Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 25 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    2 ส.ค. 58

ไม่จริง... ไม่จริง ฉันไม่เชื่อ

ดันเทลเขา... ถูกยิง

ทำไมเขาถึงปกป้องฉัน?... “ดันเทล... ทำไมนายทำแบบนี้!!

“เพราะผม... ไม่อยากให้เธอต้องถูกยิงไง...” เขาพูดติกตลก

“ไม่ขำเลยนะอีตาบ้า ทำไมนายถึงทำแบบนี้กันล่ะ”

“ทำไม... น่ะเหรอ...”

“...”

“ก็เพราะว่า... เฮือก!

“ดันเทล!!!!” ฉันสะดุ้งเมื่อเขาทำท่าจะทรุดตัวลง ฉันรีบพยุงตัวเขาให้มานอนที่ตักฉันแทน “นายต้องไปหาหมอนะ ฉันจะพานายไปเองนายไม่ต้องห่วงนะ”

“มะ... ไม่จำเป็นหรอก คนอย่างผมตายไปซะได้ก็ดี”

“พูดอะไรอย่างนั้นเล่า ฉันไม่ยอมให้นายตายแน่ๆ”

“ฮึๆ ขะ... ขอบคุณนะ ไม่น่าเชื่อเลยว่าไอด้าจะใจดีถึงขนาดนี้” ถ้าเป็นเมื่อก่อนพอนายพูดแบบนี้ฉันคงจะต่อยนายไปแล้ว แต่ตอนนี้...

ฉัน... กลับไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดที่เหมือนกวนประสาทของเขาเลยแม้แต่น้อย

“ฉันก็ต้องใจดีอยู่แล้วล่ะ นายต้องไปหาหมอนะ นายต้องอดทนไว้...”

“ผมบอกแล้วไง... ว่าไม่จำเป็น”

“จำเป็นสิ! จำเป็นมากๆ เลยด้วย”

“พอเถอะ ไอด้าไม่ต้องทำอะไรเพื่อผมอีกแล้วนะ... ไอด้าทำเพื่อผมมามากพอแล้ว”

“มันยังไม่พอ... ไม่เลยสักนิด ฉันทำให้นายต้องเจ็บมานับครั้งไม่ถ้วน ฉันด่าว่านายไปตั้งกี่ครั้ง ฉะ... ฉัน”

หยดน้ำใสๆ เริ่มเข้ามาเกาะกุมบริเวณขอบตาทั้งสองข้างจนภาพเบื้องหน้าพร่ามัวไปหมด

“อย่าร้องไห้เพราะคนอย่างผมเลยนะฮะไอด้า... ไอด้าคนเก่ง”

“ก็มัน... ก็มัน... ฮึก!

“ไอด้า... ผมมีบางอย่างอยาก... จะ... บอก... ก่อนตาย...”

“มะ... ไม่!!!! นายต้องไม่ตาย นายต้องไม่ตายนะ”

“ผะ...ผม” ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใส่ใจกับคำพูดของฉันเลยสักนิด เขายกมือขึ้นมาลูบแก้มฉันแผ่วเบา

“ผมดีใจนะ ที่ได้มารู้จักกับไอด้าน่ะ...”

“อื้อ... ฉันก็ดีใจ”

“และอีกอย่างผมก็... ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนเธอเลยสักนิด”

“ห้ะ...” ฉันมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก็ไหนในตอนแรกเขาบอกว่าอยากรู้จัก อยากเป็นเพื่อนฉันไม่ใช่เหรอ...?? ฉันงงนะ

“ฮึๆ พอไอด้าทำหน้าแบบนั้นผมก็อดขำ... ไม่ได้เลย”

“ไม่ตลกนะ... ที่นายพูดเมื่อกี๊หมายความว่าไง”

“ผม... ก็แค่ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับไอด้าหรอกฮะ”

“...”

“ผมยอมรับนะว่าผมน่ะ... สนใจไอด้าตั้งแต่ครั้งแรกเลยล่ะ”

“...!?

“ผม... มะ... ไม่ได้ตั้งใจ จะเป็นเพื่อนมาตั้งแต่แรกแล้ว”

“...ดันเทล”

“ตะ... แต่ว่าไอด้าน่ะเกลียดผู้ชายผมเลยคิดว่า... ถ้าเป็นเพื่อนคงจะดีกว่า...”

“ฮึก... ดันเทล”

“ผมน่ะ... ชอบไอด้านะ...”

“หา!?” คำพูดของเขาทำเอาฉันช็อกค้างไปหลายวินาที ดันเทลเนี่ยนะ... ชอบฉัน?

“ไม่สิ ไม่ได้ชอบหรอก...”

“...”

“แต่... ผมน่ะ” เขาจ้องมองฉันตาเป็นประกาย “ผม... รัก... ไอด้านะฮะ”

“...”

“เฮือก!!

“ดะ... ดันเทล นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องแบบนี้นะ... ฉันจะพานายไปหาหมออออ!!!!!

“ไม่ต้อง ผมบอกว่าไม่ต้องไงฮะ ผมจะขออยู่แบบนี้ ขอตายอยู่ตรงนี้ดีกว่า”

“ไม่... ไม่...”

“ไอด้าก็... อย่าลืมผมนะ ไอด้าเก่งอยู่แล้วผมเชื่อว่าไอด้าต้องผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายนี้ไปได้แน่นอน...”

“ไม่... ดันเทล”

“ฮะๆ ได้นอนตายบนตักของไอด้าแบบนี้ผมรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ...”

“อีตาบ้า...”

