Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 18 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    14 มิ.ย. 58

และแล้ววันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมต้องมาปลุกยัยขี้เซาให้ตื่นนอนไปโรงเรียน

“ยัยฝันเฟื่อง...”

ก๊อกๆ

“ตื่นได้แล้วน่า”

ก๊อกๆ

ผมเคาะบานประตูรอบที่สองก็ยังไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิตภายในห้อง ผมชักจะหงุดหงิดแล้วนะตอนนี้ -*-

“ยัยบ้ามัวทำอะไรอยู่น่ะ!!” ผมตัดสินใจลองบิดลูกบิดประตู ปรากฏว่ามันไม่ได้ถูกล็อคเอาไว้ นั่นทำให้ผมค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องของยัยน้องบ้า

“...”

กวาดสายตามองไปรอบห้องก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆ นอกจากแมลงวันตัวหนึ่งที่บินวนไปมารอบห้อง -*- แล้วยัยนั่นอยู่ไหนล่ะเนี่ย

ห้องน้ำ... ว่างเปล่า ชุดนักเรียนก็ไม่ได้ถูกแขวนเอาไว้แสดงว่ายัยนั่นออกไปโรงเรียนแล้วน่ะสิ แต่ว่าเช้าขนาดนี้เนี่ยนะ

“โถ่ยัยบ้า...” ผมสบถเสียงเบาแล้วเกาหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด คิดจะออกไปไหนทำไมไม่บอกกันบ้างนะ

ผมปิดบานประตูลงแล้วเดินเข้าไปในห้องตัวเอง จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ให้เป็นชุดนักเรียน

เฮ้อ... ยัยนั่นออกไปโรงเรียนเช้าขนาดนี้เพื่ออะไรกันนะ...

...

“เฮ้ยหวัดดีเพื่อน!!!” พอก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียน ไอ้เติร์ธที่โผล่มาจากไหนไม่รู้รีบกระโดดเข้ามาคล้องคอผมจนแทบหายใจไม่ออก

“อัก... ไอ้บ้า ปล่อยนะเฟ้ย”

“โทษทีๆ”

“โถ่... จะเล่นกันจนถึงตายเลยหรือไง”

“ก็คนมันคิดถึง” พูดออกมาได้ไม่อายปาก... เมื่อวานนายกับฉันก็เจอกันนี่ไอ้บ้า

“อย่ามาพูดบ้าๆ นะเติร์ธ คนอื่นเขาเข้าใจผิดกันหมดแล้วมั้งเนี่ย”

“ช่างประไร ขอแค่น้องสาวนายไม่เข้าใจผิดก็พอ คิกๆ”

“เออใช่...” พอหมอนี่พูดถึงยัยฝันเฟื่อง เหตุการณ์เมื่อเช้าก็แล่นเข้ามาในหัว

“มีอะไรเหรอ”

“นายเห็นยัยฝันเฟื่องบ้างมั้ย เช้านี้น่ะ”

“ไม่เห็นนะ ทำไมเหรอเกิดอะไรขึ้น!?

“ก็แค่ยัยนั่นไม่ได้อยู่ในห้องตอนฉันเข้ามาปลุก แล้วก็ชุดนักเรียนก็ไม่อยู่เลยคาดว่าน่าจะมาโรงเรียนก่อนแล้ว”

“อืม... แต่ฉันก็ไม่เห็นนะ ทำไมแกไม่ลองโทร.หาดูล่ะ” น้ำเสียงของเติร์ธฟังดูร้อนรนยิ่งกว่าผมซะอีกแฮะ

“อือๆ ได้”

ผมกดเบอร์โทรของยัยฝันเฟื่องแล้วยกโทรศัพท์ไว้แนบหู

ตู้ด...

“เป็นไงบ้าง เธอรับมั้ย?”

“ไม่...”

ตู้ด...

“ทำไมยังไม่รับนะ” ...เสียงของเติร์ธน่ะ

ตู้ด...

“ยัยบ้า มัวทำอะไรอยู่เนี่ย” คราวนี้เป็นเสียงของผมเองล่ะ การที่ต้องมารอนานๆ มันทำให้ผมหงุดหงิดได้นะ

ติ้ด! อ่ารับแล้ว...

“ยัยฝันเฟื่อง ตอนนี้อยู่ไหน ทำไมไม่บอกกันบ้างทำให้พี่ต้องเป็นห่วงน่ะรู้ตัวบ้างมั้ย”

[เอ่อ... คือว่าเค้าขอโทษค่ะพี่ชาย]

“แล้วบอกพี่ได้หรือยังว่าตอนนี้อยู่ไหน...”

[ก็อยู่โรงเรียนไงคะ พี่ชาย...]

“ส่วนไหนของโรงเรียน” ผมยังคงถามไปเรื่อยๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดถาม

[ยะ... อยู่ในห้องเรียนค่ะ]

“ทำไมมาโรงเรียนถึงไม่บอกพี่”

“ดันท์ พอแล้วน่า”

“พอได้ไง ยัยนี่ชอบทำตัวให้คนอื่นเขาเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย รู้จักสำนึกบ้างหรือเปล่า”

[คะ... เค้าขอโทษจริงๆ ค่ะพี่ชาย]

“ดันท์...”

