Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 17 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 มิ.ย. 58

ฉันรีบเดินออกมาข้างนอกงาน จัดการถอดหมวกกับผ้าพันคอออก ส่วนแว่นตา... ก็ใส่ไว้เหมือนเดิมจะดีกว่าเผื่อมีใครจำหน้าฉันได้

ตู้ด!

ฉันไม่รอช้าที่จะกดโทร. ไปหาเบอร์ปลายสายที่ฉันคาดการณ์ไว้ว่าจะต้องรับภายในสามวินาทีแน่ๆ

[ฮัลโหลค่ะ]

นั่นไง ว่าแล้วเชียว

“ตัว ตอนนี้ตัวอยู่ไหนอะ”

[อยู่ในงานค่ะ พี่ล่ะคะอยู่ไหน เค้าไม่เห็นพี่เลย]

“พี่อยู่ข้างนอกน่ะ ออกมาหาพี่หน่อยได้มั้ย พี่มีธุระจะคุยด้วย”

[ได้สิคะ พี่รอแป้บหนึ่งนะ]

“จ้ะ”

ตู้ด!

ฉันกดวางโทรศัพท์แล้วนั่งรอยัยเด็กบ้าที่ไม่รู้ว่ามัวบอกลาอะไรใครนักหนารึเปล่า ถึงได้ออกมาช้าอย่างนี้

ฉันถอดแว่นตาดำลงวางบนโต๊ะข้างๆ อย่างหงุดหงิด จะหักหรือไม่หักฉันก็ไม่สงไม่สนมันแล้ว โอ้ย!

...ห้านาทีแล้วนะ ยัยเด็กบ้ามัวทำอะไรอยู่กันเนี่ย โถ่!

ตึกๆๆๆๆ

เสียงฝีเท้ากำลังเดินมาทางฉันอย่างรีบร้อน “ขอโทษค่ะ”

“...”

“ทั้งๆ ที่บอกให้พี่รอแป้บเดียวแท้ๆ แต่เค้ากลับช้า”

“ไม่เป็นไรหรอก” ฉันพูดเสียงเย็น... ไม่ใช่เพราะโกรธที่เธอช้าหรอก แต่เพราะไม่เข้าใจเรื่องบางเรื่องต่างหาก

“พี่... มีธุระอะไรจะคุยกับเค้าเหรอคะ”

“...”

“พี่ไอด้าคะ” เธอกุมมือฉันไว้หลวมๆ “มีอะไรหรือเปล่า”

“...”

“...”

“...” ฉันที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์สุดๆ ตัดสินใจเอ่ยปากพูดออกไปเบาๆ เพราะกลัวว่าฉันจะเก็บมันไว้ไม่อยู่ “ใคร?”

“คะ... ใครเหรอ...?”

“คนๆ นั้นเป็นใคร”

“เอ๋???”

“ผู้ชายคนนั้นน่ะ”

“ผู้ชายคนนั้น???” ดรีมเอียงคอสี่สิบห้าองศาแสดงอาการว่างงจัดกับคำถามของฉัน

“ก็ผู้ชายคนที่ถือเค้กให้ตัวไง”

“...”

“เขาเป็นใคร”

“พะ... พี่ถามทำไมคะ”

“พี่ถามเพราะต้องการคำตอบ ไม่ใช่ถามเพราะต้องการคำถาม”

“พี่ไอด้า...”

“ตอบพี่มาสิ”

“พี่สนใจเขางั้นเหรอคะ...” เธอก้มหน้างุด นั่นทำให้ฉันหัวเสียเป็นอย่างมาก

“ใช่! พี่สนใจมากๆ เขาเป็นใครกัน”

“พะ... พี่ไอด้า”

“อะไร...”

