รอยตรา...สามีคืนเดียว ตีพิมพ์สำนักพิมพ์ดาวิกา ในเครือสนุกอ่านจ้า

ตอนที่ 22 : บทที่6.ปะทะ ปะฉะดะ ปะป๊า หม่าม๊า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,401
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 418 ครั้ง
    11 มี.ค. 61



ภายในรถยนต์ที่เงียบกริบ อันนานอนหลับคอพับกับอกของมารดา หลังรถยนต์เคลื่อนที่ออกจากแหล่งได้ไม่นาน อากาศเย็นๆ บวกกับความเหนื่อยล้าที่สะสมไว้ เด็กชายจึงหลับสนิท...

                “หยาง ปิดกระจกหลังด้วย”

                อีธานสั่ง เขาต้องการความเป็นส่วนตัว จึงสั่งให้สารถีคนขับปิดกั้นในส่วนของตนเอง

                เมรีขยับตัวช้าๆ เธอคอยชำเรืองมองชายหนุ่มบ่อยๆ หลังกระจกกั้นถูกเคลื่อนจนปิดสนิท กั้นส่วนที่เธอนั่งกับส่วนคนขับรถยนต์ แยกออกจากกัน

                “ทำไมเธอถึง...พยายามให้ไอ้หนูนี่อยู่ห่างฉัน?” อีธานถาม เมรีสะดุ้ง เธอหลุบเปลือกตาลงปิดบังแววตาตื่นตระหนก

                “ปะ เปล่า” หญิงสาวกลั้นใจตอบ

                “ปีนี้ฉันปาเข้าไป35 มีหรือจะดูไม่ออกหะ!!” ชายหนุ่มตะคอก เรียวคิ้วขมวดเป็นปม เขาคิดจนหัวจะแตกยังคิดไม่ออก ทำไมเมรีถึงไม่อยากให้ลูกชายของหล่อนเข้าใกล้เขา ดูเหมือนหล่อนจะเป็นจะตายทุกครั้งหากอันนามาอยู่กับเขา

                “ดิฉันเป็นแม่ของอันอัน ทำไมจะไม่ดีใจคะถ้ามีคนรักแกเพิ่ม แต่...” เมรีเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม แววตาเธอเด็ดเดี่ยวและพร้อมกางปีกปกป้องบุตรชาย “ระหว่างคุณกับอันอัน มันห่างชั้นกันมาก... วันไหนที่คุณหมดสนุก ความรู้สึกนั่นมันจะทำให้แกเสียใจ ดิฉันในฐานะแม่... ก็เลยต้องพยายามกันแกออกไปก่อนที่จะสายจนแก้ไม่ทัน” หลังใคร่ครวญในใจ เหตุผลของเธอคงพอฟังขึ้นโดยที่อีธานไม่ระแคะระคาย เมื่อเขามันก็แค่ผู้ชายขี้เบื่อ วันไหนที่เขาหมดสนุก ในการ แกล้ง เธอ เขาก็คงหายหน้าหายตาไปเอง แต่อันนาไม่เกี่ยว ความผูกพันนั่นจะทำให้บุตรชายของเธอเสียใจ แววตาที่เขามองอีธานนั้น แตกต่างจากคนอื่นๆ อันนามองชายหนุ่มแบบเทิดทูน จนเธอเองยังใจหาย!!

          “แปลก...” อีธานยกมือเกาคาง ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่วงหน้าของหญิงสาวข้างตัว

                  เมรีกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ เธอกระชับกอดอันนาแน่นขึ้น

