วังรักลวงใจ

ตอนที่ 3 : วันๆของนางสนม ep.3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37646
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 684 ครั้ง
    3 มิ.ย. 61

วันๆของนางสนม ep.3


 

          ตอนนี้นางกำลังนั่งเฉาตายอย่างสงบอยู่ในเรือนหนิงอ้ายแสนราบเรียบเงียบง่ายนี้

 

          เรียบง่าย...จนเริ่มเบื่อหน่าย..ช่างคล้องจองเสียจริง


"เฮ้อ "นางถอนหายใจออกมาด้วยความว่างเปล่า

“หลันหลันน้อย”

“นายหญิง"

“ที่นี่วันๆเค้าทำอะไรกันบ้าง" ศรันย์หรือฮุ่ยเหมยถามด้วยความเบื่อหน่ายเต็มทน 

 

           ก็จะไม่ให้เบื่อได้อย่างไร?


อยู่ที่นี่วันๆก็ไม่ได้ทำอะไร ไม่เหมือนชาติก่อนที่ไม่มีเวลาว่างหรือถึงมีเวลาว่างก็นั่งอ่านหนังสือ

          แต่ที่นี่..หนังสือก็ไม่มี..

          วันๆนางก็เอาแต่..

          กิน

          นอน

          กิน

          นอน….

          หากกลายร่างได้คงกลายเป็นหมูที่ไขมันเกินไปแล้ว ดีที่ไม่เป็นแบบนั้น

              นางมองไปรอบตัวแล้วคอดถอดถอนใจ จะออกไปข้างนอกก็คงมีแต่เรื่องวุ่นๆของนางสนมอีก 


“ก็คงเดินหมาก ชมดอกไม้ในอุทยานหลวงมั้งเจ้าคะ บ่าวก็ไม่ค่อยรู้เรื่องนี้หรอกเจ้าค่ะ"หลันหลันน้อยตอบ


                อา..ทุกคนไม่ต้องสงสัยนะว่าทำไมนางเรียกหลันหลันแบบนี้ เพราะจากที่หลันหลันบอกสรุปได้ว่าสาวใช้ตัวน้อยอายุน้อยกว่านางตั้ง 2 ปี ตอนนี้นางอายุ 18 ปีแล้ว หลันหลันน้อยก็อายุ 16 นางก็เลยเรียกหลันหลันว่า 'หลันหลันน้อย' นั่นแหละนะ

“เฮ้อ น่าเบื่อที่สุด มีที่ไหนเงียบๆไม่ค่อยมีคนบ้างมั้ย"

“เอ่อ มีอยู่ที่หนึ่งนะเจ้าคะ”หลันหลันตอบ

“ที่ไหน" ใบหน้านางปรากฎรอยยิ้มอย่างดีใจ หลันหลันน้อยมองที่รอยยิ้มของผู้เป็นนายจนตาพร่า 

              แต่ก่อนนายหญิงเป็นคนร่างกายอ่อนแอ ป่วยกระเสาะกระแสะ ไอค่อกๆแค่กๆตลอดเวลา 


             แบบนี้กระมังนายหญิงถึงตกลงไปในน้ำได้


“หลันหลัน หลันหลันน้อย เป็นอะไร”

“จะ เจ้าคะ"

“เป็นอะไรอีก ทำไมทำหน้าแบบนี้ อย่าบอกนะว่ายังโทษตัวเองไม่เลิกอีก" นางเอื้อมมือไปยีผมสาวใช้อย่างเอ็นดู เพราะนางเคยสั่งไว้ว่าเรื่องที่นางตกน้ำไม่ใช่ความผิดของหลันหลันห้ามโทษตัวเองเด็ดขาด

หลันหลันน้อยได้แต่หัวเราะแห้งๆส่งไปให้อย่างยยอมรับ

"อย่าได้โทษตัวเองเลย พาข่าไปที่เงียบๆนั่นดีกว่า"

“เอ แต่ที่เงียบๆนั่นอยู่ถึงเขตเหนือไกลจากเรือนหนิงอ้ายของเรามากนะเจ้าคะ”