“นายไม่ต้องมาห้ามฉันเลยเติร์ธ ฉันจะเคลียร์กับยัยนี่เอง”

[เค้าไม่ได้ตั้งใจจะไม่บอกพี่ชายนะคะ แต่เค้าเกรงใจพี่ชายน่ะค่ะ เช้านี้เค้ามีธุระจริงๆ ที่เค้าไม่ได้บอกไม่ใช่ว่าตั้งใจหรอกนะคะ แต่เค้ามีเหตุผลจริงๆ พี่ชายเข้าใจเค้านะคะ]

“ไม่... พี่ไม่เข้าใจเลยสักนิด”

[งั้นเหรอคะ ยังไงเค้าก็ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ คราวหลังเค้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว]

“แน่ใจนะยัยฝันเฟื่อง ว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกน่ะ”

[ค่ะ แน่ใจค่ะ เค้าสัญญา]

“งั้นก็ดี แค่นี้นะ” ตู๊ด! ผมกดปุ่มวางสาย แล้วเก็บโทรศัพท์ให้เข้าที่

“น้องสาวแกว่าไงบ้าง”

“เธออยู่ที่ห้องเรียนน่ะ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่รำคาญนิดๆ ก็แหงล่ะยัยนั่นชอบทำตัวให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย

“เอาน่าๆ” เติร์ธตบบ่าผมเบาๆ “ช่างมันเถอะ ยังไงซะน้องสาวแกก็ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เธอเองก็โตแล้วนะเว้ย ปล่อยให้เธอเป็นอิสระเสียบ้าง”

“มันก็จริงของนาย...”

“ต้องอย่างนี้สิเพื่อน”

“แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจยัยนั่นอยู่ดีแหละน่า”

“ปล่อยวางบ้างเถอะเพื่อน ใช้สมองคิดเรื่องอื่นแทนก็ได้...” ทำไมเสียงเติร์ธฟังดูเบาแปลกๆ

“เรื่องอะไรล่ะ...”

“เรื่องเรียนไง... อาจารย์มาแล้ว!

“เฮ้ย!” ผมเผลออุทานออกมาเสียงดัง จนอาจารย์ที่กำลังเดินเข้ามาข้างในห้องจ้องผมปานจะกินเลือดกินเนื้อ

“ดันเทล...”

“คะ... ครับ อาจารย์”

“เมื่อกี๊เธอพูดว่าอะไรนะ”

“ปะ... เปล่าครับ” หยดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาตามใบหน้าของผม “ไอ้เติร์ธช่วยฉันที”

“โทษทีว่ะเพื่อน เรื่องนี้ขอไม่ยุ่งนะ”

...ไอ้เพื่อนเลว

“ออกไปยืนหน้าห้องเดี๋ยวนี้จนกว่าจะหมดคาบ!

เฮือก... และแล้วความซวยก็มาเยือนผมจนได้ ผมอยากจะร้องไห้จริงๆ ฮือออออ

“เฮ้อ...” ผมถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้นับตั้งแต่ที่ได้ออกมายืนอยู่คนเดียวหน้าห้องเรียน

ความจริงแล้วกว่าจะหมดคาบนี้ก็อีกตั้งชั่วโมงกว่า เมื่อยก็เมื่อยจะนั่งก็นั่งไม่ได้ ไอ้เพื่อนบ้าก็ไม่คิดที่จะช่วยกันเลย อย่าให้เจอนะผมจะอัดให้เละเลยคอยดู

“เฮ้อออออ!!!!

“ถอนหายใจมากๆ แก่เร็วนะจะบอกให้”

“...” ใครน่ะ? แย่แล้วดันมีคนมาเจอผมในสภาพนี้ซะได้ โอ้ย... ผมอยากตายจริงๆ

“โดนลงโทษล่ะสินะ”

“...” ผมยังคงก้มหน้ามองพื้นอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าสบตาผู้หญิงคนดังกล่าวนี้เลย

“ทำไมไม่ตอบฉันล่ะ หรือว่ากำลังอายอยู่กันแน่...” เสียงผู้หญิงคนนี้คุ้นๆ แฮะ

“...”

^^” และแล้วผมก็ยอมเงยหน้ามองเด็กผู้หญิงผมยาว ถักเปียเรียบร้อยที่กำลังยืนอมยิ้มอยู่ข้างหน้าผม

“อะ... ไอด้า”

“ว่าไง”

“ทำไมมาอยู่ที่นี่”

“ก็มาเดินเล่นน่ะสิ พอดีวันนี้อาจารย์ไม่เข้าสอนน่ะ แล้วก็มาเจอนายนี่ล่ะ สงสัยโดนทำโทษ...”

