Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 23 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 ก.ค. 58

ไอด้า

ขอให้ผมเป็นคนช่วยลบความทรงจำที่เลวร้ายทั้งหมดของเธอนะ

ไอด้า... ผม...

ผม... ระ...

กรี๊งงงงงงงงงงงงง!!!!!

โอ้ยยยย เจ้านาฬิกาปลุกบ้า คนเขากำลังนอนฝันดีดันมาทำให้ตื่นซะได้...

ฝะ... ฝันดี o//////o

วันนี้ฉันกลับมานอนบ้านตัวเองแล้วล่ะ... ไม่อยากค้างบ้านหมอนั่นนานๆ มันรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย

แต่ว่า... เมื่อกี๊ทำไมฉันฝันถึงเหตุการณ์ในวันนั้นได้ล่ะ แล้วอีตาดันเทลที่กำลังกอดฉันอยู่ก็พูดอะไรบางอย่างออกมา

ซึ่ง... ฉันจำไม่ได้ว่าคืออะไร ...ช่างมันเถอะน่าเรื่องมันผ่านไปแล้ว

เค้ารักพี่นะคะ...

จู่ๆ เสียงของดรีมก็ดังเข้ามาในหัว ฉันไม่รู้ว่านึกถึงได้อย่างไรแต่ว่า เสียงนั้นทำให้ฉันเจ็บปวดหัวใจครั้งแล้วครั้งเล่า... ฉันไม่อยากนึกถึงมันอีกแล้ว

ใครก็ได้... ช่วยฉันที่ได้มั้ย?

ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง

ดั่งพระเจ้าเป็นใจ เสียงโทรศัพท์ของฉันดังขึ้นข้างเตียงฉันรีบหยิบขึ้นมาเปิดดูเบอร์ที่โทร.เข้า

...ดันเทล

ติ๊ด!

“ฮัลโหล”

ปัญญาอ่อนละดันเทล

[ง่ะ... ไอด้าอะว่าผมอีกแล้ว]

ก็มันจริงมั้ยล่ะ?

[งื้อ... ช่างมันเถอะฮะ วันนี้ไอด้าว่างป่ะ]

ก็... ก็ว่างอยู่ทำไมเหรอ

[เอ่อ... ไปเที่ยวกันนะฮะ]

“…..วะ ว่าไงนะฉันนั่งนิ่งอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แถมยังแปลกใจอีกด้วยที่หัวใจดันเต้นแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

[ไปเที่ยวด้วยกันนะฮะ]

ดะ...ได้สิให้ตายเถอะ ฉันตอบตกลงไปได้ไงเนี่ย

[งั้นอีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่สวนสาธารณะนะฮะ]

อะ... อื้อ

[แค่นี้นะฮะ]

บาย...

ติ๊ด!

ฉันกดวางหูโทรศัพท์ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเดินไปทางกระจก...

...ใบหน้าที่เพิ่งตื่นนอนนั้นกำลังแดงซ่าน ฉันลูบแก้มไปมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง นี่ฉันกำลังเขินอยู่งั้นเหรอ??

บ้าๆๆๆ ก็แค่เพื่อนชวนเพื่อนเที่ยวล่ะน่า ไม่มีอะไรหรอก >///<

ครึ่งชั่วโมงต่อมา... ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันกำลังยืนอยู่หน้ากระจกตอนนี้...

จากที่ก่อนหน้านี้ฉันยอมรับว่าตื่นเต้นมากลงมือค้นเสื้อผ้าที่มีอยู่ในตู้ทั้งหมดออกมาเกลื่อนห้องจนเกือบเก็บเข้าตู้แทบไม่ทัน

ในที่สุดฉันก็พบชุดที่เข้ากับฉันได้เป็นอย่างดี... แต่ว่าดูเหมือนจะหวานไปหน่อย... ล่ะมั้ง

“-/////-” อายตัวเองทุกทีที่มองไปตรงกระจก เส้นผมที่เคยถักเปียเอาไว้ตลอดถูกปล่อยให้ยาวสลวย ใบหน้าถูกแต่งไปด้วยแป้งเด็กอ่อนๆ  และลิปกลอสสีชมพูบางๆ

เหอะๆ มองแค่ใบหน้าก็อายตัวเองละ พอก้มลงมองชุดเสื้อแขนตุ๊กตากับกางเกงสามส่วนสีดำนี่ก็...

น่าอายยิ่งกว่าอีก >///////<

ช่างมันเถอะ ออกเดินทางได้แล้ว!!!!!

