ซ่อนรักมหาเศรษฐี ผ่านพิจารณาสำนักพิมพ์สมาร์ทบุ๊ค

ตอนที่ 10 : บทที่4.ผู้ชายอย่างเขามันปีศาจชัดๆ 90%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,819
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    15 ส.ค. 60



นางฟ้า....สายเลือดคนใจร้าย....

มาต่อค่า...ใครรักแม่...หนู๋คร้าาาาาาาา

นางฟ้ากล่าว 'หนูรักแม่มากที่สุดในสามโลก'

เช้าวันใหม่...

                ปูชิดาเดินตัวปลิว!! เธอนอนเพลินจนตื่นสายกว่าปกติ หญิงสาวชะเง้อ ชะแง้มองรถยนต์บนถนน เธอมองหารถโดยสารที่ทุกวันวิ่งกันให้คึก แต่เมื่อเธอรีบร้อน ถนนดันว่างเสียจนน่าใจหาย...

                “ไปไหนกันหมดเน้อ...” หล่อนเหลียวมองรอบตัว เช้านี้ผู้คนหายไปไหนกันหมด แม่ค้าแม่ขายที่เคยมีแน่นบนทางเท้า วันนี้กลับบางตาจนผิดปกติ

                “ป้า...วันนี้แม่ค้าไปไหนหมดจ้ะ”

                หญิงสาวร้องถาม เมื่อรถโดยสารที่เธอรอยังไม่โผล่มาสักคัน

                “เก็บของย้ายบ้านนะซีอีหนู มัวชักช้าเดี๋ยวโดนไล่ที่” ป้าแม่ค้าตอบเสียงฉุนเฉียว ที่อยู่ที่กิน อยู่กันมานับสิบปี จู่ๆ ก็โดนไล่เสียแบบนั้น แม้จะรู้ว่าเขามีสิทธิ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะขุ่นเคือง

                เธอพยักหน้ารับรู้ ถอนใจเบาๆ “เราล่ะ ไม่ย้ายเหรอ? รีบๆ หาที่อยู่เสียนะ คนรวยๆ เขาไม่สนคนจนแบบเราหรอก หากเขาไม่พอใจ วิธีการเขาก็ไม่สน” เสียงเอ่ยเตือนดังตามหลัง ปูชิดาเริ่มหนักใจ วันนี้แหละที่เธอจะไปหาบ้านเช่าหลังใหม่ และจะรีบย้ายออกโดยเร็วที่สุด

                หญิงสาวทำงานด้วยความไม่สบายใจทั้งวัน หัวใจเธอแกว่งไกว เหมือนมีลางบอกเหตุ เหมือนจะเกิดเหตุการณ์ร้ายๆ ขึ้นอีกครั้งในชีวิตเธอ...จนกระทั่งเลิกงาน...เธอตรงดิ่งกลับบ้านเพราะความร้อนใจ

                รถเมล์โดยสาร วิ่งด้วยความเร็วปกติ!! แต่เธออาจจะใจร้อนก็ได้ จึงรู้สึกว่าวันนี้รถโดยสารวิ่งอืดๆ พิกล

                และยิ่งมาถึงที่พัก...เธอยิ่งรุ่มร้อนในหัวอก ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่!! พวกเขากำลังจะไปไหนกันล่ะ?

                “เกิดอะไรขึ้นคะ?” หญิงสาวถามเสียงเคร่งเมื่อเจอคนรู้จัก พอคุ้นหน้าคุ้นตา

                “มัวทำอะไรอยู่ เจ้าของที่เขาให้ย้ายด่วน...เห็นยายแผ้วถูกใครไม่รู้พาตัวไปด้วยสิ” คนๆ นั้นตอบเสียงทุกข์ร้อน เขาเองก็กำลังเร่งที่จะขนย้าย ก่อนที่จะไม่เหลือแม้แต่เสื้อผ้าสักชิ้น

                “นม ลูกชิดาล่ะ ลูกชิดาอยู่ไหน?” หากนมแผ้วถูกใครพาตัวไป!! แล้วอัปสราบุตรสาวของเธอล่ะ เด็กน้อยเวลานี้อยู่ไหน

