จอมมารบัญชารัก

ตอนที่ 7 : บทที่5.นกน้อยตัวกระจิ้ดลิด80%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    1 พ.ค. 58


ยังแก้แบรนด์ในตอนก่อนหน้านี้ไม่ได้ อดทนอีกนิดนะคะ แต่ถ้าอยากอ่านเต็มๆ รออ่านในรูปเล่ม อ้อรีไรทืแย้ว ปรับแก้หลายตอน (อิฉานมโน ว่าได้ถูกทาบทามแย้ว คริๆ ฝันจะเป็นจริงไหมอ่า???)
บทที่5.นกน้อยตัวกระจิ้ดลิด

เสียงนกร้องจุ๊บจิ๊บอยู่เหนือศีรษะ ทิชากรบิดกายด้วยความเหมื่อยขบ ก่อนจะครางเสียงหลงเพราะร่างกายปวดร้าวไปทั้งตัว

“อู้ย!! อีตาบ้า”

ริมฝีปากอิ่มขยับก่นว่าตัวต้นเหตุ เธอรีบมองหาชายหนุ่มเพราะความทรงจำยามค่ำทยอยย้อนกลับมาในหัวสมองทีละนิดๆ ใบหน้าหวานซ่านสีเลือด เธอจำได้ทุกบททุกตอนจำได้แม้กระทั่งเธอแตะบันไดสวรรค์ไปกี่รอบ เมื่อจอมมารมหาอำนาจวนเวียนชื่นชมเรือนกายของเธอทั้งคืนไม่วางเว้น...

ความเย็นวูบตรงข้อมือ เมื่อโลหะบางอย่างทาบกับผิวเนื้อ เธอเหลือบมองข้อมือเรียวของตัวเองก่อนจะขมวดคิ้วนิ้วใบหน้า สร้อยเพชรงามหยดย้อย แสงกระพริบวิบวับยามสะท้อนกับแสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามา ทิชากรยกมือขึ้นเธอจ้องมองมันด้วยความแปลกใจ อะไร!!? และใครนำมันมาให้เธอ เพชรสีชมพูเรียวรี ร้อยเรียงเป็นสร้อยระย้างดงามจับใจ แต่...เธอไม่เคยมีมันมาก่อน เพราะราคาเท่าที่รู้มาแพงหูฉี่ ขนาดก็อย่าให้พูดถึงเม็ดโตๆ เกือบเท่าเหรียญบาทแถมมีมากกว่าหนึ่งเม็ดๆ ร้อยจนเป็นเส้นยาวๆ ล้อมรอบข้อมือของเธอ “ชิ!! คิดว่าของแค่นี้จะชดเชยความผิดที่คุณทำกับฉันได้อย่างนั้นเหรอ” เสียงเครือสะอื้นเอ่ยขึ้นแผ่ว น้ำตาร้อนๆ รินไหลร่วงหล่นผ่านพวงแก้ม มันเป็นของกำนัลของผู้มีอำนาจ เขามอบให้เพราะได้รับความสุขล้ำเหลือไปจากเธอ แต่บนความทุกข์ใจของเธอเอง

มือสั่นๆ เอื้อมปลดสร้อยที่อยู่บนข้อมือแต่เพราะดวงตากลบไปด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจเธอจึงทำไม่ได้อย่างใจคิด ตะข้อที่เกาะเกี่ยวไว้ดูเหมือนจะแข็งแรงเป็นพิเศษ ไม่ว่าเธอจะพยายามแงะ แกะ เท่าไรมันไม่ยอมหลุด จึงค่อยๆ ทรงตัวนั่งโดยการตลบผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายเหมือนดักแด้ จ้องมองรอยต่อของสร้อยข้อมือเพื่อหาทางเอามันออกไปให้พ้นๆ

“คนบ้า คนเจ้าเล่ห์!!

