Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 26 : End

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 ส.ค. 58

“ไอด้า...”

“ฮึกๆ ดันเทล... นาย... นายยัง”

“ผมยัง... ไม่ตาย”

“อะ... อีตาบ้า!!!!!” ฉันทุบหลังเขาดังอั่ก “ฉะ... ฉันคิดว่านาย”

“ตายแล้ว?”

“ฮึก ฮือ...”

“ขอโทษนะคะพี่ไอด้า...” ฉันเหลือบตาไปมองดรีมที่ยืนยิ้มนิดๆ ตรงมุมปาก หา..?

“เค้าขอโทษนะ”

“ดรีม... ดันเทล นี่มันหมายความว่าไง?”

“เค้าไม่ได้ยิงพี่ดันเทลหรอกค่ะ”

“ว่าไงนะ!!???

“เค้าดีใจนะคะที่พี่ซื่อสัตย์กับหัวใจของตัวเองน่ะ... อีกอย่างเค้าก็ดีใจที่พี่รักพี่ดันเทล”

“...” ช็อกค้างไปแปดวิ นี่มัน...อะไรกัน?

“ขอโทษนะฮะไอด้า... นี่เป็นแผนของผมเอง”

“...”

“ผมอยากรู้ว่า... เธอคิดยังไงกับผม”

“...”

“ผม... ผมขอโทษฮะ”

“...” ฉันปาดน้ำตาก่อนจะเดินห่างจากร่างของเขาอย่างไม่สนใจ นี่ฉัน... ถูกหลอกงั้นเหรอ? เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นแค่แผนของเขา...

“พี่ไอด้าคะ”

“...”

“ถ้าจะโกรธ... ก็โกรธเค้าเถอะค่ะ เค้าเป็นคนเสนอความคิดนี้เอง”

“ทำไม...”

“...”

“ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร... รู้มั้ยมันทำให้พี่เจ็บนะ”

“นั่นก็เพราะ... เค้าอยากเห็นพี่ไอด้ามีความสุข”

“นี่น่ะเหรอความสุข? ใบหน้าพี่ตอนนี้มันบ่งบอกว่าพี่มีความสุขมากเลยสินะ”

“อะ... ไอด้า”

หมับ!

ดันเทลเดินมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น แต่ฉันกลับเลือกที่จะสะบัดมันออกอย่างไม่ลังเล “อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะคนโกหก!

“ผมรู้ว่าเธอโกรธ แต่ว่าช่วยฟังเหตุผลของผมบ้างสิฮะ”

“ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องฟังถ้อยคำโกหกของคนอย่างนาย เรื่องทุกอย่างมันจบลงแล้ว... ลืมคำพูดพวกนั้นซะ เราอย่าได้เจอกันอีกเลย”

“ไม่นะ...”

“...”

“ขอร้องล่ะ ฟังผมบ้าง... สักครั้งก็ยังดีฮะ”

“...” ฉันมองดันเทลที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าอย่างไร้อารมณ์ แต่ความจริงแล้วภายในใจของฉันมันเต้นรัว ความรู้สึกที่หลากหลายเข้ามารวมกันจนแทบรับไว้ไม่ไหว

นายอย่าทำให้ฉันเจ็บปวดหัวใจสิ...

“ผม... รักเธอ”

“...!?

“ผมรักเธอ... ไอด้า”

“...”

“ผมไม่อาจจะรักใครได้อีกนอกจากเธอ... เพียงคนเดียว”

“...” ถ้าเขาพูดประโยคแบบนี้ออกมาเป็นใครก็ต้องใจละลายแล้ว หากแต่ว่าคนอย่างฉันน่ะ...

