จอมมารบัญชารัก

ตอนที่ 32 : บทที่12.การปรากฏตัวของคนที่ไม่คาดคิด ....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    28 ก.ย. 58

20:00 คืนนี้เจอกันค่ะ

เรามาดูว่าป๋า คิดอะไร? ทำไม!! ยอมถอยง่ายๆ 
จะซดแห้ว...หรือจะมีเฮ!!






ฝากป๋าด้วยนะคะ....ป๋ารักจริง หื่นจริง!!


#งานอ่อยมี งานขายพร้อม

คำถามมากมายวิ่งกรูเข้ามาในหัวสมอง เธอคิดหาคำตอบไม่เจอและไม่รู้วัตถุประสงค์ในการทำแบบนี้ของเคลวิน

“คุณเคลวินคร๊า ไม่เอาเครื่องเพชรไปหรือคะ?!! คุณน้องถอดใส่กล่องให้เจ้าของคนใหม่เลยสิคร๊า”

เสียงก้องๆ ผ่านไมล์โครโฟนมา ทำให้ทิชากรสะดุ้ง เธอหลุดออกมาจากความคิดที่แสนสับสนของตัวเอง มือเรียวบางสั่นระริก เธอรีบยกขึ้นปลดเครื่องเพชรชุดงามบนร่างกายอย่างงกๆ เงิ่นๆ

“ฝากไว้ก่อน เดี๋ยวฉันมาเอาวันหลัง หลุยส์!! กลับ” สุรเสียงดังปานฟ้าฝ่า ดังก้องกลบเสียงซุบซิบจนหมด ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่หน้าตึงเปรี้ยะเดินนำบอดี้การ์ดนับสิบไปลิ่วๆ และผู้ที่มาร่วมประมูลหลีกทางให้ด้วยดีเมื่อใบหน้าคมคายนั้นหงิกงอและบึ้งตึง

หลุยส์อยากจะหัวเราะ เสียเงินไปหลายพันล้านแรกกับการได้จุมพิตสั้นๆ แค่ครั้งเดียว นับว่าแผนการครั้งนี้เจ้านายหนุ่มขาดทุนย่อยยับ และเป็นครั้งแรกที่อัจฉริยะทางการเงินแบบเคลวินขาดทุนไม่เป็นท่า ชายหนุ่มกลั้นเสียงขลุกขลักในลำคอขณะที่เดินเร็วๆ ตามหลังเจ้านายหนุ่มที่เดินแกมวิ่งเหมือนกำลังหนีอะไรสักอย่างที่กำลังวิ่งตามติดและดูเหมือนว่าประตูแพ้จะเปิดรอรับเจ้านาย เพราะว่าพระเจ้ากำลังเข้าข้างอีกฝ่าย จนเจ้านายตกเป็นรอง...

ทำไมนะ ทำไมเขาไม่จัดการเธอให้มากกว่านี้ ทำอะไรก็ได้ให้เธออับอายขายขี้หน้าประชาชีที่จับตามองอยู่ และอะไรนะอะไรทำให้เขาถอยหลังหนี ปล่อยให้เธออยู่กับชัยชนะ!! โว้ยกูอยากจะบ้า!! เคลวินสับสน ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา มีความคิดที่อยากจะทำลายล้างเกิดขึ้น อยากทำให้ทิชากรอับอายขายขี้หน้าคนทั้งโลก แต่...เมื่อสบนัยน์ตากลมโตคู่นั้นแล้ว สิ่งที่เขาคิดจะทำเลือนหายไป มันว่างเปล่า และที่สำคัญเขาไม่อยากให้เธอเสียน้ำตาอีกครั้ง!! เพราะแค่นี้เธอก็คงเจ็บช้ำมากพอแล้ว สงสารรึ!! ตายละว้า!! ใครนะเป็นคนพูดว่าความสงสารเป็นต้นกำเนิดของความรัก ถ้าเขา...เกิดรัก!! ยัยนั่นขึ้นมาจริงๆ ล่ะ!! มันจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาต่อไป...

ความคิดสับสนผุดขึ้นในหัวของเคลวิน ชายหนุ่มนิ่งอึ้งแม้จะเดินทางออกห่างตัวโรงแรมดุสิต ปริ้นเซส โคราช มาจนไกล วันนี้เขากำลังก้าวเดินไปในเส้นทางไหนกันล่ะ...

...

ทิชากรอึ้ง หลังชายหนุ่มที่คาดไม่ถึงจากไป เธอเดินลงจากเวทีด้วยแข้งขาสั่นๆ ความตื่นตกใจยังไม่จางหายไป และความงุนงงปนสงสัยถาโถมเข้าใส่ เธอแปลกใจ!! และไม่เข้าใจ เขามาเพื่ออะไรและทำแบบนี้ ต้องการอะไรเป็นสิ่งตอบแทน หากเขาจะทำให้เธออับอายขายขี้หน้าก็ไม่น่าจะใช่เรื่องยาก เมื่ออยู่กลางเป้าสายตาและหากชายหนุ่มทำอุกอาจขึ้นมาจริงๆ เธอก็คงไม่สามารถรับมือได้ แต่สิ่งที่เขาทำคือสิ่งที่เธอเองก็ยังคาดไม่ถึง ริมฝีปากคู่นั้นแนบลงมาและถอยหนี ทิ้งความร้อนระอุแนบผิวกายไว้ชั่วครู่และก็จากไปเงียบๆ

