จอมมารบงการรัก

ตอนที่ 5 : บทที่4.คิดหรือว่าจะยอมแพ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,184
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    18 ม.ค. 57


บทที่4.คิดหรือว่าจะยอมแพ้

                “ป๋าจันทร์เจ้าอยากขึ้นไปบนห้องแล้ว เรากลับกันเถอะ”เตชิลาเขย่าแขนคุณปราโมทแรงๆเมื่อวิ่งหนีอีธานมาถึง ปลายจมูกโด่งแดงกล่ำพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้จนสุดความสามารถไม่อยากให้คุณปราโมทตกใจ

                คุณปราโมทงัวเงียตื่นขึ้นมาและขยับตัวลุกตามแรงดึงของเตชิลา เรียวแขนขาวสะอาดโอบรอบลำตัวหนาและซุกใบหน้ากับอกใหญ่ซ่อนหยดน้ำตาที่ไหลออกมากับเสื้อของผู้เป็นพ่อ “จันทร์เหนื่อยแล้วเราขึ้นไปนอนกับแม่ดีกว่าเย็นๆค่อยลงมาหาอะไรกินก็ได้”

                “เอางั้นหรือ ไปก็ไป”คุณปราโมทพยักหน้างึกงักและเดินตามแรงดึงของบุตรสาว เตชิลาเหลือบมองไปกลางทะเลที่อีธานยืนอยู่แม้จะเห็นรางเลือนเตชิลาก็มั่นใจว่าชายแปลกหน้ามองตามเธอจนลับตา

                “ทำไมๆ”เสียงพึมพำแผ่วๆของอีธานดังขึ้นอย่างเจ็บใจ สายตาคมมองเตชิลาไปจนกระทั่งหายเข้าไปในโรงแรมโดยสาวน้อยซุกใบหน้ากับอกชายแก่ตลอดเวลาและมันทำให้อีธานทนไม่ได้เมื่อตัวเองกลายเป็นสิ่งที่ถูกลืม

                ร่างองอาจผึ่งผายเดินขึ้นจากน้ำอย่างเชื่องช้า สมองฉับไวกำลังวิ่งเร็วจี๋คิดหาวิธีครอบครองสาวน้อยเจ้าปัญหาอย่างเร่งรีบ และตั้งใจจริงงานนี้ต้องลงทุนทุ่มสุดตัวถ้าไม่ได้สาวน้อยมานอนใต้ร่างและคร่ำครวญร้องเรียกแต่ชื่ออีธานอย่างไม่ยอมหยุด จะยอมให้คนทั่วไปตราหน้าว่าเป็นไก่อ่อนสอนขันเพราะแค่ชายแก่ท่าทางอ่อนแอยังเอาชนะไม่ได้

                อีธานเงยหน้าขึ้นรับสายน้ำที่ไหลหล่นปะพรมใบหน้าพรางหลับตาพริ้ม ในมโนสำนึกผุดภาพจันทร์เจ้าขึ้นมา เรียวปากบางแย้มยิ้มกวักมือเชื้อเชิญและร่ำร้องเสียงหวานจนอีธานถลาเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว สิ่งที่คว้าไว้ได้คือความวางเปล่า ร่างสาวน้อยหายไปกับกระแสลม ดวงตาคมขุ่นมัว กัดกรามแน่นพร้อมทั้งตะโกนก้องแม้แต่ตัวเองยังตกใจว่าเพราะเหตุใดถึงหลงใหลพร่ำเพ้อหาแต่สาวน้อยที่ไม่ต้องการตัวเอง

                “อ๊าค”เสียงแหบห้าวตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง แผ่นหลังกว้างกระแทกกับพนังก่อนจะรูดตัวเองลงไปนั่งบนพื้นห้องน้ำที่เจิ่งนองไปด้วยสายน้ำที่ยังคงไหลหล่นมาไม่หยุด อีธานเอื้อมมือปิดก๊อกน้ำจนสายน้ำหยุดไหลก่อนจะเสยมือเข้าไปในกลุ่มผมยุ่งเหยิงปัดปอยผมที่ตกลงมาปิดตา เมื่อได้คิดอะไรเงียบๆเพียงลำพังไม่มีภาพเงาของจันทร์เจ้ามาหลอกหลอน ความคิดเฉียบคมแบบนักธุรกิจที่พร้อมจะพุ่งชนทุกสิ่งก็แล่นเข้ามาในหัวสมอง

