Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 8 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 พ.ค. 58

ติ๊งต่องงงงง

เสียงกดออดหน้าบ้านดังขึ้น แต่ผมก็ไม่สนใจนั่งเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ในห้องอย่างสบายใจเฉิบ

ติ๊งต่องงงงง

เสียงกดออดยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง แต่อย่าคิดนะว่าผมจะเดินไปเปิดให้น่ะ เสียเวลาตายชัก

“พี่ชายคะ ทำไมไม่ไปเปิดประตูล่ะคะ” นั่นไงเอาแล้วไง ยัยเด็กบ้าเริ่มบ่นอีกแล้ว

“ช่างเถอะน่า เธอไปเปิดเถอะพี่ยังไม่ว่าง”

“พี่นี่จริงๆ เลย” เธอบ่นเสียงดังพอให้ผมได้ยิน ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

“สวัสดีค่ะ... พะ...พี่เติร์ธ!

“ดีคร้าบบบบ”

O.,O” ไอ้เติร์ธมางั้นเหรอ ไม่ได้การล่ะต้องรีบออกไปต้อนรับซะแล้ว

แอ้ด! ปัง!!

“มาหาพี่ชายเหรอคะ”

“ใช่ครับ แล้วนี่...”

“ฉันอยู่นี่เฟ้ย!!!

ตึกๆๆๆๆ ผมรีบวิ่งสี่คูณร้อยมาหาไอ้เพื่อนซี้ที่ยืนอึ้งจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะอึ้งอะไรนักหนา

“พะ...พี่ชาย ไหนบอกไม่ว่างไม่ใช่เหรอคะ”

“พี่ว่างละตอนนี้ ไป... เติร์ธไปคุยกันในห้องดีกว่านะ ฮ่าๆ” ผมลากคอเพื่อนซี้ขึ้นไปบนห้องท่ามกลางความงุนงงของยัยน้องบ้าแล้วก็ไอ้เติร์ธ

“ก็นึกว่าแกทำอะไรอยู่ซะอีก เกือบจะกลับไปแล้วมั้ยล่ะถ้าน้องแกไม่มาเปิดประตูน่ะ”

หลังจากที่ผมปล่อยแขนจากคอของหมอนี่ มันก็ถามผมทันที...

“ก็ยุ่งอยู่นิดหน่อย แต่ช่างมันเถอะ... แกมาที่นี่เพราะเรื่องนั้นใช่มั้ย?”

“แกรู้ด้วย”

“รู้สิ ฉันมีญาณทิพย์”

“อะนะ...”

“ป่ะๆ เข้ามาในห้องก่อน” ผมชวนหมอนี่ให้เข้าไปคุยกันในห้อง “แต่รกหน่อยนะเพื่อน”

“คิดอะไรกับฉันป่ะเนี่ย ถึงได้ชวนเข้าห้อง -.,-”

“แกจะบ้าเหรอ!!! เดี๋ยวบอกยัยนั่นแน่เดี๋ยวเหอะ”

“อ้ากกกก!!! ขอโทษครับ”

“เฮอะ!!” ผมพ่นลมหายใจแรงๆ ทีหนึ่งก่อนจะผลักบานประตูให้เปิดออก

“เข้ามาก่อนสิ”

“ห้องแกนี่ก็ใหญ่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย”

“ไม่ใหญ่หรอกเฟ้ย...” ผมเหลียวไปมองเติร์ธที่จ้องมองไปที่คอมพิวเตอร์ของผมอย่างไม่วางตา

“นายดูอะไรอยู่เหรอ”

“ไม่ได้ดูอะไร แค่ทำงาน...”

“งานอะไร คงไม่ใช่งานอย่างว่าหรอกนะ” เพื่อนรักนั่งลงบนพื้นใกล้ๆ โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กของผม

“ใช่ที่ไหนกันเล่า ฉันไม่ได้หื่นเหมือนนายนะ”

“ใครบอกว่าฉันหื่น ฉันเปล่าหื่นเฟ้ย!!