           “มีอะไรแปลกคะ...คุณเป็นเจ้าชายยืนอยู่บนหอคอยนู๊น!!” เมรีลากเสียงยานคาง มุมปากเธอเบ้ลงนิดๆ “แต่อันอันของดิฉันเหมือนเด็กขายพวงมาลัยบนท้องถนน มีโอกาสได้รู้จักกับคุณก็เพราะพระพรหมเล่นตลก อันอันจะจำคุณไว้ในใจ ในขณะที่อีกไม่กี่วันคุณก็จะลืมแก...” ความเป็นจริงที่อีธานเถียงไม่ออก มันเป็นเรื่องบังเอิญที่ไม่ควรเกิดขึ้น เขากับอันนาไม่ควรได้เจอกัน เมื่อความห่างชั้นเป็นตัวขัดขวางอย่างดี พรหมลิขิตชักพาให้มาเจอกัน และพรหมลิขิตอีกเช่นกัน ที่ทำให้ต้องห่างไกล ก่อนที่อีธานจะสะกิดใจ เธอควรโน้มน้าวให้เขา...ยอมรามือจากอันนา...

                “ฉันไม่มีวันลืมเจ้าหนูนี่หรอก” อีธานหลบตา เขาผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ เปรยลอยๆ เหมือนบอกกล่าวให้เมรีรับรู้

                แม่ลูกหนึ่งยังสวยพริ้งเม้มปากแน่น เธอไม่ได้ตอบโต้ แม้จะรู้สึกดีใจกับคำตอบนั่น สายใยระหว่างพ่อ-ลูกคงเหนียวแน่นพอดู ความรู้สึกนั่นจึงทำให้อีธานรู้สึกเช่นนั้น

                “ฉันขอแล้วกัน...ช่วงที่ฉันอยู่ ฉันขอเจอกับไอ้หนูนี่อีก”

                ชายที่ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใครเอ่ยเสียงล้าๆ เพียงแค่คิดว่า เขากับเด็กชายจะไม่ได้เจอกันอีก

                เมรีสะอึกอึ้ง เธอชั่งใจก่อนตอบ “ค่ะ แต่คงบ่อยไม่ได้ คุณคงรู้นะคะว่าดิฉันหมายถึงอะไร?”

                “อืม...” ชายหนุ่มครางรับ หนักอึ้งไปทั้งหัวใจ เมื่อชำเรืองมองเด็กชายบนตักของหญิงสาวข้างตัว

                ไม่มีใครเอ่ยปากหลังจากนั้น ภายในตอนหลัง เงียบเหมือนนั่งอยู่กลางป่าช้าในคืนเดือนมืด จวบจน...รถยนต์ที่วิ่งมาด้วยความเร็วคงที่ จอดสนิทเทียบฟุตบาท ประตูด้านข้างฝั่งของหญิงสาวถูกเปิดออกด้วยฝีมือของการ์ดคนหนึ่งของอีธาน เขาค้อมตัวลง เอ่ยเสียงแผ่ว

                “ถึงบ้านคุณผู้หญิงแล้วครับ”

                เมรีขมวดคิ้วนิดๆ เธอเอียงคอมองด้านนอก รู้สึกตระหนกเล็กๆ เพราะทิวทัศน์คุ้นตา แค่แปลกใจเธอไม่ได้บอกเขาสักคำ ทำไมคนของอีธานถึงรู้

                “ส่งไอ้หนูนั่นมาเถอะ เธออุ้มไว้นานแขนคงชา ไม่ต้องปลุกหรอก ฉันอุ้มไปส่งเอง”

                มือแข็งแรงสอดเข้ามาใต้ตัวอันนา มันฉียดเนินอกของเธอจนเมรีผงะ เธอถลึงตาใส่เขา แต่ก็ยอมปล่อยบุตรชายให้เขาอุ้มโดยดี

                “นำสิ เธอคงไม่อยากให้คนข้างในนั่นตกใจใช่มั้ย?”

                ชายหนุ่มพยักเพยิดใส่ เมรีก้มหน้าลง เขารู้ไปหมด แต่ก็ยังอวดเบ่งเหมือนเคย

                “ความจริงปลุกอันอันให้ตื่น คุณก็ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้นะคะ”

          เมรีเปรยลอยๆ เธอรู้ดี หากอีธานต้องการจะทำ ก็ไม่มีใครขัดเขาได้...