รักของฉันเริ่มต้นเมื่อวันนั้น... วันที่ฟ้างดงามเหมือนเป็นใจ...” ฉันเดินร้องเพลงระหว่างทางไปสวนสาธารณะอย่างอารมณ์ดี ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันในตอนนี้จะเป็นคนๆ เดียวกับที่ร้องไห้ในวันนั้น

ยอมรับว่าฉันไม่อาจตัดใจจากดรีมได้จริงๆ แต่ว่าฉันก็ไม่อยากจะจมปลักอยู่กับอดีตที่เจ็บปวดอีกแล้ว

“เฮ้อ...” ฉันถอนหายใจออกมาทันทีหลังจากหย่อนก้นลงนั่งบนม้านั่งในสวนสาธารณะ

ท้องฟ้า... สวยจังแฮะ แต่ทำไมวันนี้ก้อนเมฆพวกนั้นมีรูปร่างแปลกๆ เหมือนหน้าดันเทลยังไงไม่รู้... สงสัยตาจะฝาด -////-

ฉันไม่ได้คิดถึงเขานะ ไม่เลยยยย ><

 ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง

ดันเทลแน่เลยที่โทร. มา มัวทำอะไรอยู่กันแน่ฉันมารอที่นี่ตั้งสิบนาทีแล้วนะรอจนเมื่อยแล้วนะเนี่ย

แต่พอมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์กลับไม่ใช่คนที่ฉันต้องการคุยด้วย... ไม่ใช่เหรอ

“สวัสดีค่ะ”

[ไอด้า นี่ผมเป็นเพื่อนดันเทลนะ]

“อะอ่า...” ผู้ชาย?

[ไอด้าได้เจอดันเทลบ้างมั้ย ผมไปหามันที่บ้านก็ไม่เจอ โทร.หาก็ไม่รับ]

“…”

[ฮัลโหล ไอด้า]

หะ หา...??

[ตกใจแบบนี้แสดงว่าไม่รู้สินะ ไม่เป็นไรงั้นผมไม่รบกวนละ บายครับ]

ติ้ด!

เขากดวางสาย... ฉันนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมพยายามทวนคำพูดของเขาเอาอีกครั้ง

ไปหาที่บ้านก็ไม่เจอ โทร.หาก็ไม่รับ

ไม่หรอกน่า คิดในแง่ดีไว้สิ คิดในแง่ดีไว้ เขาคงลืมเปิดเสียงโทรศัพท์เฉยๆ มั้ง

ฉันรีบกดเบอร์โทรศัพท์ของเขา แล้วยกขึ้นมาแนบหู

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...

รับสิๆๆ รับสิตาบ้าเอ้ย!!

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...

ทำไมไม่รับล่ะ???

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด...

ชักจะหมดความอดทนแล้วนะ!

ฉันผลุดตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะวิ่งไปทั่วสวนสาธารณะเพื่อตามหาเขา แต่... ไม่มี ไม่มีร่องรอย ไม่มีแม้แต่เงา

ไม่มีอะไรเลย...

“ดันเทล!!!!!!!

สติที่ถูกควบคุมอยู่ค่อยๆ แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ฉันตะโกนเรียนชื่อเขาเสียงดังลั่น

“ดันเทล นายอยู่ไหน!!!!!!!!!” ทั้งๆ ที่เมื่อชั่วโมงที่แล้วนายยังโทร.มาชวนฉันอยู่เลย แล้วตอนนี้นายอยู่ไหนกันแน่ รู้มั้ยฉันเป็นห่วงนายมากนะ

ฉันไม่อยากคิดในแง่ร้ายเลยสักนิด...

ฟุ่บ!

ฉันกลับมานั่งลงอย่างอ่อนแรงลงบนม้านั่งอีกครั้ง นี่ก็เกือบจะสิบโมงแล้ว ฉันตามหาเขามานานขนาดนี้เชียวเหรอ? แต่ว่า... ผลลัพธ์มันก็เท่ากับศูนย์ ไม่ว่าจะตามหาที่ไหน ที่ๆ เขาน่าจะอยู่ทุกที่ก็หาจนทั่วแล้วก็ไม่เจอ อีตาบ้าฉันชักจะใจคอไม่ดีแล้วนะ

“ดันเทล นายอยู่ไหนกันแน่!!!

ฉันตะโกนเรียกหาเขาอย่างนั้นต่อไปโดยไม่แคร์สายตาคนรอบข้างที่มองมาว่า ยัยนี่ถ้าจะบ้า เลยสักนิด ตอนนี้ฉันกังวลเพียงเรื่องเดียว เรื่องเดียวเท่านั้น อีตาบ้าเอ้ยนายกำลังทำให้ฉันเป็นบ้านะ

ติ๊งติงติ่งติงติ๊งติ่ง

จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ของเขา... ดันเทล

“อีตาบ้านายอยู่ไหน ทำไมไม่รับโทรศัพท์ ทำไมไม่มาตามนัด!!” ฉันรีบกรอกคำพูดที่อยู่ในหัวลงไปในโทรศัพท์ทันทีที่กดรับสาย

[อีตาบ้านี่หมายถึงใครเหรอ?]

สะ... เสียงผู้หญิง???!!!!

คนที่คุยกับฉันในตอนนี้เป็นผู้หญิง... อีกทั้งน้ำเสียงของเธอฟังดูแปลกๆ ชอบกล

“ธะ... เธอเป็นใคร”

[เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันคือใคร]

อย่ามากวนประสาทนะ!”

[ไม่ได้กวนนะ...]

เธอใช้โทรศัพท์ของดันเทลได้ยังไง?

