Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 13 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    12 พ.ค. 58

ติ๊ก ติ๊ก

ในยามค่ำคืนที่มืดมิด เงียบเหงา มีเพียงเสียงนาฬิกาบนฝาผนังเท่านั้นที่ส่งเสียงในค่ำคืนอันสงบเช่นนี้...

ใช่... สงบมาก เหมือนทุกวัน

นอนไม่หลับเอาซะเลย... ให้ตายสิ

สวบ...

ฉันตัดสินใจลุกขึ้นนั่งแล้วเกยคางบนขอบหน้าต่างมองไปยังกลุ่มดาวมากมายที่อยู่บนท้องฟ้า

คิดถึงพ่อกับแม่จังเลย ตอนนี้พวกท่านคงกำลังมองฉันอยู่สักแห่งบนผืนฟ้านี้สินะ...

“เฮ้อ...”

เหงา... จังเลยค่ะ ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนหรอก ก็เพราะว่าพอพวกเขารู้ความจริงว่าฉันเป็น... เลสเบี้ยน เพื่อนผู้หญิงมากมายที่เคยสนิทกันกลับเริ่มห่างเหินและตีตัวออกห่างฉัน

...มีแค่เพียงดรีมเท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้างฉันยามท้อ อยู่เคียงข้างฉันยามเศร้า ฉันรู้สึกดีเวลาได้อยู่กับเด็กคนนั้น...

แต่ยังไง... ความรักของเราก็ยังเป็นเรื่องผิดอยู่ดี... สินะ

ทางญาติของฉันก็คงจะยอมรับไม่ได้กับเรื่องนี้แล้วอีกอย่างทางครอบครัวของดรีม... ก็คงไม่ยอมเหมือนกัน

ฉันจะทำยังไงดีนะ...

ผมน่ะจริงใจกับเธอนะ ผมสัญญาว่าผมจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ ผมมั่นใจเต็มร้อยว่าผมจะดูแลเธอได้ ผมไม่ขออะไรจากเธอมาก ผมขอเพียงแค่อย่างเดียวแลกกับความจริงใจทั้งหมดของผม... เป็นเพื่อนกันนะ

จู่ๆ คำพูดของตาบ้านั่นดังก้องเข้ามาในหัว ฉันพยายามส่ายหน้าสลัดเสียงพวกนี้ออกไปแต่มันกลับดังขึ้นๆ เรื่อยๆ

แต่ผมอยากบอกให้เธอรู้ว่า ผู้ชายน่ะไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิดเสมอไปหรอกนะ คนดีๆ ก็มีอีกเยอะ

แม้ว่าฉันจะส่ายหน้าแรงๆ สักกี่ครั้งเสียงของหมอนั่นก็ยังไม่หายไป

ผู้ชายน่ะไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิดเสมอไป

“ไม่จริง!

ฉันเผลอตะโกนออกมาเสียงดัง... ฉันพยายามส่ายหน้าให้แรงขึ้นกว่าเดิม พลางสองมือก็ยกขึ้นมาปิดหู

ไม่เสมอไป...

“ไม่เชื่อ!

โอ้ยยยยยย!!! ตาบ้า ออกไปจากหัวฉันทีสิ ><

โป๊ก!!!

“โอ้ย...” ฉันลูบหัวตัวเองป้อยๆ เจ็บจังเผลอส่ายหน้าแรงไปหน่อยจนหน้าผากโขกกับขอบหน้าต่างจนได้ งือๆ

หัวโนเลยมั้งเนี่ย... ยาหม่องๆๆ ยาหม่องอยู่หนายยยยย

ฉันควานมือหายาหม่องไปรอบๆ เตียง “อ้ะ... เจอแล้ว” ฉันเปิดฝายาหม่องแล้วป้ายยาทาตรงบริเวณที่ปวดทันที

อ่า... ร้อนชะมัดเล้ยยยยยย!!!!!

สงสัยคืนนี้นอนไม่หลับทั้งคืนแน่เลยค่ะ T*T

...

งืมๆๆๆๆๆ เช้านี้เป็นเช้าที่ไม่ค่อยสดใสนิดหน่อย เพราะว่าวันนี้...

ดันมีส่วนเกินเพิ่มขึ้นที่หน้าผากด้วยยยยยยย!!!!! >*< ฉันก็เลยทำผมปิดหน้ามาโรงเรียนในวันนี้ยังไงล่ะ... งืออออ

“พี่ไอด้า...”

