จอมมารบงการรัก

ตอนที่ 8 : บทที่7.Thai port ที่ทำงานใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,099
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 ม.ค. 57


บทที่7.Thai port ที่ทำงานใหม่

                “วู้”เตชิลารับเอกสารตีทะเบียนจากไปรษณีย์ที่มาส่งเอกสารก่อนจะกระโดดตัวลอยอย่างดีใจเมื่อแกะอ่านรายละเอียดในซองจดหมายเรียกให้ไปสัมภาษณ์งาน

                “ป๋า…Thai portเรียกจันทร์เจ้าไปสัมภาษณ์เชียวนะนี่ไง ป๋าดูซิ”เตชิลาวิ่งเข้ามาภายในบ้านและชูซองจดหมายเรียกตัวให้เข้าไปสัมภาษณ์ให้คุณปราโมทดู

                “โอ้โห ต้องฉลองไหมนี่ ในที่สุดก็มีคนเห็นความสามารถของลูก”

                “ยังหรอกค่ะ รอให้ผ่านก่อนนี่แค่สัมภาษณ์เองถ้าไม่ได้เดี๋ยวป๋าเสียตังฟรี”เตชิลาเอ่ยเสียงอ่อนเบาและไม่ค่อยมั่นใจ เพราะ Thai port เป็นหนังสือพิมพ์ชั้นนำมาสาขาอยู่ทั่งโลกคงไม่สนใจช่างภาพกระจอกๆแบบเธอ

                “อย่างน้อยก็มีความหวังน่า ถ้าเขาไม่สนใจลูกคงไม่เรียกเข้าไปสัมภาษณ์”คุณปราโมทกล่าวแก้ความเข้าใจของเตชิลาเมื่อลูกสาวทำหน้าเป็นกังวน

                “ค่ะ...ในเมื่อเขาให้โอกาสเรียกจันทร์เจ้าเข้าไป จันทร์เจ้าจะพยายามให้ถึงที่สุดค่ะป๋า”เตชิลาปลุกปลอบตัวเองให้พร้อมจะสู้แม้ความหวังจะริบหรี่

                “มันต้องอย่างนี้ซิ ลูกสาวพ่อเก่งที่สุด”

                “ค่ะ จันทร์เจ้าสู้ๆ”

                “เขาเรียกวันไหนละ นานหรือเปล่า”เตชิลาก้มลงมองวันที่ๆนัดเธอก่อนจะรีบร้อนลุกขึ้น และรุกรนขึ้นไปจัดการแต่งตัว หมุนกายกลับมาบอกบิดาเมื่อนึกขึ้นได้ว่าคุณปราโมทรอฟังอยู่

“วันนี้ป๋า จันทร์เจ้าไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะเดี๋ยวไม่ทัน”คุณปราโมทส่ายศีรษะอย่างเอ็นดูแม้จะโตเป็นสาวแต่เตชิลาก็ยังมีความเป็นเด็กอยู่มากเพราะเป็นลูกสาวคนเดียวของคุณปราโมทและคุณศรีไพที่แต่งงานในวัยกลางคนกว่าจะได้ลูกมาหนึ่งคนต้องเสียเงินในการดูแลตัวเองไม่ใช่น้อย จึงทะนุถนอมเตชิลาเหมือนไข่ในหินจึงเป็นห่วงเมื่อลูกสาวต้องออกไปผจญโลกกว้างโดยที่ไม่ได้ดูแลอย่างใกล้ชิดเหมือนเคย

เตชิลาปรากฏตัวขึ้นหน้า Thai port แหงนเงยใบหน้าขึ้นมองดูตัวตึกสูงใหญ่อลังการอย่างนึกทึ่งในใจ ผู้ที่กุมบังเหียนของThai port จะต้องเป็นบุคคลที่มีความคิดกว้างไกลและเฉียบคมไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถนำพา Thai portให้เจริญก้าวหน้าได้ขนาดนี้ทั้งที่มีคู่แข่งมากมาย

หญิงสาวเดินตรงไปสอบถามประชาสัมพันธ์ที่ชั้นลอบบี้ของ Thai portเมื่อมาถึงก่อนจะเดินไปนั่งรอยังตำแหน่งที่ประชาสัมพันธ์คนสวยชี้มือให้ เก้าอี้หลายตัวมีคนจับจองจนเกือบเต็ม ทุกๆคนล้วนแล้วแต่เป็นชายหนุ่มที่ดูทะมัดทะแมงกับกล้องถ่ายรูปในมือ เตชิลาทรุดนั่งตรงเก้าอี้ที่ว่างตัวหนึ่งเสียงพุดคุยกันเบาๆเธอจึงฟังคนอื่นคุยกันและทำใจให้สงบเมื่อภายในใจกำลังเต้นรัวเหมือนกลองที่ตีบอกเวลา เตชิลาอยู่ในชุดที่เป็นทางการนุ่งกางเกงสแล็คขายาวกับสูทพอดีตัว

