Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 5 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 เม.ย. 58

เฮ้อ... เมื่อวันเสาร์ก็มัวแต่ไปทำรายงานที่บ้านดรีมจนดึกเลย... แปลกนะไม่เห็นจะเจอหน้าอีตาบ้านั่นเลย... สงสัยจะไปนอนค้างบ้านเพื่อนล่ะมั้ง

เอ...พี่ชายทำไมยังไม่กลับนะ

หืม...หมอนั่นน่ะเหรอ

ค่ะ ปกติเขาก็จะกลับมาบ้านเวลานี้นะคะ

เฮอะ...สงสัยไปนอนค้างบ้านเพื่อนล่ะมั้ง

ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละค่ะ...

เฮ้อ...แต่ก็ดีแล้วล่ะที่ไม่ได้เจอน่ะ ไม่อยากเจอ... เลยสักนิดเดียว ชิ!!!

และแล้ววันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันต้องเดินไปโรงเรียนคนเดียว เฮ้อ...ก็ดรีมน่ะช่วงนี้ไม่ว่างที่จะไปโรงเรียนกับฉันเหมือนทุกวันน่ะสิ

เหงาจัง...

ตึกตึก

แต่...พอเดินมาทางถนนเส้นนี้ทีไรก็ชวนให้นึกถึงเหตุการณ์ที่อีตาบ้านั่นมากวนฉัน ทั้งๆ ที่ฉันกำลังรีบอยู่...

แถมยังมีหน้ามาทำตัวเอาแต่ใจกับฉันอีก!!!

ฉันล่ะอยากจะต่อยกับหมอนั่นจริงๆ ให้ตายสิ

“...”

“...”

ตึกตึกตึก ตึกตึกตึก...

“...”

ใคร? ใครกันที่กำลังเดินตามหลังฉัน...

ตึกตึกตึกตึก

เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆ ใครกันนะ!!!

“จ้ะเอ๋!!

!?!?!?!?!” ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อฝ่ามือเล็กๆ แตะหมับเข้าที่ไหล่ฉัน เมื่อหันกลับไปมอง...

...ก็เห็นยัยเด็กบ้านี่ยืนยิ้มอย่างขันๆ ห้ะ...

“นี่...เล่นอะไรเนี่ย พี่ตกใจหมดเลยนะ”

“ง่า...เค้าแค่อยากแกล้งพี่เล่นเฉยๆ นี่นา”

“แต่พี่ไม่ขำด้วยนะ”

“ขอโทษค่า TOT

“แล้วมาไง” เมื่อได้ทีฉันจึงถามเรื่องที่สงสัย “...???”

“อ้อ...พอดีวันนี้พี่ชายเค้าป่วยน่ะไม่มาโรงเรียน เค้าเลยต้องเดินมาคนเดียวไง”

“เด็กบ้า...” ฉันเขกหัวเธอเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้แต่กลับถูกยัยนี่จ้องแถมยังทำแก้มป่องใส่อีกต่างหาก

“และเค้าก็อยากไปโรงเรียนกับตัวด้วย...”

“ไม่ต้องมาทำเสียงแบบนั้นเลย...”

“งือออออ”

“เด็กบ้า” ฉันลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู “ไปโรงเรียนได้แล้ว”

“ค่ะ” เธอคล้องแขนฉันไว้แน่นอย่างกับว่าฉันจะจากเธอไปไหนอย่างนั้นแหละ

“แน่นไปมั้ง”

“ไม่นี่คะ”

“ฮ่าๆ จ้ะๆ”

เราสองคนเดินควงแขนกันไปโรงเรียน ผู้คนที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างมองมาที่เราสองคนเป็นจุดเดียวราวกับพวกเราเป็นตัวประหลาด...

ก็ผู้หญิงสองคนเดินควงแขนกันอย่างสนิทสนม... ใครเขาจะคิดว่าปกติกันมั่งล่ะ!?

...ฉันอยากให้ความรักของเราสองคนเป็นที่ยอมรับในสังคม

“พี่...เป็นไรไปคะ เหม่อตั้งแต่เมื่อกี๊แล้วนะ”

เสียงเรียกและแขนที่เริ่มสั่นเพราะฝีมือของดรีมทำให้ฉันสะดุ้งมองหน้าเธออย่างไว

“เปล่าจ้ะ เปล่า...”

“หือ...”

“เปล่าจริงๆ จ้ะ” ฉันส่งยิ้มหวานไปให้อีกฝ่าย “ถึงโรงเรียนแล้วนะ เราแยกกันตรงนี้ดีกว่า”

“อะ...อืม” เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยจนฉันแปลกใจ

“เป็นไรเหรอ...”

