เรียกผมว่าเจ้านาย

ตอนที่ 3 : สัญญาจ้างทำลูก เฮ้ยยยย!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ย. 59

อพอลโลขยับตัวเล็กน้อย แล้วมองสำรวจตัวเองจากเงาสะท้อนจากกระจกที่อยู่ใกล้ๆ เขาหรี่ตามองภาพหนุ่มมาดนักธุรกิจสุดเนี้ยบตรงหน้า แล้วขยิบตาให้กับตัวเองเล็กน้อยกับความสมบูรณ์แบบนั้น เขาเลือกสวมสูทสีเทาขรึม เนคไทสีฟ้าเข้ากับนัยน์ตาของเขา พรมร่างกายด้วยน้ำหอม กลิ่นโค้ด ยี่ห้ออาร์มานี่ มันทำให้เขายิ่งรู้สึกเป็นหนุ่มแสนมาดมั่น ซ่อนร้ายเล็กๆ และเปี่ยมเสน่ห์

                มิสซิสแม็กคอยมาสายเกินเวลาไปแล้วยี่สิบห้านาที

                เขามองนาฬิกาอย่างเริ่มหงุดหงิด แต่...เขาก็ต้องอดทน และรอคอยต่อไป เธอเป็นความหวังเดียวจริงๆ ที่พระเจ้าส่งมาเพื่อช่วยเขา อพอลโลต้องโทษความงี่เง่า ที่ทำให้เขาลงทุนเงินสดของตนไปกับหุ้น มันขึ้นเร็ว และตกลงอย่างรวดเร็วจนเขาเหมือนตกลงเหว แถมท้ายด้วยความโง่อย่างสุดๆ

                โอ...

                ไม่อยากจะเล่าให้ใครฟังจริงๆ ว่าเขาสูญเงินเกือบสองล้านปอนด์ไปเพราะ...

                แน่นอนว่าเป็นเงินปอนด์ อัตราแลกเปลี่ยนที่ทำให้เงินดอลลาห์ในแบงค์ของเขาหมดลงฮวบๆ แถมท้ายเงินที่เพิ่งลงทุนไปยังไม่เห็นดอกผลอะไรกับกิจการล่องเรือที่เขาเพิ่งตกลงทำไปหมาดๆ กับเพื่อนสนิท เขาไม่อยากเป็นหนี้ธนาคาร เลยเอาเงินสดไปลงจนหมด

                หมด...

                และหมดจริงๆ

                บริษัทของเขาเกิดประสบผลขาดทุนเพราะการขนส่งที่มีปัญหา ชื่อเสียงที่ต้องกอบกู้ มันต้องใช้เงินมหาศาล การขนส่งเป็นหัวใจสำคัญของการค้า ยิ่งบริษัทซื้อมาขายไปอย่างเขาด้วยแล้ว มันทำให้ ไอ แอม ถึงกับซวนเซ และต้องการผู้ร่วมลงทุน มาช่วยประคองกิจการนี้ ถ้าเกิดว่าเขาไม่โง่หมดเงินไปกับแม่นกต่อนั่น เขาคงจะไม่แย่ถึงขนาดนี้หรอกนะ คิดแล้วก็ให้โมโหตัวเองอีกหน เป็นหนที่จำไม่ได้แล้วว่ามันเป็นรอบที่เท่าไหร่ เขาไม่น่าเห็นแก่หน้าอกขนาดสามสิบแปดนิ้วของเธอ ที่ไม่ได้ลูบเสียด้วยซ้ำ!

                ห่าเอ๊ย!

                เสือผู้หญิงระดับเทพ ต้องมาเสียท่าเพราะผู้หญิง รู้ไปถึงไหน ขายหน้าไปถึงนั่นจริงๆ

                อ้อ...