                “ไม่รู้สิ ไม่เห็น ไปด้วยกันมั้ง” คำตอบ ตอบแบบขอไปที เขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องคนอื่น เมื่อตัวเองก็กำลังประสบปัญหาใหญ่เช่นกัน

                ปูชิดาออกวิ่งสุดฝีเท้า เธอร้องเรียกบุตรสาวไปตลอดทาง หัวใจโทรมไปด้วยลิ่มเลือด รู้สึกเหมือนหัวใจจะขาดรอนๆ ไม่วินาทีใดก็วินาทีหนึ่ง

                “นางฟ้า นางฟ้าอยู่ไหนลูก นมคะ นมขา นางฟ้า...” เสียงร่ำร้องปานใจจะขาด เธอดันประตูบ้านหลังน้อยแรงๆ มันเปิดผ่าง!! แต่...ไร้เงาคนที่เธอต้องการเจอ... ภายในบ้านเหมือนโดนพายุใหญ่ถล่ม ข้าวของเกลื่อนกระจายอยู่ผิดที่ผิดทาง...ของเล่นเด็กกระจัดกระจาย เหมือนถูกรื้อค้น คนที่เคยอยู่อาศัยไม่มีแม้แต่เงา หญิงสาวทรุดฮวบ!! ร่างเล็กรูดลงไปกองที่พื้น บ่อน้ำตาแตก น้ำตาร้อนๆ ไหลอาบใบหน้า ถอนสะอื้นจนตัวโยน หัวใจปริ่มน้ำตา และเหมือนจะขาดปลิดปลิว

                แต่...นี่ไม่ใช่เวลามานั่งคร่ำครวญ หญิงสาวยกมือปาดน้ำตาลวกๆ มีคนจับตัวบุตรสาวของเธอไป และผู้ต้องสงสัยคงไม่พ้น....ออสติน ผู้ชายที่ร้ายกาจคนนั้น!!

                “คนเลว...” เธอสบถครั้งแรก ดวงตาแข็งกร้าวเพราะจำต้องฮึดสู้...

                เขากับเธอคงได้แตกหัก แต่เธอจะไม่มีวันปริปากบอกเขาเป็นเด็ดขาด...ความลับจะยังคงเป็นความลับต่อไป!!

ห้องทำงานของรองประธาน...

                ออสตินยกมือกุมขมับ เขาปวดหัวกับเสียงร้องวี้ดๆ ของยัยเด็กตัวกลมนี่เหลือเกิน ไม่ว่าจะดุ จะขู่ เด็กปีศาจนั่นก็ไม่ยอมหยุดร้อง ปากแดงๆ นั่นแผดเสียงลั่น ดวงตาคู่นั้นฉ่ำน้ำตาและไหลปริ่มเหมือนก๊อกแตก เขาปวดหัว...บอกเลย

                “ใคร-ก็-ได้ ทำให้เด็กปีศาจนั่นหยุดร้องสักที”

          ชายหนุ่มตะโกนลั่น!! เขายกมือขึ้นปิดหู หูเขากำลังจะดับ เพราะเสียงร้องน่ารำคาญของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียว

                นมแผ้วนั่งอมยิ้มแม้จะอดสงสารหลานรักไม่ได้ แต่สิ่งที่อัปสราทำมันสมควร กลุ่มคนแปลกหน้าจับนางและหลานสาวมา พามาในที่ที่ไม่คุ้นเคย และเด็กหญิงจะทำอะไรได้ นอกจากร้องไห้โยเย...