เธอก่นด่าเคลวินเมื่อจ้องมองดีๆ รอยต่อที่เชื่อมติดกันมีรูเล็กๆ ไว้สำหรับอะไรบางอย่างที่สอดเข้าไปได้ มันคือ “สลัก” ที่เธอไม่อาจถอดเองได้ หากเขาผู้นั้นไม่ให้แม่กุญแจมาด้วย ถึงสร้อยข้อมือนี้จะสวยงามจนเธอแอบชอบ แต่เขาให้มาเพราะพอใจในรสเสน่หาที่ได้จากเธอ เธอจึงไม่อยากเห็นมัน เพราะยิ่งมองมันยิ่งย้ำเตือนว่าเธอพ่ายแพ้ พ่ายแพ้ให้กับเคลวินแบบไม่มีทางสู้ อับอายจนอยากจะซุกใบหน้าจมหายไปในสายธาร เพื่อหนีอายที่เผลอลืมตัวลืมใจ ก้าวเดินตามการชักจูงของชายหนุ่ม หลงเวียนว่ายในห้วงพิศวาสหวานล้ำและรู้สึกซาบซ่านไปกับมันหลงลืมทุกอย่างจนหมดสิ้น

“คุณผู้หญิงคะ รับอาหารเช้าในห้องนี้เลยไหม โมนิก้าจะยกเข้ามาให้คุณผู้หญิงเอง”

สาวใช้สูงวัยเดินเข้ามารูดผ้าม่าน เปิดให้ห้องมีแสงสว่างเพิ่มมากขึ้น เธอมองผู้หญิงร่างเล็กๆ บนเตียงด้วยความเอื้อเอ็นดู รูปลักษณ์ไม่ได้สวยโฉบเฉี่ยวเหมือนคู่ควงคนก่อนๆ ของเจ้านาย แต่เธอดูกลมกลึงน่ารักน่าเอ็นดู ปากนิดจมูกหน่อยดูน่ารักน่าทะนุถนอม ผิวกายขาวลออที่โผล่พ้นชายผ้าออกมานวลใส แต่มันเต็มไปด้วยรอยรักสีแดงก่ำที่ผู้เป็นเจ้านายฝากเอาไว้ย้ำเตือน โมนิก้าก้มหน้าลงเธอเขินอายตามประสาผู้หญิงสาวที่ไม่เคยผ่านการมีสามี แต่เธอรู้ดีว่าผู้หญิงที่นั่งใบหน้ายับยุ่งกลางเตียงต้องเจอกับฤทธิ์สวาทมาหนักแค่ไหน ดุได้จากสภาพร่างกายของเธอที่ฟ้องสายตาอยู่ในตอนนี้

“โมนิก้า!! เขาไปไหน?

ทิชากรไม่ได้อยากถามถึงผู้ชายคนนั้น แต่เธอต้องการจะกำจัดสร้อยเพชรงามหยดย้อยบนข้อมือ เพราะไม่อยากมองเห็นมันให้มันมาตอกย้ำเธอนัก มันแสดงให้เห็นว่าเธอถูกชายหนุ่มผู้นั้นร้อยรัดเอาไว้ด้วยพันธนาการ

“เจ้านายไปทำงานแล้วค่ะคุณผู้หญิง”

เสียงอ่อนๆ เอ่ยตอบเธอเดินเก็บเสื้อผ้าที่หล่นเรี่ยราดบนพื้น จับไปรวมกันตรงตะกร้าใบใหญ่มุมห้อง ก่อนจะเปิดประตูและวางตะกร้านั้นไปด้านข้าง รอให้คนงานมาเก็บไปทำความสะอาด

“คุณผู้หญิง!! ฉันไม่มีเกียรติขนาดนั้นหรอกโมนิก้า เรียกนกว่านกเถอะ”

เธอเอ่ยเสียงเรียบ คิดแช่งชักหักกระดูกคนบ้าคนนั้นในใจ

“ไม่ได้หรอกค่ะ เจ้านายสั่งไว้ ให้ดูแลคุณผู้หญิงดีๆ อำนวยความสะดวกทุกอย่าง ไม่ว่าคุณหญิงต้องการอะไรก็ให้จัดหาให้ทันทีค่ะ”

โมนิก้าอธิบายยืดยาวเพราะกว่าเคลวินจะออกไปทำงานได้เขาย้ำแล้วย้ำอีกจนเธอจำได้ขึ้นใจ

“เหรอ!!? ถ้าอย่างนั้นไปส่งนกที่แอร์พอร์ต นกจะกลับบ้าน”