“พี่ไอด้า... ชอบเขางั้นเหรอคะ” มือของเธอที่กุมมือฉันอยู่นั้นเริ่มแน่นขึ้นเรื่อยๆ ในระหว่างที่เธอพูดประโยคๆ หนึ่งซึ่งไม่น่าจะเป็นไปได้... ไม่ใช่สิเป็นไปไม่ได้สุดๆ เลยล่ะ

“หา... ว่าไงนะ! O..O

“พี่ชอบเขางั้นเหรอ”

“บ้า ไม่ใช่นะ”

“แล้วที่พี่บอกว่า... สนใจเขาล่ะคะ”

“พี่ก็แค่อยากรู้ ว่าหมอนั่นเป็นใคร กล้าดียังไงมาแตะต้องแฟนพี่ อีกอย่าง... ตัวก็ยิ้มเหมือนมีความสุขเวลาอยู่กับเขาซะด้วย”

“...”

“(-///-)” คราวนี้กลับกลายเป็นฉันเองที่ก้มหน้างุด “พี่... หึงนะ”

“พี่ไอด้า...”

“...”

“เขาเป็น”

“...”

“...”

“...” พูดมาเร็วๆ สิ ลุ้นจนตัวโก่งแล้วนะ ><

“...พี่ชายเค้าเองค่ะ”

“หา! O..O

เพล้งงงงงงงง!!!!!!!

รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอะไรมันแตกเลยนะว่ามั้ย...???

“ตัวว่าไงนะ”

“เขาคือพี่ชายเค้าเองค่ะ ^^” ใบหน้าที่สลดของดรีมเมื่อกี๊กลับกลายเป็นยิ้มร่าแทน

“...”

“ตกใจหมดเลยที่พี่บอกว่าสนใจเขา เค้าก็นึกว่าพี่ชอบพี่ชายเค้าซะอีก”

“...”

“แต่ที่แท้ พี่ก็หึงเค้าสินะคะ คิกๆ ดีจัง”

“...”

“แต่ความหึงของพี่เนี่ย ร้ายกาจจังเลยนะคะ >^<

“...”

“...พี่ไอด้าคะ?”

“...” ขณะนี้... ฉันกำลังช็อกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด บวกกับความงุนงงอีกเล็กน้อย คูณด้วยความหน้าแตกที่หมอไม่รับเย็บเมื่อกี๊อีกด้วย

“พี่หึงเค้ากับพี่ชายเหรอคะเนี่ย”

“ก็... ก็พี่” เครื่องรวนแล้วครับท่านผู้อ่าน ต้องรีบเช็กเครื่องด่วน

“พี่ไอด้านี่ล่ะก็”

“ก็พี่ไม่รู้จักพี่ชายตัวนี่นา อีกอย่างพี่ก็ใส่แว่นตาดำด้วยเห็นมั้ย...” ฉันชี้ไปที่แว่นตาที่วางอยู่ข้างๆ

“พี่ไปเอาแว่นตาเค้ามาจากไหนคะ”

!!!!!” เอาแล้วไง... ซวยแล้วไง จะแก้ตัวยังไงดีล่ะเนี่ย

“-+-”

“พะ... พอดีตอนพี่เดินเล่นในงานแล้วพี่ก็เห็นมันวางอยู่เลยหยิบมาใส่ ใช่ๆ แค่นี้แหละ”

“จริงเหรอคะ”

“จริงสิ...” แค่ส่วนหนึ่งนะ

“เฮ้อ!” ดรีมถอนหายใจเบาๆ “ค่ะๆ เชื่อก็ได้”

“อื้อ”

“แล้วพี่ล่ะคะ รู้ความจริงแล้วหายโกรธเค้าหรือยัง”

“...” พอพูดถึงเรื่องนี้หน้าฉันก็แดงแปร้ดอีกครั้ง... ให้ตายสิ ทำไมฉันถึงงี่เง่าแบบนี้เนี่ย ไม่รู้ความจริงแต่ดันไปใส่อารมณ์กับยัยเด็กบ้าซะได้ ผลที่ปรากฏออกมาก็คือ... อับอาย

“หือ... หายโกรธหรือยังคะ ^^

“หะ... หายแล้วล่ะน่า”

“คิกๆ ดีแล้วล่ะค่ะ พี่อย่าคิดมากนะคะ เค้าไม่สนใจผู้ชายคนอื่นหรอก”

“อะ... อื้อ ^^” ฉันยิ้มตอบ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมเธอไปมา “แล้วเด็กบ้าของพี่คนนี้... อธิษฐานว่าอะไรเหรอเมื่อกี๊”

“อะ... เอ๋?”