                แต่เขากำลังจะมีโชคก็เพราะผู้หญิงนี่หว่า อัศวินสาวขี่ม้าขาวมาช่วยกิจการเขา ก็คือมิสซิสแม็กคอย

                แล้วเมื่อไหร่หล่อนจะมากันนะ

                สายตาคมกริบมองไปรอบๆ บริเวณ เดาเอาว่าใครเป็นมิสซิสขี่ม้าขาวของเขากันแน่ คนนั้นหรือเปล่านะ? ไม่น่าจะใช่เพราะว่าดูจะเป็นแม่บ้านมากกว่านักธุรกิจ หรือจะเป็นคนนี้...ฟิลิปบอกว่าเธอเป็นคนที่สะดุดตามาก เห็นเพียงครั้งแรกก็จะจำได้ทันที

                ไม่น่าจะใช่...

                มองไปเรื่อยเปื่อย คาดคะเนแก้เบื่อ ว่าคนไหนใครกันที่เป็นมิสซิสแม็กคอย และแล้วสายตาของเขา ก็สะดุดอย่างจังเข้ากับผู้หญิงสาวคนหนึ่ง นัยน์ตาของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อย พลางอุทานในใจว่า แม่เจ้าโว้ย!

                ร่างเพรียวเหมาะเจาะสูงไม่เกินห้าฟุตสี่นิ้ว เธอร่างเล็กแต่ได้รูปอยู่ในชุดเดรสลายดอกไม้สีดำแดงแขนกุดยาวเลยเข่าชายกระโปรงบานพลิ้วยามก้าวเดิน ผมยาวตรงเกือบถึงสะโพกสีดำขลับ เน้นกรอบหน้าเรียวได้รูป ใบหน้านั้นประกอบด้วยคิ้วเรียวสวย นัยน์ตาคมเฉียงเหมือนตาแมว มันเป็นสิ่งที่ดึงดูดสายตาเขามากที่สุด มันกลมโตหวานระยับ จมูกปลายเชิดเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มเต็มตึงเป็นส่วนที่ดึงดูดเขาเป็นส่วนถัดมา และมันกำลังทำให้เขาถอนสายตาไม่ขึ้น นึกอยากรู้ว่าถ้าดึงเธอมาจุมพิตปากอิ่มเต็มนั่น ลิปสติกสีชมพูเรื่อที่เธอทามา มันจะหลุดติดกับเขามาด้วยหรือเปล่าหนอ

                 สวยฉิบหาย

                นั่นคือสิ่งที่เขาสบถในใจ ถ้าหล่อนเป็นมิสซิสแม็กคอยคนที่ว่า เขาคงจะทำอย่างอื่นกับเธอ มากกว่าเซ็นสัญญาอย่างเดียวแน่ๆ

                แล้วเธอก็เดินใกล้เข้ามา ใกล้เข้าเรื่อยๆ จนได้ยินเสียงฝีเท้าที่ก้าวอย่างมั่นคง บนรองเท้าส้นเข็มสีดำ ริมฝีปากที่เขาอยากจะลองสัมผัสสักหนนั่นกำลังแย้มให้เขาเป็นรอยยิ้ม พลางเอ่ยทักทายเสียงหวาน

                ให้ตาย! เสียงแม่เจ้าประคุณเซ็กซี่ชะมัด

                “คุณอพอลโล แม็กคอยหรือเปล่าคะ ดิฉัน หงส์เหิน แม็กคอยค่ะ” เธอเอ่ยแนะนำตัว อพอลโลนิ่งไปชั่วขณะ นิ่งเพราะความงามและเสน่ห์ของแม่เจ้าประคุณในระยะเผาขนแบบนี้

                ให้ตาย (อีกหน)

                เขาเหมือนโดนหมัดน็อคเข้าอย่างจัง เมื่อสบสายตากับนัยน์ตาสีคาราเมลนั้น

                “คุณอพอลโล? ใช่หรือเปล่าคะ” แนะนำตัวนานแล้ว ผู้ชายหน้าตาดีตรงหน้า ยังจ้องเธอแบบไม่ยอมลดละ ทำให้เธอเอ่ยเน้นอีกรอบ หงส์เหินหรี่ตาเมื่อมองดูใบหน้าของเขา กวาดตามองไปจนทั่วแบบหัวจรดเท้า