                “ยายไม่คิดจะโอ๋หลานเหรอ ปล่อยให้ร้องนานๆ ไม่ดีนะ” ใครบางคนพยายามตะล่อมให้นมแผ้วช่วย

                “ก็ปล่อยเราไปสิพ่อคุณ จับเราสองคนมาทำไม?” หญิงชราย้อนเกร็ด นางเหลือบมองหลานสาวที่ยังตะเบ็งเสียงไม่หยุด เริ่มเป็นห่วงนิดๆ เพราะโยเยนานๆ แบบนี้ อัปสรามักจะไม่สบาย

                “เห้อ!! ก็อยากปล่อย แต่คำสั่งนาย ทนหน่อยนะยาย” เขาตอบเสียงอ่อย ขยาดกับเสียงแว๊ดๆ ของเด็กหญิงจน อยากจะเผ่นหนี แต่ติดตรงตาขวางๆ ของเจ้านายนี่สิ

                “เด็กคนเดียวจัดการกันไม่ได้ เดี๋ยวพ่อไล่ออกแม่มทุกคน!!

          ชายหนุ่มตวาดเสียงกร้าว เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเด็กน้อย สองมือยกขึ้นเท้าสะเอว พร้อมกับทอดสายตาดุดันมอง ก่อนจะเบ้ปาก เมื่อรู้สึกแปลบๆ ในอก เพราะสิ่งที่มองเห็นตรงหน้านี่คือผลผลิตของปูชิดากับผู้ชายคนใหม่ของเจ้าหล่อน สายเลือดของเธอกับผู้ชายที่หล่อนถลาเข้าหา และผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เขา...

                “ร้องให้ตายไปเลย!! เด็กบ้า พ่อ แม่ไม่สั่งสอน”

                เขาตวาดซ้ำ อัปสราชะงัก ก่อนจะแผดเสียงดังกว่าเก่า

                ออสตินกำหมัดแน่น เขาอยากฟาดมือบนก้นเด็กบ้านี่สักเพี้ยะ!! เด็กอะไรไม่รู้เสียงดังชิปหาย...

                ความคิดเร็วเท่าการกระทำ ชายหนุ่มก้มลงกระชากแรงๆ จนร่างอ้วนกลมถลาเข้าใส่ มือเล็กๆ ตะปบลงบนบ่าแข็งแรง เมื่อชายหนุ่มทรุดตัวลงมาใกล้ๆ ใบหน้าของอัปสราถลาเข้าหาออสติน ปลายจมูกเปื้อนคราบน้ำตา กดลงบนแก้มสากๆ ของชายหนุ่มเต็มลัก!!

เหตุการณ์พลิกผัน!!...

                เสียงร้องไห้เงียบลงไป เพราะเจ้าตัวแสบตกใจ!! อะไรไม่เท่า หนุ่มหล่อร่างใหญ่ รู้สึกเหมือนโดนสตาฟ...เขารู้สึกเหมือนเวลาหยุดหมุน ความรู้สึกแปลกๆ พุ่งจู่โจมหัวใจจนปวดหนึบ!! เพียงแค่สัมผัสแรกที่แตะต้องระหว่างกัน เขารู้สึกใจคอโหวงๆ จนต้องพินิจพิจารณาเด็กน้อยตรงหน้าซ้ำอีกครั้ง...

                “ห้ามร้องนะ ไม่อย่างนั้นจะเอาตุ๊กตาเน่าๆ นี่ไปโยนทิ้ง”

                ออสตินขู่ เขาเห็นเด็กนั่น กอดตุ๊กตาเก่าๆ แนบอก หล่อนคงรักมันจึงไม่ยอมให้ห่างตัว

                อัปสาเตรียมตัวจะแผดเสียงร้องอีกครั้ง แต่ก็ต้องรีบหุบปากแน่น เธอไม่อยากให้ แพนด้า ถูกนำไปทิ้ง

                “ลุงอย่าทำ แพนด้า นะ แพนด้าน่าสงสาร” ลมหายใจถูกพ่นออกมาจากปลายจมูกแรงๆ เด็กบ้านี่เรียกเขาว่า ลุง ตาเด็กนี่คงแชแหม...เขาออกจะหล่อเพอร์เฟค ดันเรียกเขาสะแก่จนเสียเซลฟ์

                “อย่าร้องไห้ได้ยินสิ ถ้าได้ยินเสียงแว๊ดๆ อีก มีทิ้งแน่!!

