Change!! วุ่นนัก ดันตกหลุมรักยัยเลสเบี้ยน!

ตอนที่ 10 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 พ.ค. 58

บุคคลที่ยืนอยู่ข้างหลังฉันในตอนนี้... พอฉันเหลียวไปมองปุ๊บฉันก็แทบอยากจะเอาหน้ามุดดิน...

ไอ้บ้าจอมเอาแต่ใจเอ้ยยยยย

จะจองเวรฉันไปถึงไหนกันเนี่ยยยย!!!!!

“ดีฮะ”

“...”

“เอ่อ... ดีฮะ ไอด้า”

“อือ” ฉันทำเป็นไม่สนใจแล้วอ่านหนังสือต่อ “มาหาใคร?”

“มาหาเธอไง ก็ที่ตรงนี้มีเธอคนเดียวนี่ฮะ”

“ทำไมไม่กลับบ้าน...” ฉันปิดหนังสือลงแล้วเก็บใส่กระเป๋า “...”

“ก็ ผมอยากทำความรู้จักกับเธอไง...”

“เหรอ”

“ฮะ”

“...ไม่จำเป็น” สะบัดบ๊อบแล้วเชิดใส่มันซะเลย!

“อ้าว... ก็ผมรู้จักแต่ชื่อเธอนี่นา... เธอยังไม่รู้จักชื่อผมเลย”

“ต้องรู้ด้วยเหรอ...”

“เอ่อ...” พอฉันทำเย็นชาใส่ เขาก็มีท่าทีตะกุกตะกัก “ก็ผม...”

“...”

“อยากเป็นเพื่อนกับเธอนี่ฮะ”

“แต่ฉันไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับนายสักหน่อย...” ฉันเดินหนีไปทางสวนหย่อมหลังโรงเรียนแต่หมอนี่ก็ยังตามตื้อไม่เลิกอยู่ดี

“ตามมาทำไมเนี่ย!

“ก็ผมอยากตามนี่นา อิอิ”

“หยุดตามซะทีสิ!!!

“ไม่หยุด...”

“ไม่หยุดใช่มั้ย...” ฉันยิ้มเจ้าเล่ห์ “ได้!!!!!!” ก่อนจะกระแทกเสียงใส่แล้ววิ่งจู๊ดดดดดดด! สี่คูณร้อยไปรอบโรงเรียน

“เฮ้ย!!! เล่นงี้เลยเหรอฮะ”

“แบร่!” คิกๆ ฉันแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขา ตื๊อดีนักต้องเจอแบบนี้ ใครจะรู้ว่าฉันน่ะเป็นตัวแทนนักวิ่งของโรงเรียนเชียวนะขอบอก

ตึกตึกตึกตึก

“ได้ฮะ”

“หือ...” พอเหลียวหลังไปมองปุ๊บ... พระเจ้า!!! ปีศาจที่บ้าคลั่งกำลังวิ่งตามหลังฉันมาด้วยความเร็วสูง ไม่น้า!!!!!!!!!

“ผมตามทันนะฮะ จะบอกให้”

“ไม่.... ไม่ๆๆๆๆๆ”

วิ่งสิคะ วิ่งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ใส่เกียร์ (?) เต็มกำลัง “อย่าตามมานะ!

“ก็ผมอยากคุยกับเธอนี่นา”

“โอ้ยยยยยยย!!!! เหนื่อยแล้วนะรู้มั้ย????” พวกเราสองคนวิ่งวนรอบโรงเรียนไปสองรอบติดๆ เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน แถมยังต้องมาอับอายขายหน้าเด็กนักเรียนที่ยังอยู่ในโรงเรียนนี้อีก!!!

“แล้วจะวิ่งทำไมล่ะนั่น”

“ก็นายจะตามฉันมาทำไมกันล่ะ”

“เอิ่ม...” เขาเริ่มชะลอความเร็วในการวิ่งลง “ก็ผมอยากเป็นเพื่อนกับเธอนี่นา”

“...” ฉันหยุดวิ่ง “งั้นเหรอ”

“แฮ่กๆ เหนื่อย นึกว่าเธอจะไม่หยุดซะแล้ว”

“ไหนนายลองบอกคุณสมบัติที่คิดว่าจะเป็นเพื่อนกับฉันได้มาซิ!!” ฉันหอบหายใจเสียงดังแต่ก็ไม่ดังเท่ากับอีกฝ่าย... เหนื่อยขนาดนั้นเลยหรือไงนะ ตลกจัง

“ผมน่ะจริงใจกับเธอนะ ผมสัญญาว่าผมจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจ ผมมั่นใจเต็มร้อยว่าผมจะดูแลเธอได้ ผมไม่ขออะไรจากเธอมาก ผมขอเพียงแค่อย่างเดียวแลกกับความจริงใจทั้งหมดของผม...”

“...”

“...”

“อะไรล่ะ...” ฉันจ้องหน้าเขานิ่ง ความเหนื่อยเริ่มน้อยลงแล้ว

“เป็นเพื่อนกันนะ”

“ยังไงก็เถอะ... ฉันไม่ยอมเป็นเพื่อนกับผู้ชายง่ายๆ หรอกนะ”

“ผมรู้ เธอเกลียดผู้ชายใช่มั้ยล่ะ?”

!!!

“แต่ผมอยากบอกให้เธอรู้ว่า ผู้ชายน่ะไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิดเสมอไปหรอกนะ คนดีๆ ก็มีอีกเยอะ”

“...” ฉันจ้องหน้าเขาอีกครั้ง แววตาฉายความจริงใจออกมาออกให้ฉันได้เห็น...

