จอมมารบัญชารัก

ตอนที่ 14 : บทที่8.คืนหวามร้อนรัก100% นกจ๋าโดนทิ้งแล้ว กระซิกๆๆๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,103
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    14 มิ.ย. 58

ขออภัยค่ะ ที่หายไปนาน อิอิ เก๊าไปอบรมมา แนวทางมุ่มสู่ Best seller การเป็นนักเขียนที่ดี ต้องมีอะไรตอบแทนคนอ่านด้วย การผูกเรื่องออกมาเรื่องหนึ่งต้องมีข้อคิดให้กับผู้อ่านเป็นการตอบ แทน อิอิ....นิยายเก๊าไร้สาระไหมอะคะ มีข้อคิดบ้างหรือเปล่า จะได้พัฒนาเพิ่มขึ้น ไม่ให้ผู้สอนเสียใจ ที่เฝ้าฟูมฟัก สั่งสอน การเรียนที่เต็มไปด้วยประโยชน์ ทำให้มีไฟลุกพรึบพรับ....ขอสัญญาจากใจเลยนะคะ ว่าจะพัฒนางานตัวเอง ให้ออกมามีคุณภาพ ไม่ใช่ ชิงรักหักสวาทอย่างเดียว แต่การที่เก๊าเขียนแนวต่างประเทศอะนะ "ความจริงเก๊าอยากไป" เนอะๆ ใครๆ ก็ใฝ่ฝันอยากมี สามีที่ดี มีคนที่รักเราแบบถวายหัว เมื่อมันหาไม่ได้ในชีวิตจริง ก็ขอมโนเอาในนิยายก็ได้นิ ....อิอิ เวิ่นเว้อเสียนาน
#ขอขายของหน่อยนา


สนใจหลังไมล์มาได้เลยค่ะ
http://www.facebook.com/aoajampa
เฟสอ้อเอง รับประกันความซบ ทำเป็น E-Book แล้วขายดีมาก ใครอยากได้รูปเล่มติดต่อมาได้ค่ะ ทำแค่จำนวนคนจอง ขอบคุณที่ฟังอ้อเวิ่นเว้อนานๆ ได้ ม๊วฟๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  คิดถึงทุกคนค่ะ
บทที่8.คืนหวามร้อนรัก

โต๊ะอาหารมื้อค่ำ ที่บรรยากาศดูอึมครึมและมาคุ เสียงช้อนซ้อมกระทบกับขอบจานดังก๊อกแก๊ก ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงช้อนกับซ้อม ชายหนุ่มเหลือบมองเขาพยายามข่มอารมณ์สุดฤทธิ์ เดี๋ยวเถอะ!! จะทรมานเสียให้ขาดใจตาย ไม่หมดแรงไม่เลิกรา ต่อให้คลานลงจากเตียงนอนเขาก็จะทำ ให้มันรู้ไปสิว่า เคลวิน โดมคนนี้จะปราบพยศยัยหน้าหวานนี่ไม่ได้ สายตาคู่คมเหลือบมองข้อเท้าเรียวสวย อืม...นับว่ายัยนี่คิดถูกที่สวมสร้อยข้อเท้าเส้นงานไว้ ไม่อย่างนั้นนะเขาจะเป็นสวมมันด้วยตัวเอง!! อยากดื้อด้านดีนักก็ต้องเจอบทโหดๆ จะได้หลาบจำ

แสงเพชรวิบวับสะท้อนกับแสงไฟที่ส่องลงมาจากโคมไฟแชงกาเรียคริสตัส เพชรแท้ต่อให้ตกตมเมื่อนำมาขัดถูทำความสะอาด ประกายของมันก็กลับมาเจิดจรัสได้เหมือนเดิม ไม่รู้สิว่าเขาหน้ามืดหรือคิดอะไรอยู่ รู้แต่ว่าเขาอยากเห็นสร้อยสวยๆ บนร่างกายของทิชากร ผิวขาวผ่องปานน้ำนมประดับด้วยเพชรสีชมพูเม็ดเป้งๆ มันสวยงามและเลอค่า

ทิชากรรวบช้อนกับซ้อมวางกลางจาน เธอยกมุมผ้าขึ้นซับริมฝีปาก ก้มใบหน้าลงจนปลายคางเกือบจะจรดอกอิ่ม ดวงตาคู่งามเอ่อคลอไปด้วยน้ำใสๆ ความน้อยใจตีตื้นขึ้นเต็มหว่างอก จะให้เธอทำอย่างไรล่ะถึงจะเป็นที่พอใจของเขา ดูทำเย็นชาเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ ดวงตาคู่คมว่างเปล่าและไม่เหลือบแลมายังเธอสักเสี้ยวนาที

ทิชากรว้าวุ้นใจเธอสับสนและหัวใจรุ่มร้อน อยากจะถามไถ่ให้ได้รับความกระจ่าง แต่ริมฝีปากหนักอึ้งจนยากที่จะขยับ ฝ่าเท้าเล็กๆ ขยับขะยุกหยิกจนแสงประกายสว่างวูบวาบ

“เป็นอะไร!!

