นใจ!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

1 ความคิดเห็น