Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 24 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    2 ส.ค. 58

ฉันจ้องมองไปที่เด็กผู้หญิงร่างเล็กที่เคยรวบผมเป็นหางม้าอยู่ตลอดเวลา ในตอนนี้กลับถูกตัดให้สั้นยาวเพียงบ่าแทบไม่เหลือเค้าโครงใบหน้าเดิมอีกเลย

“ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ” ฉันถามเสียงสั่น ภายในใจก็เต้นรัวถี่ๆ

“...”

“ตอบพี่สิ”

“...” เธอเงียบ

“ดรีม”

“...”

“ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร!

“...” เธอยังคงเงียบต่อไป ดรีม... เธอกะจะให้พี่เป็นบ้าก่อนใช่มั้ย?

“ดรีม...”

“ก็เพราะว่า...”

!?

“เค้ารักพี่ไงคะ”

“...แต่ดรีมเป็นคนบอกเลิกพี่”

“คนบอกเลิกไม่ใช่ว่าหมดรักแล้วนะคะ...” เธอจ้องฉันเขม็ง “เค้ายังคงรักพี่เหมือนเดิม...”

“ถ้างั้น... ดรีมจับเขามาทำไม?”

“...?”

“ดันเทลน่ะ เขาไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลยนะ” ฉันวกเข้ามาในเรื่องที่ต้องการทราบมากที่สุด

“เกี่ยวสิ”

“...”

“ก็เขาเป็น... คนที่พี่รักนี่นา”

“...ไม่” ไม่ใช่เลยนะ พี่ไม่ได้รักเขาสักหน่อย... เขาก็แค่เพื่อน เพื่อนพี่เท่านั้นเอง

“พี่ไม่ต้องปฏิเสธ เค้ารู้ดี เค้ารู้ว่าความรู้สึกพี่ตอนนี้เป็นยังไง พี่มีความสุขที่ได้อยู่กับเขา พี่ยิ้มให้กับเขา พี่รักเขา!!!!

“พี่ไม่ได้รักเขานะ เขาเป็นเพื่อนพี่... หัวใจของพี่น่ะไม่มีทางที่จะรักใครได้อีกแล้ว”

“...”

“เพราะอะไรรู้มั้ย?”

“...”

“เพราะมันแหลกสลายไปตั้งแต่วันนั้นแล้วล่ะ”

“นี่พี่จะบอกว่าเป็นความผิดของเค้างั้นเหรอคะ”

“พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะ”

“ทำไมคะ ทั้งๆ ที่เค้าพยายามตัดใจจากพี่ ตัดสินใจครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนที่จะบอกกับพี่แบบนั้น เค้าเองก็เสียใจเหมือนกันนะคะ แต่เค้าอยากให้พี่เจอคนที่ดีกว่าเค้า...”

“...”

“แต่เค้าก็ยังทำใจไม่ได้” ดรีมยกมือขึ้นปิดหน้า ร่างกายที่สั่นเทานั้นกำลังแสดงออกมาอย่างชัดเจนว่ารู้สึกยังไง

“เค้าไม่อยากให้ใครรักพี่ เค้าไม่อยากให้พี่รักใคร เค้าไม่อยากเสียพี่ให้ใคร เค้าไม่อยากรู้ว่าพี่รู้สึกแบบเดียวกันนี้กับใคร”

ฉันมองดรีมที่พูดจาวกไปวนมาอย่างเห็นใจ ฉันก็เสียใจเหมือนกันนะ แต่ว่า... ให้คนอื่นเข้ามาเกี่ยวพันด้วยนี่มัน

“พี่เข้าใจ... พี่เข้าใจ แต่ว่าดรีม”

“...”

“เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจะต้องเอาคนอื่นมาติดร่างแหด้วยเลยนี่นา”

“ยังไงซะเค้าก็ไม่ยอมให้หมอนั่นได้หัวใจพี่ไปหรอกค่ะ...” น้ำเสียงของดรีมฟังแล้วเย็นยะเยือกจนน่ากลัว

“ดรีม...”

“...”

“หมายความว่าไง?”

“หมายความอย่างที่พูดนั่นแหละค่ะ” เธอหันหลังไปเรียกใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาทางเราสองคน

“นาย... พาพี่ไอด้าเข้าไปข้างในที”

“ดรีม... ทำแบบนี้คิดว่าดีแล้วเหรอ” ความรู้สึกฉันตอนนี้บอกได้เลยว่า เจ็บปวด...