                “อันอันเป็นอะไรไปลูก เกิดอะไรขึ้น!!” เก่งกาจผุดลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว เมื่อเมรีเดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกับอาคันตุกะคุ้นหน้า ในอ้อมแขนของเขามีหลานชายสุดรัก

                “เปล่าคะพ่อ อันอันแค่นอนหลับ” เมรีรีบปฏิเสธ เธอชี้มือให้อีธานวางบุตรชายของเธอบนโซฟาตัวใหญ่ “นี่มิสเตอร์อีธาน จาง เจ้านายหนูเองค่ะ ท่านว่างงานเลยกรุณามาส่ง” หญิงสาวเอ่ยแนะนำ เธอจัดท่านอนให้อันนา จึงไม่เห็นว่าระหว่างสองหนุ่มต่างวัย จ้องมองกันแบบคนคุ้นเคย

                ชายวัยกลางคนที่ผ่านร้อน ผ่านหนาวมานานหรี่เปลือกตาลง เขากราดตามองชายร่างใหญ่ที่หนุ่มกว่าแบบประเมิน เขาเริ่มรู้สึกแหม่งๆ กับความใส่ใจที่อีธานมีให้กับเมรีและอันนา

                “ไม่คิดว่าประธานบริษัทใหญ่ๆ จะมีเวลาใส่ใจลูกน้องขนาดนี้นะครับ” เก่งกาจเปรย

                “ก็ไม่ได้ว่างนักหรอก แต่อยากมาส่งน่ะ” อีธานตอบกวนๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับการต้อนรับแบบไม่ใคร่เต็มใจ จากบ้านผู้หญิง ธรรมดา บรรดาพ่อ-แม่ฝ่ายหญิง หากเขาเผลอตัวเหยียบย่างเข้ามาในบ้าน อีธานแถบจะถูกอุ้ม แต่นี่เป็นการต่อต้านแบบไม่ไว้หน้า ไม่เกรงสักนิดว่าเขาจะไม่พอใจ

         “ทานน้ำให้ชื่นใจก่อนคะ ไปไงมาไงกันคะนี่” เสียงอ่อนนุ่มของคุณไพลินดังขัดจังหวะ ก่อนที่คุณพ่อหวงลูกสาวจะแขวะอาคันตุกะเพศชายให้เกิดเรื่องเสียก่อน

                “คุณน้ารู้จักเขาเหรอคะ?” เมรีเอ่ยถาม เมื่อคนในบ้านของเธอ มีทีท่าเหมือนรู้จักชายหนุ่มเป็นอย่างดี

                “เอ่อ...ก็นิดหน่อยจ้ะ” ไพลินตอบ เธอยิ้มกร่อยๆ ให้ลูกเลี้ยง

                “พ่อคะ?” บิดาของเธอปิดบังอะไรไว้ ทำไมเธอจึงไม่รู้เรื่องนี้ มันน่าแปลกใจตั้งแต่ครูที่โรงเรียนอนุญาตให้อีธานพาอันนาออกไปพ้นบริเวณโรงเรียนแล้ว มันหมายความว่า...นี่ไม่ใช่ครั้งแรก “มีอะไรที่หนูยังไม่รู้อีกมั้ยคะ?” เมรีเอ่ยคาดคั้น มีอะไรอีกที่เธอยังไม่รู้ หญิงสาวแทบจะร้องกรี๊ดๆ เมื่อบิดามีสีหน้าลำบากใจ

                “ฉันมาที่นี่เกือบเดือนแล้ว...แค่ไม่เคยเจอเธอ” อีธานเป็นคนเฉลย เขาเข้านอก ออกในบ้านเมฆาไกรเป็นประจำ มาหาอันนา โดยไม่เคยเจอเมรี