                อีธานผุดลุกขึ้นและเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างฉับไว เช็ดตัวลวกๆก่อนจะรีบร้อนแต่งตัวและเดินออกมาจากห้องเพื่อหาลู่ทาง ร่างสูงใหญ่คมเข้มอยู่ในชุดสูทแนบเนื้อเปิดเผยเนื้อตัวสมบูรณ์แข็งแรง เสื้อสูทสีดำขับความโดดเด่นจนไม่ว่าเดินไปทางไหนก็มักจะมีสาวน้อยสาวใหญ่ทิ้งสายตาให้เสมอ เสน่ห์อันล้นเหลือบวกกับรูปร่างหน้าตาที่สามารถสยบผู้หญิงได้ไม่ยาก สายตาคมกวาดมองไปรอบๆก่อนจะหยุดอยู่ที่คุณปราโมทที่นั่งจิบเบียร์หน้าเค้าเตอร์บาร์ จึงก้าวเดินอย่างฉับไวตรงไปทรุดนั่งใกล้ๆพรางสั่งเบียร์มานั่งจิบและเหลือบมองคุณปราโมทอย่างพิจารณา

                “มาคนเดียวหรือครับ”อีธานกล่าวทักทายพรางยกแก้วเบียร์ขึ้นชู

                คุณปราโมทเหลือบมองหนุ่มหล่อที่เรียกเสียงกรีดของผู้หญิงได้สนั่นที่สระน้ำเมื่อกลางวันก่อนจะพยักหน้ารับคำ และหมุนกายมองไปที่ลานกว้างของร้านแห่งนี้ ดวงตาฝ้าฟางมองไปทั่วๆและจิบเบียร์เย็นกลั้วคอ อีธานหมุนเก้าอี้ตามท้าวสองแขนบนพื้นโต๊ะและมองตามสายตาคุณปราโมทไป

                “เป็นผมจะไม่ลงมาข้างล่างนี่หรอกถ้ามีสาวสวยแนบข้างแบบคุณ”คุณปราโมทเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะยิ้มเยือนเมื่อมีคนเข้าใจเขากับเตชิลาแบบผิดๆเพิ่มอีกหนึ่งคน

                “งั้นรึมันน่าเบื่อนะถ้าต้องมองซ้ำๆแบบเดิมอยู่ทุกวัน ผมก็อยากจะเห็นของสวยๆงามๆแบบอื่นบ้าง”เสียงอารมณ์ดีกับท่าทีสบายๆของคุณปราโมททำให้อีธานกัดกรามแน่น

                “คุณเบื่อเธอแล้วหรือไง ทำไมถึงปล่อยเธอไว้คนเดียว”คุณปราโมทยิ้มกว้าง ไอ้หนุ่มนี้คิดไปไกลจนนึกสนุกเมื่อได้หยอกเย้ากับหนุ่มที่มาสนใจลูกสาวตัวเอง ทำไมคุณปราโมทจะไม่รู้ว่าหนุ่มหน้าเข้มตรงหน้าสนใจเตชิลาในเมื่อดวงตาคมมีแววขุ่นเคืองจนปิดไม่มิดและคงไม่พอใจที่ท่านมีสาวสวยแนบกาย

                “นิดหน่อยเห็นทุกวันบางวันก็อยากจะโยนทิ้งเพราะดื้อเหลือเกิน”เสียงที่เอ่ยถึงเตชิลาเจือไปด้วยกระแสเอ็นดู แต่อีธานที่กำลังโมโหจนหูอื้นไม่ทันสังเกต

                “คุณยกเธอให้ผมได้ไหมละ ผมจะดูแลเธอเองถ้าคุณเบื่อเธอจริงๆ”อีธานเอ่ยปากขอหน้าด้านๆและยกแก้วเบียร์ชนแก้วกับคุณปราโมท

                คุณปราโมทหมุนเก้าอี้และหันมาจ้องหน้าอีธานตรงๆแววตารู้ทันทำให้อีธานเสหลบตาพัลวัน “เห็นจะไม่ได้หรอก เธอคงไม่ทิ้งคนแก่อย่างผม แม้ว่าคุณจะเอาเงินมากมายมากองตรงหน้าเพราะว่าเราสองคนรักกันจริงๆ”คุณปราโมทเอ่ยย้ำๆจนอีธานนั่งอึ้งและหมุนตัวกลับไปหน้าเค้าเตอร์เหมือนเดิมอย่างมึนงง ส่งเสียงสั่งเบียร์เพิ่งอย่างหันเหความสนใจก่อนจะยกแก้วเบียร์ขึ้นกระดกดื่มอักๆอย่างกระหาย จนคุณปราโมทลอบอมยิ้ม