เธอกุมชายผ้าเอาไว้กลางหว่างอกและเอ่ยความต้องการเสียงหนักแน่น

“อันนี้ต้องรอถามคุณเคลวินก่อนค่ะ มันนอกเหนือความรับผิดชอบของโมนิก้า”

สาวใหญ่เอ่ยแย้งเสียงอ่อนอ่อย ความต้องการของเธอนอกเหนือความรับผิดชอบ ต้องรอชายหนุ่มเจ้านายเป็นผู้ตัดสิน

“เหอะ!! มีอะไรบ้างล่ะที่นกสามารถทำได้ อย่ามาหลอกกันดีกว่า นกเป็นทาส เป็นเชลยอยากจะทำอะไรได้ทุกอย่างที่ไหนกันล่ะ”

เธอเอ่ยประชดทิ้งตัวลงนอนและมุดกลับเข้าไปในโปงผ้าห่ม อยากจะกรีดร้องเสียงดังๆ ด้วยความขัดใจ

“มีต้องหลายอย่างนะคะคุณผู้หญิง ที่คุณจะทำได้ ในวิลล่าเซดาโต้หลังนี้ อย่างเช่น... สั่งร้านเสื้อผ้าชื่อดังๆ กลางกรุงโรมมาดู เพื่อจะเจอชุดสวยๆ ถูกใจ หรือว่าจะร้านกระเป๋าแบรนด์แนมชื่อดังเช่นกัน ร้านรองเท้าหรูๆ สารพัดที่คุณผู้หญิงจะทำได้ โดยให้ทางร้านเก็บค่าใช่จ่ายจากคุณเคลวิน”

เป็นเพราะดวงตาเศร้าสร้อยหรืออะไรก็แล้วแต่ โมนิก้าคิดว่าสาวน้อยคนนี้แตกต่างกับคนอื่น แทนที่เธอจะลิงโลดดีใจ ที่ตกเป็นสมบัติชิ้นหนึ่งของเคลวินเจ้านาย เธอกลับปรารถนาที่จะกลับบ้าน โมนิก้าจึงแนะนำวิธีแก้เผ็ดให้กับเธอ เป็นการเอาคืนหลังจากถูกกักอยู่แต่ในวิลล่า ห้ามย่างเท้าออกไปพ้นชายคา

“จริงอะ”

ทิชากรโผล่ใบหน้าออกมาจากโปงผ้าห่ม เธอกระซิบถามเสียงใส แววตาพราวระยับ ความคิดบังเกิดเต็มหัวสมอง ดูสิว่าจะกระตุกขนหน้าแข็งของเจ้าพ่อใหญ่ เธอจะทำให้เขาเดือดดาลจนยอมปล่อยเธอได้ไหม

“ค่ะ” โมนิก้าพยักใบหน้าสำทับ เปิดยิ้มกว้างเมื่อคนบนเตียงสดใสขึ้น ไม่ได้หดหู่เหมือนตอนที่เธอเข้ามาพบเจอใหม่ๆ

“จัดมาเลยคะ ทั้งหมดที่โมนิก้าบอก ร้านเสื้อผ้าชื่อดังมีกี่ร้านเรียกมาให้หมด ร้านกระเป๋าด้วย... เอ...หรือจะเอาร้านรองเท้าด้วยดี โมนิก้าว่าอย่างไรบ้างคะ”

“เดี๋ยวโมนิก้าจัดการให้ค่ะ คุณจะได้สนุกกับการจับจ่าย อาบน้ำล้างตัวก่อนดีไหมคะ...อืม ร้านเครื่องสำอางด้วยคงจะเหมาะ เอาเครื่องประดับด้วยเลยไหมคะ”

เสียงกลั้วหัวเรากับรอยขำขันในดวงตาของสาวต่างวัยสองคน ที่นึกสนุกขึ้นมาแบบฉับพลัน

“จัดมาเลยค่ะ นกจะสนองความยากของตัวเองให้สุดฤทธิ์สุดเดช ดูสิเจ้านายของโมนิก้าจะรู้สึกอย่างไร”