                ดีเอ็นเอ พันธุกรรมนี่ ทำหน้าที่ของมันได้ดีจนเหลือเชื่อ  

                หัวใจของเธอเต้นเร็วกว่าจังหวะเดิม เมื่อสบสายตากับนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลนั้นเข้าอย่างจัง นี่เป็นอย่างเดียวกระมังที่ไม่ คล้าย อาเบลสีตาอ่อนกว่านี้ คนตรงหน้ามีนัยน์ตาสีฟ้าเข้มกว่าเจือสีเขียวไว้นิดๆ นอกนั้น...อ้อ...เว้นไว้อีกที่คือหมอนี่มีไฝตรงหางตาด้านซ้ายเป็นจุดตำหนิเล็กน้อย

                ราวกับอาเบลของเธอฟื้นคืนกลับมามีชีวิตอีกหน

                หงส์เหินยิ้มเยือนให้เขา เมื่อเขายังคงมองเธอไม่วางตา เธอจึงเชิญตัวเองนั่งลง พร้อมกับกระแอม แล้วทำตาโตใส่เขา อพอลโลกะพริบตาปริบๆ เหมือนพึ่งจะได้สติ เขายิ้มตอบเธอ นัยน์ตานั้นเป็นประกายระยับเลยทันที

                นี่คืออีกข้อที่ไม่เหมือนเลยสักนิด

                อีตานี่มีสายตาเจ้าชู้ระดับสิบดาว แพรวพราวเหมือนดาวยามท้องฟ้ามืดมิด ส่วนอาเบลนั้น นัยน์ตาของเขานิ่งและสำรวจ ไม่อ่อยกันซึ่งหน้าขนาดนี้ ทำให้เธอรู้สึกว่ากำลังจะถูกตรวจสอบ และท้าทายเธอให้ฝ่ากำแพงความเย็นชาเข้าไปหา

                ส่วนคนตรงหน้านี่ อ่อยกันซึ่งหน้าเลยเห็นๆ ถ้าเธอเอ่ยปาก หมอคงพร้อมจะถอดเสื้อผ้าให้สินะ

                จากกิตติศัพท์ที่ได้ยินมาเกี่ยวกับอพอลโล แม็กคอย เขาก็ไม่ใช่คนที่ยืนนิ่งเป็นเสาหิน เวลาอยู่ใกล้ๆ ผู้หญิงอยู่แล้ว

                “ต้องขอโทษด้วยครับ พอดีว่า...” อพอลโลหัวเราะเบาๆ แก้เขิน เขายังคงมองจับจ้องเธอไม่วางตา ยิ้มนิดๆ ทำให้ลักยิ้มกดลึกลงที่มุมปากอย่างเห็นได้ชัด

                อีกข้อ...ที่ไม่เหมือน...

                “คุณสวยมาก จนผม...เอ่อ...ขอโทษทีครับ ผมไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ ต้องขอโทษเป็นอย่างยิ่ง ปรกติแล้วผมจะควบคุมตัวเองได้ดีกว่านี้มาก” คำขอโทษขอโพย พร้อมกับนัยน์ตาวิ้งๆ ที่ส่งมา แถมถ้อยคำนั้นยังแฝงนัยไว้อีก มันทำให้หงส์เหินยิ้มนิดๆ พลางยักไหล่

                “ฉันค่อนข้างชินน่ะค่ะ กับอาการแบบนี้ของผู้ชาย” ตาคมเฉี่ยวเหมือนตาแมว มองเขานั้นระยับเหมือนยิ้มให้ อพอลโลแทบจะสำลักน้ำที่ยกขึ้นจิบ เธอดูเหมือนจะไม่เขินอายสักนิด กับคำพูดแฝงนัยยกยอเธอแล้วหว่านเสน่ห์กลายๆ ของเขา รับสมอ้างหน้าตาเฉยเสียด้วยสิ แม่คุณ

