Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 11 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 92
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 พ.ค. 58

“พี่ชายจะออกไปไหนคะ”

“ออกไปข้างนอกเฉยๆ น่ะ เฝ้าบ้านทีนะ”

“อะ...อืม”

ผมเปิดประตูออกมานอกบ้าน ทั้งๆ ที่วันนี้ในเวลานี้ผมต้องนอนคลุมโปงอยู่ในห้องแท้ๆ แต่ว่าที่ผมต้องออกมานอกบ้านเป็นเพราะ...

ห่วง...

หลังจากที่เธอตกน้ำผมก็ไม่รู้จะทำยังไงดีนอกจากโยนกระเป๋าของเธอทิ้งแล้วโถมตัวกระโดดลงน้ำเพื่อช่วยเธอ

พระเจ้าเธอยังไม่ตาย... สินะ

หลังจากที่ผมช่วยประคองร่างของเธอให้ขึ้นฝั่ง... ผมช่วยเธอทุกวิถีทางจนกระทั่งมาจบด้วยการ... ผายปอด

เป็นเรื่องที่น่าอายมากสำหรับผม ผายปอดเหรอ...มันก็เหมือนจูบกันอยู่ดี ผมทำใจอยู่นานก่อนจะก้มหน้าประทับริมฝีปากของผมกับริมฝีปากของไอด้า

“แค้ก!!” ไชโย้ สำเร็จ!!! ผมรีบอุ้มเธอไปส่งโรงพยาบาลใกล้ๆ ให้ไวที่สุด

และเธอก็หมดสติไปหนึ่งวันเต็มๆ ผมรู้สึกผิด รู้สึกผิดมาก ที่เป็นต้นเหตุทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ ความจริงแล้วหมอบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแค่รอให้เธอฟื้นเท่านั้น...

แต่ว่าผมก็เป็นห่วงเธออยู่ดีนั่นแหละ

แอ้ด...

ผมเปิดประตูออกมาเบาๆ มองไอด้าที่กำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้... ใบหน้าขาวใสนั้นในตอนนี้กลับกลายเป็นซีดเซียว...

“...”

ผมเดินมานั่งข้างๆ เตียงของเธอ แล้วเลื่อนมือไปกุมมือเธอไว้แนบอก

“ไอด้า... ตื่นสักทีสิฮะ ตื่นมาด่าอะไรผมก็ได้”

“...”

“ผมขอโทษนะที่ทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้...”

“...”

“ผมเสียใจ เสียใจจริงๆ” ผมถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน ผม... เสียใจจริงๆ นะ

“ลืมตาขึ้นทีสิ ผมอยากได้ยินเสียงของเธอนะฮะ จะด่าจะว่าอะไรผมก็ได้... ผมจะไม่เอาแต่ใจกับเธออีกแล้ว”

“...”

“...”

ก๊อกๆ

ผมหันไปมองบานประตูที่ถูกทำให้เปิดออกช้าๆ ร่างของพยาบาลสาวเดินถือถุงกระดาษอะไรก็ไม่รู้มาทางผม

“คุณเป็นเพื่อนของคนไข้ใช่มั้ยคะ”

“ใช่ฮะ”

“ดีเลยค่ะ... ถ้าคนไข้ฟื้นแล้วอย่าลืมให้เธอทานยาพวกนี้และก็ทานยาให้ครบตามหมอสั่งนะคะ เพราะว่าถ้าเธอฟื้นเมื่อไหร่นั่นก็หมายความว่าเธอมีสิทธิ์กลับบ้านได้ค่ะ”

“จริงเหรอฮะ...” ผมยื่นมือไปรับถุงใส่ยาดังกล่าว “ขอบคุณมากๆ นะฮะ”

“ค่ะ อ้อ!” เธออุทานเบาๆ อย่างนึกขึ้นได้ “ถ้าคนไข้ฟื้นแล้วอย่าลืมเรียกหมอนะคะ”

“ได้ฮะ”

“ค่ะ งั้นดิฉันขอตัวนะคะ” พยาบาลสาวคนนั้นเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมนั่งอยู่กับไอด้าตามลำพัง

“เฮ้อ...” ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วกุมมือเธอเข้ามาแนบอกอีกครั้ง

“เมื่อไหร่เธอจะฟื้นล่ะเนี่ยยัยบ้า... ฟื้นขึ้นมาตะโกนใส่หน้าผมสิ...”

“...”

“ยัยบ้า...” ผมยกมือขึ้นลูบผมเธออย่างอ่อนโยน “บ้าจริงๆ เลย”

“...”

“ยัยบ้า...”

“ฮืม...” เสียงครางเบาๆ ในลำคอของไอด้าทำให้ผมตกใจตาโต และพยายามเงี่ยหูฟังอีกทีว่าผมหูแว่วไปเองหรือเปล่า

“นะ... น้ำ” คราวนี้เธอเผยอริมฝีปากขึ้นพูดคำว่าน้ำ พลางเปลือกตาก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนแสนสวยนั้น...

“...”

“...”

“...” ผมนั่งนิ่งอึ้งจ้องดวงตาของเธอคู่นั้นอยู่นาน จนเจ้าตัวที่กำลังมีใบหน้าที่อิดโรยแปรเปลี่ยนบึ้งตึง

“หิว... น้ำ”

“อ้ะ! ขอโทษฮะ เดี๋ยวผมรินให้” เมื่อได้สติผมก็รีบรินน้ำใส่แก้วให้เธออย่างชำนาญ “นี่ฮะน้ำ”

“อืม...”