ชายหนุ่มรวบช้อนวางกลางจาน เขายกมุมผ้าขึ้นซับมุมปากและเอ่ยถามเสียงนิ่งๆ

“เปล่าค่ะ...คุณอิ่มแล้วรึ นกขอตัวไปนอนนะคะ”

“ตามสบาย เชิญ”

เสียงเรียบเรื่อยเหมือนกับว่าเขาหมดความสนใจ ทิชากรจึงผุดลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินหงอยเหงาไหล่ลู่คอตก กลับไปยังห้องนอนเงียบเหงาเพียงลำพัง เคลวินกระตุกยิ้ม มุมปากบิดโค้งเป็นรอยยิ้มที่หากเธอหมุนตัวกลับมามองเห็นคงหนาวสะท้าน นัยน์ตาสีคาราเมลฉ่ำหวานหรี่ลงวาดวิมานในอากาศ ก่อนจะค่อยลุกขึ้นยืนและเดินตามหญิงสาวไปห่างๆ

ทิชากรทรุดตัวนั่งบนที่นอนหนานุ่ม เธอหลับนอนอยู่ในห้องของเคลวินมาเกือบหนึ่งอาทิตย์โดยเป็นที่สนองอารมณ์หนุ่มให้กับเขาแบบไม่มีทางเหลี่ยง บทรักร้อนๆ ที่ได้รับจากชายหนุ่มเป็นประสบการณ์แปลกใหม่แสนระทึกขวัญ มันวาบหวามสั่นประสาทและรัญจวนใจ รสสัมผัสของหนุ่มสาวฝังแน่นอยู่ในความทรงจำจนยากที่จะลืมเลือน แต่ท่าทีเฉยชาของชายหนุ่ม เป็นสัญญาณว่าเธอกำลังถูกปลดระวางใช่ไหม!! เธอควรจะดีใจสิที่จะได้กลับคืนสู่ช่วงชีวิตปรกติ ไม่ใช่มานั่งหงอยเหงาเศร้าซึมอย่างเช่นเวลานี้ เธอล้มตัวลงนอน ยกหัวเข่าขึ้นแนบอกอิ่ม ขดตัวเป็นก้อนกลมๆ และกอดตัวเองแน่นหนึบ พริ้มเปลือกตาหลับสูดลมหายใจลึกแล้วค่อยๆ ปล่อยออก พยายามทำใจ นั่นคือสิ่งที่เธอควรทำ ไม่ใช่มานั่งหงอยเหงาอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว เมื่อเธอเป็นแค่เครื่องสนองอารมณ์ของจอมมารอย่างเคลวิน โดม เจ้าพ่อผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่ว่าสาวๆ คนไหนก็ไม่ควรเฉียดใกล้เขา เพราะพวกเธอจะสูญเสียทุกสิ่งไม่ใช่ร่างกายแต่มันอาจจะหัวใจทั้งดวงด้วยซ้ำ

เคลวินมองทิชากรนิ่งๆ บรรยากาศรอบตัวเธอดูหดหู่ ดี!! เธอจะได้รู้เสียบ้างว่าอย่ามาขัดใจเขา เมื่อคนที่มีอำนาจอยู่ในมือคือตัวเขา หาใช่ตัวเธอ!!

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งบนที่นอนหนา จนมันยุบวาบแต่คนที่นอนขดก็ยังนอนเฉย หาได้สนใจเขาเหมือนสาวๆ คนอื่น ที่เวลาอยู่ในห้องส่วนตัวกับเขา พวกเธอจะงัดกลเม็ดและลีลาร้อนรักมายั่วยวนเพื่อทำให้เขาลุ่มหลง แต่ยัยตัวเล็กนี่เฉย!! แต่เขากลับไพล่มาหลงใหลได้ปลื้ม ยอมทุ่มทุนไม่อั้นเนรมิตเครื่องประดับล่ำค่าหวังให้เธอตื่นตกใจ แต่ที่รับมาคือความขัดเคือง ทิชากรหาได้อยากได้เธอว่ามัน “เกะกะ” จนทำให้เขาเสียเซลฟ์ เผลอระเบิดความไม่พอใจใส่เธอเป็นครั้งแรกและมันทำให้แม่ตัวยุ่งหงอยเหงาเศร้าซึมขึ้นมาทันที

ชายหนุ่มทอดกายลงนอนเคียงข้าง ปลายจมูกโด่งกดลงบนข้อเท้าเรียวสวย ที่มีสายสร้อยเส้นเล็กๆ คล้องเอาไว้ เพชรสีชมพูเม็ดเล็กๆ ร้อยเรียงจนเป็นสายสร้อย มันประดับบนข้อเท้าเรียวมองดูงดงามล้ำค่า ทิชากรสะดุ้งเยือก เธอพยายามจะชักปลายเท้ากลับ แต่มันถกจับยึดไว้ด้วยอุ้งมือแข็งแรง ขนบนลำตัวลุกชันเมื่อชายหนุ่มลดใบหน้าลง เขาจรดริมฝีปากจุมพิตเพชรเม็ดงามแต่เธอสะเทือนไปทั้งตัว ไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งพล่านตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจนถึงเส้นผมบนศีรษะ

“อย่าค่ะ...”