“เลิกโกหกฉันสักที สนุกมากนักใช่มั้ยที่มาล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นน่ะ”

“ผมไม่ได้โกหกเลยนะฮะ ที่ผมพูดน่ะเรื่องจริง”

“ไม่... ฉันจะไม่ไว้ใจใครอีกแล้ว ทั้งๆ ที่ก็รู้ดีว่าถ้าไว้ใจใครมากเกินไปก็จะทำให้ตัวเองเจ็บเปล่าๆ แต่ก็ยังทำ...”

“...”

 “ฉันนี่มัน... โง่จริงๆ”

“ไอด้า”

“หยุด... อย่าเรียกชื่อฉัน”

“คือว่าผม”

“ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก...”

“พี่ไอด้า!

ฉันหันหน้าไปมองดรีมที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เธอยกมือขึ้นกุมบริเวณหน้าอกก่อนจะปริปากพูดอะไรบางอย่าง

“ถ้าพี่ไม่ฟังพี่ดันเทล แต่อย่างน้อยก็ขอให้พี่ฟังเค้าบ้างนะคะ”

“...”

“เค้าจะบอกอะไรบางอย่าง... แต่เค้าไม่รู้ว่าพี่จะรับได้หรือเปล่า”

“...”

“พี่ดันเทลเขา...”

“ดรีม! อย่าบอกไอด้านะ”

“ไม่ค่ะ เค้าต้องบอก”

“...”

“พี่ดันเทลน่ะ... เป็น”

“...”

“พี่ชายเค้าเอง”

“ว่าไงนะ...!?” ฉันไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยแม้แต่น้อย พี่ชายที่ดรีมพูดถึงมาตลอด... คือดันเทลงั้นเหรอ?

“พี่ชายน่ะ เขารักพี่ไอด้ามากนะคะ”

“...”

“และพอเค้ารู้เรื่องนี้... เค้าก็เลยอยากทำให้พี่ชายเค้ามีความสุข”

“...”

“อีกอย่าง... เค้าก็อยากให้พี่ไอด้าได้เจอกับคนดีๆ ที่รักพี่จริงๆ”

“ดรีม...”

“เค้ายืนยันได้นะคะว่าพี่ชายน่ะ รักพี่ไอด้าคนเดียว... และพี่ไอด้าก็คงจะตัดใจจากเค้าได้แล้ว”

“...”

“ให้อภัยพี่ชายเถอะนะคะ พี่ไอด้า”

“...” ฉันก้มลงมองใบหน้าของดันเทลอีกครั้ง แต่คราวนี้ฉันกลับขมวดคิ้วมุ่นและจ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจ

“ไอด้า...”

“ทำไม...?”

“...”

“ทำแบบนี้ไปทำไมกัน... ทำไมนายถึงไม่บอกฉัน”

“ผมขอโทษ”

“เห็นฉันเป็นคนโง่อย่างนั้นเหรอ?”

“มะ... ไม่ใช่นะฮะ”

“ฉันไม่ชอบคนโกหก”

“ผม... ไม่ได้โกหกนะฮะ”

“แล้วเรื่องที่นายทำนี่มันหมายความว่ายังไง?”

“คือ...”

“นายรู้มั้ย... ฉันไม่เคยเจ็บมากขนาดนี้มาก่อน โดยที่ความเจ็บนี้เกิดจากคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานแท้ๆ เกิดจากนาย... ต้นเหตุมันเป็นเพราะนาย”

“ผะ... ผม”

“อย่าหวังว่าจะได้รับโอกาสจากฉันอีก... เพราะว่าฉันเคยให้โอกาสนายไปแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้... จึงไม่มีอีกแล้ว”

“ไอด้าฮะ! ผมขอร้องล่ะ ให้อภัยผมเถอะนะ ที่ผมทำไปทุกอย่างก็เพื่ออยากรู้ว่าไอด้าคิดยังไงกับผมแค่นั้นเอง”

“แล้วทำไมถึงไม่บอกกันมาตรงๆ?”