“โอ้ยยย!! นี่เราจะมาทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระนี่ทำไมกันเนี่ย พอแล้วมาพูดเรื่องที่นายมาที่นี่ในวันนี้ดีกว่า”

“อือ... ฉันก็ว่าอย่างนั้น” เติร์ธหยิบสมุดเล่มเล็กๆ ออกมาก่อนจะเปิดอ่านมัน

“เท่าที่ฉันสำรวจมาน่ะนะ ข้อแรกไอด้าค่อนข้างจะเป็นคนอ่อนโยนแถมใจดี แต่คราวที่แล้วที่นายโดนน่ะเป็นเพราะเธอไม่ชอบผู้ชาย... ถูกมั้ย”

“คงงั้น... มั้ง”

“ข้อสอง ไอด้าสูญเสียพ่อและแม่ไปตั้งแต่เด็กๆ เนื่องจากทั้งคู่ทะเลาะกันเรื่องชู้สาวจนทำให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้น...”

“...น่าสงสารจัง”

“ใช่มั้ยล่ะ เพราะเหตุนี้เธอจึงค่อนข้างเก็บตัว น้อยคนนักที่จะรู้จักนิสัยที่แท้จริงของเธอ ที่สำคัญเธอก็อาศัยอยู่ตัวคนเดียวตั้งแต่เด็กถึงแม้ตัวเธอจะมีญาติห่างๆ อยู่บ้างแต่ว่าเธอก็เลือกที่จะอยู่ตามลำพังมากกว่า”

“ไอด้า...” ผมนั่งนิ่งรอฟังคำพูดจากปากของเพื่อนซี้อย่างใจจดใจจ่อ อดีตของไอด้าเป็นแบบนี้เองเหรอ... ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลย

“ไอด้าชื่นชอบดอกไม้สีขาวสะอาดซึ่งเป็นสีที่เธอชอบด้วย... อีกอย่างคนที่ไอด้าจะเปิดใจยอมรับได้นั้นจะต้องเป็นคนจริงใจ ไม่โกหก มีปัญหาก็พูดกันตรงๆ และก็มีความเป็นตัวของตัวเอง...”

“...”

“นายคิดว่านายมีคุณสมบัติครบถ้วนหรือเปล่าล่ะ?”

“...” นั่นสิ... ผมกำลังครุ่นคิดอยู่ว่าคุณสมบัติของคนที่จะเป็นเพื่อนของไอด้านั้นตรงกับผมบ้างหรือเปล่า...

จริงใจ... เหรอ ข้อนี้ผมมั่นใจว่ามีแน่ ไม่เคยโกหก... อันนี้เว้นไปซะ =..= มีปัญหาก็พูดกันตรงๆ... ก็นิดหน่อย ส่วนข้อสุดท้ายนี่ทำได้ชัวร์...

สรุปว่าจากคุณสมบัติทั้งสี่ข้อที่กล่าวมาทั้งหมดนั้น ผมมั่นใจว่าทำได้แน่ๆ มีแค่สองข้อ... เท่านั้น งืออออ!

“สรุปว่าแกทำได้กี่ข้อ?”

“สองอะ”

“เอิ่ม... -*-

“ไม่ต้องมาเอิ่มเลย... ฉันทำได้แค่นั้นจริงๆ ล่ะ แต่ว่ามันคงไม่ค่อยสำคัญหรอกมั้งไอ้ข้อที่ฉันทำไม่ได้น่ะ”

“อะไรบ้างล่ะ”

“ไม่เคยโกหก กับ มีปัญหาก็พูดกันตรงๆ น่ะสิ”

“อืมมมมม ก็น่าจะโอเคอยู่นะฉันว่า”

“...” ผมหยิบหมอนขึ้นมากอดไว้แน่น “ถ้าเริ่มแล้วเธอไม่สนใจ ฉันจะทำยังไงต่อไปดี”

“แกเคยได้ยินภาษิตนี้มั้ย... ที่ว่า ตื้อเท่านั้นที่ครองโลก น่ะ”

“...”

“ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จก็ย่อมอยู่ที่นั่น เชื่อฉันสิ”

“อือ... คงงั้น” ผมจ้องหน้าเติร์ธ “แต่เธอมีแฟนแล้วนะเฟ้ยยยย”

“อันนั้นฉันรู้... แต่แกก็เข้าไปทำความรู้จักกันในฐานะเพื่อนก็ได้นี่นา จะให้ฉันพูดอีกกี่รอบกันฮะ!

“เออ นั่นดิ”

“ไอ้บ้า...”

“หยุด! ไม่ต้องมาด่าฉันเลยนะ”

ผลุบ!

