รอยตรา...สามีคืนเดียว ตีพิมพ์สำนักพิมพ์ดาวิกา ในเครือสนุกอ่านจ้า

ตอนที่ 12 : บทที่4.การพบเจอแบบที่ไม่คาดคิด....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 523 ครั้ง
    26 ก.พ. 61


เอาปะป๊ามาอวด เดี๋ยวคุณลูกจะมาป่วน

คำถามวนอยู่ในหัว แต่ไม่มีคำตอบ เขาแปลกใจที่เจอหล่อน แถมสายตาของหล่อนยังว่างเปล่า...เหมือนหล่อนจำเขาไม่ได้...มันไม่ควรเป็นแบบนี้...

“ช่างเถอะน่า...จำไม่ได้ก็ดี” ชายหนุ่มบ่น เขาควานมือหาถุงขนม แต่พื้นที่ข้างตัวของเขาว่างเปล่า...

เอะ!!’

เรียวคิ้วเข้มขมวดแน่น...กราดตามองหา และสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างใต้เก้าอี้ตัวที่เขานั่งอยู่

ชายเสื้อสีฟ้าอ่อน กับใคร? บางคนที่ซุกตัวอยู่ใต้โต๊ะ ไอ้หมอนั่นกำลังทำอะไรบางอย่างกับถุงขนมของเขา...

“เป็นขโมยเหรอ? พ่อ-แม่ เราไปไหนล่ะ!!

อีธานเอ่ยเสียงแข็ง เขาก้มตัวลง มองลอดเข้าไปใต้เก้าอี้นั่ง

อันนาสะดุ้ง!! ขนมหวานของโปรดหลุดมือ เด็กชายเอี้ยวตัวมามอง เขายิ้มแหยๆ ให้ รีบคลานออกมาจากใต้เก้าอี้ มือเปื้อนคราบน้ำตาลหวานๆ ยื่นส่งถุงขนมว่างเปล่าให้คนตรงหน้า “อันอันหิว” เสียงอ่อยๆ เอ่ยเบาๆ

“ที่บ้านอดอยากหรือไง!!” เสียงเข้มเอ่ยแบบกระแทก เขาเสหลบสายตากลมโตคู่นั้น

“เปล๊า...คุณยายทำขนมอร่อยที่สุดในโลก แต่...ขนมของ ลุง ก็น่ากิน”

เด็กตะกละ ของโปรดคือขนมหวานทุกชนิด อันนารับประทานได้แบบไม่เบื่อ มันจึงอดใจไม่ไหว เมื่อขนมหวานนั่น วางยั่วอยู่ตรงหน้า...ถึงแม้จะรู้สึกผิด...แต่เด็ก4ขวบยังแยกแยะไม่ออกเรื่องผิด ถูก เสียงมารดากระซิบอยู่ข้างหู...แค่ยิ้มหวาน...ทุกคนรอบตัวก็โกรธไม่ลง...

อีธานอึ้ง!! เด็กชายตรงหน้ายิ้มกว้าง จนดวงตายิบหยี มือของเขากุมอยู่ที่ชายเสื้อตรงหน้าขา...

“เหอะ!! ไหนๆ ก็กินจนจะหมดแล้ว...กินไปเถอะ ฉันไม่หิวเท่าไรหรอก...แล้วอีกอย่างนะ ฉันไม่แก่ถึงขนาดให้เธอมาเรียกว่า ลุง” ชายหนุ่มโบกมือ ขนมหวานที่เขาก็ไม่ใคร่ชอบ แค่ซื้อติดมือมาเฉยๆ “คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกล่ะ เพราะเธอคงไม่โชคดีแบบนี้ พ่อ-แม่ ไม่สอนเหรอ ให้ขอ ไม่ใช่ขโมย” เขาถือโอกาสอบรมเด็กชายไปด้วย เพราะหากมีครั้งต่อไป มันจะกลายเป็นความเคยตัว

อันนาก้มหน้านิ่ง มือป้อมๆ กุมชายเสื้อเมื่อรู้สึกผิด “ลุงห้ามบอกหม่าม๊านะ ว่าอันอัน ขโมยขนม ลุงมากิน”