“ปะ...เปล่าค่ะ งั้นเค้าไปก่อนนะคะ” เธอส่งยิ้มนิดๆ มาให้ก่อนจะหอมแก้มฉันแล้ววิ่งไปทางตึกเรียน

“(////////)” ดะ...เด็กบ้า เขินนะเนี่ย

...

ติ๊งติ่งติงติ่ง...

“โอย....”

ออดพักเที่ยงดังขึ้นเสียงนักเรียนทั้งหลายต่างโอดครวญว่าหิวข้าวกันทั้งนั้น แต่ฉันไม่... เมื่อเก็บหนังสือใส่กระเป๋าไว้เรียบร้อยฉันก็เดินออกไปนั่งตรงม้าหินอ่อนหลังตึกเรียน

“เฮ้อ...”

ถอนหายใจเสร็จก็ฟุบลงบนโต๊ะอย่างเหนื่อยหน่าย... กังวลใจจังเลย...

สถิติการหักอกผู้ชายในเดือนที่ผ่านมาของฉันปาเข้าไปสิบกว่าคนแล้ว... ทั้งที่ทุกคนก็รู้ดีอยู่แล้วว่าฉันไม่ชอบผู้ชายแต่ก็ยังมาจีบกันอีก...

รวมทั้งอีตาบ้านั่นด้วย...

ง่า... คนสวย

อย่ามาเรียกฉันแบบนั้นนะ!!’

งั้นคุณต้องบอกชื่อคุณมาก่อน

ทำไมฉันต้องบอกนายด้วยฮะ!!’

อ้าวววว...... บอกผมมาสิฮะ

ยี้!!!!!! เกลียดที่สุดเลยยยยยยยยย อีตาบ้า!

ตุบ!!!

ฉันฟาดฝ่ามือลงไปบนโต๊ะอย่างจังจนมันแดงเถือกนั่นทำให้รู้ว่าเมื่อกี๊ฉันคงจะตบโต๊ะแรงมากๆ เลยสินะ ถึงได้แดงแบบนี้น่ะ

ตึ้ด ตึด ตึ้ด ตือ...

เสียงโทรศัพท์มือถือ? ของฉันเหรอ...

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูรายชื่อสายที่โทรเข้ามา... เด็กบ้า

ตี้ด!

“ฮัลโหล...”

[พี่...พี่อยู่ไหน]

พี่อยู่หลังตึกเรียนน่ะทำไมเหรอ

[ทำไมพี่ไม่มาทานข้าวล่ะ เค้าเป็นห่วงนะคะ]

อื้ม...พอดีพี่ไม่หิวน่ะ ขอโทษนะที่ทำให้ตัวเป็นห่วง

[ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวเค้าไปหานะ...] น้ำเสียงปลายสายฟังดูแปลกๆ พิกล... เป็นอะไรหรือเปล่านะ

“จ้าๆ พี่จะรอนะ”

[แค่นี้นะคะ... รักพี่นะ]

พี่ก็รักตัวจ้ะ จุ๊บๆ

ฉันกดวางโทรศัพท์ก่อนจะนั่งเท้าคางมองไปยังสวนดอกไม้ใกล้ๆ ที่ตรงนี้... สวยจัง

ผลุบ!

ฉันตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปเด็ดดอกไม้สีชมพูเล็กๆ มาดอกหนึ่งก่อนจะเก็บมันซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ...

“พี่คะ เค้ามาแล้ว” เสียงของดรีมทำให้ฉันต้องหันหลังกลับไปมองทันที

“เร็วจัง”

“ก็เค้าคิดถึงพี่นี่”

“คิกๆ”

“ขำไรคะ”

“เปล่าจ้ะ ทานข้าวหรือยังเนี่ย”

“เรียบร้อยสิ...” เธอนั่งลงตรงเก้าอี้ม้าหิน “พี่อะแหละ ที่ดื้อไม่ใช่เค้าซะหน่อย”

“อ่า...”

“...”

“ตัว?”

“...” ไม่มองมาแบบนี้แสดงว่าโกรธจริงๆ ล่ะสิเนี่ย...

“นี่” ฉันเดินไปข้างหน้าก่อนจะหยิบดอกไม้สีชมพูเล็กๆ ที่เอาซ่อนไว้เมื่อกี๊ทัดหูให้เจ้าหล่อน

“อ้ะ!

“พี่ให้...”