                ชายหนุ่มขู่ทับ เขายืดตัวขึ้นยืน เผลอจูงมือเล็กๆ นั่นติดมาด้วย และตัวแสบก็ยอมเดินตามมาเงียบๆ แบบไม่ปริปากอย่างที่เขาต้องการ

                ออสตินเอ่ยปากถามเหมือนละเมอ “หิวไหม?” ปากแดง ตาช้ำๆ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาทำให้ใจของออสตินอ่อนยวบ ชายหนุ่มไม่ใช่คนใจร้ายโดยเนื้อแท้ เขาแค่แกล้งทำให้สมจริง

                อัปสราลังเลชั่วครู่ ก่อนจะรีบพยักหน้าจนผมเปียแกว่งไกว “หิวสิค่า หิวขนม หิวน้ำด้วย” กลัวก็กลัว แต่ความหิวชนะขาด เจ้าตัวเลยเอ่ยตอบเสียงอ่อยๆ

         “ได้ยินไหม? ใครก็ได้ไปหาข้าว หาขนมมาให้เด็กนี่กินหน่อย” ชายหนุ่มเปรยสั่งลูกน้อง

                “นางฟ้าชื่อนางฟ้าค่ะ ไม่ใช่เด็กนี่” เสียงเล็กๆ สอดแย้งขึ้นมา ออสตินหันไปมอง เขาแยกเขี้ยวให้เด็กแสบ อยากบอกหล่อนเหลือเกิน หล่อนน่าจะเป็น เดวิลมากกว่านางฟ้าตุ๊กตาเด็กปีศาจผุดขึ้นมาใสมองของออสติน เมื่อเปรียบเทียบเด็กตรงหน้ากับปีศาจเด็กตนนั้น แต่ออสตินไม่ได้เอ่ยปากออกมา เขากลัวว่าเสียงทำลายโสตประสาทนั่นจะดังขึ้นมาอีกครั้งนะสิ

                “นางฟ้า หึ!!” ชายหนุ่มกระแทกเสียง เขาทรุดนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ โดยที่อัปสราพยายามที่จะป้ายปีนขึ้นมาด้วยตัวเอง เขาแอบทึ่ง!! เด็กนี่แกร่งพอตัว ไม่ร้องขอความช่วยเหลือ แม้สิ่งที่ทำจะเกินความสามารถ

                “พ่อเราไปไหนล่ะ?” ชายหนุ่มแสร้งสืบถาม เขาถามตรงประเด็นเจาะเอาเรื่องที่ต้องการรู้

                ปากสีสดเบะออก เจ้าตัวกำลังจะร้องไห้ซ้ำอีกครั้ง

                “เอะๆ อย่าร้องนะ ไม่งั้นเจ้านี่โดนขว้างทิ้งแน่!!” ชายหนุ่มชี้นิ้วขู่ เขาหูดับแน่...หากเด็กบ้านี่แผดเสียงใส่เวลานี้

                อัปสรากอดตุ๊กตากระต่ายแนบอก เจ้าหล่อนทำปากบุ๋ย!! แอบตวัดค้อนให้คนรู้ทัน

                “ถามถึงพ่อทำเป็นจะร้องไห้ พ่อทิ้งไงล่ะ” เขาลองหยอดซ้ำ ได้ผล หน้าเล็กๆ นั่นหงิกจนแทบยืดไม่ออก แสดงว่า พ่อเด็ก ไม่ได้อยู่กับปูชิดา? สม!! (แอบสะใจ)

                “ปะป๊าไม่ได้ทิ้งนางฟ้า ปะป๊าทำงานบนสวรรค์” อัปสราตอบเสียงแว๊ด ดวงตาเล็กๆ นั่นขุ่นขวาง แถมปากยังบิดเบี้ยวเมื่อ ลุงแก่ พูดกระทบเรื่องที่เจ้าตัวเถียงไม่ออก

                “อะไรนะ? ทำงานบนสวรรค์ พ่อเราตายแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มถามเสียงหลง เขาขมวดคิ้วจนย่นกับคำตอบที่เกินคาด