เสียงอ่อนอ่อยร้องห้าม แม้จะรู้ดีว่ามันไม่มีทางหยุดชายหนุ่มได้

ชู่ว!! เงียบเถอะน่า...

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงพร่า ลูบเรียวขาวเพรียวยาวอย่างเอาใจ

มันไม่ดีค่ะ อย่าเลยทิชากรกระซิบเสียงปร่า เธอรู้สึกอึดอัดและร้อนเร่าด้วยสิ่งเร้าที่เขาเอามาช่วยกระตุ้น 

มันไม่ใช่ครั้งแรกแล้วนะ!! เธอยังจะกลัวอีกหรือไง รับรองว่าเธอจะสนุกไปกับมัน

สำหรับ ทิชากรแล้ว ไม่ว่าจะครั้งไหนๆ มันก็น่าหวาดหวั่นทั้งนั้น เธอไม่คุ้นเคยไม่ชิน!! ไม่ว่าจะพยายามทำใจแล้วก็เถอะ สัมผัสร้อนรักของเคลวินมันทำให้เธอแทบสำลักตาย ความสุขหวานแหลมซาบซ่าน ความกระสันซ่านสาดซัดจนเธอหัวหมุนการที่เธอจะได้ใกล้ชิดกับ เคลวิน โดม มหาเศรษฐีหนุ่มเสน่ห์แรงสุดเซ็กซี่ ผู้บริหารระดับสูงของสถานบันเทิงทั่วทั้งอิตาลี โดยไม่รู้ตัว มันจะกลายเป็นความปรารถนาอันเร่าร้อนที่อาจจะเปลี่ยนชะตาชีวิตผู้หญิงธรรมดาสามัญคนหนึ่ง ให้พลิกผันแบบสุดขั้ว

ทั้งชีวิตของ ชายหนุ่มนาม เคลวิน เขาไม่เคยทำอะไรเยี่ยงนี้ จริงอยู่ว่ากับสุรา นารี เขาเชี่ยว แต่ก็ไม่เคยต้องลดตัวลงมาปรนเปรอคู่นอนด้วยการทำอย่างที่กำลังทำอยู่ มันเสียศักดิ์ศรีของจอมมาร ฉายาของเขาที่สาวๆ หลายนางตั้งสมญาให้ เขาเย็นชา เขาเถื่อนดุ เขาร้อนทุกองศาในร่างกาย และพร้อมจะแผดเผาฝ่ายตรงข้ามหากใครก็ตามขัดใจ!! แต่เวลานี้ ตอนนี้ ชายหนุ่มกำลังทุ่มเททำทุกอย่างเพื่อให้ผู้หญิงคนหนึ่งลุ่มหลง ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่บังเอิญผ่านเข้ามาในชีวิต แบบไม่ตั้งใจ!!

แต่ความสวยสะคราญของเธอก็ดึงดูดใจของเขาอย่างมากเสียจนไม่อาจจะเพิกเฉยดูดายได้ และชายหนุ่มก็พร้อมแล้วที่บงการเพื่อเอา เรือนร่างของเธอมาเป็นเครื่องสนองอารมณ์ แต่ถึงแม้เขาอาจจะกำลังตกหลุมรักเธอ ชนิดหัวปักหัวปำ!! แต่กระนั้นเธอก็ยังดึงดัน เรียกร้องที่จะหนีห่างไปจากเขาให้ได้ เพราะฉะนั้นแล้วคงไม่มีวิธีใดที่เขาจะทำได้ดีเท่า นอกจากจองจำเธอไว้ด้วยฤทธิ์เสน่หา ปรนเปรอเธอด้วยบทรักวาบหวามรัญจวน การลงทัณฑ์จากเขา!! ที่สามารถทำให้เธอตัวอ่อนระทวย จนลืมแม้แต่จะหนีไปจากเขา ให้มันรู้ไปสิว่าเขาจะทำไม่สำเร็จ!!

จากแค่แตะๆ ลูบๆ ฝ่ามือหนาเริ่มลุกล้ำและเคล้นคลึงเนินอกอวบอัด เขาขยำเบาๆ ช้าๆ ก่อนจะเริ่มแรงขึ้นจนมีเสียงครางครวญอย่างที่ตัวเองต้องการ เขายกยิ้มมุมปาก สมใจสมคะเน เธอแข็งขืนแค่เริ่มต้นแต่ท่าหากเครื่องร้อนเต็มที่ ทิชากรจะเปลี่ยนไปเป็นแบบนี่ที่เขาต้องการ ร่างเล็กๆ นี่มีพลังดึงดูด เธอจะเปลี่ยมไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวนและพร้อมจะทำตามความต้องการของเขาแบบตั้งใจ

สิ่งที่ได้รับกลับคืนมาเต็มตื่น เขาอิ่มเอมมากกว่าทุกๆ ครั้งและยังไม่อยากเชื่อเลยว่าทิชากรจะเป็นคนที่ทำให้เขาถึงจุดสูงสุดได้ โดยที่เจ้าตัวไม่ต้องทำอะไรเลย!!