“(////////)”

^^

“ขะ...ขอบคุณค่ะ” หน้าแดง...น่ารักจัง

“จ้า...พี่เห็นว่ามันเหมาะกับตัวดีน่ะ”

“ขอบคุณค่ะ...” เธอเงยใบหน้าแดงๆ นั่นสบตาฉัน “เย็นนี้กลับบ้านด้วยกันนะคะ”

“เอ๋?”

“นะคะ...”

“จ้า แน่นอน” ฉันลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน “ต้องกลับด้วยอยู่แล้วล่ะ พี่ไม่ปล่อยให้ตัวเดินกลับบ้านคนเดียวหรอก อันตรายจะตาย”

“คิกๆ ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มร่าทันทีเมื่อฉันตอบแบบนั้น “พี่ไอด้าน่ารักที่สุดเลยยยยยย”

หมับ!

“อ้ะ!? ตัวทำอะไรน่ะ เดี๋ยวก็มีใครมาเห็นหรอก”

“ก็เค้าอยากกอดพี่นี่นา... ทำไมกันล่ะทำไมต้องกลัวคนอื่นเห็นด้วย...”

“...ก็”

“เราทำอะไรผิดงั้นเหรอคะ”

“...” เพราะคำถามของดรีมทำเอาฉันพูดอะไรไม่ออก ถูก... พวกเราสองคนไม่เคยแสดงท่าทีว่าเป็นแฟนกันต่อหน้าคนอื่นเลย...

เพราะว่าฉัน... กลัว

“เราเองก็ไม่ได้ทำอะไรที่มันผิดซักหน่อย”

“...”

“จริงมั้ยล่ะคะ”

“อะ...อืม”

“แล้วพี่จะกลัวอะไรอีกล่ะ”

“...” พี่กลัวถูกสังคมไม่ยอมรับยังไงล่ะ... ฉันได้แต่คิดในใจไม่ได้พูดออกไปให้เธอรับรู้

“เค้าก็เคยบอกไม่ใช่เหรอ...ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเค้าไม่มีวันเปลี่ยนใจจากพี่เด็ดขาด...”

“...”

“พี่แค่เชื่อมั่นในรักของเราก็พอนะคะ”

“...”

“พี่ไอด้า...” เธอกอดและจิกเสื้อของฉันแรงขึ้นกว่าเดิมจนฉันรู้สึกได้...

“อื้ม...พี่เชื่อมั่นอยู่แล้วล่ะ”

“...”

“พี่รักดรีมนะ... รักมากๆ เลยด้วย” ฉันลูบผมเธออย่างปลอบประโลม ไม่กี่วินาทีต่อมาฉันก็สัมผัสได้ถึงความชื้นแปลกๆ ตรงหัวไหล่

“...”

“ดรีม...??”

“...”

“ร้องไห้ทำไม?” ใช่...เธอร้องไห้ ถึงแม้จะไม่ได้ยินเสียงอะไรก็เถอะแต่ไหล่ที่สั่นไปมาของเธอนั้นก็ทำให้ฉันรู้ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่...ในตอนนี้

“เปล่าสักหน่อย...”

“ไม่ได้ร้องแล้วน้ำอะไรมันเปียกไหล่พี่ล่ะ”

“น้ำฝนมั้ง...”

“เด็กบ้า...!” ฉันกอดเธอให้แน่นขึ้น... แน่นมากจนฉันเองก็หายใจแทบไม่ออกเลย

“อย่าร้องนะ...”

“ฮึกๆ”

“เด็กดี...”

“....ฮึก”

“...” ฉันคลายอ้อมกอดออก แล้วยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้เธออย่างแผ่วเบา

“ยิ้มนะ...น้ำตาไม่เหมาะกับคนอย่างตัวหรอก”

“ฮึก...แค่เค้าเผลอคิดว่าถ้าวันหนึ่งพี่ทิ้งเค้าขึ้นมาเค้าจะเป็นยังไงต่อแค่นั้นเอง... ไอ้น้ำตานี่มันก็ดันไหลออกมา...”

“โถ่...เด็กน้อย” ฉันลูบแก้มเธอเบาๆ “ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนใจพี่ได้หรอกน่ะ...”

“จริงๆ นะคะ... ฮึก”

“อื้ม...”

“เค้าดีใจที่สุดเลย...!!!” เธอยิ้มทั้งน้ำตาแล้วโผเข้ากอดฉันไว้แน่น... สายลมอุ่นๆ พัดผ่านร่างกายของเราสองคนไปอย่างช้าๆ ราวกับว่าเวลากำลังจะหยุดลง ณ ที่ตรงนี้...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น