ผมวางหมอไว้ข้างกาย ก่อนจะชันตัวลุกขึ้นยืน “ขี้เกียจฟัง”

“นั่นแกจะไปไหนน่ะ?”

“เข้าห้องน้ำเฟ้ย หรือว่านายจะมาด้วย”

“ไม่เอาหรอก... เดี๋ยวน้องแกเข้าใจผิด...”

“โถ่... พูดเล่นหรอกไอ้บ้า” ผมผลักหัวเติร์ธอย่างแรง แล้วเดินมาเปิดประตูห้องเตรียมเข้าห้องน้ำเพื่อเลี่ยงคำด่าของไอ้เพื่อนซี้

“จริงๆ เลย...”

แอ้ด!

ผมเปิดประตูออกมาช้าๆ พร้อมๆ กับทำตาโตเมื่อสบตากับบุคคลตรงหน้า

“...”

O..O

“พี่ชาย...” ใช่... ยัยเด็กบ้า มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!?

“มะ... มาทำอะไรตรงนี้เนี่ย”

“เค้าเอาน้ำผลไม้มาให้พี่ชายกับพี่เติร์ธน่ะค่ะ แต่ไม่ทันได้เข้าไปพี่ก็ออกมาก่อน”

“งั้นเหรอ... เอาไปวางไว้ในห้องสิ”

“ค่ะ...”

ผมตัดบทสนทนา แล้วเดินไปทางห้องน้ำอย่างช้าๆ ในหัวมีแต่เรื่องให้คิดจนสับสนไปหมด

...ยัยเด็กบ้าไปยืนอยู่หน้าห้องผมนานแค่ไหนแล้วนะ... แล้วเธอได้ยินอะไรหรือเปล่า

หวังว่าเธอจะไม่ได้สนใจอะไร...หรอกนะ

“เฮ้อ...” ตลอดเวลาที่ผมทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ผมคิดได้เพียงแค่เรื่องของไอด้า ผมจะทำยังไงให้เธอยอมรับในตัวผม ผมจะทำยังไงให้เธอเลิกเกลียดผู้ชาย... ผมจะทำยังไงให้ผมอยู่ในสายตาของเธอบ้าง

...ผมเดินกลับเข้ามาในห้องก็เห็นไอ้เติร์ธนั่งเล่นคอมพิวเตอร์ของผมอย่างหน้าตาเฉย... เฮ้ย!!!!

“ไอ้เติร์ธนายทำอะไรน่ะ!?!?

“อ้าว... มาไวจังแฮะ”

“ไม่ต้องมาไก๋เลย แกกำลังทำอะไรกับคอมฉัน!?

“ป่าวสักหน่อย...” ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ตามเคย “ไม่ได้ทำอะไร”

“ก็เห็นๆ อยู่ว่านายกำลัง...”

“...”

“เฮ้ย!!!!!!” ผมตกใจรีบวิ่งไปหาเติร์ธ “หยุดนะ”

“แกจะหวงอะไรนักหนาฟะ”

“ช่างฉันเถอะน่า แกรีบๆ ลุกออกไปเลยนะ”

“ไม่เอาๆๆๆ ฉันยังดูไม่เสร็จเลย...” เติร์ธออกแรงผลักให้ผมออกห่าง ก่อนที่จะเลื่อนเมาส์ไปคลิกที่แฟ้มๆ หนึ่ง เฮ้ย... นั่นมัน!?

“อย่านะเว้ย ไอ้เติร์ธ!!!!

แก้ก!

“...” มะ... ไม่ทันแล้ว...

“...”

รูปถ่ายของไอด้าที่ผมแอบถ่ายตอนที่เธอเผลอตลอดเวลาทั้งวัน... ก่อนหน้าที่ผมจะเห็นภาพบาดตาบาดใจนั่น

“...”

“เฮ้ย... ไอ้ดันท์ นี่แกแอบซ่อนสมบัติชิ้นล้ำค่านี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันฟะ”

“-/////-”

“ดูสิมีแต่รูปหายากทั้งนั้นเลย”

“พอใจหรือยัง เลิกยุ่งกับคอมฉันได้แล้ว ไอ้บ้า...” ผมกระชากแขนไอ้เพื่อนซี้ให้เดินออกห่างจากคอมพิวเตอร์ “เสียมารยาท -////-”

“หน้าแดงเลยนะเพื่อน...”