                “ผมแสดงความยินดีด้วยที่คุณมีคนรู้ใจที่สวยจนคนอื่นอิจฉา คุณอยู่กันมานานหรือยัง”

                “นานนานมาก”เท่ากับอายุของเตชิลาเลยคุณปราโมทคิดในใจและอมยิ้มอยู่ในหน้า

                “น่าเสียดาย”อีธานพูดเสียงเครียดก่อนจะกระดกแก้วเบียร์ซดอึกๆอีกครั้ง

                คืนนั้นอีธานซดเบียร์ไปหลายแก้วจนกรึ่มๆและเริ่มมึน คุณปราโมทขอตัวกลับเมื่อเวลาล่วงเลยมาจนดึกพอควร อีธานจึงกลับพร้อมกับคุณปราโมทศัตรูคนสำคัญ ร่างสูงใหญ่เดินเซไปเซมาขณะเดินตามคุณปราโมทไปช้าๆก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อมองเห็นร่างอวบอิ่มของเตชิลาแว๊บๆทางหางตา สาวน้อยคงมาตามสามีแก่ของตัวเองที่หายมานาน เพราะดูจากท่าทางเร่งรีบของเธอ อีธานพึมพำขอตัวก่อนจะเดินแยกไปทางที่เห็นเตชิลาเดินไป ค่ำๆมืดๆมาเดินกรุยกรายไม่กลัวโดนปล้ำหรือไงนะแม่คุณ

                “ปล้ำรึก็ดีลองซักทีดูซิจะลืมตาแก่นั่นได้ไหม”ความมึนเมาบวกกับต้องการเอาชนะผลักดันให้อีธานทำสิ่งที่ไม่เคยคิดจะทำ

                ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินตามไปอย่างช้าๆและกวาดตามองหาสถานที่ๆจะลงมือ สายตาพร่ามัวจึงสะบัดหน้าเบาๆไล่ความมึนงงและรีบเดินตามเตชิลาที่หายลับไปทางมุมตึกโรงแรม และกำลังจะก้าวเดินลงไปที่ชายหาดที่ร้างผู้คน ร่างอวบอิ่มหมุนไปหมุนมามองหาบิดาที่อาจจะมานั่งเงียบๆจิบเบียร์บางๆ เตชิลาขยับแว่นสายตาเมื่อฝุ่นผงปลิวมาโดนจึงถอดออกเพื่อเช็ดคราบฝุ่นที่ปิดการมองเห็น

              

              โดนแบนแว้ว ขอลบออกน้า

                “ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก หรือต้องเข้าไปทำข้างเตียงให้สามีเธอเห็นอีกละ”

                “ลองไหมละค่ะ”เตชิลาทำตัวอ่อนตอนอีธานซุกไซ้ซอกคอและกระซิบถามเสียงสั่นพร่า

                “จะดีหรือ”

                “เร้าใจดีออก”เตชิลาทำเป็นก๋ากั่นล้วงมือไปในกระเป๋ายกการ์ดออกมาโชว์

                “หรือคุณไม่กล้า”เสียงท้าทายทำให้อีธานปล่อยมือจากเอวบาง ปล่อยให้สาวน้อยทำอย่างที่ตั้งใจ

                “มีหรือคนอย่างอีธานจะกลัว ตามใจสาวน้อยแต่อย่าส่งเสียงดังจนสามีเธอตื่นก็แล้วกัน”อีธานกล่าวเสียงแหบห้าวกายใหญ่ร้อนรุ่มอยากจะปลดปล่อยเต็มทน

                “ติ้ด”เสียงสัญญาณเปิดประตูกับร่างบางที่ถลาเข้าไปอย่างรวดเร็วจนอีธานตะคลุบไว้ไม่ทันกับเสียงประตูปิดใส่หน้าดัง “ปัง” จนชายหนุ่มยืนอึ้งอยู่หน้าห้องและมองบานประตูเหมือนมันเป็นสิ่งมหัศจรรย์

                เตชิลายืนหอบหายใจหลังบานประตูก่อนจะจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางและก้าวเดินเข้าไปในห้องแต่สองเท้ายังสั่นเทาจนได้ยินเสียงแหบห้าวของอีธานด้านนอกจึงรีบวิ่งหนีไปอย่างเกรงกลัว

                “อย่านึกว่าคุณจะหนีผมพ้นจันทร์เจ้า”อีธานเค้นเสียงออกไปอย่างโกรธเกรี้ยก่อนจะหมุนกายจากไปจากห้องสวีทที่เป็นรังรักของเตชิลา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น