“อุทยานเขตเหนือหรือ  แล้วปกติข้าไปที่ไหนล่ะ”

“ปกตินายหญิงไปอุทยานเขตตะวันออก ซึ่งใกล้กับเราที่สุดเจ้าค่ะ” หลันหลันหยุดหายใจชั่วครู่ “นายหญิงเคยบอกว่าไม่สวยเท่าเขตเหนือ แต่นายหญิงก็ไปแต่ที่นี่เพราะนายหญิงสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเดินไกลๆไม่ได้เจ้าค่ะ"

“แล้วทำไมข้าไม่นั่งเกี้ยวไปล่ะ น่าจะมีเกี้ยวไม่ใช่หรือ"

“เอ่อ สนมที่จะนั่งเกี้ยวพระราชทานได้ต้องมียศเป็นขั้นผินขึ้นไปเท่านั้นเจ้าค่ะ"

“อา นั่นสินะ ข้าลืมไปเลยว่าตอนนี้ข้าเป็นแค่สนมระดับล่างเท่านั้น  แต่จะอะไรข้าก็ไม่สนใจอยู่ดีนั่นล่ะ”


“ไปอุทยานเขตเหนือกันเถอะ"


หลันหลันน้อยมีสีหน้ากังวลขึ้นมา “แต่นายหญิงสุขภาพไม่ดีนัก บ่าวเกรงว่า…”

“หลันหลันน้อย..”

“….”

“ไปกันเถอะ"นางพูดพลางยิ้ม

หลันหลันจึงได้แต่พาผู้เป็นนายไปอุทยานเขตเหนือในที่สุด




“อา ใกล้ถึงรึยัง"

               ฮุ่ยเหมยคนงามที่ตอนนี้ไม่ค่อยงามเท่าไหร่นักหน้าดำหน้าแดงด้วยความเหนื่อย

“โถ่ นายหญิง บ่าวบอกแล้วว่ามันไกลมากไงเจ้าคะ"หลันหลันกล่าวด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“เช่นนั้นนายหญิงก็นั่งพักก่อนเถอะเจ้าค่ะ ทางนี้เจ้าค่ะ"หลันหลันน้อยพาฮุ่ยเหมยไปที่ศาลาหลังเล็กๆหลังหนึ่งแล้วนั่งลงอย่างไม่ปริปากบ่นด้วยความเหนื่อยล้าที่หลั่งไหลเข้ามา..

นางเงยหน้าขึ้นสูดอากาศเข้าเต็มปอดและหายใจออกมาพลางยิ้ม

                ชื่นใจจัง..

“นี่ข้าเจอใครกันหนอ...สนมผู้จืดชืดแห่งวังหลัง เจ้าช่างไร้สีสันอย่างที่เขาลือกันมิมีผิดเพี้ยน พบเจอเจ้าครานี้ถือเป็นเกียรตินัก"เสียงหนึ่งดังขึ้น ตามด้วยนางในและขันทีอีก 6 คน

นางสังเกตุเห็นหลันหลันของนางก้มหน้างุด จึงเงยหน้ามองสตรีปากสุนักที่เดินนวยนาดเข้ามาอย่างวางอำนาจ

“สามหาว! ข้าพูดกับเจ้าอยู่ใยจึงไม่ตอบกัน”สตรีปากสุนักยังพล่ามไม่หยุด

“นางเป็นใคร”ฮุ่ยเหมยถามหลันหลันน้อยเบาๆ

“นางน่าจะเป็นฉีกุ้ยผินเจ้าค่ะ”

                จบคำของหลันหลันน้อย นางก็ลอบมองฉีกุ้ยผินอย่างละเอียด นางจำได้ว่าหลันหลันน้อยเคยบอกว่าฉีกุ้ยผินเป็นสนมที่ได้รับความโปรดปรานไม่น้อย นางเป็นลูกสาวของพ่อค้าคนหนึ่ง แต่ด้วยรูปโฉมของนางจึงทำให้หวงช่างทรงโปรดปราน ต่างจากฮุ่ยเหมยที่แม้จะงามแต่จืดชืด อ่อนแอ 

               แต่ทว่ายิ่งคิดนางก็ยิ่งเสียดายฉีกุ้ยผิน

               ก็นะ….