“เอะ!! บอกห้ามเรียก ลุงฉันไม่ได้แก่ขนาดนั้น” อีธานโวย

“อันอันไม่ได้ว่า ลุงแก่ ลุงหล่อจะตาย แต่ ลุงแก่กว่าหม่าม๊านี่นา” เด็กชายบ่นอุบ หยิบขนมชิ้นสุดท้ายในถุงยัดใส่ปากไปด้วย เดินมาใกล้ๆ พยายามที่จะนั่งบนเก้าอี้ แต่มันสูงเกินกว่าที่อันนาจะขึ้นเองได้

ผู้ชายที่กำลังโมโห ปน ขำ เด็กน้อยพูดหน้าตายตาใส เป็นความจริงในใจที่เขาคิด ไร้จริตจนอีธานโกรธไม่ลง

“กินๆ เข้าไปจะได้โต มาฉันช่วย”

ชายหนุ่มสอดมือใต้รักแร้อันนา เขายกร่างอ้วนกลมขึ้นมานั่งข้างๆ

“ขอบคุณครับ” อันนาเอ่ยเสียงดัง เขายิ้มจนตาหยี มองเลยไปยังแก้วกาแฟของอีธาน และชายหนุ่มรู้เจตนา เขาส่ายศีรษะห้าม “เด็กกินไม่ได้หรอก...เธอหิวน้ำหรือไง”

ใบหน้ากลมป้อมพยักหงึกหงัก อีธานถอนใจแรงๆ “ห้ามแตะของฉัน เด็ดขาดรู้มั้ย!!” เขาเอ่ยปราม ผุดลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังร้านค้าข้างหน้า พร้อมกับบ่นพึม “พ่อ-แม่เด็กนั่นสอนกันมายังไงวะ ดื้อชิหาย!!

เขาเดินกลับมาพร้อมกับน้ำ1ขวด และขนมอีกถุง

อันนารับขวดน้ำมาดื่มเงียบ สายตาของเขาชำเรืองไปยังถุงขนมหวานที่วางอยู่ข้าง ลุง โดยที่เจ้าตัวไม่ได้คิดจะหยิบขึ้นมาชิม...

“บ้านเธออยู่แถวนี้เหรอ?”

อีธานชวนคุย เขามองมุมปากเด็กอ้วนที่มีน้ำลายไหลย้อยด้วยสายตาเป็นประกาย รู้สึกสนุกจนอยากจะหัวเราะดังๆ

“ครับ” อันนารีบพยักใบหน้ารับ แอบสูดน้ำลายที่ไหลจ่อจวนจะหยดที่มุมปาก “ซู๊ดดดด” เงยหน้าขึ้นยิ้มให้อีธานแหยๆ “แหะๆ”

“เอาสิ คงชอบกิน... ฉันซื้อมายั่วเรานั่นแหละ” ชายหนุ่มกล่าว เขาหัวเราะลงลูกคอขลุกขลัก เพราะทันทีที่เอ่ยปากอนุญาต เด็กอ้วนก็แทบจะกระโจนใส่ถุงขนม

อันนากัดขนมหวานสุดโปรด เคิ้ยวหงุบหงับแบบคนอารมณ์ดี มีผู้ชายตัวใหญ่นั่งอยู่ด้านข้าง

“ลุง”

“บอกว่าไม่ให้เรียกลุง!!” อีธานหันมามอง เขาแยกเขี้ยวให้เด็กอ้วน

“อันอันไม่มี ลุง ลุงเป็นลุงให้อันอันหน่อยแล้วกัน อันอันจะไม่เรียกใครแบบนี้อีกนะ... อันอันจะมีแค่ลุงคนเดียว” คำพูดใสซื่อ ฟังดูพิลึกสักนิด แต่...ไอ้คำว่า ลุง คนเดียวนี่ แสดงว่านอกจากเขา จะไม่มีคนอื่นได้รับเกีรยติเช่นนี้

