Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 22 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    5 ก.ค. 58

           อืม...

แสงอาทิตย์ฉายเข้ามาฉันปรือตาขึ้นช้าๆ อย่างอ่อนแรง แสบตาจัง...

ที่นี่มัน... ที่ไหนอะ???

“...”

ฉันพยายามขยับตัวแต่ร่างกายกลับหนักอึ้งไร้เรี่ยวแรง สงสัยจะป่วยแล้วล่ะมั้งฉันเนี่ย...

“...” ฉันรู้สึกราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกุมมือฉันไว้แน่น พอเหลือบตามองก็พบอีตาบ้าดันเทลฟุบหลับอยู่ข้างๆ...

ตาบ้า... นายมันบ้าจริงๆ ด้วยสินะ

“อืม...”

“...”

“คิกๆ”

“งื้มๆ >.<” ฉันหลุดขำกับใบหน้ายามหลับที่น่ารักของของ สงสัยจะนอนหลับไม่เต็มอิ่มล่ะสินะ ส่วนฉันก็ได้ยึดเตียงใหญ่ไว้อย่างสบายๆ... ซะเมื่อไหร่

จะว่าไปแล้ว... ที่นี่มันห้องนอนฉันนี่นา อีกอย่างเสื้อผ้าที่ฉันใส่อยู่ตอนนี้ก็ไม่ใช่ชุดเดิมด้วย!!??

กรี๊ดดดดดดดดด!!!!! อยากกรี๊ดแต่ก็กรี๊ดไม่ออก ขอกรี๊ดในใจแทนก็แล้วกัน!

อย่าบอกนะว่าอีตาบ้านี่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันน่ะ!?

“แค่กๆ”

“??”

“...”

“ไอด้า...” เขาปรือตาขึ้นมาช้าๆ เมื่อได้ยินเสียงไอของฉัน “ดีจัง... ตื่นแล้วเหรอฮะ”

“อะ...อือ” ให้ตายสิฉันส่งเสียงออกไปได้แค่นี้เองเรอะ!

“ดื่มน้ำหน่อยมั้ยฮะ??”

(=..=) (_.._) (=..=)” ผงกหัวแทนคำตอบ

“นี่ฮะน้ำ...”

“ขอบใจ... นะ” ฉันรีบดื่มน้ำจากแก้วที่เขายื่นมาให้ อา... รู้สึกชุ่มคอดีจัง

^^

เรี่ยวแรงของฉันเริ่มกลับคืนมาทีละน้อย ฉันชันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ “ว่าแต่... นายเปลี่ยน... เสื้อ...”

“ไม่ใช่หรอกฮะ” ฉันพูดไม่ทันจบเขาก็แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกๆ “ผมบอกให้น้องสาวผมมาเปลี่ยนให้ต่างหาก”

“อ่อ... งั้นก็โล่งอก”

“หรือว่าไอด้าอยากให้ผมเปลี่ยนให้ล่ะ ความจริงผมก็แอบเสียดายอยู่หน่อยๆ เหมือนกันนะฮะเนี่ย”

“ตาบ้า! อย่ามาหื่นแถวนี้นะ เดี๋ยวแม่จะต่อยให้แรงกว่าคราวก่อนเลยคอยดู”

“กลัวแล้วคร้าบ”

“...”

พอพูดถึงคราวที่ฉันต่อยเขาไปในตอนนั้น... ก็รู้สึกผิดอยู่แฮะ แต่ว่า... มันเป็นฝันร้ายชัดๆ เลย ฉันไม่อยากนึกถึงมันอีกแล้ว...

“ไอด้า... คือเรื่องเมื่อตอนนั้น”

“...” ฉันสังเกตได้ถึงแววตาที่สั่นไหวของเขา

“...”

“ไม่ต้องพูดถึงมันอีก...”

“ไอด้า”

“ขอร้องนะ อย่าพูดถึงมันอีกเลย...” ฉันเริ่มพูดอะไรไม่ออก ขอบตาค่อยๆ รื้นขึ้นมาช้าๆ ทั้งๆ ที่ไม่ได้อยากร้องไห้ในตอนนี้เลยแท้ๆ

“ขอโทษนะฮะ ที่ทำให้ไอด้าต้องคิดมาก”

“ไม่หรอก ไม่ใช่ความผิดของนาย”

“แต่”

“ก็บอกว่าไม่ใช่ความผิดของนายไง”

“...”