“คือ... ผมขอโทษจริงๆ ฮะ”

“ฉันไม่มีวันให้อภัยนายอีกแล้ว”

“ไอด้า... ได้โปรด จะให้ผมทำอะไรก็ได้ จะด่าจะว่าผมยังไงก็ได้ แต่ผมขออย่างเดียว...”

“...”

“ให้อภัย... ให้โอกาสผมอีกสักครั้งนะฮะ”

“...”

“แค่ครั้งเดียวก็ยังดี”

“งั้นเหรอ...?”

“ใช่ฮะ... ได้โปรด”

“จะทำยังไงก็ได้งั้นเหรอ”

“อะ... อืม”

“งั้น... ฉันขอต่อยนายแรงๆ สักทีสิ”

!!!???

“นายจะยอมหรือเปล่า” ฉันกำมือแน่นราวกับกำลังข่มอารมณ์ทั้งหมดเอาไว้ เขามองฉันอย่างหวาดๆ แต่ก็ยอมตอบตกลง

“ยะ... ยอมฮะ ไม่ว่าไอด้าจะทำอะไรผมก็ยอม... แค่โดนต่อยน่ะความเจ็บมันยังไม่เท่ากับที่ไอด้าได้รับมาเลย”

“...”

“ผม... พร้อมแล้วฮะ”

“เอาล่ะ...” ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดพลางเงื้อกำปั้นขึ้นสูงเหนือหัว ดันเทลรีบเลื่อนเปลือกตาให้ปิดลงพร้อมๆ กับดรีมที่ยกมือขึ้นปิดตาตัวเองด้วยเช่นกัน

!!!!!

“อะ... อึก”

พอมองเขาที่กำลังหลับตาด้วยความกลัวแบบนั้นแล้ว เรี่ยวแรงก็เหือดหายไปหมด ฉันค่อยๆ ลดมือลงและคลายมันออก

“ตาบ้า...”

“...” เขาลืมตาขึ้นมองฉันอย่างงงๆ “ไอด้า... จะไม่ต่อยผมงั้นเหรอ?”

“ฉะ... ฉันทำไม่ลงหรอก”

“ไอด้า”

“ยิ่งพอเห็นนายทำหน้าแบบนั้นแล้ว ยิ่งทำไม่ลงไปใหญ่”

“...”

“ความจริงฉันไม่ควรจะต่อยนายเลยด้วยซ้ำ... ”

“...”

“ฉันผิดเองที่ฉันมันโง่...”

“ไม่! ไอด้าไม่ผิดหรอกฮะ ผมผิดเองเชิญลงโทษผมได้ตามสบายฮะ”

“ไม่หรอก... ฉันจะไม่ทำอะไรนายอีกแล้ว เพราะงั้น...”

“...”

“เพราะงั้น... ฮึก” น้ำตาที่ฉันคิดว่าได้แห้งเหือดไปแล้วนั้นในตอนนี้กลับค่อยๆ เอ่อคลอบริเวณดวงตาจนพร่ามัวไปหมด

“อะ... ไอด้า”

“ฮึก... ฮึก”

“อย่าร้องไห้สิฮะ”

“ก็มัน... ฮึก!

“โอ๋ๆ อย่าร้องนะ” เขาลุกขึ้นโอบกอดฉันแผ่วเบาแล้วลูบผมปลอบประโลม “ผมขอโทษ อย่าร้องไห้เลยนะฮะคนเก่ง”

“ฮึก... ฮือ...” ฉันซบหน้าลงบนอกกว้างของเขา น้ำตาที่อัดอั้นตันใจมาตลอดเริ่มหลั่งไหลออกมาพร้อมกับความรู้สึกทั้งหมดของฉัน

“ผมขอโทษที่ทำให้โกรธนะ ต่อจากนี้ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”

“ฮึก อีตาบ้า! ฉันตกใจนะที่นายทำแบบนั้นน่ะ”

“ผมขอโทษฮะ”

“เคยคิดบ้างหรือเปล่าว่าฉันจะเสียใจแค่ไหน ฮือ...”

