Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 4 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 เม.ย. 58

“อืม... นี่ตัวอยู่บ้านคนเดียวเหรอ?” เมื่อเดินเข้ามาถึงในบ้านฉันก็เอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้าทันที

“ค่ะ พอดีพี่ชายออกไปข้างนอก”

“ดีละ...” ฉันยืนยิ้มพิงประตูบ้านเอาไว้ “ไม่อยากเจอ”

“ง่าพี่ล่ะก็...”

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย ไปๆ ให้พี่ช่วยทำรายงานไม่ใช่เหรอ เร็วๆ สิเดี๋ยวพี่เปลี่ยนใจไม่ช่วยแล้วนะ”

“อ้ะ!! อย่าเพิ่งรีบร้อนสิคะ แหมๆ” เธอรีบเดินนำฉันไปในห้องสีชมพูสุดหวานแหววซึ่งก็เหมาะกับเธอดีนะ

“นี่ค่ะ ห้องของเค้า”

“อืม...” ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่ถูกตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์สีชมพู ชั้นวางหนังสือก็สีเหลืองอ่อนๆ รวมทั้งโต๊ะทำการบ้านก็ด้วย

...กะจะทำให้ห้องตัวเองกลายเป็นสวรรค์เล็กๆ เลยหรือไงกันยัยเด็กบ้า... =_=

“นี่ๆ พี่ดูรูปที่ชั้นวางบนหัวเตียงเค้าสิ...” จู่ๆ ยัยเด็กบ้านี่ก็ดึงเสื้อฉันเบาๆ แล้วชี้นิ้วไปทางชั้นวางดังกล่าว

“หือ... อะไรเหรอ”

“ไปดูสิคะ เป็นของสำคัญมากที่สุดของเค้าเลยนะ”

“จะสำคัญได้แค่ไหนกันเชียว...”

“เถอะน่า สำคัญยิ่งกว่าชีวิตเค้าซะอีกนะ”

“จ้ะๆ ไปดูก็ได้” ฉันเดินไปดูตามคำขอของยัยเด็กบ้า แล้วสิ่งที่ฉันเห็นก็ทำให้ฉันถึงกับพูดอะไรไม่ออก...

...รูปถ่ายใบแรกของฉันกับเธอ และยังเป็นรูปถ่ายใบเดียวที่ฉันยอมถ่ายด้วยเมื่อตอนเจอกันครั้งแรกในวันเปิดภาคเรียนเมื่อปีที่แล้ว...

“...”

ฉันจ้องมองรูปถ่ายใบนั้นตาไม่กะพริบ... ความทรงจำในครั้งก่อนเริ่มฉายเข้ามาในหัว...

พี่สาวคะๆ

มีอะไรเหรอ

ขอถ่ายรูปด้วยได้มั้ยคะ แค่รูปเดียว

อ่า...คือพี่ไม่ค่อยชอบถ่ายรูปน่ะ

นะคะ ขอร้องล่ะค่ะ แค่รูปเดียว

จ้ะๆ ก็ได้ แค่รูปเดียวนะ

แชะ!!!

...รูปที่ฉันยืนยิ้มนิดๆ แล้วโอบยัยเด็กผู้หญิงขี้อ้อนเอาไว้หลวมๆ นั้นเป็นรูปแห่งความทรงจำของฉัน...เป็นของมีค่าที่สุดของฉัน และฉันก็ไม่อยากเชื่อด้วยว่า... เธอจะคิดเหมือนกัน

แด่พี่ที่รัก พี่ไอด้าสุดสวยกับดรีมเด็กน้อยขี้อ้อน...ข้อความสั้นๆ ที่ถูกเขียนด้วยลายมือเล็กๆ น่ารักนั้นทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“เป็นไงคะ ^^

“นี่ตัวยังเก็บไว้อีกเหรอเนี่ย...” ฉันพูดติดตลกทั้งที่ตอนนี้ซึ้งจนแทบเก็บอาการไม่อยู่

“ก็เป็นรูปเดียวที่พี่ยอมถ่ายกับเค้านี่นา... เค้าก็เลยถือเป็นของขวัญชิ้นสำคัญ”

“...”

^^

“เด็กบ้า...”

“ง่า พี่ว่าเค้าอีกแล้วนะ” ดรีมทำหน้างอนตุ๊บป่อง ฉันเลยรีบเข้าไปง้อ

“โอ๋ๆ พี่ขอโทษๆๆๆ”

“เชอะ! งอนแล้ว”

“พี่ขอโทษ... ขอโทษจ้า” ฉันยื่นนิ้วก้อยออกไปตรงหน้าเธอ “ดีกันนะ...”

“...”

“นะ ^^

“กะ...ก็ได้ค่ะ -/////-”

“ดีมาก!! งั้นเราก็มาช่วยกันทำรายงานเลยดีกว่า เดี๋ยวไม่ทันเสร็จนะ”

“งืมๆ ค่ะ”

ผลุบ!

ฉันนั่งลงบนพื้นใกล้ๆ กับโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กๆ น่ารักที่เธอมักจะใช้ทำการบ้านกับฉันทุกครั้ง

“มาแล้วค่ะๆ”

ตุบ!!!

กองหนังสือกองโตถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าฉัน นะ...นี่มันกองหนังสือหรือภูเขากันแน่เนี่ย!

“ทำไมมันเยอะนักล่ะเนี่ยยยย”

“ก็ของอาทิตย์นี้ทั้งอาทิตย์นี่คะ เค้าเก็บสะสมไว้ทำวันนี้ไง”

“ดะ...เด็กบ้า กะจะให้พี่ช่วยทำจนหมดหรือไงกัน”

“ถะๆๆๆๆ ถูกต้องนะคะ!!