มีชายหนุ่มคนหนึ่งหันมาถามเตชิลาเมื่อมองเธออยู่นาน “คุณมาสัมภาษณ์งานที่นี่ในตำแหน่งไหนครับ”เตชิลาเปิดยิ้มให้ก่อนตอบอย่างสำรวมจนทุกคนในที่นี้หันมามองเป็นตาเดียวเนื่องจากบุคลิกของหญิงสาวไม่เหมาะที่จะมาทำงานที่มันโลดโผนเท่าไร “จันทร์เจ้ามาสัมภาษณ์ช่างถ่ายภาพเหมือนพวกคุณนั่นแหละค่ะ” ทุกคนหันมามองพร้อมกันก่อนจะหมดความสนใจเพราะเตชิลาไม่ใช้คู่แข่งของตัวเอง หน้าหวานสลดลงเหมือนดอกไม้ต้องสายลมร้อนๆจนฐานดอกห้อยลงมาจนโค้งงอ

เลขาคุณสมชายเดินออกมาจากลิฟท์เพื่อลงมาพาทุกคนที่มารอสัมภาษณ์ขึ้นไปด้านบน ตัวเธอเองเป็นคนอาสาลงมาเพราะอยากจะมาดูหน้าบุคคลสำคัญที่ถูกเรียกตัวมาอย่างเร่งด่วนจนคุณสมชายหัวหน้าของเธอต้องเป็นคนคอยกำกับด้วยตัวเอง พิไลเปิดยิ้มกว้างเมื่อมองเห็นเตชิลากลางกลุ่มหนุ่มๆซึ่งบุคลิกของหญิงสาวโดดเด่นจนพิไลนึกทึ่ง ผิวขาวเนียนละเอียดวงหน้าหวานหยดจึงไม่แปลกใจถ้าท่านประธานจะหลงใหลได้ปลื้มจนออกหน้าออกตา

“มาสัมภาษณ์ช่างภาพใช่ไหมค่ะเชิญทางนี้เลยค่ะดิฉันจะพาไป”พิไลเดินมาทักทายและเชื้อเชิญให้ตามไปทุกคนลุกขึ้นอย่างกระฉับกระแฉงร่วมถึงเตชิลาด้วย

พิไลเดินแหวกชายหนุ่มทั้งกลุ่มเข้ามาเชิญเตชิลาด้วยตัวเองจนคนที่มาสัมภาษณ์มองเตชิลาเป็นตาเดียวกัน “เชิญคุณเตชิลาทางนี้ค่ะ คุณสมชายกับลังรออยู่ ส่วนพวกคุณรอเรียกเข้าไปที่ละคนนะค่ะ เชิญค่ะ”เตชิลาเดินตามคุณพิไลไปอย่างงงๆเพราะแปลกใจที่เธอมาทีหลังแต่กับได้สัมภาษณ์คนแรก พิไลเคาะประตูห้องทำงานของคุณสมชายก่อนจะเปิดเข้าไป

“คุณสมชายค่ะคุณเตชิลามาแล้วค่ะ”พิไลรายงานคุณสมชาย จนท่านของเธอสะดุ้งอย่างตกใจก่อนจะกระแอ้มไอเอ่ยอนุญาตให้เตชิลาเข้ามาได้

“เชิญเข้ามาได้เลยกำลังรออยู่”คุณสมชายขยับเสื้อสูทให้เข้าที่ ลุกขึ้นจากโต๊ะตัวที่นั่งอยู่และเกือบถลาเข้าไปรับเมื่อเตชิลาเดินเข้ามา เตชิลาพนมมือทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย และทรุดนั่งบนเก้าอี้เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของคุณสมชายเมื่อเจ้าของห้องอนุญาต

“คุณพร้อมจะเริ่มงานได้วันไหน บอกมาได้เลยผมพร้อมจะจัดการให้”คำแรกที่คนสัมภาษณ์เอ่ยคือวันเริ่มงานได้ เตชิลาจึงมึนงง

“ขอโทษค่ะ มีการเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าค่ะ ท่านนัดดิฉันมาสัมภาษณ์นะค่ะ ยังไม่ได้ตกลงอะไรกันเลย”เตชิลาเอ่ยแย้งเมื่ออาจมีการเข้าใจผิด และตอนนี้อีธานที่นั่งอยู่เบื้องหลังฉากกั้นห้องกำลังยกสองมือกุมหัวเมื่อคุณสมชายตื่นเต้นจนเอ่ยผิดเอ่ยถูก