                “คะ” หญิงสาวคราง เธอถอยหลัง รีบหาที่นั่ง เมื่อเรียวเย็นเฉียบ ขาอ่อนแรงลงดื้อๆ

                “วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน...เธอคงเหนื่อย ฉันกลับก่อนนะ ไอ้หนูวันพรุ่งนี้อยากกินอะไรมั้ย จะได้ให้หยางหามาให้” ชายหนุ่มกล่าวกับเมรี เขาตะโกนถามอันนา โดยที่เมรีได้แต่นั่งเบิกตาโตๆ

                “ไม่ค่ะ ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ ไม่ว่าวันนี้ หรือพรุ่งนี้” เมรีทะลึ่งพรวด เธอลุกขึ้นยืน ตะโกนเสียงดังแม้แต่เก่งกาจยังตกใจ

                “หืม” ชายหนุ่มหยุดยืน เขายกมือกอดอก หรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้า อะไรทำให้หล่อนรังเกียจเขา? นั่นคือคำถามที่เขาต้องรู้คำตอบ “เธอห้ามฉันไม่ได้หรอก ฉันจะมา” หากอยากเอาชนะ เขาจะทำให้หล่อนรู้จักคำว่าแพ้ เมื่อเขาไม่เคยรู้จักคำว่า...แพ้

                “ใจเย็นๆ ลูก” เก่งกาจปรามเมรี ด้วยคำพูดและสายตา

                ชายสูงวัยเริ่มสงสัย ระหว่างเมรีกับชายหนุ่ม มีอะไรมากกว่าที่เห็นหรือไม่?

                หญิงสาวกัดริมฝีปากล่าง มือกำแน่น รู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก กลัวว่าคนรอบตัวจะรู้ กลัวว่าอีธานจะสงสัย

                เธอตัดสินใจเดินหนี มีสายตาคู่คมของอีธานมองตาม...




ต่อมสงสัยของอีธาน....ทำงานช้าว่ามั้ย?....