“เฮ้อออออ”

“ถอนหายใจทำไมล่ะ T^T สรุปว่าเธอจะไม่รับผมเป็นเพื่อนสินะ ผมเข้าใจดี ขอโทษนะฮะ”

ฉันมองเขาที่เดินคอตกกลับไปอย่างสงสาร “ก็ได้... นายชื่ออะไร”

!!!!

“ฉันจะถามแค่รอบเดียวนะ...”

“อะ... เอ่อ”

“ฮึ... จะไม่ตอบก็ได้นะ”

“ผมชื่อดันเทลฮะ!!!! หรือจะเรียกผมว่าดันท์ก็ได้ฮะ” ท่าทางดูตื่นเต้นจนออกนอกหน้าไปหน่อยนะ นายน่ะ

“อือ... ยินดีที่ได้รู้จักนะ ดันเทล...” ฉันเดินหันหลังให้เขา “เรายังไม่ได้เป็นเพื่อนกันนะ... แค่คนรู้จักเฉยๆ”

“แค่นี้ผมก็พอใจแล้วฮะ”

“งั้นเหรอ ก็ดี...”

“ฮะ ^^

“ยิ้มอะไร?”

“เปล่าฮะ”

-*-” เริ่มหงุดหงิดกับหมอนี่ซะแล้วสิ “งั้นฉันกลับล่ะ เย็นมากแล้ว”

“ให้ผมไปส่งมั้ยฮะ”

“ไม่ต้อง ฉันเดินกลับเองได้”

“ให้ผมไปส่งนะฮะ”

“ห่ายยยย!!! ตามใจแต่นายต้องเดินตามหลังฉันเท่านั้นนะ ห้ามเดินข้างฉันเด็ดขาด”

“ได้ฮะ”

“...ห่างๆ ด้วยนะ” ฉันเดินนำเขาออกจากโรงเรียน “ฉันยังไม่ไว้ใจนาย”

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ ผมไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า แค่โดนไปในวันนั้นผมก็เข็ดแล้วฮะ”

“หึๆ งั้นเหรอ”

“ใช่...”

“โทษทีนะ ถือกระเป๋าให้ที” ฉันยื่นกระเป๋าเป้ขอตัวเองไปให้เขา “ขอไปทำธุระเดี๋ยวหนึ่ง กระเป๋าหนักเกะกะ”

“อื้ม” เขารับกระเป๋ามาถืออย่างว่าง่าย ฉันจึงเดินไปที่ริมแม่น้ำแถวสวนสาธารณะที่ฉันชอบมานั่งเล่นหลังเลิกเรียนทุกวัน

“เฮ้อ...” ฉันทรุดตัวลงนั่งที่ริมแม่น้ำที่เดิม ก่อนจะค่อยเอนตัวล้มลงนอน...

...กลิ่นหอมอ่อนๆ ของหญ้าลอยเข้ามาเตะจมูก ทำให้รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย... ดีนะที่หมอนั่นยอมรออยู่ตรงนั้นไม่เดินมากับฉัน...

“...”

ลมเย็นดีจัง ช่างเหมาะแก่การนอน นอน นอนและก็นอน

“จะนอนตรงนั้นเลยเหรอฮะ”

“อือ”

“เดี๋ยวก็กลับบ้านไม่ทันซะหรอก”

“...” จริงด้วย พอฉุกคิดขึ้นได้ฉันก็รีบลืมตาลุกขึ้นยืนทันที “อือ”

“ลมแรงจังนะฮะ”

“งั้นมั้ง...” มากจนถึงขั้นเกือบหอบฉันปลิวตกน้ำแน่ะ

“มาสิฮะ จับมือผมไว้”

“บ้าเหรอ ฉันไม่จับมือนายหรอกย่ะ ฝันไปเถอะ”

“อ้าว... เดี๋ยวเธอจะตกน้ำนะฮะ”

“ช่างฉันสิ”

พอเขาทำท่าว่าจะเขยิบเข้ามาใกล้ ฉันก็รีบก้าวท้าวไปข้างหลัง... แต่ว่า

มันเป็นแม่น้ำ!!!!!!!!!

ตูมมมมมมมม!!!!

“เฮ้ย!!!” เสียงอุทานของเขาดังเข้ามาในหู แต่ตอนนี้ฉันไม่เห็น ไม่ได้ยิน ไม่ได้รับรู้อะไรทั้งนั้น ออกซิเจนในปอดค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ ตามเวลา นี่ฉัน... จะตายแล้วจริงๆ งั้นเหรอ

ตูมมมมมมมม!!!

เสียงกระโดดน้ำตามลงมาอีกตูมใหญ่ ฉันไม่รู้ว่าอีตาบ้านั่นกำลังทำอะไร รู้แต่ว่าร่างกายของฉันก็ค่อยๆ ดิ่งลงสู่ใต้แม่น้ำเรื่อยๆ...

สักพักมืออุ่นๆ ของใครสักคนจับมือฉันเบาๆ ก่อนจะกลายเป็นกุมแน่น ราวกับว่าถ้าเขาปล่อยมือฉันจะหายไปอย่างนั้นแหละ พลัน! ร่างของฉันก็ถูกลากขึ้นบนผิวน้ำ เสียงตะโกนเรียกชื่อฉันดังก้องไปทั่ว...

ฉันไม่เชื่อหรอก... ว่าเขาจะช่วยชีวิตฉัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น