“ผิดที่ฉันเอง ฉันมันโง่เอง... ฉันมันไม่ดี”

“อย่าโทษตัวเองสิฮะ”

“ทำไมล่ะ ในเมื่อมันเป็นความผิดของฉัน ฉันก็ต้องโทษตัวฉันสิ...” เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาในคำพูด ฉันยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง

“ไอด้า... ผมเข้าใจ ผมเข้าใจเธอนะ”

“ตาบ้า... ไม่ต้องมาปลอบเลย...” พอนึกถึงใบหน้าของดรีม น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาในที่สุด

“ไอด้าอย่าร้องไห้สิฮะ”

“ฮึก... ไม่ได้ร้องสักหน่อยนึง”

“โกหกไม่เนียนเลยนะ”

“ตาบ้า...”

“โอ๋ๆ ไอด้าคนเก่ง ไม่ร้องนะฮะ” ดันเทล... กอดฉัน

“...”

“ไอด้าคนเก่งที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวหายไปไหนนะ...” ไม่ต้องมาล้อฉันเลยนะ... ตาบ้า

“ไม่ร้องนะฮะ”

“...”

เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น... ฉันรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงผลักเขาออกห่างไปแล้วแต่ตอนนี้ไม่เลย...

...ไม่แม้แต่จะคิดแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ

“ไม่ร้องแล้วล่ะ... ขอบใจนายมากๆ เลยนะ”

“ไม่เป็นไรฮะ ผมเต็มใจทำเพื่อไอด้าอยู่แล้ว”

“นายนี่อ่อนโยนจังเลยนะ...”

“ไม่หรอกฮะ”

“...” ฉันดันเขาออกห่างแล้วปาดน้ำตาบนใบหน้าออก “ทำไม?”

“ไอด้า”

“ทำไมนายถึงทำดีกับฉัน”

“กะ... ก็ผมอยากเป็นเพื่อนกับไอด้าไง”

“ทั้งๆ ที่นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบผู้ชายเนี่ยนะ”

“อือ... ยังไงซะผมก็อยากเป็นเพื่อนกับไอด้าอยู่ดีนั่นแหละ” ...ทำไมรู้สึกเหมือนหัวใจมันกระตุกวูบแปลกๆ ล่ะ?

ตอนนี้ฉันรู้สึกยังไงกันแน่นะ...

“ถ้านายยืนยันอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้...”

“...”

“เรา...”

“???”

ฉันจ้องหน้าเขานิ่ง แล้วยิ้มบางๆ ออกมาโดยที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว “เป็นเพื่อนกันแล้วนะ”

“...ไอด้า”

“ยินดีที่ได้รู้จัก... ดันเทล”

“อะ... ไอด้า”

^^

“ยะ... ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันฮะ ไอด้า...”

“อือ... นายนี่โชคดีนะที่ฉันยอมเปิดใจยอมรับน่ะ... เพราะว่าฉันไม่เคยเปิดใจยอมรับผู้ชายให้เข้ามาในชีวิตเลย... จะมีก็แต่นาย...”

“ขอบคุณนะฮะไอด้า ผมดีใจสุดๆ ไปเลยล่ะ”

“อือฮึ!

“เอ่อคือว่า...” ดันเทลมีสีหน้าท่าทางกระอึกกระอักเล็กน้อย “ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยฮะ”

“อะไรล่ะ?”

“คือ... แฟนของไอด้าเป็นผู้หญิงเหรอ”

“...”

“เอ่อ ถ้าลำบากใจก็...”

“ใช่... แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นแฟนกันแล้วล่ะ” ฉันก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย

“งั้นเหรอฮะ...”

“อือ อย่าไปพูดถึงมันอีกเลย ฉันอยากจะลืมๆ มันไปซะ นายเองก็รีบๆ ลืมเรื่องในตอนนั้นไปจะดีกว่า พอนึกขึ้นได้ทีไรก็รู้สึกเหมือนตัวเองอ่อนแอทุกที”

“มนุษย์ทุกคนย่อมมีมุมที่อ่อนแอกันทั้งนั้น ไม่ต้องอายหรอกฮะไอด้า ผมเข้าใจ”

“...”

^^

“เฮอะ... ตลกตัวเองชะมัดเลย”

“...”