เริ่มสงสัยแล้วซิ....ฮี่ๆ

นิยายใสใสค่ะ คริๆ


เชลยพรหมจรรย์
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
จุดพลิกผันในชีวิตที่ทำเอาผู้หญิงคนหนึ่งแทบกระอักเลือด!! บิดาป่วย...ความเป็นความตายมากวักมือเรียก... พี่ชายทำเรื่องร้ายแรง...มีใครบางคนตามคร่าชีวิต... พะแพงยอมแลก...ยอมเป็นเชลย เพื่อต่อลมหายให้พี่ชาย แม้จะเป็นหนทางที่ดูไร้ศักดิ์ศรี!! หนึ่งชีวิตที่ดูเหมือนจะไร้ค่าในสายตาฝั่งตรงข้าม...เขาเหยียบย่ำหล่อนโดยไม่ยั้งคิด!! ฉีก!! กระชากสิ่งหวงแหนของเพศหญิง...และเหยียบหล่อนซ้ำด้วยถ้วยคำดูแคลน ‘ถ้าเธอท้อง...อย่าคิดว่าฉันจะรับผิดชอบ’ ไงล่ะ...ถ้อยคำที่เป็นเหมือนดั่งน้ำกรดรินรดหัวใจ แต่เธอก็ท้องจริงๆ ท้องเหมือนที่เขาค่อนว่า... แต่...จะให้ก้มหัวยอมศิโรราบ...ไม่ใช่พะแพง เมื่อเธอเองก็มีศักดิ์ศรีเช่นกัน!!
เมียใบสั่ง
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
เพราะบุตรชาย...ทำตัวเป็นหนุ่มเพลย์บอย แม่ที่รักลูกยิ่งชีพจึงรู้สึกเป็นกังวล นางเล็งสาวสวย เพียบพร้อมคนหนึ่งไว้ให้และข้อเสนอที่ โลแกนปฏิเสธไม่ได้ด้วยซิ!!ข้อแลกเปลี่ยนเชิงธุรกิจ โดยมีคู่ปรับนั่งจ้องรอเขมือบ...จึงเป็นตัวบีบบังคับชั้นดีให้ โลแกน...จำยอมแต่...เพราะความกลัว...มรินญาจึงเลือกที่จะหนี...ในนาทีสุดท้ายงานวิวาห์ล่ม...แต่สถานะภาพทางสังคม โลแกนคือผู้ชายที่ภรรยาแล้ว เพื่อให้ข้อแลกเปลี่ยนดำเนินต่อไป...เขายอมจนกระทั่งวันหนึ่ง...เขามีคนที่อยากจะอยู่ด้วย...เขาจึงคิดจะจัดการเรื่องเก่าๆ ให้เรียบร้อยพระเจ้าเล่นตลกกับเขาแน่...พอเจอหน้า 'เมีย' กลับไม่อยาก 'หย่า' ขึ้นมาดื้อๆเขาอยากซั่มหล่อน!! เป็นความเห็นแก่ตัวตามประสาเพศชาย...และเมื่อได้หล่อนสมใจ...ดันทะลึ่งทิ้งหล่อนไม่ลงเสียอย่างนั้นเอาล่ะทีนี้...ผู้ชายที่คิดว่าตนเองฉลาดสุด จะจัดการปัญหาโลกแตกนี่ยังไง?!!จะเลือกใครดี? ระหว่าง...คนใหม่...กับเมียใบสั่ง ของแม่...
จ้างรักเมียพาร์ทไทม์
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
หล่อนคือของที่ได้มา...แลกกับเงินจำนวนหนึ่ง เธอเย็นชาแต่กลับกระตุ้นความร้อนระอุในตัวเขาได้ชะงัด ‘เมีย’ นิยามคำนี้ไม่เคยมีอยู่ในสมอง แม้ โจนาธาน อักรัก รูธ ถึงเขาจะเป็นแค่คนพิการ เนื่องจากอุบัติเหตุรถยนต์ร้ายแรง จากหนุ่มสุดหล่อ ขวัญใจสาวๆ กลายเป็นผู้ชายกราดเกรี้ยวเจ้าอารมณ์ ไม่มี... พยาบาลสาวคนไหนทานพายุอารมณ์ของเขาได้ เมื่อพวกหล่อนมาเพราะหวังอย่างอื่น แต่ก็ต้องหอบผ้าหนีตายกันจ้าละหวั่น!!ชายหนุ่มจะดับความร้อนเร่าในกายได้อย่างไร เมื่อหล่อนหน้าด้านหน้าทนตั้งใจทำงาน...แต่ไม่เคยคิดกับเขาในทางชู้สาว ปึก!! การต้อนรับจากผู้ชายตัวใหญ่ที่นั่งหน้าบึ้งกลางเตียง เขาโยนหมอนใส่หน้าเธอ แต่วันวาดก็ต้องทนเมื่อชายหนุ่มคือเงื่อนไขที่เธอต้องก้มหน้าทน บิดาของเธอก่อหนี้ไว้เรือนล้าน จากการเล่น ‘การพนัน’ ข้อตกลงเดียวที่เธอจะช่วยท่านได้ คือการยอมรับดูแลคนไข้จอมโวย โดยไม่มีข้อแม้...หากเขาเดินได้...เธอจะเป็นอิสระ!!
พญามารจองจำรัก
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