ทิชากรคลานลงมาจากเตียงและโมนิก้าหาชุดคลุมให้เธอสวมใส่เพื่อจะไปจัดการอาบน้ำล้างตัวก่อนจะออกมาสนุกกับร้านค้าชื่อดังที่กำลังจะทยอยตบเท้าเดินเข้าวิลล่าเซดาโต้ของเจ้าพ่อใหญ่ เพื่อให้เธอได้จับจ่ายอย่างสะดวกสบาย

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เอาร้านเสริมสวยด้วยเลยนะคะคุณผู้หญิง จะได้ครบเซ็ต”

“อืม ดีค่ะฟลูคอร์สเลยนะคะโมนิก้า อาบน้ำแร่แช่น้ำนม ขัดตัวพอกหน้า อาบโคลนจากท้องทะเลลึก หรือจะเอามาร์คหน้าด้วยผงทองดีไหมคะ? แหมๆ ตัดสินใจไม่ถูกเลยเชียว”

เสียงหัวเราะพลิ้วไหว ยามที่เธอนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงของเคลวินยามเห็นบิลรายจ่ายเป็นปึกๆ เพราะฝีมือของตัวเอง อยากรู้จังเธอจะสามารถกระตุกขนหน้าแข็งเจ้าพ่อใหญ่ได้สักกี่เส้นกัน ก่อนที่เขาจะหมดความอดทนกลับเธอ จนยอมปล่อยให้เธอถลาบินออกไปจากกรงทองที่กักกั้นเอาไว้

ห้องเสื้อชื่อดังๆ กลางกรุงโรมได้รับสายโทรศัพท์จากวิลล่าเซดาโต้ของเคลวิน พวกเขาพากันตบเท้าเดินเข้าเดินออกเป็นว่าเล่น นำสินค้าภายในร้านมานำเสนอให้ทิชากรดู เธอนั่งอกผายไหล่ผึ่งเหมือนนางพญาท่ามกลางการรุมล้อมของเจ้าของร้านชื่อดัง ที่ขนของในร้านค้าของตัวเองมานำเสนอแทบจะเกลี้ยงร้าน เพราะเป็นปรากฏการช็อควงการเลยทีเดียว เมื่อเคลวินยอมเปิดสถานที่ส่วนตัวให้พวกเขาทั้งหมดได้มีโอกาสเข้ามาให้บริการ

“ผ้าชิ้นนี้ถูกทักทอขึ้นเป็นพิเศษ ทั้งนุ่มและเบาพอตัดออกมาเป็นชุดก็แสนจะเลอค่า เหมาะกับคุณผู้หญิงม๊ากเลยคร๊า”

“เครื่องเพชรชุดนี้คัดเพชรน้ำงามๆ เพื่อสรรสร้างออกมาเป็นเครื่องประดับเหมาะกับคุณผู้หญิงเช่นกันค่ะ”

“รองเท้าคู่นี้ทำจากไม้สนอายุร้อยๆ ปีค่อยๆ ขัด ค่อยๆ กลึงขึ้นรูปและหากคุณผู้หญิงใส่มันจะทำให้คุณผู้หญิงงามสง่าจนไม่มีใครเทียบ”

“ฟลูคอร์สชุดนี้หลังทำผิวจะนุ่มชุ่มชื้นกระจ่างใสวิ้งๆ เลยนะคะ”

“เครื่องสำอางค์สั่งตรงจากฝรั่งเศส ใช่แล้วไม่ระคายเคืองกับผิวอ่อนๆ ของคุณผู้หญิงเลยค่ะ”

“กระเป๋าเซ็ตนี้เซ็ตเดียวกับเจ้าหญิงแคเธอริน ดัชเชสของเจ้าชายวิลเลียม ดยุกแห่งเคมบริดจ์เลยนะคะ ของหายากที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์เหมาะกับคุณผู้หญิงมากๆ เลยคะ”