                “เอะ!! บอกว่าปะป๊าทำงานๆ จะมาว่าปะป๊าตายได้ยังไงห่ะ” อัปสรายักแย่ยักยันผุดลุกขึ้นยืนบนโซฟานุ่มๆ เจ้าหล่อนกระทืบเท้าปัดๆ เถียงคอเป็นเอ็นเมื่อคนฟังฟังไม่เข้าใจ

                “คนบ้าที่ไหนทำงานบนสวรรค์ นอกจากคนตาย” ชายหนุ่มตอกกลับไปอีกครั้ง เขาเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ไอ้หมอนั่นชิงตายไปเสียก่อนก็ดี... ไม่อย่างนั้นงานนี้มี สอยร่วง

         “ยายจ๋า ลุงว่าปะป๊าของนางฟ้าตาย ไม่จริงใช่ไหมจ้ะ?” เด็กหญิงหาตัวช่วย และคงไม่พ้นนมแผ้ว

                หญิงชราตระหนก!! คำตอบนี้มีอยู่ แต่ไม่สามารถตอบใครๆ ได้ เมื่อปูชิดาห้ามเป็นคำขาด เรื่องบิดาของอัปสราจะต้องไม่ออกจากปากนาง...

                หญิงชราจึงพะว้าพะวัง...นางไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี...

 

                รถประจำทางจอดพรึ่ด!! หน้าตึกสูงใหญ่สำนักงานใหญ่ของเทรย์เวอร์คอปเรชั่น!! ผู้หญิงตัวเล็กๆ ในชุดทำงานร้านสะดวกซื้อ กระโจนลงมาด้วยความเร่งร้อน เจ้าตัวมาหยุดยืนที่หน้าประตูใหญ่ ก่อนจะแหงนเงยใบหน้ามองจุดสูงสุดของตัวตึก

                สายตาของเธอแข็งกร้าว ดวงตาแดงกร่ำ งานนี้เธอขอสู้ยิบตา...หากเขาเป็นตัวการจริงๆ คงต้องมีแตกหัก!!

         “ขอพบคุณออสตินค่ะ” ปูชิดาแจ้งความประสงค์ของตัวเอง หญิงสาวข่มอารมณ์โกรธให้สงบลง...แต่ริมฝีปากยังสั่นไม่หยุด

                ประชาสัมพันธ์คนสวยปรายตามองปูชิดานิดๆ หล่อนไม่ได้สนใจตอบคำถาม ยังก้มหน้าทำงานต่อแบบเฉยเมย

                “ฉันต้องการพบคุณออสติน เดี๋ยวนี้!!” ปูชิดาสิ้นความอดทน ความเป็นความตายของบุตรสาวกับนมแผ้ว เธอไม่มีเวลาเยิ่นเย่อ

                “ไม่ตลกค่ะคุ๊ณ!! เชิญไปเล่นปาหี่ที่อื่น คุณเป็นใคร? สำคัญแค่ไหนคะ จู่ๆ มาขอพบท่าน เห็นฉันว่างงานเหรอ ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอกค่ะ” เจ้าหล่อนตวัดตามอง ก่อนจะตอบเสียงขุ่น ปรายตามองปูชิดาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แบบหมิ่นๆ

                ปัง!! ปูชิดาตบมือลงบนผิวเค้าน์เตอร์ เธอตวาดเสียงสั่น โกรธจัดจนตัวสั่นเทิ้ม “ฉันก็ไม่ตลกค่ะ และหากคุณกับทุกคนยังเฉยอยู่ ฉันจะแจ้งความ เจ้านายพวกคุณจับตัวลูกสาวของฉันมา จะให้ฉันนิ่งนอนใจเหรอไงคะ?”

                “ดูละครมากไปเหรอย่ะ ถึงได้มายืนละเมออยู่ตรงนี้ แม่คุ๊ณ!! มุขตื้นๆ แบบนี้เขาใช้กันให้เกร่อ แน่จริงแจ้งความเลยสิคะ อย่างคุณออสตินนะเหรอจะไปจับตัวลูกของเธอมา...เพื่อ!!” หลังจากหายตกใจ พนักงานสาวนางนั้นตวาดเสียงเกรี้ยวใส่!! ผู้หญิงตรงหน้ามอซอ สุดโทรม ชุดพนักงานที่หล่อนสวนนั่นเห็นได้ทั่วไปตามร้านสะดวกซื้อ แล้วหล่อนมายืนปาวๆ อะไรอยู่ตรงนี้ แถมเรื่องที่หล่อนกุขึ้นมา มันเกินกว่าที่จะเชื่อลง!!