“และก็... สุดท้ายอย่าลืมนะ... ว่าผู้ชายไม่เอาไหนคนนี้... ยังคงรักไอด้า... และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...”

“ดันเทล...”

“ละ... ลาก่อนนะฮะ ผมรักไอด้านะ...” ดันเทลค่อยๆ เลื่อนเปลือกตาให้ปิดลงช้าๆ ความรู้สึกฉันตอนนี้ราวกับโลกทั้งใบนี้หยุดหมุน

“ไม่!!!!!!!!!! ดันเทล นายต้องไม่ตายสิ มันต้องไม่เป็นแบบนี้!!!!!” หยดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ตรงขอบตาในตอนแรกค่อยๆ ไหลพรั่งพรูออกมามากยิ่งกว่าครั้งไหนๆ เป็นน้ำตาที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกในส่วนลึกของจิตใจฉันในตอนนี้...

ฉัน...

“ดันเทล!!!!!!!!!! ลืมตาสิ! ลืมตา! มองหน้าฉัน!” ฉันเขย่าตัวเขาแรงๆ เผื่อว่าเขาจะลืมตาขึ้นมามองฉันอีกครั้ง แต่มันก็ไม่เป็นผล เขา... ไม่ขยับเขยื้อนเลย

“พี่ไอด้า...” ดรีมที่ยืนอยู่ที่เดิมเรียกชื่อฉันเสียงเบาหวิว “ขอโทษค่ะ...”

“อึก... ฮืออออออออ”

“เขาคง... ไปสบายแล้ว”

“ไม่... พี่ไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะตายแล้วน่ะ!!!!

“...”

“ฮือๆๆ ไหนล่ะปาฏิหาริย์ ปาฏิหาริย์มันมีจริงไหม พระเจ้า ถ้าท่านมีตัวตนอยู่จริงๆ ก็ให้เขาตรงหน้าฟื้นขึ้นมาสิ ฟื้นขึ้นมา!

หลังจากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของดรีมเลยแม้แต่คำเดียว ส่วนฉันก็ยังคงนั่งร้องไห้อยู่กับร่างของดันเทลที่ตอนนี้แน่นิ่งไปแล้ว

ไม่นะ... ดันเทล นายต้องไม่ตาย เรื่องมันต้องไม่ลงเอยแบบนี้สิ

“อีตาบ้า... ทำไมนายพึ่งมาบอกฉันเอาตอนนี้กันล่ะ...” ฉันโอบกอดเขาไว้แน่น

“...”

“ฉันนี่งี่เง่าเนอะ... ที่เพิ่งรู้หัวใจตัวเองว่ารู้สึกยังไง...”

“...”

“ฉันเพิ่งรู้ก็ตอนที่ต้องเสียนายไป...” เหมือนมีคำๆ หนึ่งมาจุกอยู่ที่ลำคอ ใจหนึ่งก็อยากจะพูดออกไปแต่อีกใจหนึ่งก็ยังไม่มั่นใจกับความรู้สึกของตัวเอง

“ฉันเพิ่งรู้... เพิ่งรู้จริงๆ”

“...”

“ดันเทล... นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนะ... ตะ... แต่ว่า”

“...”

“มันทรมานทุกครั้งที่ต้องคิดแบบนี้”

“...”

“...ฉันอยากให้นายลืมตามามองฉัน มองหน้าฉัน ฉันอยากให้นายยิ้มให้ฉัน ฉันอยาก...”

“...”

“ฮึก! อยากได้ยินเสียงหัวเราะของนายอีกนะ ดันเทล...” คำพูดของฉันติดๆ ขัดๆ เป็นเพราะตอนนี้ฉันกำลังร้องไห้ ทำให้มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาด้วย

“ฉันไม่อยากให้มันเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เพราะมันอาจทำให้นายจากฉันไปอย่างไม่มีวันกลับ ถ้าฉันรู้ ฉันคงจะซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเองรีบบอกนายไปแล้ว แต่... มันก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ฉันทำได้แค่พูดกับนายนายผ่านสายลม... แค่นั้น”

“...”

“ดันเทล...”

“...”

“ดันเทล!” ฉันเรียกชื่อเขาอีกครั้งก่อนจะก้มหน้าลงประกบริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากของเขาแผ่วเบา...

ฉันตัดสินใจแล้ว... “ฉัน... รัก... นาย...”

“...”

“ฮึก! แต่ว่าคงจะสายเกินไป... แล้วสินะ”

“...”

“ทำยังไงนายก็คงไม่ได้ยินเสียงของฉัน...”

“...”

“ฮึก! อีตาบ้า” ฉันกอดร่างของเขาอีกครั้งพลางซบหน้าลงบนอกกว้างของคนตรงหน้าที่ตอนนี้เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาของฉัน

“นายมันบ้า... นายทำให้ฉันร้องไห้นะ... นายต้องลืมตามาพูดขอโทษฉันเดี๋ยวนี้เลย... ฮือ...”

“...”

“ฮึก... ฮือ...”

“อะ...”

!?

“ไอด้า...” ...เสียงใคร?? หรือว่าฉันหูแว่วไปเอง???

“...”

“ขอโทษ...”

“ห้ะ!?” ยังไม่ทันได้ทันได้ทำอะไร มือใหญ่ก็ยกขึ้นลูบผมของฉันแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ความรู้สึกราวกับว่าได้เกิดใหม่ ราวกับว่าโลกใบนี้เริ่มหมุนอีกครั้ง ความรู้สึกแบบนี้มัน...

 

“ผมขอโทษ...”

“ดันเทล!!!!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น