“ตามใจ...ดื้อชิปหาย!!” เสียงถึงจะออกแนวดุๆ แต่หากพิจารณาดีๆ จะรู้ว่าอีธานไม่ได้ดุจริงจัง มุมปากที่กำลังดื่มกาแฟในแก้วมีรอยยิ้มแต้มนิดๆ เมื่อเจ้าตัวยินยอมให้เด็กชายข้างๆ เรียกขานด้วยสรรพนามที่ตนเองค่อนว่า แก่

“หายมานานแบบนี้ คนที่บ้านเป็นห่วงแย่แล้วมั้ง” จากบ่ายแก่ๆ ล่วงไปจวนจะค่ำ...อีธานติงอันนาด้วยความเป็นห่วง เขาหายมานานเช่นนี้ คนในครอบครัวมิเป็นห่วงแย่หรือ...

“หะ” อันนายกมือขึ้นปิดปาก เขาเหลียวมองไปรอบๆ พรางเบ้หน้า น้ำตาคลอเบ้า “หม่าม๊าทำโทษอันอันแน่...คุณตาอีก อันอันกลัว” แม้จะกลัว แต่น้ำตาที่ปริ่มๆ ขอบตาก็ไม่ได้ไหลริน

“ลุกเลยฉันไปส่ง จะช่วยแก้ตัวให้” อันนาโถมเข้าใส่ เมื่อได้ยินสิ่งที่อีธานพูด

“จริงนะ ลุงอย่าหลอกอันอันนะ” แขมป้อมๆ รัดรอบลำคอ ใบหน้าเปื้อนน้ำตาช้อนมองเขาแบบมีความหวัง

หัวใจอีธานกระตุก สัมผัสบางเบาของเด็กชายแปลกหน้า พุ่งปราดเข้าไปในหัวใจ จนเกิดปฏิกิริยาแบบเฉียบพลัน มันเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อต!! อีธานลดสายตาลง เขามองเด็กชายตรงหน้านิ่งๆ ดวงตาคู่นั้นเหมือนกำลังดึงดูดเขาเข้าไป ความรู้สึกนั่น...วูบวาบแปลกๆ

ตอนที่ยกมือขึ้นลูบศีรษะทุยได้รูปของอันนานั้น อีธานมองเห็น มือของเขาสั่นน้อยๆ

มันอิ่มเอิบ ซาบซ่าน...สุขใจเหมือนได้ของรักคืน...ชายหนุ่มกราดมองใบหน้ากลมป้อม พร้อมกับความรู้สึกหน่วงๆ ในอก

“เชื่อฉันมั้ยล่ะ”

อีธานเอ่ยถาม อาการตอบรับของเด็กชาย ทำให้เขายิ้มกว้างที่สุดในรอบปี...

ใบหน้านั่นขยับขึ้น ขยับลงเร็วๆ ร่างอวบโถมเข้าใส่ มือเล็กๆ นั่นกอดลำคอเขาแน่น...

เป็นครั้งแรกที่อีธานได้สัมผัสเด็ก เขาอุ้มอันนาได้อย่างสบาย แม้เด็กชายจะมีน้ำหนักเกินพิกัดไปสักหน่อย...

“ไปทางไหนล่ะ บ้านเราน่ะ...ชื่ออะไรนะ อันนาเหรอ?”

ระหว่างทาง...อีธานชวนคุย เขารับรู้ประวัติของเด็กชายพอสมควร...

ครอบครัวเล็กๆ ของอันนาประกอบด้วยคุณตา คุณยาย หม่าม๊า แต่ดูเหมือนจะขาดสมาชิกไป1คน...

“ปะป๊าเราล่ะ ไปไหนเหรอ?”

น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้ว ไหลปริ่มออกมาอีกครั้ง ปากอิ่มย้อยเม้มแน่น ยกมือขึ้นปาดน้ำตา เสียงที่บอกเขาก็สั่นเครือ “อันอันไม่เคยเห็นหน้าปะป๊าเลยครับ หม่าม๊าบอกอันอันว่า...ปะป๊าไปทำงาน แต่ไม่เห็นกลับสักที...”