“อ้าวเหรอ ขอโทษทีคุณ ผมหลงๆลืมๆไปนิด เรามาตกลงกันเลยดีกว่าผมชอบผลงานของคุณนะ แต่คงให้คุณออกไปถ่ายภาพสมบุกสมบันเหมือนคนอื่นไม่ได้ คุณยังจะสนใจอยู่ไหมละ”คุณสมชายรีบร้อนแก้ตัวเมื่อจำบทพูดผิดก่อนจะยื่นข้อเสนอใหม่และลุ้นให้เตชิลาสนใจไม่อย่างนั้นจะเป็นตัวเขาเองที่เดือดร้อนเพราะอีธานให้รับสาวน้อยเข้าทำงานอย่างไม่มีข้อแม้

“แล้วดิฉันจะได้ถ่ายรูปไหมค่ะ”เตชิลาเอ่ยถามอย่างสนใจจนคุณสมชายแทบจะกระโดดอย่างยินดี

“ผมรับคุณเป็นช่างถ่ายภาพก็ต้องได้ถ่ายซิคุณ แต่อาจจะเป็นในสตูหรือออกพื้นที่เป็นบางครั้ง”

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงค่ะ”เตชิลาพยักหน้าตกลง และคุณสมชายก็ลอบผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อสามารถรับสาวน้อยของท่านประธานเข้าทำงานได้สำเร็จ

“เชิญคุณไปเซ็นสัญญาว่าจ้างได้เลย ผมจะเป็นคนนำไปเอง”คุณสมชายลุกจากที่นั่งกล่าวเชิญเตชิลาไปแผนกบุคคลเพื่อจะเซ็นสัญญาว่าจ้าง และตัวเองจะได้สบายใจเมื่อทำตามความต้องการของท่านประธานสำเร็จ เตชิลาเดินตามคุณสมชายไปอย่างงงๆเพราะการสัมภาษณ์งานที่นึกหวั่นมาทั้งคืนกลับลาบลื่นผิดความคาดหมาย

ทุกคนที่มารออยู่ด้านนอกมองตามคุณสมชายและเตชิลาไปอย่างเสียดายในเมื่อเปิดรับช่างภาพเพียงหนึ่งคนเมื่อหญิงสาวที่ทุกคนปรามาสได้ไปทุกคนก็คงแห้วไปตามๆกัน จึงลุกขึ้นจากที่นั่งขยับตัวเตรียมกลับบ้านเมื่อคงไม่ได้งานนี้เหมือนที่ตั้งความหวังไว้

“จะไปไหนกันคุณยังไม่ได้คุยกับคุณสมชายเลยจะกลับกันแล้วหรือ”พิไลเอ่ยถามเมื่อเงยหน้าขึ้นมาจากจอคอมพิวเตอร์เห็นทุกคนเตรียมตัวกลับ

“ก็ได้คนแล้วนี่ครับผมจะรอกันทำไมให้เสียเวลา”มีคนใจกล้าเอ่ยทะลุกลางปล้องขึ้นมาและทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยพิไลเลยเปิดยิ้มกว้างก่อนจะอธิบายเสียงดังฟังชัด “นั่นนะคนพิเศษของท่านประธาน คุณอีธาน มาส์วาเลสพวกคุณพอจะรู้จักไหมละส่วนพวกคุณก็รอคุณสมชายอยู่นี่ละ ท่านทำหน้าที่ตัวเองเสร็จก็กลับมาสัมภาษณ์พวกคุณเองแต่ถ้าไม่อยากรอก็เชิญคุณกลับกันได้เลย”พิไลอธิบายเสียงชัดเจนจนเสียงซุบซิบดังกระหึ่มก่อนจะนิ่งเงียบไปเมื่ออีธานเดินออกมาจากห้องคุณสมชายและกวาดตามองทุกคนด้วยสายตาเฉียบคม

“บอกคุณสมชายด้วยนะ ว่าผมจะรออยู่ที่ห้อง เอาเอกสารของคนนั้นขึ้นไปให้ผมดูด้วย”อีธานกล่าวกับพิไลก่อนจะเดินจากไปและทุกๆคนในที่นี้ก็มองตามอย่างสนใจและซุบซิบถึงความเฉียบขาดของอีธาน มาส์วาเลสที่เป็นประธานบริษัท Thai portและอาจจะเป็นหัวหน้างานของคนใดคนหนึ่งในที่นี้ที่อาจได้รับเลือก

“ที่นี้รู้กันหรือยังละ ว่าคุณเตชิลานะเป็นของต้องห้ามท่ายังอยากจะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อย่างสุขสบาย แต่ถ้าอยากจะลองก็ได้คุณจะได้รู้ว่า ท่านประธานโหดเหี้ยมเพียงใด”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #10 kenjoy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 21:30
    กระต่ายน้อย
    #10
    0
  2. #9 เด็กน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 18:36
    รีบอั้พเร็วๆนะค่ะสนุกดีชอบอีธานมากเลยอ่านไปอมยิ้มไปแฮ่ะๆๆ
    #9
    0