^^

“คือ... เค้า”

“ว่า?”

“อธิษฐานว่า...”

“ว่าอะไรล่ะ” ยึกยักจริงๆ เด็กบ้า พี่ลุ้นอยู่นะเนี่ย

“อธิษฐานขอให้คนที่เค้ารักสมหวังทุกประการ!

“เป็นคนดีจริงๆ เลยนะตัวเนี่ย”

“ไม่หรอกค่ะ”

“ทำไมไม่ขอให้ตัวเองล่ะ ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันเกิดตัวแท้ๆ”

“ก็นะ... เค้าอธิษฐานเพื่อตัวเองกับวันเกิดทุกๆ ปีอยู่แล้ว ปีนี้จะลองอธิษฐานเพื่อคนที่เค้ารักบ้างไม่ได้หรือไงคะ”

“...”

“ใช่มั้ยล่ะ ^^

“เนอะ!” ฉันยิ้มกว้างให้อีกฝ่าย “แล้วใครคือคนที่ตัวรักล่ะ”

“ก็... พี่ชายเค้าไงคะ”

“...” ชะงักเลยค่ะ เจอคำนี้แล้ว... ไปไม่ถูก

“แล้วก็... พี่ไอด้าสุดที่เลิฟด้วย!!!!!

“...!!!

หมับ!

ยัยเด็กบ้า อย่ากระโดดกอดกันแบบนี้สิ พี่หายใจไม่ออกนะ ><

“เค้ารักพี่ที่สุดในโลกเล้ยยยยยยย”

“พี่ก็รักตัวมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากกกกกกกกกกก”

“คิกๆ”

ฉันจุ๊บไปที่แก้มของดรีมหนึ่งที เล่นเอาคุณเธอหน้าแดงแปร้ดเป็นมะเขือเทศสุกไปเลย

“ของขวัญจากพี่นะ แฮปปี้เบิร์ดเดย์จ้ะ”

“ขอบคุณนะคะ นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับเค้าเลยล่ะค่ะ”

“เด็กบ้า...”

“พี่อะ ว่าเค้า”

“ฮ่าๆ” ฉันหัวเราะเสียงดังลั่นเมื่อดรีมแสดงสีหน้าว่างอนตุ๊บป่องเข้าให้แล้ว ได้แกล้งยัยนี่แล้วสนุกดีเหมือนกันนะ ^^

“ไม่ได้ว่าสักหน่อย”

“งืมๆ”

“ก็มันเป็นความจริงไม่ใช่หรือไงกัน ฮ่าๆ”

“เค้าไม่คุยกับพี่แล้ววววว เชอะ!

“อ้าว...” ฉันมองร่างเล็กที่ผละออกจากฉันก่อนจะยืนหันหลังกอดอกตัวเองแน่น

“ไม่งอนน้า...”

“ฮึ”

“นะๆๆๆๆ”

“เชอะ”

“นะคะ”

“...”

“นะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นะหายงอนนะ” ฉันเดินเอี้ยวมายืนต่อหน้าดรีมที่เจือสีแดงอ่อนๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะงอนอยู่หรือเพราะเขินกันแน่

“พี่มาง้อแล้วไงคนสวย”

“เค้าไม่ได้สวยสักหน่อย”

“สวยสิ... ทั้งสวย ทั้งน่ารัก”

“(/////////)”

“ไม่งั้นพี่จะรักได้ไงล่ะ จริงมั้ย?” พอเจอมุกนี้เข้าไป ยัยเด็กบ้าที่กำลังงอนอยู่ก็อ่อนระทวย เธอโผเข้ากอดฉันไว้แน่น

“อื้อ เค้าก็รักพี่นะคะ”

“ทีนี้หายงอนแล้วหรือยังล่ะ”

“หายแล้วล่ะค่ะ”

“ดีแล้วล่ะนะ” ฉันลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน เธอยิ้มรับสัมผัสจากฉัน “ดีจริงๆ เลยล่ะ”

“อื้อ”

“วันเกิดปีนี้ ขอให้มีความสุขมากๆ นะ”

“ค่ะ... มากๆ เลย พี่ไอด้าคะ”

“?”