“หนวกหู -//////////-”

“คิกๆ ขอรูปพวกนี้บ้างสิ”

“ไม่ให้เฟ้ย ฝีมือใครก็ฝีมือมัน” ผมกระแทกตัวนั่งลงบนพื้นอย่างแรงพร้อมๆ กับร่างของไอ้เพื่อนซี้ที่นั่งลงตามผม

“โด่... ไอ้ขี้งก”

-*-

“อะๆ ว่าแต่เราจะมาเริ่มแผนการแรกยังไงดี”

“แล้วแต่นายสิ เรื่องนี้ฉันจะไม่ยุ่ง”

“เอิ่ม... เรื่องของแกไม่ใช่เหรอ” หมอนั่นยกมือขึ้นเกาหัวเบาๆ “อ่า... ถ้าอย่างนั้นวันจันทร์ที่จะถึงนี้แกลองเข้าไปทำความรู้จักกับเธอดูสิ ...อย่างเป็นทางการ”

“มันจะดีเหรอ...”

“ยังไง?”

“ก็คราวที่แล้วที่ฉันได้รู้จักชื่อเธอน่ะ ฉันเผลอเอาแต่ใจกับเธอไปอะ..”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย แกก็ทำตัวให้มันดีขึ้นอีกหน่อยสิ”

“...”

“เผื่อเธอจะใจอ่อนขึ้นมาบ้าง น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อนเลย...”

“ก็ได้... แล้วแต่เลย”

“ดีมากไอ้เพื่อนรัก!!” ป้าบ!!!! เติร์ธตบหลังผมดังป้าบจนผมชาไปทั้งแถบ “ใกล้เวลากลับละ เดี๋ยวฉันขอตัวละกัน”

“อืมๆ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะเปิดประตู “เชิญคร้าบคุณชาย”

“พูดอย่างกับจะไล่เลยนะ ไอ้เพื่อนบ้า -*-

“ไม่ได้ไล่เฟ้ย...” ผมเดินลงบันไดไปส่งเพื่อน แล้วเจอยัยน้องบ้านั่งอยู่บนโซฟาเงียบๆ

“ยัยฝันเฟื่องนั่งคิดอะไรอยู่...” ผมเรียก

“...” เธอยังคงเงียบ แถมยังทำหน้านิ่วคิ้วขมวดคล้ายๆ กับกำลังครุ่นคิดเรื่องที่ชวนเครียดอยู่

“ยัยฝันเฟื่อง...” ผมแตะฝ่ามือลงบนบ่าของเธอ “คิดอะไรเนี่ย”

“อ้ะ! พี่ชาย”

“หือ??”

“ขอโทษทีค่ะ พอดีคิดอะไรเพลินๆ อยู่”

“อืมๆ ไอ้เติร์ธมันจะกลับบ้านแล้วนะ” ผมกอดคอเพื่อนซี้ “บอกลามันก่อนสิ เป็นมารยาทน่ะ”

“อ้ะ! พี่เติร์ธจะกลับแล้วเหรอคะ”

“ครับ...”

“โชคดีนะคะ”

“อื้ม... ขอบคุณครับ”

“กลับไปได้แล้ว...” ผมมองหน้าเพื่อน “ต้องรีบกลับไม่ใช่หรือไง”

“คะ...คร้าบ! ไล่จังไอ้เพื่อนบ้า”

“เออนี่เติร์ธ...” ตอนที่หมอนี่ใกล้จะเดินออกห่างจากบ้านไป ผมก็เรียกเอาไว้ก่อน

“หือ?”

“...ตามนั้น”

“...”

“...”

“...” เราสองคนยืนจ้องหน้ากันสักพัก “อื้อ”  ก่อนที่ไอ้เพื่อนซี้จะครางในลำคอเบาๆ แล้วเดินล้วงกระเป๋าผิวปากจากไป

“พี่ชาย... คุยอะไรกันเหรอคะ” แง่ง... พอหันหน้ากลับเข้าบ้านก็เจอยัยน้องสาวตัวดีนั่งจ้องหน้าผม เอ่อ...

“เปล่าหรอก ไม่ได้คุยอะไรกัน” ผมเลี่ยงที่จะไม่มองหน้ายัยน้องบ้า แล้วเดินหนีเข้าห้องตัวเองไป...

เฮ้อ... ยัยนี่ไม่ได้ยินอะไรจริงๆ ด้วยแฮะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น