“ลูคัส เดมเชีย” บุตรชายของเจ้าของเดมเชียเทรด ซึ่งเป็นมหาอำนาจทางการเงินล้มครืนลงมาในค่ำคืนเดียว แม้พ่อของเขาจะทำทุกวิถีทางเพื่อฉุดให้เดมเชียเทรดขึ้นมา แต่ก็เปล่าประโยชน์! เพราะเบื้องหลังหายนะนี้เกิดจากน้ำมือคนหน้าเนื้อใจเสือที่ชื่อ คลอลิน บาร์วการล้มละลายในครั้งนั้นทำให้พ่อแม่ฆ่าตัวตาย ส่วนคนรักก็ทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดี ชายหนุ่มจึงเข้าไปเสี่ยงโชคในกาสิโน แต่...พระเจ้าดันเข้าข้างเขาเสียอย่างนั้น คืนนั้นเขาทำเงินให้กับตัวเองเป็นจำนวนมหาศาล เขาจะกลับไปแก้แค้น ทวงคืนสิ่งที่ตัวเองเสียไป เอาคืนคนในตระกูลบาร์วทุกคน ลูคัสสร้างเดมเชียอินดัสเทรียลให้ผงาดขึ้นมาเทียบเท่าบาร์วคอมโพสิตของบาร์วชายหนุ่มตามจีบเฮนน่า บุตรสาวคนโตของบาร์ว เขาหยอดคำหวานจนหล่อนหลงใหลแต่ “เอรินทร์” บุตรสาวคนเล็กรู้ว่านั่นคือคำหลอกลวงจึงพยายามช่วยพี่สาว เธอเข้าขัดขวางลูคัส แต่กลับตกเป็นเหยื่อเสียเอง...“คุณมันบ้า”“ยอมรับเลย ไม่เถียง...”ลูคัสตอบหน้าตาย เขากระโจนรวบตัวเอรินทร์ เขากดเธอจนล้มลงบนพื้นพรม ตกอยู่ใต้ร่างกายใหญ่ยักษ์ที่คร่อมทับเธอไว้ทั้งตัว“อย่าทำบ้าๆ นะลูคัส เอมไม่ใช่ผู้หญิงของคุณ!”เอรินทร์ตะโกนลั่น เธอพยายามขืนตัว แต่มันไร้ความหมาย“นาทีต่อจากนี้ สถานะที่คุณว่าจะเปลี่ยนไป”ลูคัสตอบ คำตอบของเขาทำให้เอรินทร์ตัวเย็นวาบ!
รอยบาปสวาท
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
อดีตในวัยเด็ก ผลักดันให้ ธรรวา เกลียดชังผู้หญิงคนหนึ่งเข้ากระดูก!!และความเกลียดนั่นลุกลามไปยังผู้หญิงไม่รู้อิโหน่อิเหน่อีกคน...ดลยาเลยพลอยซวย...เธอตกเป็น ‘เบี้ยล่าง’ ถูกบุตรชายเจ้าของบ้านข่มเหงแต่ความอับโชคของดลยายังไม่หมดแค่นั้นหรอก...ผลพวงของความสัมพันธ์บนข้อตกลงนั่น...ก่อให้เกิดสายใยบางอย่าง...ลูก...ผู้ชายที่ขีดค่าผู้หญิงคนหนึ่งไว้ด้วยคำว่า ‘เกลียด’ จะทำยังไงล่ะ?ระหว่าง...เขี่ยหล่อนทิ้งด้วยความสะใจ!! หรือเก็บหล่อนไว้ข้างตัวเพราะรสเสน่หา?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 418 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,712 ความคิดเห็น

  1. #1640 chalalaiale (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 22:27

    อีธานสกิลการสังเกตและสงสัยควคิดลบ

    #1,640
    0
  2. #1615 Irish66 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:17

    ต้องให้บอร์ดี้การ์ดส่งรูปอันอันให้พ่ออีธานดู พ่อของอีธานจะรู้เลยว่าอันอันหน้าเหมือนลูกตัวเองตอนเด็กมั๊ย

    แต่อีธานก็ไม่สะกิดใจอายุอันอันมั่งเหรอว่ามันใกล้เคียงกับที่ตัวเองฟิชเจอริ่งกับแม่อันอัน...

    #1,615
    0
  3. #337 Zebastian Michaelis (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 16:51
    เกลียดอีธาน โคตรเห็นแก่ตัวเลย
    #337
    0
  4. #107 Rich99 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 18:30
    อิอิใส มากกกกก
    #107
    1
    • #107-1 วรดร(จากตอนที่ 22)
      29 มีนาคม 2561 / 18:41
      ใสวิ้งค่ะ!!
      #107-1