เสียงครางเสียงหอบเหนื่อยดังอยู่เป็นนานสองนาน ความทรมานที่ทั้งสองคนร่วมแรงร่วมใจ แม้จะเหน็ดเหนื่อยเหงื่อไหลออกมาดั่งสายฝน แต่เคลวินก็กัดฟันทนเขาตะเกียกตะกายสุดแรงที่มี นานเท่าไรไม่รู้ว่าเขาใช้เวลากับเกมส์รักร้อนๆ ในครั้งนี้ เขารู้แค่ว่าอยากมอบมวลความสุขซ่านทั้งหมดที่มีให้ทิชากรได้จดจำ เธอจะฝังมันไว้ในจิตใจ ในจิตใต้สำนึกและจะไม่มีวันลืม ตลอดกาล...

“อ้ายยย...” เสียงกรีดร้องดังก้อง สะท้อนสะเทือนห้องนอนกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านกระตุกเยือกๆ เธอแทบขาดใจตายกว่าจะถึงฝังฟัน ความหวานแหลมของบทสวาทสะท้านอารมณ์ที่ชายหนุ่มซัดใส่เธอ

เคลวินเกร็งร่างกายแน่น ส่วนอ่อนนุ่มบีบรัดและดูดตอดถี่ๆ เขาโจนจ้วงสุดแรงเกิด จนร่างเน่งน้อยสะเทือนสั่นเทา ลมหายใจร้อนผะผ่าวเปารดซอกคอหอมกรุ่นเมื่อแนบใบหน้ากับลำคอเรียวบางโยที่ช่วงล่างขยับถี่รัวดั่งจักรผัน เสียงตอกอัดถี่ยิบเมื่อชายหนุ่มเร่งความเร็วสุดฤทธิ์เพราะมวลความร้อนในช่องท้องหมุนวนจวนเจียนจะระเบิดเต็มทน ในที่สุดประตูสวรรค์ก็เปิดรับชายหนุ่มร่างกายแข็งแกร่งอิ่มเอิบซาบซ่าน เคลวินพริ้มเปลือกตาหลับเสือกเสยแก่นกายร้อนระอุจมดิ่งในกลีบดอกไม้ฉ่ำวาวปลดปล่อยเชื้อพันธุ์ชีวิต สาดใส่กลีบดอกชุ่มน้ำแทบทุกหยาดหยด

เห้ย!! กี่ครั้งแล้วนะ กี่ครั้งแล้วที่เขาลืมตัว ลืมใช้อุปกรณ์ป้องกัน ฉิบหายแล้ว!! เสียงอุทานดังขึ้นในใจหลังได้รับความสุขสม สมใจตัวเอง แต่...เขากลับฉุกใจขึ้นมาครามครัน ให้ตายเถอะ เขาเคยเป็นคนที่ระมัดระวังตัวเองด้วยดีมาตลอด แล้วทำไม อะไรกันล่ะทำให้เขาลืม!! ลืมสิ่งสำคัญที่ปฏิบัติตัวมานานปี เพียงเพราะแค่มีทิชากรอยู่ใกล้ๆ ไอ้ที่เคยทำเขากลับไม่ทำ ลืมแบบสนิทใจด้วยซ้ำ ลืมแบบไม่น่าจะลืม!! เวรล่ะ หากเกิดอะไรขึ้นต่อไปนี้คงได้แต่ทาตัวเองอยางเดียว ไม่น่า...มันคงไม่โชคร้ายแบบนั้นหรอก!! เคลวินทอดถอนใจ เขาลุกพรวดพราดขึ้น ก้าวดุ่มๆ ตรงไปยังห้องน้ำกว้างแบบลุกลน

ทิชากรปรือเปลือกตาขึ้นมอง เธอได้ยินเสียงถอนลมหายใจแรงๆ จากคนด้านข้าง มันคงใกล้ถึงเวลาของเธอแล้วสิ ถึงเวลาถูกเขี่ยทิ้งเหมือนเศษขยะ เพราะเขาไม่เคยมีปฏิกิริยาแบบนี้หลังจากหลับนอนด้วยกัน แต่...วันนี้ดูเขาหุนหัน อารมณ์เสีย เธอคงไม่เพียงพอกับความต้องการอันมากล้นของผู้ชายไฟแรงสูงเยี่ยง เคลวิน โดม แล้วใช่ไหม แผ่นหลังกว้างใหญ่ แผ่นอกตึงแน่น ลำแขนแข็งแกร่ง อ้อมกอดร้อนระอุ ทุกสิ่งๆ ไม่ใช่ของเธอ!! น้ำตาร้อนๆ เม็ดเล็กๆ ไหลกลิ้งผ่านร่องแก้ม ตกกระทบปลอกหมอนนุ่มนิ่มจนเป็นรอยเปียกชื้นและมันค่อยๆ ขยายวงกว้างขึ้นทุกขณะ เมื่อสายน้ำตาอุ่นซ่านไหลบ่าดั่งเม็ดฝน ริมฝีปากอิ่มเต็มเม้มแน่น เธอกลั้นเสียงสะอื้นจนหัวไหล่กลมกลึงสั่นเทา ความเสียใจ ความหมองเศร้าประเดประดังเข้าหาเธอแทบทุกทิศทาง “หึ!!” เสียงหัวเราะที่แค่นออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ เป็นเสียงที่เสียดแทงความรู้สึกของตัวเอง ตลก!! ทั้งๆ ที่เธอพยายามอย่างที่สุดเพื่อที่จะได้หลุดจากบ่วงพันธนาการของชายหนุ่ม แต่เมื่อถึงเวลาขึ้นมาจริงๆ เธอกลับเสียใจอย่างสุดซึ้งเพราะอะไรกันล่ะ!! เพราะอะไร?!!