                มิสซิสแม็กคอยคนนี้ ไม่ธรรมดาเลยแหะ

                “เรามาเจรจาเรื่องธุรกิจกันดีกว่านะคะ ฉันมีธุระต่อที่ลอนดอน ต้องบินไปวันนี้ด้วย ถ้าคุณตกลงเซ็นสัญญาทุกอย่างแล้ว อีกสองอาทิตย์ ฉันจะบินกลับมาหาคุณอีกหน แล้วเริ่มจัดการงานกันได้เลย” ฟังถ้อยคำรวบรัดนั่นแล้ว อพอลโลก็ขมวดคิ้ว เขารับเอกสารที่เธอยื่นส่งให้ พลางเอามานั่งอ่านรายละเอียดเกี่ยวกับสัญญาการเทคโอเวอร์ของเธอ

                ทุกข้อ เป็นไปตามที่ฟิลิปรายงาน

                แต่ข้อตกลงตอนท้าย มันทำให้อพอลโลต้องสั่นหน้าเบาๆ นวดขมับตัวเอง มองหน้าคนตรงหน้า แล้วมองเอกสารอีกที อ่านอีกรอบ มองหน้าเธอ แล้วก้มลงมองเอกสาร

                “นี่มัน...”

                “ตกลงไหมคะ” เธอยิ้มเยือนส่งให้ ไม่รู้ไม่ชี้กับอาการตกใจของเขา อพอลโลกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเกาศีรษะแกรกๆ เขาไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมวะนี่

                เฮ้ย! ใครมาเล่นตลกบ้าบอแบบนี้กันวะ

 

                ข้อตกลงแนบท้าย ตามสัญญาการควบรวมกิจการ ซึ่งถ้าไม่เซ็นสัญญาในส่วนนี้ เป็นอันขอยกเลิกไม่มีการตกลงใดๆ ในเรื่องธุรกิจทั้งสิ้น

 

                นายอพอลโล แม็กคอย ต้องให้บุตรแก่นางหงส์เหิน แม็กคอย สัญญานี้จึงจะเป็นอันสมบูรณ์

 

                เขาลุกขึ้นยืน มองซ้ายมองขวา ถึงขนาดเดินไปมองหาอะไรบางอย่างตามตึก เปิดดูถังขยะเสียด้วย วิ่งไปวิ่งมาสักพัก ก็กลับมานั่งตามเดิมเผชิญหน้ากับผู้หญิงซึ่งส่งสัญญาเจรจาธุรกิจ ที่แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตให้กับเขา

                “นี่มันเล่นตลกอะไรกัน รายการแคนดิดกล้องอะไรหรือเปล่า ผมไม่สนุกด้วยนะ ผมต้องการต่อรองทางธุรกิจ ไม่ใช่มาทำหน้าแตกให้คนหัวเราะเยาะทางทีวี”

                “มันไม่ใช่การเล่นตลกค่ะ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้น จะเซ็นไหมคะ” เธอเอียงคอมองหน้าเขา อพอลโลอ้าปากค้าง หงส์เหินยักไหล่อีกหน ก่อนจะลุกขึ้นยืน เธอยิ้มหวานส่งให้เขา คล้องกระเป๋าที่ไหล่ แล้วหนีบแฟ้มเอกสารไว้ที่แขน วางธนบัตรเป็นค่าเครื่องดื่มให้เขาอย่างเรียบร้อย แม้ว่าสิ่งที่เธอสั่งจะยังไม่มาเสิร์ฟก็ตามที

                “ข้อความสุดท้ายในเอกสารนั่น คือหัวใจที่ทำให้ฉันตกลงควบรวมกิจการกับคุณนะคะ เอาอย่างนี้ ถ้าตกลงเซ็น คุณก็ติดต่อผ่านเลขานุการของฉันได้เลย แล้วสองอาทิตย์ ฉันจะกลับมาคุยกับคุณอีกทีเรื่องรายละเอียดของงาน” เจ้าหล่อนวางนามบัตรแปะให้เขาอีกหน แล้วเดินก้าวอย่างสง่างามราวกับนางแบบจากไป

                อพอลโลยังคงอ่านข้อความนั้นทวนซ้ำอีกหน

                เรื่องบ้าๆ เกิดกับเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจริงๆ พักนี้

                นี่มันบ้าอะไรกันนะ ผู้หญิงคนนี้จ้างให้เขาทำลูกให้!