ผมถือแก้วน้ำไว้แน่น “เดี๋ยวผมถือให้ นี่ฮะหลอด”

“...” เธอจ้องหน้าผมเขม็ง “ขอบใจ...” ก่อนจะค่อยๆ อ้าปากดูดน้ำในแก้วจนเหลืออยู่เพียงครึ่งแก้วเท่านั้น...

สงสัยจะหิวน้ำของจริง

เมื่อเธอดื่มน้ำอิ่มแล้ว ผมก็เลื่อนมือไปกดปุ่มเรียกหมอกับพยาบาลทันที

...........

สิบห้านาทีต่อมาที่หมอกับพยาบาลเข้ามาตรวจดูอาการของไอด้า และผมก็ออกมารอข้างนอกอย่างตื่นเต้น

แกร้ก!

“คุณคะ” พยาบาลสาวเรียกผม “เดี๋ยวถ้าคนไข้รู้สึกดีขึ้นแล้วก็พากลับได้เลยนะคะ”

“จริงเหรอฮะ ขอบคุณมากๆ นะฮะ”

“แล้วอย่าลืมทานยาตามที่หมอสั่งนะครับ”

“ครับคุณหมอ” ผมยกมือไหว้ทั้งคู่ก่อนจะเปิดประตูเข้ามาในห้อง

“จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วนะฮะ”

“อื้อ!” เธอพยักหน้าเล็กน้อย “ดีจัง”

“ไอด้า...” เมื่อทุกอย่างเริ่มโอเคแล้วผมเลยถือโอกาสที่จะพูดกับเธอในเรื่องที่ค้างคาใจ

“...”

“เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดน่ะ...”

!!!!!” พอผมพูดแบบนั้นเธอก็เริ่มนิ่วหน้าลงอีกครั้ง

“อึก!” ผมกลืนน้ำลายลงคอ “ผมขอโทษนะ”

“...”

“ผมเสียใจจริงๆ ผมไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันเป็นแบบนี้”

“...”

“ผมขอโทษนะ...”

“...”

“...เธอไม่คิดจะพูดอะไรบ้างเหรอฮะ”

“นายพูดจบหรือยัง”

“อะ...อือ ฮะ” ผมพยักหน้าสำนึกผิด พร้อมๆ กับก้มหน้าเตรียมรับบทลงโทษที่แสนสาหัสจากผู้หญิงตรงหน้า

“...นายน่ะ”

“...”

“ไม่ได้ผิดสักหน่อย”

“...”

“ไม่ต้องสำนึกผิดขนาดนี้ก็ได้ เพราะถึงฉันจะโกรธที่นายพยายามเข้าใกล้ฉันในตอนนั้นแต่ก็...”

“...!!

“ฉันก็ขอบใจมากนะที่นายช่วยฉันไว้”

“ไอด้า...”

“แต่อย่าหวังว่าฉันจะเปิดใจยอมรับนายง่ายๆ นะ”

“อือ ผมเข้าใจฮะ”

“...”

^^

“ก็ดี...” เธอเอนตัวล้มลงนอนอีกครั้ง “เดี๋ยวฉันของีบอีกสักพักละกันนะ... ตอนเย็นๆ ค่อยกลับ”

“ฮะ”

...

ในช่วงเย็นของวันนี้ หลังจากที่ไอด้าตื่นจากการงีบแล้วเธอก็ตรงไปเปลี่ยนชุดที่ห้องน้ำโรงพยาบาลทันที

“กลับกันเลยดีมั้ย”

“ตามใจเธอเลยฮะ”

“อือ” เธอเดินนำผมออกไปข้างนอกห้อง “อะ...”

“ระวังหน่อยสิฮะ!” ผมสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นเธอเดินเซรีบเข้าไปประคองร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้ร่วงลงกับพื้น

“ไม่ต้องเข้าใกล้ฉันเลย”

“ก็เธอจะล้มนี่ฮะ”

“ฉันเดินเองไหวน่า...”

“อย่าดื้อสิฮะ”

“...” เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ก็ได้” ก่อนจะพยักหน้ายินยอม ผมเลยขยับร่างกายเข้าประชิดเธออีกนิดแล้วเลื่อนมือไปโอบเอวเธอเอาไว้หลวมๆ จนเธอสะดุ้ง

“อ้ะ! ทำไมต้องโอบเอวฉันด้วย”

“อ้าว...”

“...”

“ก็...”

“ฮึ่ย... ช่างเถอะ” เธอพ่นลมหายใจออกมาเสียงดังเหมือนจะไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่ ผมก็พยายามที่จะไม่ทำให้เธอโกรธหากแต่เมื่อเห็นแก้มที่ขาวใสของเธอเริ่มเจือสีแดงอ่อนๆ ใจของผมก็เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

“คะ...ครับ”

ตึกตัก ตึกตัก

ระหว่างทางที่ผมเดินไปส่งเธอกลับบ้านนั้นหัวใจผมก็เต้นรัวอยู่ตลอดเวลา แทบกระเด็นออกมานอกอก

อา... ผมอยากให้มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีกบ่อยๆ จังเลย

วันนี้ผม... รู้สึกดีมากๆ เลยล่ะครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น