“ดันทำตัวอ่อนแอให้นายเห็นจนได้... แย่เลยนะ”

“ไม่แน่สักหน่อย ผมดีใจด้วยซ้ำ”

“เอ๋??” ฉันจ้องหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ หมายความว่าไง??

“เปล่าฮะ ไม่มีอะไรหรอก”

“หืมมมมม?????”

“อะ... ไอด้านอนพักผ่อนเถอะฮะ จะได้หายป่วยไวๆ” ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยตาบ้า!

“ช่างฉัน ตอบมาก่อนว่าที่พูดเมื่อกี๊หมายความว่าไง”

“ไม่มีอะไรจริงๆ ฮะ”

“ไม่น่าเชื่อถือเลย”

“จริงจริ๊งงงง”

“ทำไมต้องเสียงสูง -*-

“จริงๆ ฮะ” (เสียงต่ำ)

“ไม่ต้องเลย!!!” ฉันกระชากคอเสื้อเขาจนใบหน้าเขาโน้มลงมาใกล้

“บอกฉันมาซะดีๆ”

“เอ่อ... -//////-”

“หลบตาฉันทำไม”

“ไอด้าฮะ ใกล้ไปแล้วมั้งฮะ”

“หือ...?” ฉันประสานสายตาเข้ากับเขา ดวงตาสีเทาที่เปล่งประกายวิบวับนั้น... เล่นเอาฉันใจสั่นเลยทีเดียว...

ทำไมกันล่ะ?? ทำไมฉันถึง...

“เอ่อ....”

“-///////-”

“ทะ... โทษทีนะ” ฉันปล่อยมือออกจากคอเสื้อเขา แล้วค่อยๆ ถอยออกห่าง หากแต่ว่าอีตาดันเทลกลับยกประคองใบหน้าของฉันให้เข้าใกล้เขาแทน?

มะ... หมายความว่าไงอะ

“ดะ... ดันเทล”

“...”

“นาย...”

“...”

“เอ่อ... O////O

“อ้ะ!?” ใบหน้าของเขาเลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ริมฝีปากบางเฉียบนั้นแทบจะประกบลงมาบนริมฝีปากของฉัน แต่เขาก็ดูเหมือนจะรู้สึกตัวก่อนเลยหยุดชะงักไป

“ดันเทล...” ฉันขยับปากพูดเสียงเบา ไม่กล้าขยับมากกว่านี้เลย ><

“ขอโทษฮะไอด้า” เขาผละใบหน้าออกห่าง “ขอโทษจริงๆ ฮะ -///-”

“อื้อ... มะ ไม่เป็นไร” ...ไม่เป็นไรที่ไหนกันเล่า!!!!

“จริงเหรอฮะ ไม่โกรธผมนะ”

“อื้อ... มะ ไม่โกรธหรอก” ...ไม่โกรธ

“ขอโทษอีกครั้งนะฮะ พอดีผมเผลอไปน่ะ -///-”

“อื้อ... ฉะ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา” ...ให้ตายสิ เลือดสูบฉีดขึ้นซะจนหน้าร้อนเลยฉันเนี่ย >///<

“ผะ... ผมออกไปเตรียมอาหารให้ไอด้าก่อนจะดีกว่านะฮะ...”

“อะ... อือ” นี่ฉันกลายเป็นคนติดอ่างไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนนน

“ไปนะฮะ...” เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปทางประตู

“อือ...”

“-/////-”

“-/////-” แล้วฉันจะจ้องเขาให้หน้าแดงเพื่อ?

แอ้ด... ปัง

บานประตูถูกปิดลงด้วยฝีมือเขา... ตอนนี้ภายในห้องเหลือแค่ฉันคนเดียว...

กับเสียงหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะ

ทำไมกัน... ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร... ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายสักหน่อย แต่ทำไมกับเขา...

ไม่ได้ๆ ฉันไม่อยากคิดแบบนี้เลย... ฉันพึ่งจะอกหักมานะ ไม่มีทางที่จะคิดแบบนี้กับใครได้แน่ๆ ยิ่งเป็นหมอนั่นแล้ว...

ผมอยากเป็นเพื่อนกับไอด้า

...ฉันชักจะสับสนกับความรู้สึกของตัวเองซะแล้วสิ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #7 wannachamon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 19:21
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกมากกกกกกก ชอบอ่ะ ดันเทลนายไม่ต้องเป็นแค่เพื่อนแย้ว ขอเค้าเป็นแฟนเลยดีกว่าไหม
    #7
    0