“ผมขอโทษจริงๆ ฮะ”

“ถ้าฉันเป็นบ้าขึ้นมานายจะทำยังไง”

“ผมไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นนะฮะ”

“ฮึก... ” ฉันหยิกต้นแขนเขาอย่างแรงจนเขาเผลอร้องออกมา

“โอ้ย!

“สมน้ำหน้า...”

“เจ็บนะฮะไอด้า”

“เจ็บสิดี ฮึก! จะได้สำนึก”

“ไอด้าอะ!

“ทำไม... ทีเมื่อกี๊นายยังจะให้ฉันต่อยนายเลย ฮึก... แค่นี้อย่าทำเป็นโอดครวญไปหน่อยเลย” ฉันเช็ดน้ำตากับเสื้อของเขาอย่างลวกๆ “ฉะ... ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ... ขอบใจนายมากนะ”

“ไอด้า... หายโกรธผมแล้วเหรอ”

“ความจริงฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกรธนายนี่นา... แต่แค่ไม่เข้าใจอะไรนิดหน่อยแค่นั้นเอง อีกย่างขอแค่นายไม่เป็นอะไรฉันก็ดีใจจะแย่อยู่แล้ว”

“ไอด้า... พูดจริงเหรอฮะ”

“อืม... คนอย่างฉันเคยโกหกด้วยเหรอ”

“ถ้างั้น... ตอนนั้น”

“ตอนไหน?”

“ก็ตอนนั้นน่ะ”

“ตอนไหนเล่า ก็รีบๆ พูดมาสิทำตัวยึกยักอยู่ได้...”

“ก็ตอนที่ไอด้า...” เขาเว้นช่วงหยุดหายใจพักหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากพูดประโยคที่ทำให้ฉันหน้าร้อนขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ก็... ตอนที่ไอด้าบอกรักผมน่ะ เป็นความจริงใช่มั้ยฮะ”

!!!!????

 “ใช่มั้ย”

“มะ... ไม่รู้”

“บอกมาเถอะน้าๆๆ”

“มะ... ไม่ต้องมาอ้อนเลยนะ เรื่องนั้นฉันไม่รู้เรื่อง”

“แต่ผมได้ยินทุกอย่าง ทุกคำพูด ทุกการกระทำเลยนะฮะ”

O///O” แว้กกกกก!!!! ถะ... ถ้าอย่างนั้น ตอนที่ฉันตัดสินใจประกบปากจูบเขาไปล่ะ...? เขาก็ต้องรู้น่ะสิ

“ว่าไอด้าน่ะ... ทำอะไรกับผมไว้บ้าง”

“อะ... อีตาบ้า นายอย่าพูดอะไรนะ”

“ถ้างั้นไอด้าก็พูดออกมาก่อนผมสิ ว่าเมื่อกี๊ที่ไอด้าพูดว่ารักผมน่ะเป็นความจริง”

“อะ... เอ่อ -/////-”

“พูดออกมาสิฮะ”

“ตะ... ตาบ้า”

“โอ๊ะโอ... ดูคนแถวนี้หน้าแดงสิ น่ารักมากๆ เลยล่ะ”

“ไม่ได้หน้าแดงสักหน่อย ตาบ้า! >///<

“ถ้าไม่ได้หน้าแดงแล้วคืออะไรล่ะ หืม?”

“อะ...อ่า...”

“บอกมาได้แล้วฮะ... ทำปากแข็งอยู่ได้”

“...” ฉันจ้องหน้าเขานิ่งโดยไม่ปริปากพูดอะไร

“เอ... หรือว่าผมควรจะเปิดปากเด็กดื้อด้วยวิธีอื่นดีนะ”

“ชะ... ใช่! ฉันรักนาย!!!!!”

เพราะความกลัวว่าเขาจะทำอะไรแปลกๆ ฉันจึงลืมตัวตะโกนความในใจออกมาจนสุดเสียง

หมับ!