ความผูกพันเกาะกุมหัวใจของทิชากรตอนไหน เธอพยายามค้นหาและลบล้างเจ้าความรู้สึกนี้ออกไปจากใจของเธอ เพื่อที่จะได้ไม่เศร้าใจนักเวลาที่ต้องจากลาจริงๆ แต่เธอจะลบมันออกอย่างไรล่ะ เมื่อมันฝังแน่นอยู่ในหัวใจจนอยากที่จะลบเลือน พระเจ้า พระองค์กำลังทำอะไรกับตัวของเธอกันนะ!! ท่านต้องการให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกผูกพันของหญิงชายที่จบลงด้วยความเจ็บช้ำและจากลา หัวใจดวงน้อยๆ ดวงนี้รับรู้แล้ว และมันกำลังเจ็บปางตาย เมื่อไรล่ะที่เธอจะได้รู้จักกับความรักที่มาพร้อมกับความสมหวัง เป็นเพราะเธอดื้อรั้นขัดความประสงค์ของพระองค์หรือ เธอถึงถูกลงทัณฑ์แบบนี้...ทิชากรรำพันอยู่ในใจ เธอร่ำไห้เหมือนจะขาดใจตาย และน้ำตาร้อนๆ ไหลเป็นสายแต่ไร้เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมา เมื่อคงไม่มีใครเวทนาหรือสงสารนอกจากสมเพทซ้ำเท่านั้น

“ปึก!!

เคลวินกระแทกฝ่ามือกับพนังเย็นเฉียบสุดแรง เขาหงุดหงิด และกำลังสับสน ไม่รู้ว่าควรจัดการกับชีวิตตัวเองอย่างไรถึงจะดี ในเมื่อตัวแปรที่เกี่ยวข้องคือ “ทิชากร” สาวน้อยต่างแดนที่บังเอิญผ่านเข้ามาในชีวิต และเธอกำลังทำให้เขาวุ่นวายสับสน จนเหมือนไม่ใช่ตัวเอง ความเด็ดเดี่ยวที่เคยมีดูเหมือนมันจะลดน้อยถอยลง เขาไม่สามารถสลัดเธอให้หลุดออกไปจากวงจรชีวิตของตัวเองได้ ใจมันไม่แข็งพอที่จะสลัดเธอให้ห่างหายไป แววตาคู่นั้นเรียบนิ่งและเมินเฉย จนเขาอยากเอาชนะ!! อยากจะทำอะไรสักอย่างให้มันสาแก่ใจ จะได้แสดงให้ทุกๆ คนที่กำลังจับตามองอยู่รู้ว่า เขาไม่ได้แคร์อะไรเลยเมื่อเธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งแค่นั้น!! จริงหรือ?!!

“โว้ย!!

ชายหนุ่มแหกปากร้องตะโกน แต่มันไม่ได้เล็ดรอดออกไปสู่ภายนอก เพราะวิลล่าหลังนี้ถูกสร้างมาอย่างดี แข็งแรงทนทานและแน่นหนา ชายหนุ่มกำลังสับสนและว้าวุ่น เขาจะทำอย่างไรดีถึงจะขจัดความทุกข์ที่เกิดขึ้นนี้ได้สำเร็จ “ทำเหมือนทุกครั้งที่ทำสิ เฉดหัวเธอออกไปจากชีวิต ให้เงินสักก้อนแค่นี้นายก็จะกลับมาเป็นอิสระ ใช้ชีวิตเสเพลเหมือนเดิม” เสียงมารร้ายในซอกหัวเอ่ยขึ้นย้ำๆ มันเป็นด้านเลวร้ายของเคลวินซึ่งเขาเคยทำตามมันแบบไม่คิดอะไรเลย แต่วันนี้เดี๋ยวนี้ เขาไม่สามารถทำแบบที่ตั้งใจไว้ได้ หากจะปล่อยยัยตัวยุ่งไป อาจจะเป็นเขาเองที่ต้องทนทรมาน

ความทรมานจากการโหยหาไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน และมันไม่เคยมีอยู่ในห้วงความคิดของเขาเลยด้วยซ้ำ แต่เวลานี้มันกำลังค่อยๆ ผุดขึ้นมาในอกเมื่อคิดว่าจะต้องสลัดทิชากรทิ้งก่อนที่ตัวเองจะตกที่นั่งลำบาก ไหนจะความรับผิดชอบที่เขาจะต้องแบกรับ เมื่อนึกถึงเด็กคนหนึ่งที่อาจจะถือกำเนิดขึ้นมาเพราะความเผลอเลอของตัวเอง เสียงร้องไห้กระจองอแงของเด็กน้อย มันน่าเบื่อ!! และหากเขาต้องมีลูกมันคงดูพิลึก เมื่อใช้ชีวิตหนุ่มโสดมานานจนไม่คุ้นหากจะต้องมีใครเพิ่มเข้ามาในชีวิตในเมื่อเขาไม่ต้องการ แล้วจะต้องทำอย่างไรดีล่ะ!!