“เฮ้ออออออ... จ้ะๆ ก็ได้ แต่ตัวต้องทำอาหารกลางวันให้พี่ทานนะเข้าใจมั้ย”

“รับทราบค่ะ!!!

“หึ...” ฉันขำกับท่าทางติงต๊องของยัยเด็กคนนี้ เธอทำให้ฉันยิ้มได้ตลอดเลยนะ...เด็กบ้า

...

“พี่จ๋า! อาหารเสร็จแล้วนะคะ”

“ฮ้าวววววววววว...” ฉันวางปากกาลงก่อนจะนั่งบิดขี้เกียจ อึ้บบบบบ!!! เมื่อยจัง

“พี่...เมื่อยมกมั้ยคะ เดี๋ยวเค้านวดให้เอามั้ย”

“อืม...ก็ดีจ้ะ”

ดรีมค่อยๆ เดินมาหาฉันแล้วนั่งลงเอามือนวดต้นคอและไหล่ให้ฉัน สบายดีจริงๆ เลย...

“ดีจัง...”

“อิอิ ใช่มั้ยล่ะ ^^

“ไปเป็นหมอนวดได้เลยนะเนี่ย เด็กบ้า”

“ไม่เอา เค้าไม่อยากนวดให้ใครยกเว้นพี่นี่นา...”

“...” ฉันไม่พูดอะไรก่อนจะหันหลังไปมองหน้าเธอ “หึ...”

“ขำอะไรคะ?”

“พูดจริงหรือเปล่า???”

“จริงสิคะ!!! ก็เค้ารักพี่นี่”

“ดีใจจัง...” ฉันเลื่อนริมฝีปากไปประกบกับริมฝีปากบางเล็กนั่น อีกฝ่ายดูเหมือนจะตกใจเล็กน้อยกับการกระทำนั้นของฉันแต่สักพักเธอก็หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข...

...ริมฝีปากของเธอช่างหอมหวานและนุ่มละมุน... ยิ่งไอ้ลิปกลอสสีชมพูอ่อนๆ กับกลิ่นสตรอเบอร์รี่นี่ก็...

ชวนให้ฉันหลงใหลจนหยุดไม่อยู่เลยทีเดียว!!!

“อื้ม...”

“...” ฉันถอนริมฝีปากออกเพื่อมองใบหน้าของยัยเด็กคนนี้ให้ชัดๆ ใบหน้าที่เจือสีแดงอ่อนๆ นั่นยิ่งทำให้น่ารักขึ้นไปอีกหลายเท่า

“รักที่สุดเลย...ยัยเด็กบ้า...”

“พะ...พี่อะ”

หมับ!!

“รักนะ...” ฉันโผตัวเข้ากอดตัวเธอไว้แน่นราวไม่อยากให้เธอจากฉันไปไหน

“พะ...พี่”

“ว่าไง...แล้วตัวล่ะ รักพี่มั้ย”

“ระ...รักสิคะ พี่ก็...”

“ดีจังเลยนะ...” ...ใช่ ดีที่สุดเลยล่ะ

“พี่เป็นอะไรไปคะ...”

“เปล่าพี่แค่คิดว่าสิ่งที่เราทำมันจะผิดมั้ยก็แค่นั้น...”

“...” เธอดันร่างของฉันให้ออกห่าง ก่อนจะจ้องมองฉันอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไมพี่ถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ”

“ไม่รู้สิ...จู่ๆ มันก็แล่นเข้ามาในหัวน่ะ” ความจริงแล้วไม่ใช่หรอก... ที่ฉันถามแบบนั้นก็เพราะว่า...

...ฉันกลัวว่าเราทั้งคู่จะถูกกีดกัน... จากครอบครัวของฉันและก็ครอบครัวของเธอ

“พี่คะ ฟังเค้านะ...” เธอกุมมือฉันแน่น

“...”

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ไม่ว่าเรื่องของเราจะเจออุปสรรคอะไรใดๆ ก็ตาม แต่ขอให้พี่รู้ไว้”

“...”

“ว่าเค้าไม่มีวันที่จะปล่อยมือพี่เด็ดขาด เค้าไม่มีวันที่จะทิ้งให้พี่อยู่คนเดียวเด็ดขาด และเค้าก็ไม่มีวันที่จะเปลี่ยนใจจากพี่เด็ดขาด”

!!!

“แต่...ขอเพียงให้พี่เชื่อมั่นในตัวของเค้า แล้วก็ความรักของเรานะคะ...”

“...”

“นะคะ...พี่ไอด้า”

“ฮึก!” เสียงสะอื้นดังเล็ดลอดออกมาเบาๆ “พี่คิดไม่ผิดจริงๆ ที่รักตัว...”

“เค้าก็คิดไม่ผิดเหมือนกันค่ะ”

“รักนะ...เด็กบ้า!!!!

ฉันร้องเผลอร้องไห้เป็นเด็กๆ ต่อหน้าดรีมจนได้ แต่ฉันจะไม่ปิดบังมันเอาไว้อีกแล้ว...

“พี่คะ อย่าร้องไห้สิ”

“งือๆๆๆๆๆๆๆ แงงงงงงง”

“พี่นี่ล่ะก็...” เธอเลื่อนมือมาเช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างแผ่วเบา “ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้”

“ฮึกๆ ก็พี่...ก็พี่”

“เอาน่า...อย่าร้องนะคะ เค้ารักพี่นะ...”

“อะ...อือ...”

เราสองคนโผเข้ากอดกันอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้กลับอบอุ่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ คงเป็นเพราะความรู้สึกของเราที่จูนเข้าหากันได้ล่ะมั้ง...

...รักนะ... ยัยเด็กบ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น