“คุณน้องคะ ปลดสร้อยออกมาเลยค่ะ จะได้เอาไปเก็บในเซฟ เดี๋ยวเจ้าของคนใหม่เขาคงส่งคนมารับค่ะ งานนี้สำเร็จด้วยดี ได้เงินมากเกินคาด เป็นบุญของเด็กๆ ทุกคน”

เสียงอื้ออึงดังอยู่รอบตัวมันฟังลอยๆ ชอบกลเพราะเธอกำลังสับสนกับความคิดของตัวเอง และมันพุงเป้าไปที่เคลวิน เพราะเธอไม่เข้าใจความต้องการของเขาเลยสักนิด

“นกๆ...”

“คะ”

เธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อมือเย็บเฉียบของคุณนายคำแพนวางเหนือหัวไหล่กลมกลึง

“แม่ว่าเราลอยๆ ไปตั้งแต่ลงจากเวที คิดอะไรอยู่หรือลูก พอจะบอกแม่ได้ไหม”

มีบางสิ่งสะกิดใจเกี่ยวกับผู้ชายรูปหล่อคนนั้น คนที่เป็นผู้ประมูลได้เครื่องเพชรของลูกสาวเธอไป ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะรู้จักกันมาก่อน ดูได้จากการตอบโต้กันบนเวที เมื่อชายหนุ่มเดินขึ้นไป ลูกสาวของเธอดูตื่นตกใจพอสมควร และไอ้กริยาใกล้ชิดเกินเหตุนั้นอีก ยัยตัวแสบแบบทิชากรยอมให้ใครที่ไหนไม่รู้จูบง่ายๆ ในเมื่อลูกสาวของเธอออกจะเป็นทโมนมาตั้งแต่เด็กๆ แก่นแก้วแก่นกะโหลกจนเป็นหัวโจกให้กับเด็กๆ ในกลุ่มเดียวกัน มันจึงเป็นเรื่องแปลกที่บุตรสาวไม่ตอบโต้ชายหนุ่มลึกลับคนนั้น

“ไอ้หมอนั่นเป็นใครแม่?!! รู้จักไหม”

“คนไหนล่ะพ่อ คนมันเยอะ”

“แหมทำเป็นไม่รู้ ไอ้คนที่ประมูลเครื่องเพชรชุดนั้นได้นั่นล่ะ”

“อ๋อ!! ยัยนกใคร?!!

คุณนายคำแพนลากเสียงยาวๆ ก่อนจะวกกลับมาถามบุตรสาว

“เอ่อ...คุณเคลวินมหาเศรษฐีชาวอิตาลี เจ้าของแหล่งสถานบันเทิงเกือบทั่วโลก ไม่มีใคร...ไม่รู้จักเขาหรอกจ้ะ”

“เหรอ!! อิตาลี อยู่โรมไหมล่ะ”

“จ้ะแม่ บ้านเขาอยู่โรม” ทิชากรอุบอิบตอบ เธอบีบมือตัวเองแน่นๆ เม็ดเหงื่อเริ่มซึมตามไรผม

“เคยเจอกันมาก่อนไหมล่ะ?!!” คุณนายคำแพนเรียบๆ เคียงๆ ถาม เหมือนไม่ใส่ใจแต่กำลังตั้งตารอคำตอบ

“เอ่อ...” ทิชากรกระอึกกระอัก

“อย่ามาโกหกแม่!! ขอความจริงนะยัยนก” เสียงแม่เข้มขึ้น เธอรู้ดีว่าลูกสาวกำลังมีเรื่องปกปิด เพราะเลี้ยงกันมาด้วยสองมือ ปฏิกิริยาของลูกเป็นอย่างไรเธอย่อมรู้ดี

“แม่จ๋า...ขอเวลาให้นกหน่อยนะ ตอนนี้นกไม่รู้จะอธิบายยังไงให้แม่เข้าใจ”

“นานไหมล่ะ แม่ค่อนๆ ไปทางใจร้อน”

“อืม...กดดันลูกตัวเองไม่ดีนะคะ เดี๋ยวลูกเครียด”

เสียงอ่อนอ่อยเอ่ยตอบ มือเรียวบางสอดกอดเอวมารดาที่นั่งอยู่ด้านหน้าผ่านเบาะรถยนต์


หนังสือมีขายแล้วนะคะ ฝากป๋าด้วยอีกหนึ่งคน ซุกในห้องใจมุมๆ ก็ยังดีค่าาาาาาาาาาาาาา
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

350 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 26 เมษายน 2561 / 05:54
    รอค่ะรอออออ
    #349
    0
  2. #348 hunnay (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 23:37
    รออ่านนะ
    #348
    0
  3. #346 8326 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 11:53
    เลิกอัพแล้วหรอคะ
    #346
    0
  4. #342 paprairat (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 15:59
    ไม่อัพแล้วเหรอค่ะรออยู่ค่ะหนังสือมีแล้วเหรอไม่เห็นมีเลยค่ะ
    #342
    0
  5. #340 wilawankung1869 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 17:58
     สนุกมากๆๆเลนค่ะอัพเรื่อยๆน่ะค่ะไรท์

    #340
    0