เคลวินคิดหาทางทำให้ตัวเองเป็นอิสระแบบเร่งด่วน เขาเดินไปเดินมาในห้องน้ำกว้าง หาทางเอาตัวรอดจากบ่วงพันธนาการที่อาจจะเกิดขึ้นเพราะการกระทำของตัวเอง ไม่น่าเลย!! ไม่น่าเอาตัวเองไปพัวพันกับเธอเลย ต่อไปนี้เขาจะต้องระวังตัวอย่างหนักถ้าต้องไปเกี่ยวพันกับสาวบริสุทธิ์ที่ไร้เดียงสา จะได้ไม่เข้าตาจนแบบครั้งนี้อีก

ในขณะที่เคลวินกำลังวุ่นวายใจ ทิชากรกลับจมอยู่ในห้วงทุกข์เธอร่ำไห้จนปวดหัว เพราะมัวแต่คิดวุ่นวายอยู่ในหัวใจกว่าจะทุเลาลงเวลาก็ผ่านไปเนิ่นนาน จนอดสงสัยไม่ได้ว่าชายหนุ่มเข้าไปทำอะไรอยู่ในห้องน้ำเป็นนานสองนาน เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ค้างคาบนใบหน้าออกจนหมด ค่อยกระทดตัวลงจากเตียงกว้างควานหาเสื้อผ้ามาห่มคลุมร่างกายก่อนจะเดินเหม่อลอยออกไปนอกห้องนอน เพื่อลืมเรื่องที่กำลังทุกข์ทน ผ่อนคลายความไม่สบายใจ

สายลมเย็นจากแม่น้ำไทเบอร์ช่วงกลางดึก เย็นจัดจนเธอสั่นสะท้านเพราะความหนาวเหน็บ มือเล็กๆ ยกขึ้นกอดตัวเองแน่น เพิ่มอุณหภูมิความอบอุ่นในร่างกายเพราะต่อไปนี้คงไม่มีใครมอบความอบอุ่นให้เธออีกต่อไป...

เคลวินเดินเอื่อยๆ ออกมาจากห้องน้ำเย็นฉ่ำ เขายังไม่ได้อาบน้ำชำระคราบเหงื่อไคลเลยซักนิด มัวเสียเวลาในการหาวิธีที่จะสลัดทิชากรทิ้งเสียเนิ่นนาน เมื่อคิดหาทางได้จึงรีบออกมาจัดการให้เรียบร้อย เพราะหากปล่อยเวลาให้เนิ่นนานไปกว่านี้เขาอาจจะเผลอใจอ่อน

“ไปไหน!!

เสียงเคร่งเครียดเอ่ยขึ้นเบาๆ เมื่อกวาดสายตามองหาคนที่ต้องการไม่เจอ เขาเดินเร็วๆ ออกไปนอกห้อง สังหรณ์ใจขึ้นมาครามครันเพราะหากเป็นอย่างที่หวาดหวั่นชายหนุ่มจะจัดการอย่างไร?!! เคลวินสาวเท้าเร็วรี่ ความกลัวผุดขึ้นมากลางใจ กลัวว่าทิชากรจะทำอะไรบ้าบิ่นเหมือนครั้งก่อนๆ หากเป็นเช่นนั้น เขาคงไม่อาจให้อภัยตัวเองอีกต่อไป

สายลมเย็นโชยปะทะใบหน้าเมื่อเปิดประตูวิลล่าออกมาด้านนอก อุณหภูมิเย็นเฉียบจนเขาเองยังสั่นสะท้าน บวกกับความเย็นจากแม่น้ำไทเบอร์ที่พัดโชยขึ้นมาอีก

“อยู่ไหนของเขานะ คิดบ้าๆ อีกหรือเปล่า!!

ชายกระโปรงชุดนอนสีขาวปลิวไสวเมื่อโดนสายลมพัดเข้าใส่ ทิชากรยื่นนิ่งๆ อยู่ที่ท่าน้ำ ชายหนุ่มถอนลมหายใจเฮือกๆ เขารีบเดินเร็วๆ ตรงไปหา แม้หัวใจจะว้าวุ้นแต่ก็ต้องรีบจัดการก่อนที่เขาจะเผลอใจอ่อนจนไม่สามารถกำจัดคนที่อาจจะมีอิทธิพลกับตัวเองในอนาคตได้

“มาทำบ้าอะไรตรงนี้!!

เสียงตวาดดังขึ้นด้านหลัง ทิชากรสะดุ้งเฮือกเธอหมุนกายกลับมามอง แต่ดวงตากลมโตว่างเปล่า และมันทำให้เคลวินฉุนเฉียวเพิ่มมากขึ้น

“...”