“ถ้าเค้าคิดว่าดีมันก็ต้องดีสิคะพี่ไอด้า”

“...” ฉันไม่พูดอะไรต่อปล่อยให้ผู้ชายคนที่ดรีมเรียกมาเมื่อกี๊ลากแขนฉันเข้าไปในโกดังอย่างง่ายดาย

เหตุผลของเธอมีแค่นั้นจริงๆ เหรอดรีม...

“ไอด้า!

!!??

ฉันหันไปมองทางต้นเสียงที่เรียกชื่อฉันเมื่อกี๊อย่างใจระทึก หวังว่าคนๆ นี้จะเป็นเขานะ

“ดันเทล”

“เธอมาที่นี่ทำไม...” ดันเทลที่ถูกมัดมือไขว้หลังติดกับเสา ตามใบหน้าและร่างกายของเขามีรอยเลือดเกรอะกรังราวกับถูกทำร้ายอย่างแสนสาหัส

“ดันเทล!!” ฉันพยายามจะเข้าไปหาเขา แต่มือที่แสนแข็งแรงของผู้ชายคนนี้ยังคงจับฉันเอาไว้แน่นก็ทำให้ฉันเคลื่อนไหวไปไหนไม่ได้เลย ปล่อยฉันนะโว้ย! อีตาบ้า!

“ผมบอกแล้วไงว่าอย่ามา”

“ก็ฉันเป็นห่วงนายนี่!

“ทำไมต้องมาเป็นห่วงผมด้วย ผมไม่ได้เป็นอะไรกับเธอสักหน่อย”

“ก็เพื่อนกันห่วงกันไม่ได้หรือไง”

“...”

“ฉันเป็นห่วงนายจริงๆ นะ”

“...”

“...”

“แต่ยังไงซะ เธอก็ไม่ควรมาที่ๆ อันตรายแบบนี้”

“ฉันต้องมา!

“ไม่ควรมา”

“ฉะ... ฉันต้องมา ฉันไม่ยอมให้นายเป็นอะไรไปหรอกน่า...”

“นั่นไง พี่ไอด้ารักเขาจริงๆ ด้วย” เสียงของดรีมดังอยู่ใกล้ๆ ตัวฉัน

“พี่ไม่ได้...”

“แล้วทำไมถึงไม่อยากให้เขาเป็นอะไรไปล่ะคะ...”

“...” นั่นสิ เพราะอะไรล่ะ? “ก็เพราะพี่ไม่อยากให้เขามาเดือดร้อนเพราะเรื่องของเรา...”

“ไม่ใช่เลย... พี่เลิกโกหกเค้าสักที”

“...ดรีม”

“และที่สำคัญ...”

“...” ฉันเหลือบตาไปมองใบหน้าของดันเทลแว่บหนึ่ง สีหน้าของตึงเครียดจ้องมาทางฉันกับดรีมนิ่ง

“พี่เลิกโกหกตัวเองสักที”

!?

“พอสักทีเถอะค่ะ”

“แต่ดรีม... พี่ไม่ได้โกหกดรีมนะ”

“พี่โกหก... พี่โกหก... พี่โกหก!!

“ดรีม!!! สงบสติหน่อย”

“ไม่!!!!!!!!” ดรีมทรุดตัวลงนั่งกุมหัวตัวเอง “พี่ไม่ได้รักเค้าแล้วจริงๆ ด้วย พี่ไม่ได้รักเค้าอีกแล้ว”

“พะ... พี่ยังคงรักดรีมนะ”

“ไม่ใช่... พี่รักเขา!!!

“...”

“เค้า... ไม่ยอมยกพี่ให้เขาหรอกค่ะ”

“ดรีม...”

“ขอโทษนะคะ พี่ไอด้า...” ดรีมมีท่าทีแปลกไปจากเดิม “ขอโทษ”

“ดรีม!

ดรีมเอื้อมมือไปด้านหลังเหมือนจะหยิบอะไรออกมา หลังจากนั้นฉันก็ถึงบางอ้อทันทีเมื่อเห็นของสิ่งนั้น!

“ดะ... ดรีม”

“ขอโทษ...”