                เฮ้ย!

 

...............................................................................................................................................................................................

 

                “หา!

                “อย่าว่าแต่นายตกใจเลย ฉันเองก็โคตรตกใจ” อพอลโลยักไหล่ เขาโบกกระดาษสัญญานั้นไปมา ฟิลิปกะพริบตาปริบๆ ด้วยความมึนงง เพราะเขากำลังฟังเรื่องที่บ้าบอที่สุดไปหมาดๆ มีอย่างที่ไหน มิสซิสแม็กคอยจ้างเจ้านายของเขาด้วยเงินมหาศาลในการเทคโอเวอร์ เพราะต้องการลูกจากอพอลโล

                “แล้วเจ้านายจะ...”

                “นายคิดว่าฉันควรจะมีทางเลือกไหมละ” อพอลโลยักไหล่อีกหน เขานึกถึงหญิงสาวสวยจัดคนนั้น แล้วก็ต้องขมวดคิ้วอีกหน เจ้าหล่อนดูไม่น่าจะมีความจำเป็นในการหาผู้ชายมาทำลูกให้เลยสักนิด ไม่เลยจริงๆ แล้วทำไมกันล่ะนี่

                “ก็...ถ้าเป็นผมก็คงจะตะครุบข้อเสนอนั้นอย่างรวดเร็วเลยล่ะครับ” แน่นอนว่าฟิลิปเองก็เคยเห็นมิสซิสแม็กคอยมาแล้วด้วยเช่นกัน

                “แต่ฉันคิดว่ามันไม่ค่อยชอบมาพากล” อพอลโลขมวดคิ้ว แล้วก็นวดขมับตัวเองไปมา นิสัยไม่ใคร่ไว้วางใจอะไรง่ายๆ นี่เขามีมันอยู่เต็มเปี่ยมเสียด้วย

                “ผมก็มองว่ามันออกจะประหลาด ประหลาดเอามากๆ เสียด้วย”

                “แล้วแบบนี้นายจะไม่มีความเป็นห่วงเจ้านายอย่างฉันสักนิดเลยหรือวะ ฟิล”

                “ห่วงสิครับ” ฟิลิปถอนใจ เขาเองก็งงไม่แพ้กับอพอลโลเช่นกัน และก็อยากจะรู้ว่าเหตุผลกลใด มิสซิสแม็กคอยถึงทำอย่างนั้นเสียด้วย

                “ถ้าอย่างนั้น...”

                “ผมจะจัดการเรื่องของเธอเพิ่มเติมมาเสิร์ฟเจ้านายให้ได้ครับ ไม่ต้องห่วง ฟิลเสียอย่าง ว่าแต่เจ้านายจะเอาสัญญาไปให้เธอเมื่อไหร่ครับ”

                เธอกำหนดบอกเขาไว้ว่าสองอาทิตย์ แต่เขาอยากจะยื่นสัญญานี้ให้เธอก่อน และอยากจะตกลงเงื่อนไขของตนเองด้วย

                “มะรืนเลยเป็นไง จัดการนัดให้ที แล้วถ้าเจ้าหล่อนอยู่ส่วนไหนของโลกก็ตามที นายช่วยจัดการให้ฉันได้ไปยื่นสัญญาให้หล่อนกับมือด้วยล่ะ ฟิล”

                “จัดให้เลยครับ”

                อพอลโลยิ้มให้กับเลขานุการหนุ่ม เขากำลังนึกถึงใบหน้าสวยเฉี่ยวของเจ้าหล่อน โดยเฉพาะตาสวยๆ เหมือนตาแมวนั่น

                เขากำลังตกลงปลงใจรับงานที่แปลกประหลาดที่สุดในโลกเข้าเสียแล้ว

 

6 ความคิดเห็น

  1. #4 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 10:56
    อั้ยย๊ะ!!
    #4
    1
  2. #3 LookpLa Happy Fish (@berrybutter) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 21:43
    อื้อหือออออออ
    #3
    1