ไม่มีเสียงตอบนอกจากใบหน้านิ่งเฉย เคลวินสั่นกระตุกไปทั้งตัวเขาโมโหฉุนเฉียวจนแทบจะเข้าไปเขย่าๆ ร่างเล็กๆ นั่นให้สมองน้อยๆ กลวงๆ นั่นหล่นมากองที่พื้น เขาจะได้รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

“ฉันมีภาระหน้าที่เยอะแยะ จนไม่มีเวลามาคอยดูแลส่วนเกินอย่างเธอ... หรอกแม่นกน้อย อยากจะบินออกไปจากกรงนักไม่ใช่หรือ?!! นี่เป็นโอกาสของเธอแล้ว อยากจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย ฉันไม่รั้งเธอไว้อีกแล้ว...มันหมดเวลาของเธอสักที ขอให้โชคดีก็แล้วกัน”

น้ำเสียงเย็นชากับใบหน้าเรียบตึงของเคลวิน มันทำให้หัวใจดวงน้อยนิดร้าวราญ เธอจนคำพูดโต้เถียงได้แต่กล่ำกลืนความเจ็บช้ำเอาไว้ในอก ก้มหน้ายอมรับคำบัญชาจากเขา หากต้องสิ้นสุดกันในวันนี้ ก็จะจดจำช่วงเวลาดีๆ ที่อยู่ด้วยกันเก็บเอาไว้ใน ใจ ถึงมันจะเริ่มต้นไม่ดีเท่าไร แต่ขณะนี้...เวลานี้...หัวใจของเธอมอบให้เขาหมดทั้งดวง แม้เขาไม่ต้องการก็คงต้องเก็บดวงใจแหลกยับกลับไปด้วย แต่จะไม่มีวันร้องขอ หรือวิงวอนให้เขาเห็นใจ

“ค่ะ...ขอบคุณที่คุณปล่อยนกเสียที”

ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มเซียวๆ ส่งให้ชายหนุ่ม เธอเค้นเสียงออกมาได้สำเร็จ ทั้งๆ ที่น้ำตากำลังไหลบ่าท่วมหัวใจดวงเล็กๆ และเธอคาดเดาไม่ผิดเลยจริงๆ มันหมดเวลาที่นางซินจะมีความสุขแล้วสินะ ช่วงเวลาที่นางฟ้าผู้เมตตาประทานให้ มันชั่งสั้นนักจนเธอแทบจะเตรียมใจตั้งรับไม่ทัน

ดวงตาสีคาราเมลลุกวาบ เมื่อฝ่ายตรงข้ามดูเฉยชาและไม่ยินดียินร้าย ผิดกับคนอื่นๆ ที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วย เจ้าหล่อนเหล่านั้นจะร่ำไห้ อ้อนวอนและร้องขอโอกาสให้เขาเมตตาพวกเธอซ้ำอีกครั้ง แต่...คนตรงหน้า เธอดูนิ่ง นิ่งเสียจนเขาใจหายวูบ สรุปว่ายัยบ้านี่ไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลยใช่ไหม ถึงได้ไม่มีความรู้สึกอะไรเลยยามเมื่อเขาออกปากให้เธอจากไป

“อยากได้อะไรเพิ่มอีกไหมล่ะ ป๋าใจป้ำ เธอจะได้ไม่รู้สึกว่าถูกฉันเอาเปรียบ”

เป็นเพราะความโกรธที่เหมือนกับว่าตัวเองไร้ความสำคัญ เคลวินกระตุกยิ้มเย็นชา เขาเหยียดหยามเธอด้วยคำพูดกดเธอให้ต่ำด้วยดวงตาคู่คม

“อย่าเลยค่ะ นกไม่ได้เป็นผู้หญิงขายตัว แค่คุณยอมปล่อยนกกลับบ้าน ก็นับว่าเป็นพระคุณอย่างใหญ่หลวงแล้วล่ะค่ะ”

ทิชากรกำมือแน่นเธอแค่นเสียงตอบกลับด้วยความแรงไม่แพ้กัน อย่าหวังว่าชายหนุ่มจะได้เห็นน้ำตาบนใบหน้าเธอ และอย่าหวังว่าเธอจะวิงวอนร้องขอ ในเมื่อหัวใจของเธอแหลกยับ เขาก็ต้องเจ็บจุกไม่แพ้เธอเช่นกัน

“ดี!!

“ค่ะ!! ดี เราจากกันด้วยดีจะดีกว่า และนกขอให้เราอย่าได้มาเจอะเจอกันอีกเลย ชั่วชีวิต!!