               คนฉลาด ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรไร้สาระ แต่ฉีกุ้ยผินถึงกับเที่ยวหาเรื่องคนคนอื่นเป็นว่าเล่น 

               คนแบบนี้เรียกว่าอะไรดี?

               โง่หรือโง่

               

"คารวะฉีกุ้ยผิน"

"ฮึ"

               ให้เดาแล้ว..นี่คงไม่ใช่ครั้งแรกที่โดนกระทำแบบนี้ ร่างนี้คงจะโดนกระทำมาไม่น้อย..

“เจ้าเหม่อลอยอะไรกัน ข้านั่งสนทนากับเจ้าอยู่นี่ ยังมีหน้ามาทำตัวสามหาวอีก หึ สงสัยขุนนางชั้นต่ำเช่นบิดาเจ้าจะมิได้อบรมสั่งสอนมาสินะ”ฉีกุ้ยผินมองด้วยสายตาเหยียดหยาม

ฮุ่ยเหมยยิ้มอย่างไม่ถือสา “บิดาข้าอบรมสั่งสอนมาดีกว่าใคร จึงรู้ว่าควรทำอะไรไม่ควรทำอะไร และทำอย่างสุภาพเสมอ เพื่อผู้คนที่พบเห็นจะได้ไม่นำไปติฉินนินทาได้"

“เจ้า! เจ้า...ฮึ่ย"

"ท่านเป็นคนงามนักเจี่ยเจีย ข้าหวังว่าเราจะได้พบกันอีก"นางพูดพลางเมียงมองออกไปข้างนอกอย่างไม่ใส่ใจ

“ฮึ เช่นนั้นเจี่ยเจียขอตัวก่อน อิงเอ๋อร์”ฉีกุ้ยผินเรียกนางกำนัลคนสนิท

“กลับตำหนักไปเจ้าจงนำใบชาที่หวงช่างมอบให้ส่งมาไปยังเรือนหนิงอ้ายเสีย"ฉีกุ้ยผินว่า "ที่ตำหนักของเจ้าคงขาดแคลนน่าดู"

“ขอบคุณฉีเจี่ยเจีย"ฮุ่ยเหมยกล่าวอย่างนอบน้อม พลางยกยิ้มมุมปากอย่างอ่อนโยน

"...สวยแต่รูปจูบไม่หอม" นางว่าเมื่อฉีกุ้ยผินเดินออกไปแล้ว 

กล่าวเสร็จก็ลุกขึ้นตัดแต่งเสื้อผ้าที่มีรอยยับย่นให้เข้าที่และเตรียมตัวจะออกเดินไปอุทยานต่อ

....แต่หางตานางดันเหลือบไปเห็นหญิงชายกำลังพูดคุยกันอยู่ นางเกิดสงสัยจึงเพ่งตามองพบว่าเป็นฉีกุ้ยผิน....กับ

                 กับ

                 กับ

                 กับ...



                หวงช่าง...

“หลันหลันน้อย ไปเร็ว"นางขมวดคิ้วและจูงมือหลันหลันน้อยไปอีกทางด้วยต้องการหลีกเลี่ยงความวุ่นวายทั้งมวล

                 ..ซึ่งเริ่มต้นจากบุรุษผู้นี้

“ไปไหนเจ้าคะ"หลันหลันน้อยถามพลางมองสีหน้าของผู้เป็นนาย

“ไปจากที่นี่"แม้เสียงของนางจะไม่ดังมากนักแต่ก็ไปถึงหูของบุรุษสูงศักดิ์ที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลได้

“มีอะไรกันรึ”

"...."

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 684 ครั้ง

2,132 ความคิดเห็น

  1. #2130 เหนือฟ้า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 11:49

    สุนัข (หมา) นะครับ ไม่ใช่สุนัก

    #2130
    0
  2. #6 pklanpra (@pklanpra) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 18:43
    รอนะคะ
    #6
    1