ชายหนุ่มครางในอก สงสารอันนาจนต้องกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

“ไม่เคยเห็นเลยเหรอ?” เขาถามย้ำ

อันนาพยักหน้ารัวๆ น้ำตาไหลพรากๆ และอีธานไม่รู้ อันนาไม่เคยแสดงความอ่อนแอของเขาให้ใครเห็น แม้แต่เมรี นี่เป็นครั้งแรกที่เด็กชายร่ำไห้ให้คนแปลกหน้าเห็น เมื่อกล่าวถึง ปะป๊า บุคคล คนเดียวที่อันนาตั้งตารอ...

ที่อีธานสรุปได้ มารดาของเด็กนี่คงเลิกรากับสามี อันนาเลยไม่เคยได้พบเจอบิดา ชายหนุ่มรู้สึกโกรธแทน...คนจำพวกไหนนะ ที่ไม่สนใจสายเลือดตัวเอง...เพราะต่อให้มีปัญหากับแม่...แต่คนที่เป็นลูกไม่เกี่ยว ผู้ชายคนนั้น น่าจะโผล่หน้ามาให้บุตรชายได้พบเจอบ้าง

“พ่อเธอคงงานยุ่ง” อีธานแก้ตัวให้ผู้ชายคนนั้น ไม่ใช่เพราะต้องการช่วย เขาแค่อยากทำให้อันนาสบายใจขึ้น

“หม่าม๊าก็งานยุ่ง หม่าม๊ายังกลับมาหาอันอันทุกวันเลย”

อันนาแย้ง ปากอิ่มย้อยเบ้แบะ

“เล่าอะไรให้ฟังนะ...ลุงน่ะ...ไม่เจอหน้าปะป๊ามาหลายปีแล้ว ก็เพราะงานยุ่งนี่แหละ” อีธานเอ่ยเสียงขึงขัง แต่ความจริงคือ บิดาของเขา ออกไปท่องเที่ยวกับมารดาหรอก หากเขาต้องการพบท่าน ก็ต้องไปหาท่านเอง...

“จริงเหรอ...” แม้จะไม่ค่อยอยากเชื่อ แต่เพราะอะไรไม่รู้ อันนาเชื่อใจ ลุง

“จริง” อีธานยิ้ม เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก


ลูกหล่อประมาณนี้พอมั้ย....
ที่คัดมาแปะนี้ บอกเลย....แซ่บ....