เสียงเย็นชากล่าวตอบนิ่งๆ แม้ปลายเสียงจะสั่นพร่าจนชายหนุ่มรู้สึกได้ แต่เธอก็ยังสู้อุตส่าห์กล่าวตอบจนจบและมันยิ่งทำให้ชายหนุ่มเดือดดาลยิ่งขึ้น เธอกำแหงและจองหองเกินไป เป็นแค่ผู้หญิงต่ำๆ ไร้ชาติไร้ตระกูลแต่กลับตอบโต้เขาแบบไม่ไว้หน้า ดี!! เขาจะไม่ชายตาแลเธออีกต่อไป “ทิชากร” ต่อไปนี้เขาจะหลีกหนีให้ห่างจากผู้หญิงรูปร่างหน้าตาแบบเจ้าหล่อน หลีกให้ไกลจะได้ไม่เจ็บใจเหมือนถูกลูบคมเหมือนเช่นเวลานี้

เคลวินหมุนตัวกลับ เขาสาวเท้าเร็วๆ เหมือนวิ่งหนีเงามัจจุราช เขาแผดเสียงก้อง เมื่อเดินผ่านประตูวิลล่าหลังงามเข้ามาได้

“หลุยส์!!

เสียงทรงอำนาจแผดก้อง จนบอดี้การ์ดหนุ่มๆ สะดุ้งตื่น พวกเขาขยับตัวพรึบพรับ รีบถลาวิ่งออกมาจากห้องนอนแทบทุกคน หลุยส์ขยี้เปลือกตา ขับไล่ความง่วงงุน เขากระโจนพรวดพราดออกมารับคำสั่งด้วยความฉับไว

“ครับ เจ้านาย”

เคลวินสูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆ เขาพยายามระงับความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ในหัวอก ให้สงบลง เก็บซ่อนความรู้สึกเสียหน้าเอาไว้กับตัว ไม่อยากให้ใครก็ตามรับรู้ ว่าเขาเองยังมีคนที่ไม่ต้องการที่จะอยู่ใกล้ๆ พยายามจะหาทางหนีไปให้ห่างไกลเขาทุกครั้งที่มีโอกาส

“ส่งเธอกลับด้วย ฉันไม่ต้องการเธอแล้ว อยากไปไหนก็เชิญ!!

เคลวินเอ่ยเสียงเคร่ง และเขารีบผลุนผันหนีไป เกรงว่าตัวเองจะกลับคำพูดให้รู้สึกแย่มากกว่าที่กำลังเป็นอยู่

หลุยส์เกาศีรษะแกร๊กๆ เขาถูกปลุกขึ้นมากลางดึกสงัด ด้วยภารกิจเร่งด่วน เกิดอะไรขึ้นกับสองคนนั่นนะ เจ้านายถึงได้มีคำสั่งปุปปัป จนตั้งตัวรับไม่ทัน

“เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลย เกิดอะไรขึ้นครับพี่หลุยส์?!!

“ไม่รู้สิ อยากรู้ไปถามเจ้านายเองสิ นั่นน่ะน่าจะตอบคำถามแกได้ดีกว่าฉัน”

“โอ้ย!! กำลังเป็นฟืนเป็นไฟ ถามไปก็ตายยังเขียดสิพี่หลุยส์”

“ใช่ๆ ไม่เคยเห็นเจ้านายโกรธจัดขนาดนี้ หากมีไฟแลบออกมาจากดวงตาเจ้านายได้ พวกเราคงกลายเป็นเถ้าถ่าน”

“อืม...เจ้านายโกรธใครล่ะ”

“นั่นไงพี่ เดินมาโน้นแล้ว”

ทีมบอดี้การ์ดบุ้ยใบ้ไปทางหน้าประตู และทิชากรเดินหงอยๆ เข้ามาพอดิบพอดี เธอกลั้นน้ำตาสุดฤทธิ์ จะไม่ให้มันไหลออกมาประจานตัวเองและให้คนอื่นๆ สมเพทเวทนาเด็ดขาด!!

หลุยส์ถอนลมหายใจเฮือกใหญ่ๆ เขาแหงนใบหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสองของตัววิลล่า และเคลวินเจ้านายยืนอยู่ตรงนั้น โดยที่ร่างสูงใหญ่เท้าแขนกับลูกกรงสแตนเลสเคลือบโเมี่ยมสีเงินวาววับ พุ่งสายตาดุดันตรงมายังบริเวณที่พวกเขายืนกระจุกกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน หลุยส์สะท้านวูบรังสีอำมหิตจากหน่วยตาของเจ้านายเปล่งแสงวาววับ เมื่อเจ้าตัวกำลังโกรธจัด จนอาจจะทำอะไรแบบที่เขาไม่สามารถคาดเดาได้

+++++++++++++++++++++++++++++++

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

350 ความคิดเห็น

  1. #86 รุ่ง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 11:48
    ไรท์มาต่อเร็วๆน่ะ..
    #86
    0
  2. #84 juthamasGig (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 21:53
    โอ้ยยยย อิป๋า ไล่นุ๋นก ม๊ายยยยยย ไรต์ เค๊าค้างงงงงงงงงง ไม่ยอม ไม่ยอม
    #84
    0
  3. #82 moon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 16:57
    เจ็บจนไม่รู้จะบรรยายออกมาเป็นภาษาอะไรน้องนกไปให้ไกลๆ เลยแต่เอ๊ะสายเลือดซาตานจะติดไปกับน้องนกหรือเปล่าเนี่ย...ขอบคุณค่ะที่ไรท์เตอร์กลับมาอัพเหมือนเดิม....มาต่อวันเว้น วันก็ยังดีนะคะ
    #82
    0