“พี่รู้อะไรมั้ย??”

“รู้ว่า...” ฉันเอียงคอมองร่างเล็กอย่างสงสัย

“วันเกิดของเค้าปีนี้น่ะ เป็นวันเกิดที่ดีที่สุดของเค้าเลยล่ะ!

“แหมๆ เด็กบ้า...”

“เค้ามีความสุขจังเลยค่ะ พี่ไอด้า” ฉันรีบโอบกอดเธอเอาไว้หลวมๆ “ฮึก!

“อย่าร้องไห้สิ”

“ก็เค้า... ก็เค้าดีใจนี่คะ แงๆ”

“โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ” ฉันลูบหลังปลอบประโลมยัยเด็กบ้าที่ยืนร้องไห้เป็นเด็กๆ อยู่หน้างาน ถ้าเกิดมีใครเห็นล่ะก็งานเข้าแน่...

...แต่ว่าโชคดีที่ตอนนี้ยังไม่มีใครออกมา ฉันเลยเช็ดคราบน้ำตาให้ดรีมก่อนจะพยุงเธอให้ขึ้นไปนอนบนห้อง...

ยัยเด็กบ้า คงเพลียมากสินะ

“พี่ไอด้า...”

“หือ...”

“กลับบ้านดีๆ นะคะ เค้าเป็นห่วง พี่ไม่น่าต้องมาลำบากแบบนี้เลย”

“หึ ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา” ฉันยักไหล่ขึ้นอย่างไม่หยี่ระ ก่อนจะเลิกผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวของดรีมเอาไว้

“นอนซะนะ พรุ่งนี้ยังต้องไปโรงเรียนต่อ”

“อื้อ รับทราบค่ะ”

“ดีมาก...” ฉันกุมมือเธอเอาไว้หลวมๆ “งั้น... พี่กลับก่อนนะ”

“ฝันดีนะคะ พี่ไอด้า...”

“ฝันดีเช่นกันจ้ะ เด็กบ้า... รักนะ”

Chuu!!

“อื้ม...” ดรีมเบิกตากว้างมองฉันอย่างเขินอายเมื่อฉันก้มหน้าลงจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอ

“บายจ้ะ... ฝันดีนะเด็กดีของพี่”

“รักพี่นะคะ”

“รักตัวเช่นกันจ้ะ” ฉันส่งยิ้มให้ยัยเด็กดื้อที่กำลังพริ้มตาลงหลับก่อนจะเลื่อนมือไปล็อคประตูจากด้านในแล้วเลื่อนให้มันปิดตัวลง

ระหว่างทางเดินกลับบ้าน ฉันมัวแต่คิดเรื่อยเปื่อยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ทั้งเรื่องพี่ชายของดรีมที่เป็นคนจัดงานวันเกิดให้ ทั้งเรื่องที่ฉันหึงดรีมกับพี่ชายของตัวเอง จนกระทั่งถึงเรื่องที่ฉันแอบปลอมตัวเพื่อหลบอีตาบ้านั่น... แต่เดี๋ยวก่อนนะ!! เหมือนจะลืมอะไรไปบางอย่าง

“ใช่แล้ว!!!” ฉันตะโกนขึ้นอย่างนึกขึ้นได้ ใช่... อีตาบ้านั่นไปมุดหัวอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้... หลังจากตอนนนั้นฉันก็ไม่เห็นหน้าเขาอีกเลย

แล้ว... ความจริงอีตาบ้าดันเทลหายไปไหนซะล่ะเนี่ย... สงสัยคงกลับบ้านไปก่อนแล้วมั้ง แต่ช่างมันเถอะ!!

ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น