บำเรอรักเจ้าบ่าวอสูร
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
เมื่อคุณย่าวัยหกสิบเก้าปีอยากเห็นเหลนก่อนตาย แต่หลานชายตัวดีอย่าง “วิลเลี่ยม เนลสัน” กลับคั่วผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าและยังไปมีความสัมพันธ์กับภรรยาผู้บังคับบัญชาจนต้องถูกพักราชการนายตำรวจหนุ่มหล่อทายาทมหาเศรษฐี ผู้มีเสน่ห์เหลือล้นจึงต้องหากิจกรรมแก้เซ็งด้วยการทำกิจกรรมเข้าจังหวะกับสาวๆ ที่หิ้วมาจากผับแทบทุกคืน ซึ่งกิจกรรมเหล่านั้นก็รบกวน “จอมขวัญ” สาวไทยสู้ชีวิตที่อาศัยอยู่ห้องข้างๆ เธอต้องทนฟังเสียงแปลกๆ จนทำให้เธอแทบไม่ได้นอน จอมขวัญเกลียดคนข้างห้องทั้งที่ยังไม่ได้เห็นหน้า แต่ถึงกระนั้น โชคชะตาก็พาให้คนที่เธอเกลียดต้องเข้ามาพัวพันในชีวิต เมื่อจู่ๆ เธอก็ถูกเจ้าหนี้จากทางบ้านเร่งรัด และเขากลายเป็นคนที่เข้ามาช่วยเหลือเธอ แลกกับข้อตกลงที่หญิงสาวจะต้องมาเป็นแฟนกำมะลอเพื่อตบตาคุณย่าของเขาเพราะชายหนุ่มเบื่อที่ต้องถูกคุณย่าเร่งเร้าให้แต่งงานแต่สำหรับเงินก้อนโตที่ต้องเสียไป วิลเลี่ยมไม่ได้ต้องการเพียงแฟนกำมะลอเท่านั้น...ทันทีที่ถึงคฤหาสน์เนลสัน เขาจะทำให้ห้องนอนของตนกลายเป็นสวรรค์ที่หญิงสาวจะลืมไม่ลง และจะละเลียดชิมเธอไปทั้งตัว ไม่ให้เว้นว่างแม้สักตารางเดียว... “คุณจะบ้าเหรอ ตื่นมาก็หื่นเลยนะ!” “เปล่า...ปกติจะตาย ผมเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร คุณก็ได้ยินเสียงทุกวันไม่ใช่เหรอ” ชายหนุ่มตอบรับอย่างหน้าตาเฉย เขาสอดมือเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ “หยุด! หยุดนะ! ฉันเป็นแค่แฟนตัวปลอม และไม่ได้เป็นที่รองรับอารมณ์หื่นๆ ของคุณ อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ” หญิงสาวพยายามต่อต้าน “ตัวปลอมตัวจริงมันก็สนุกกันได้ทั้งนั้นแหละน่า อยู่เฉยๆ เดี๋ยวก็ดีเอง” วิลเลี่ยมหน้ามืดเสียแล้ว ต่อให้เอาช้างตัวใหญ่ๆ มาฉุดเขาก็ไม่มีทางปล่อยเธอเด็ดขาด  เพราะความหอมหวานส่งกลิ่นเย้ายวนอยู่ตรงหน้านี้แล้ว...
ทาสรักบำเรอมาร
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
‘นีชา’ หรือ ‘นีรนาท’ เกิดมาพร้อมกับคำว่าอาภัพ เธอใช้ชีวิตหาเช้ากินค่ำเพื่อเลี้ยงตัวเองกับพ่อขี้เมาไปวันๆ และโชคชะตาของหญิงสาวมันคงถึงคราวตกอับสุดขีด เมื่อพ่อของเธอกลายเป็นผู้ร้ายในคดีขู่วางระเบิดห้างในเครือเบนิคอฟ นั่นทำให้ ‘ดิมิทรี’ ซึ่งเป็นผู้ควบคุมกิจการของเบนิคอฟโกรธจัด เขาจะจับพ่อของเธอเข้าคุก นีรนาทต้องเข้าไปขอร้องให้ชายหนุ่มไม่เอาเรื่อง โดยมีข้อเสนอว่าจะยอมเขาทุกอย่าง เดิมทีดิมิทรีไม่คิดจะสนใจคนอย่างเธอมากนัก แต่พอดูๆ ไป ผู้หญิงอย่างนีรนาทก็จัดว่ารูปร่างหน้าตาใช้ได้ เขาจึงเสนอให้เธอเอาตัวเข้าแลก ซึ่งหญิงสาวก็ยอมแต่โดยดีเพราะต้องการช่วยเหลือพ่อ และหลังจากเสร็จกิจ นีรนาทก็จากมาโดยไม่รับค่าตอบแทนใดๆ ทั้งสิ้น ทว่าดิมิทรีกลับไม่รู้สึกพอ เขายังมีความต้องการเธออีกเรื่อยๆ จึงให้ลูกน้องไปจับตัวหญิงสาวมา โดยไม่รู้ว่าหลังจากที่ตกเป็นของเขาตั้งแต่คราวแรกนั้น มันได้เกิดความเปลี่ยนแปลงกับหญิงสาวขึ้นอย่างใหญ่หลวง... “ในห้องที่ปิดสนิท มีแค่เธอกับฉัน จะสมยอมหรือฝืนใจ สุดท้ายก็จบลงที่เดิม” ชายหนุ่มพูดเสียงเย็น ยายนี่อวดดีเกินไป เขาต้องสั่งสอนเธอเสียบ้าง จะได้รู้สำนึกว่าใครยิ่งใหญ่และใครควรอ่อนข้อ“คนเห็นแก่ตัว คนใจร้าย นีชาจะจำวันนี้ไปจนตายว่าคนอย่างคุณไม่มีศักดิ์ศรีและไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ” หญิงสาวต่อว่าเสียงเคร่ง เธอจ้องหน้าเขาตาวาว จดจำความเลวร้ายของผู้ชายที่ชื่อดิมิทรีไว้ในใจ ผู้ชายที่เป็นดั่งจอมมาร...