“ผมก็รักเธอเหมือนกันฮะ... ไอด้า”

“นาย... อย่าทำให้ฉันเจ็บอีกนะ”

“อื้อ... ผมสัญญาเลยฮะ”

“อะแฮ่ม!” ดรีมส่งเสียงกระแอมเบาๆ ในลำคอ ทำให้ฉันรีบผละออกจากดันเทลอย่างไว

“เค้ายินดีด้วยกับพี่ทั้งสองนะคะ มีความสุขมากๆ นะ”

“ดรีม... พี่”

“พี่ไอด้าไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ เค้าเข้าใจ ขอให้พี่มีความสุขมากๆ นะคะ”

“พี่... ขอบคุณนะ”

“อื้อ ไม่เป็นไรค่ะ” ดรีมยืนยิ้มได้ไม่นานก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมายืนอยู่ข้างๆ

ใคร?

“อ้อเจ้านี่ชื่อเติร์ธน่ะ เป็นเพื่อนผมเอง และที่สำคัญ...” ดันเทลอธิบายราวกับรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่... ซึ่งมันก็จริง

“เขาเป็นแฟนดรีม”

“เอ๋???”

“ใช่แล้วคร้าบบบบบบ” เติร์ธฉีกยิ้มกว้างและใช้แขนขวาโอบรีมไว้หลวมๆ

“ตั้งแต่เมื่อไหร่???”

“ก็ตั้งแต่วันที่เค้าบอกเลิกพี่น่ะแหละ พี่เติร์ธเขาก็เข้ามาปลอบเค้า และเค้าก็เริ่มรู้สึกดีกับพี่เติร์ธ...”

“...ยินดีด้วยนะ”

“คิกๆ ขอบคุณค่ะ”

“เติร์ธ... ปล่อยแขนออกจากตัวน้องสาวฉันได้แล้ว” ดันเทลส่งสายตาอำมหิตไปให้เพื่อนของเขา

“โหดอะ...”

“คิกๆ” ฉันเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ ทำให้ดันเทลหันมายิ้มให้กับฉันอีกครั้ง

ตอนนี้ฉัน... มีความสุขมากๆ เลยล่ะ ฉันยอมรับนะว่าฉันยังคงรู้สึกดีๆ กับดรีมอยู่แต่ว่า... ไม่นานความรู้สึกนั้นก็คงจะเลือนหายไปเอง...

เป็นเพราะอะไรรู้มั้ย...?

“ไอด้า...”

“หืม?”

“ผมรักไอด้าที่สุดเลย...” ดันเทลประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากฉันอย่างนุ่มนวล ความจริงใจของเขาถูกส่งผ่านมายังจูบนี้... จูบที่แสนหวานและยากที่จะลืมเลือน

...ฉันรักดันเทล จริงๆ แล้วล่ะ และไม่คิดว่าจะรักใครได้อีก เขาเป็นผู้ชายที่เข้ามาเติมเต็มสีสันให้กับชีวิตของฉัน เป็นผู้ชายที่จริงใจกับฉันเสมอ และเป็นผู้ชายที่ไม่เคยคิดจะเบื่อฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

นี่ฉันรักเขา... โดยไม่มีเหตุผล รักเขา... ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้... ถึงแม้ว่าในอดีตฉันจะเป็นยังไง แม้ว่าในอนาคตข้างหน้าเราจะยังรักกันอยู่หรือไม่... แต่ฉันยังคงเชื่อมั่นในปัจจุบัน... และจะเชื่อมั่นตลอดไป

“ดันเทล”

“...ฮะ?”

“ฟังให้ดีๆ นะฉันจะพูดแค่รอบเดียว” ฉันยิ้มกว้างหน้าแดงก่อนจะหันไปกระซิบข้างหูของคนที่พิเศษที่สุด

“ฉันรักนาย...”

End…


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น