แต่ละร้านนำของที่เขาคิดว่าราคาแพงที่สุดมานำเสนอ เพราะเป็นความประสงค์ของทิชากร โดยเธอยิ้มรับและรับไว้ทั้งหมดสร้างความยินดีให้กับทุกคน ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋าเสื้อผ้าร้องเท้า เครื่องสำอางเครื่องเพชร แถมด้วยฟลูคอร์สอบตัวนวดหน้าโดยใบเสร็จทั้งหมดจะถูกส่งไปให้เคลวิน ณ. ที่ทำงานของเขา บรรดาร้านค้าชื่อดังๆ แหล่ตามองสร้อยข้อมือเพชรสีชมพูบนเรียวแขนของทิชากรเป็นตาเดียว ใครๆ ก็รู้ว่ามันถูกสร้างขึ้นมาภายในคืนเดียวโดยคำสั่งของ เคลวิน โดม โดยที่ไม่เกี่ยงราคาเพื่อมอบเป็นของกำนัลให้ใครคนหนึ่ง ที่ใครๆ ก็รอคอยเพราะความอยากรู้ ว่าผู้หญิงคนที่ได้รับคือใครเพราะมันเป็นของสูงค่า ราคาพอกับคฤหาสน์หนึ่งหลังเนื้อที่กว่า300 เอเคอร์กลางลอนดอน มันจึงทำให้ข่าวแพร่สะพัดยิ่งกว่าไฟลามทุ่งเพราะอยากรู้อยากเห็นว่าสาวน้อยนางไหนจะเป็นผู้โชคดี จนกระทั่ง...มองเห็นสร้อยงดงามเส้นนั้นบนข้อมือเรียวงามของทิชากร พวกเขาจึงมันใจได้ว่าเธอคือผู้หญิงที่พวกเขาตามหาและการนำเสนอสินค้าครั้งนี้เขาจะได้รับเงินเต็มเม็ดเต็มหน่วย

ในขณะที่ทางนี้กำลังสนุกกับการจับจ่ายเคลวินกำลังขมวดคิ้วกับบิลมากมายมหาศาลที่ทยอยส่งมาให้เขาเซ็นรับรู้ อืม...มันเยอะจนเขาชักตะหงิดๆ ในใจ เพราะบิลแต่ละใบระบุถึงจำนวนข้าวของ เมื่อมันมากมายพอที่จะไปเปิดห้างสรรพสินค้าเลยทีเดียว ยัยบ้านั่นกำลังแกล้งเขาใช่ไหม รอยยิ้มสนุกๆ แต้มที่มุมปาก เดี๋ยวเถอะเขาจะเอาคืนเธอให้หน่ำใจ พอๆ กับจำนวนเงินที่เขาต้องจ่ายเลยทีเดียว

“หลุยส์!! ไอ้บิลพวกนี้หมายความว่าไง”

ชายหนุ่มโยนบิลค่าใช่จ่ายปึกใหญ่ลงบนโต๊ะและเอ่ยถามเหมือนไม่ใส่ใจ แต่เขากำลังตั้งตารอคำตอบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

350 ความคิดเห็น

  1. #39 moon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2558 / 18:44
    ไรท์จ๊าเข้ามาวันละ หลายๆ รอบก็ไม่อัพสักทีมาอัพทุกวันได้ใหมคะขอบคุณค่ะ
    #39
    0
  2. #38 poppy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 21:57
    ขอบคุณมากกกกกกกที่ได้กลับมาไรท์ให้อ่าน ซึ้งใจสุดๆๆๆๆๆๆรอเป็นเล่มนะคะ
    #38
    0
  3. #37 poppy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 21:43
    ขอบคุณมากกกกกกกที่ได้กลับมาไรท์ให้อ่าน ซึ้งใจสุดๆๆๆๆๆๆรอเป็นเล่มนะคะ
    #37
    0
  4. #36 NumNim JR Nu\'est (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 21:21
    555จะเป็นยังไงต่อน๊า
    #36
    0
  5. #35 juthamasGig (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 20:15
    แม่นกน้อยในกรงทอง เล่นแรงจุง เดวโดนป๋าเคล เอาคืนแบบจัดเต็มแน่ๆ 5555555
    #35
    0
  6. #34 AssasinX25 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 12:24
    เอาคืนสุดหล่อหรอ สงสัยจะโดนลงโทษคูณสองมากกว่าไหม ยัยนก
    #34
    0
  7. #33 Love Have (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 10:37
    พระเอกโดนเอาคืนซะแล้วนะคะ  งานนี้ไม่รู้ว่านางเอกจะโดนลงโทษหรือเปล่านะคะโทษฐานซ้อปปิ้งเพลินไปหน่อยนะคะ
    #33
    0