[ใคร? อ๋อ... ไอ้ผู้ชายหน้าอ่อนคนนี้ชื่อดันเทลงั้นสิ] ...ฉันนั่งนิ่งตั้งใจฟังบุคคลปริศนาพูดต่อไป

“...”

[รู้ละงั้นเธอก็เป็นแฟนงั้นสินะ]

ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่แฟน...แล้วทำไมตอนพูดฉันถึงรู้สึกเจ็บปวดแปลกๆ?

[ถ้างั้นหมอนี่จะบันทึกเบอร์โทร.นี้ว่า ‘My Love’ เหรอ?]

“…”

[ถ้าไม่ใช่แฟนแล้วคืออะไร]

มะ... ไม่ใช่จริงๆอีตาบ้า... นายทำแบบนี้จริงๆ งั้นเหรอ?

[จะอะไรก็แล้วแต่ ที่ฉันโทร. มาเบอร์นี้น่ะก็แค่อยากจะบอกเรื่องอะไรบางอย่าง]

เรื่องอะไร?!”

[ผู้ชายที่ชื่อดันเทลอะไรนั่นน่ะ...]

“…”

[ตอนนี้อยู่กับฉัน]

ว่าไงนะ!!!!” ฉันจะโกนใส่โทรศัพท์อย่างตกใจ คาดว่าอีกฝ่ายคงจะถือโทรศัพท์ออกห่างจากหูอยู่พอสมควรเลยทีเดียว

[หมอนั่นตอนนี้อยู่กับฉัน กำลังถูกซ้อมอย่างหนักเลยล่ะฮะๆ]

เธอทำอะไรกับเขา!!!!??”

[ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วย]

อย่าทำอะไรเขานะ!!

[งั้นเธอ... ก็มาหาฉันสิ] ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนน่ากลัว ฉันสัมผัสได้เลยว่าตอนนี้เม็ดเหงื่อบนใบหน้าฉันเริ่มผุดขึ้นมาทีละน้อย

ฉันนั่งตัดสินใจอยู่นานก่อนจะตอบ “...ก็ได้”

[ดีมาก พูดง่ายแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย]

[ไอด้า! เธออย่ามานะ!] เสียงดันเทลดังแว่วมาในสายเบาๆ ก่อนจะตามด้วยเสียงของผู้หญิงคนนั้น [เฮ้ย! มัดปากมันซิ]

ดันเทล...

[ทีนี้ก็เชื่อได้เต็มร้อยแล้วนะว่าเขาอยู่กับฉัน รีบๆ มาเข้าล่ะฉันอยู่แถวๆ นี้ไม่ใกล้ไม่ไกลจากสวนสาธารณะ]

“…”

[เธอคงจะรู้นะว่าที่ไหนน่ะ? คงไม่ต้องบอกหรอกเพราะยังไงซะเธอก็คงไม่โง่ถึงขนาดนั้น]

อึก…”

[เร็วๆ เข้าล่ะฉันจะรอ]

“…” ฉันฟังอีกฝ่ายพูดเงียบๆ จนสายถูกตัดไป ฉันจึงผลุดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้อีกครั้งหนึ่ง

ต้องเป็นที่นั่น... ไม่มีที่อื่นอีกแล้ว... นอกจาก... โกดังเก็บอุปกรณ์ทำสวนภายในสวนสาธารณะ

ตึกตึก ตึกตึก

ฉันเดินตรงไปยังจุดหมาย ในมือถือโทรศัพท์เอาไว้แน่น รอก่อนนะ... ฉันกำลังจะไปช่วยนายเดี๋ยวนี้

ไม่นานฉันก็มาถึง “ฉันมาแล้ว!” ก่อนจะตะโกนก้องอยู่หน้าโกดัง... จุดนัดพบของฉันกับบุคคลคนนิรนามที่ฉันไม่รู้ว่าเป็นใคร

“มาแล้วเหรอ... กำลังรออยู่พอดีเลย”

“...เธออยู่ที่ไหน ออกมาคุยกับฉันตรงๆ สิ”

“ฉันเหรอ... ก็อยู่ข้างหลังเธอไง”

!?!?” ฉันค่อยๆ หันหลังไปมองเจ้าของเสียงที่อยู่ด้านหลังและนั่น... ทำให้ฉันยืนแทบไม่อยู่

คนๆ นี้ที่ไม่น่าจะอยู่ที่นี่ได้ คนๆ นี้ที่ฉันไม่น่าจะมาเจอได้ในตอนนี้ คนๆ นี้ที่ฉันแทบจำไม่ได้เลยว่าจะเป็นคนเดียวกับคนๆ นั้น และคนๆ นี้ที่ฉันไม่คิดไม่ฝันว่า... เธอจะกล้าทำเรื่องแบบนี้

“...”

“ทีนี้รู้หรือยัง... ว่าฉันเป็นใคร”

“...”

“คงไม่ต้องบอกแล้ว... นะคะ”

“...”

อือ... ไม่ต้องแล้วล่ะ ไม่ต้องแล้ว ฉัน ระ... รู้ รู้ดีเลยล่ะ...

ดรีม...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น