เทพบุตรพรากพรหมจรรย์
วรดร/กัญนิชา
www.mebmarket.com
อเล็คซานเดอร์ เชอร์ราวิน อดีตนายแบบชื่อดังแห่งรัสเซียที่ผันตัวมาเป็นซีอีโอให้กับบริษัทรามานเอ็นเตอร์ไพรส์ ด้วยคุณสมบัติอันเพียบพร้อมทั้งหน้าตาและชาติตระกูล ดังนั้น ในชีวิตของชายหนุ่มจึงไม่เคยขาดสาวสวยที่เป็นคู่ควงข้างกาย ไม่ว่าสาวคนใดที่อเล็คซานเดอร์หมายตาไว้ เขาต้องได้! และที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยพลาดเป้าหมายเลย ชายหนุ่มมั่นใจในเสน่ห์อันล้นเหลือของตนจนกระทั่งความมั่นใจของเขาต้องมาดับลงเพราะ พิชญ์สินี พยาบาลสาวสวยประจำบริษัท เธอเป็นคนเดียวที่กล้าพูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่าไม่อยากได้เขา!ชายหนุ่มเจ็บแค้นและรู้สึกเสียหน้าที่ถูกปฏิเสธ จึงวางแผนทำให้เธอหลงรักจนหมดหัวใจ และจัดการพรากพรหมจรรย์ของเธอ เพื่อสั่งสอนให้หญิงสาวรู้ว่าผู้ชายที่ชื่อ “อเล็คซานเดอร์ เชอร์ราวิน” ไม่ใช่คนที่เธอจะมาวางท่าอวดดีด้วยได้… “ค่าตัวคุณ!”“คะ” เธอมองกระดาษชิ้นน้อยในมือของเขาด้วยสายตาร้าวราน“ค่าความบริสุทธิ์ที่คุณมอบให้ผมไง ผมประทับใจมาก” มุมปากของอเล็คซานเดอร์ยกยิ้ม เขากระตุกยิ้มหยามหยันเธอแบบสะใจ“คุณหมายความว่าไงคะ” พิชญ์สินีรวบชายผ้าแน่น เธอห่อตัวด้วยผ้าผืนใหญ่ เพราะร่างกายไร้เสื้อผ้าติดตัว น้ำเสียงสั่นเครือน้ำตาแทบจะหลั่งริน“คุณคงไม่คิดว่าผมรักคุณจนยอมทิ้งอิสรภาพ และยอมสละชีวิตโสดเพื่อมาครองคู่กับคุณนะ...อย่าปัญญาอ่อนน่า! ผมไม่เคยรักใคร ไม่ว่าจะคุณหรือคนอื่น ผู้หญิงสำหรับผมก็แค่ทางผ่าน อย่าหวังสูงนักเลยคนสวย ชั่วครู่ชั่วยามน่ะได้ แต่จะให้ยืนยาวถาวรผมคงเอือมระอาตายเลยคุณ  รสชาติเดิมๆ มันคงจำเจน่าเบื่อ”
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 523 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,712 ความคิดเห็น

  1. #263 Papaya80 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 22:21
    เจอกันแล้ว \(^__^)/
    #263
    0
  2. #27 rtom711 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:42
    อร้ายยย  อัพต่อไวๆ น่ะคะ   
    #27
    0
  3. #26 centaurs (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:34
    เจอลูกแล้ว ไม่รู้ใครไข่ทิ้งไว้รอเจอหน้าแม่คงรู้ว่าผู้ชายทิ้งลูกก็ตัวเองนั้่นแหละ
    #26
    1
    • #26-1 วรดร(จากตอนที่ 12)
      26 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:27
      ไม่ได้ไข่ทิ้ง....ไม่รู้ ถือว่าไม่ผิดเนอะ...
      ผู้งานดีเราอภัย....
      #26-1
  4. #25 KetsudaKraisalee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:50
    เจอลูกแล้ว และจะเจอแม่แบบเต็มๆไหมนร้า รุ้นๆ
    #25
    0
  5. #24 ninja2626 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:43
    เจอกันแล้ว
    #24
    0