“ไม่นะ...”

ฉันจ้องมองวัตถุสีเงินวาววับที่ถูกยกขึ้นมาโดยบุคคลตรงหน้าฉันและเล็งปากกระบอกไปที่ดันเทล

“ถ้าไม่มีเขา...”

“ไม่...”

“ถ้าไม่มีเขาสักคน...”

“อย่าทำแบบนี้เลยนะ” ฉันใจหายทันทีเมื่อดรีมลุกขึ้นยืนง้างจะงอยเล็กๆ ตรงท้ายปืนออกด้วยมือสั่นๆ

“ขอโทษค่ะ พี่ไอด้า!

“ดรีมอย่านะ!!!!” ฉันสะบัดตัวออกจากแขนอีตาบ้าที่จับตัวฉันไว้ก่อนจะพุ่งตัวไปทางดันเทล

“พี่ไม่ยอมให้ดรีมทำอะไรเขาหรอก”

“พี่ไอด้า พี่คิดจะทำอะไรน่ะคะ?”

“ยังไงซะ ถ้าดรีมจะยิงเขายิงพี่ดีกว่า”

“ไอด้า...” ดันเทลที่ถูกมัดอยู่ข้างหลังฉันพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากเชือกแต่ก็ไม่สำเร็จ

“หนีไปซะ ไม่ต้องห่วง... คนอย่างฉันมันไม่มีค่าเท่าชีวิตเธอหรอกนะ”

“ทุกชีวิตมีค่าเท่ากัน... ฉันจะไม่ยอมให้นายต้องเป็นอะไร เพียงแค่ฉันทำให้นายต้องมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ฉันก็รู้สึกผิดจะแย่อยู่แล้ว”

“ไอด้า...”

“พี่ไอด้า!!!!!!

“พี่ต่างหากที่ต้องขอโทษ ไม่ใช่ดรีมหรอก... พี่ต่างหากที่ต้องรับผิดชอบกับเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เขา” ฉันก้มหน้าสำนึกผิดอยู่แบบนั้นโดยไม่สนใจความรู้สึกของดรีมในตอนนี้เลย

“พี่ไอด้าทำแบบนี้จะยิ่งทำให้เค้าเสียใจนะคะ”

“ดรีมก็รู้ว่ามันไม่ดี... แล้วดรีมทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร”

“ก็ดรีมระ...”

“อย่าบอกว่ารักพี่อีกเลย ถ้าดรีมรักพี่จริงๆ ดรีมคงไม่คิดสั้นแบบนี้”

“ถะ... ถ้าพี่ไอด้าพูดถึงขนาดนี้ เค้าก็...” ดรีมลดมือที่ถือปืนลงทำให้ฉันโล่งใจได้นิดหน่อย

“เค้าก็จะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว!!!!!

“ดรีม!!!!

“ขอโทษนะคะ ลาก่อน...!!!

“ห้ะ!?” ใจฉันกระตุกวูบเมื่อดรีมกลับหันปากกระบอกปืนมาทางฉันแทนก่อนจะเลื่อนนิ้วเหนี่ยวไก

“อึ่ก...” ฉันก้มหน้าหลับตายอมรับชะตากรรมตรงหน้า ต่อจากนี้ฉันคงไม่มีโอกาสที่จะได้หายใจบนโลกนี้อีกแล้ว... สินะ

ลาก่อน... ทุกคน

ปัง!!!!!!!!

เสียงปืนดังขึ้นดังสนั่นก่อนที่ร่างของฉันจะล้มลงกับพื้นพร้อมกับความรู้สึกที่ถูกกดทับบริเวณร่างกาย

นี่ฉัน... คงถูกยิงจริงๆ สินะ แต่ว่าทำไมฉันถึงไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลยล่ะ...???

“...ไอด้า”

ฉันลืมตาขึ้นมาช้าๆ มองเจ้าของร่างที่กำลังทับฉันอยู่อย่างตกใจ... เขาหลุดออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

“เธอ... ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

“ดะ... ดันเทล” จู่ๆ ฉันก็สัมผัสได้ถึงหยดน้ำบนตัว พอลองสังเกตดีๆ กลับไม่ใช่น้ำแต่เป็น...

เลือด?!

“ดันเทล!!!!!!!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น