                ปูชิดาตัวสั่น ไม่มีใครเชื่อเธอ หนทางที่จะเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นได้...แทบจะมองไม่เห็น แล้วเธอควรทำอย่างไรถึงจะดี หญิงสาวรอช้าไม่ได้ เธอกลัวจับจิต หากชายหนุ่มพลั้งมือทำอะไรอัปสราไป มันจะเลวร้ายมากกว่านั้นหลายเท่า

                หญิงสาวกวาดตามองหาหนทางรอบตัว ประตูลิฟต์เปิดและปิด เธอจ้องอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่คิด

                “จับหล่อนไว้ จับหล่อนไว้สิ!!

                เสียงตะโกนดังไล่หลัง เมื่อหญิงสาวตัดสินใจวิ่ง!! เธอวิ่งสุดฝีเท้ากระโจนเข้าลิฟต์ที่ลงมาส่งคน ก่อนจะรีบกระแทกนิ้วกดแผงควบคุมให้ประตูปิดมือสั่น!! ทันเวลาก่อนที่จะมีใครมาดึงตัวเธอออกไปพอดี

                “พรูว์!!”  

                หญิงสาวผ่อนลมหายใจยาวเหยียด...ปลายนิ้วเรียวกดแผงควบคุมแรงๆ กดลงบนปุ่มตัวเลขชั้นสูงสุด!! นั่นน่าจะเป็นชั้นที่อยู่ของผู้ชายบ้าอำนาจคนนั้น ที่บัญชาการของออสติน...

                ตึกๆ เสียงหัวใจของเธอเต้นระรัว เสียงนั่นยิ่งกระหน่ำดังขึ้นมากกว่าเก่า เมื่อตัวลิฟต์ขยับเข้าใกล้ชั้นเป้าหมายทุกทีๆ

                ปูชิดาไม่ทันได้รู้ หลังเธอกระโจนเข้ามาในลิฟต์ ความโกลาหลบังเกิดขึ้นแทบจะทันที พนักงานรักษาความปลอดภัยกว่าสิบนาย กระโจนเข้ามาในลิฟต์อีกตัว พร้อมกับติดตามเธอมาไล่หลังไม่ถึง5 นาที!!

                ติ้ง!! เสียงสัญญาณเตือนเมื่อถึงชั้นเป้าหมาย ประตูลิฟต์เลื่อนเปิด...หญิงสาวก้าวเท้าสั่นออกมาด้านนอก เธอกวาดสายตามองหาจุดที่ควรไป เมื่อตัวเองมีเวลาไม่มาก และหากเธอถูกจับ เธอคงไม่มีโอกาสช่วยเหลือบุตรสาวได้อีกเลย

                กึกๆ เธอวิ่งสุดฝีเท้า เมื่อมองเห็นอะไรบางอย่างผ่านเข้ามาในสายตา

                ประตูห้องๆ หนึ่ง ป้ายหน้าห้องเด่นชัด!! และไม่มีทางพลาดเป้า...

                Austin Trevor. (CEO)

            ปัง!! ประตูเปิดผ่างเมื่อหญิงสาวออกแรงผลักสุดแรงที่มี ภายในห้องเงียบกริบ ทุกสายตาเพ่งมาที่เธอแบบตื่นตะลึง คนที่ตกใจมากที่สุดคงไม่พ้นปูชิดาเอง สิ่งแรกที่เธอมองเห็นคือ...ลูกสาวตัวน้อยของเธอกำลังนั่งอยู่บนตักออสติน เขากำลังป้อนอะไรบางอย่างให้อัปสรากิน!! อะไร? ทำไม?


มาแล้ว...ตอนหน้าเผ็ดเเซ่บแน่...เจอกันแล้วใคร พ่าย...เดี๋ยวรู้!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น