“...” ยังจะรู้อีก -///-

“เขินเลยเหรอ”

“จะไม่ให้เขินได้ไงฮะ ก็ไอด้าดันมาเจอผมในสภาพนี้นี่นา”

“ไม่เห็นจะเป็นไรเลย เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติ” เธอค่อยๆ เดินเข้ามานั่งข้างๆ ผม จนผมต้องก้มลงมอง

“ขอนั่งนะ เมื่อย...”

“อ่า...”

“ส่วนนายก็ยืนอยู่แบบนั้นแหละดีแล้ว เดี๋ยวจะโดนหนักกว่าเดิม”

“-//////-” ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยล่ะ มันทำให้ผมเขินนะ

“ฮะๆ”

“ไอด้าอะ”

“ฮ่าๆ โอ้ยขำ... เวลานายเขินเนี่ยก็น่ารักดีเหมือนกันนะ”

“...”

ตึกตัก ตึกตัก เสียงอะไรมันดังไม่เป็นจังหวะอยู่ในร่างกายของผมล่ะเนี่ย แถมเลือดยังสูบฉีดขึ้นหน้าจนร้อนจัดอีก อ้ากกกกก!!!

เขินๆๆๆๆๆๆๆ ผมไม่คิดว่าตัวเองจะเขินกับคำพูดที่ไม่รู้ตัวของเธอ ผมอยากเอาหน้ามุดดินซะตอนนี้เลย

“หืม? ทำไมถึงเงียบไปล่ะ”

“...เอ่อ”

“โกรธเหรอ”

“เปล่าฮะ คือว่าผมน่ะ”

“...”

“เขิน... -////-”

“อุ้บ!!!“ ไอด้ารีบปิดปากตัวเองทันทีที่ผมพูดจบ ผมรู้นะว่าเธอกำลังหัวเราะ! ดูสิดวงตาที่กลมโตของเธอกำลังฉายแววขบขันผมอยู่อย่างไม่ปิดบัง

“อย่าขำสิฮะ >////<

“อะๆ ไม่ขำแล้วก็ได้”

“อื้อ...” ผมเบือนหน้าหนีไปอีกทางแทนการมองหน้าไอด้า เวลาโดนชมผมจะเขินทุกที ยิ่งเป็นไอด้าอีกล่ะก็จะยิ่งเขิน

“ไม่ขำแล้วล่ะ เพราะถ้าแกล้งมากๆ เดี๋ยวนายจะโกรธฉันเปล่าๆ”

“...”

“เนอะ... ดันเทล”

!!!

^^

ไอด้า... เรียกชื่อผม ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีอะไรอย่างนี้เนี่ยยยยยยย โอ้ยยยย!!!! มีความสุขจริงๆ

“ดีจัง”

“เอ๋? อะไรเหรอ”

ผมยิ้มแล้วหันหน้าไปมองเธอ “ผมบอกว่าดีจังที่ผมโดนทำโทษวันนี้”

“???? ยังไงอะ”

“ก็ทำให้ผมได้คุยกับไอด้ายังไงล่ะฮะ”

“...”

“ผมน่ะ มีความสุขที่สุดเลยล่ะ”

“ตาบ้า”

“อ้าว”

“แค่ได้คุยกับฉัน นายก็มีความสุขแล้วงั้นเหรอ...”

“ใช่ฮะ แค่ได้เห็นหน้าไอด้า ผมก็มีความสุขแล้ว”

“ประสาท...” ด่าผมแล้วตัวเองกลับก้มหน้าอมยิ้มเนี่ยนะ ไอด้านี่เข้าใจยากจริงๆ

“ด่าผมทำไมล่ะเนี่ย”

“อยากด่า มีปัญหาอะไรมั้ย?”

“ไม่มีคร้าบ”

“คิกๆ งั้นก็ดี ใกล้จะหมดเวลาแล้วด้วย เดี๋ยวฉันขอตัวกลับห้องก่อนแล้วกันนะ”

“จะไปแล้วเหรอฮะ”

“อื้ม”

“...”

“ไว้เจอกันนะ ถ้ามีโอกาสน่ะ ตาบ้า”

“ไว้เจอกันฮะ... ไอด้า”

“คิกๆ”

ป๊อก! เธอลุกพรวดขึ้นมาก่อนจะเขกกำปั้นลงบนหน้าผากผมเบาๆ “ตาบ้าเอ้ย...”

“โอ้ย... เจ็บนะฮะ”

“สมน้ำหน้า”

“แล้วเจอกันนะฮะ”

“แน่นอน!” เธอขยิบตาให้ผมแล้วค่อยๆ เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ผมรู้สึกเสียดายอยู่หน่อยๆ นะที่ไม่ได้คุยกันให้นานกว่านี้น่ะ...

กึก!

เสียงอะไร???? ผมมองตามต้นเสียงเห็นเงาของใครบางคนอยู่ตรงมุมบันได... ใครกันนะ

ผมตัดสินใจค่อยๆ วิ่งไปยังเป้าหมายให้เบาที่สุด แต่แล้วเมื่อมาถึงก็พบเพียงความว่างเปล่า...

สงสัยผมจะตาฝาดไปเองล่ะมั้ง...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น