“ดรีม” ใช่... ยัยเด็กบ้า มาได้ไงกันน่ะ

“วันนี้ไปโรงเรียนด้วยกันนะคะ ^^

“เอ๋???”

“ทำไมต้องทำเสียงแบบนั่นด้วยล่ะ TT

“ขอโทษจ้ะ พอดีแปลกใจนิดหน่อยน่ะ ไปกันเถอะ” ฉันเดินไปจับมือเธอเอาไว้ก่อนจะจูงมือเธอเดินไปโรงเรียนพร้อมกัน

“พี่คะ...”

“หือ มีอะไรเหรอ?”

“วันนี้... พี่ทำผมแปลกๆ นะคะ”

=()=;” ง่ะ!!!!! รู้ด้วย...

“มะ... ไม่เห็นแปลกเลย ก็ปกติดีนี่นา ^^;

“เค้าว่าไม่นะคะ... ต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ เลย” เกลียดจริงวุ้ยไอ้นิสัยช่างสงสัยของเธอเนี่ยยัยบ้า ><

“ไม่มีอะไรจริงๆ น้า ><

“พี่ไอด้า...”

“จ๋า... ^^;

“บอกเค้ามา”

“คือ...”

“ไม่บอกใช่มั้ยคะ...” เธอลากเสียงยาว ก่อนจะโถมตัวเข้ามาหาฉันอย่างแรง

“เฮ้ย! จะทำอะไรน่ะเด็กบ้า!

“ก็ในเมื่อพี่ไม่ยอมบอกเค้าก็ต้องหาคำตอบด้วยตัวเองน่ะสิคะ” เธอจัดการกับเส้นผมที่ปิดหน้าผากฉันออกจนหมดพร้อมๆ กับทำตาโต

T*T

O..O พี่ไอด้า ไปโดนอะไรมาคะเนี่ย หัวโนเชียว...”

“อะ... โอ้ย!” อย่าซี้ซั้วจับสิเด็กบ้า พี่เจ็บนะ >*<

“ขะ... ขอโทษค่ะ เจ็บมากมั้ย”

“งึมๆ ไม่มากเท่าไหร่หรอก... ทายาแล้วเดี๋ยวก็หายน่า”

“พี่อะ ชอบปิดบังอยู่เรื่อย ทั้งๆ ที่ไม่ชอบคนมีความลับแท้ๆ พี่นี่ล่ะก็...”

“อืม... ทำไงได้ล่ะ พี่ไม่อยากให้ดรีมต้องเป็นห่วงนี่นา” ฉันทำหน้ามุ่ยแล้วลูบเส้นผมให้ปรกหน้าผากตามเดิม

“พี่ไอด้า...”

“อะไร?”

“อย่าเพิ่งปิดสิคะ”

“อายเขา...”

“เดี๋ยวเค้าจะเป่าให้”

“...”

“นะคะ...”

“เฮ้อ!” พอเจอลูกอ้อนของเธอเข้าไปหน่อย ฉันถึงกับต้องถอนหายใจออกมาเสียงดัง

“เด็กบ้า... ก็ได้”

ว่าแล้วก็ค่อยๆ เปิดหน้าผากให้ดรีมอีกครั้ง คราวนี้เธอเขย่งตัวขึ้นมานิดหน่อย “พี่ก้มหัวลงมาสิ เค้าเขย่งไม่ถึง...”

“จ้ะๆ”

“เพี้ยง! หายไวๆ นะคะ”

“อ้ะ -////- ”

“คิกๆ เรียบร้อยแล้วค่ะ”

“อืม... ขอบใจนะ -////- ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยืนยิ้มร่ามองฉันที่จัดการกับทรงผมของตัวเอง “ไปโรงเรียนกันนะคะ”

“อะ... อือ”

^^

“เอ่อนี่...”

“คะ?”

“ไม่เดินคล้องแขนพี่แล้วหรือไงกัน”

“อ้ะ! จริงด้วยสิคะ” เธอทำท่าเหมือนนึกขึ้นได้ ก่อนจะเดินมาคล้องแขนฉันหลวมๆ “ไปโรงเรียนกันนะคะ”

“อื้ม... เด็กบ้า” ฉันลูบหัวเธอแผ่วเบาเหมือนเด็กน้อย เราสองคนเดินไปโรงเรียนด้วยกันเหมือนทุกครั้ง...

แต่ว่า... ฉันกลับมีความรู้สึกแปลกๆ สงสัยเพราะนอนไม่หลับเมื่อคืนล่ะมั้ง... ช่างเถอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น