จอมมารบงการรัก

ตอนที่ 4 : บทที่3.ต่างคนต่างคิดถึงแต่คนละความหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 ธ.ค. 56


          บทที่3.ต่างคนต่างคิดถึงแต่คนละความหมาย

                ครอบครัวตรีทิพย์อาภาประกอบไปด้วยพ่อแม่ลูกที่ลงมาทานของเช้าพร้อมกัน รอยยิ้มหวานของเตชิลาแจกจ่ายให้ทุกคนอย่างเต็มใจเมื่อมีความสุขมากมายคุณปราโมทมองบุตรสาวอย่างเป็นห่วงวัย22ปีแต่เรียนจบและกำลังจะออกไปเผชิญกับโลกกว้างที่มีแต่อันตราย

                “จันทร์เจ้าตกลงจะไปทำงานที่ไหนนะลูก”คุณศรีไพเอ่ยถามบุตรสาวก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

                “ยังไม่รู้เลยค่ะแม่ จันทร์เจ้าสมัครไว้หลายที่แต่ยังไม่มีที่ไหนติดต่อมา”เตชิลาส่ายหน้าอย่างจนใจ ช่างภาพมือดีล้วนแต่เป็นผู้ชายจึงไม่มีคนสนใจเมื่อสาวน้อยยืนใบสมัคร

                “ถ้าไม่ได้ที่ไหนซักที่ จันทร์เจ้าก็ต้องกลับไปทำกับพ่อซิ”คุณปราโมทเอ่ยยิ้มๆ

                “ป๋าอะ...มันต้องมีซักที่ละค่ะที่เห็นในฝีมือของจันทร์เจ้าลูกสาวป๋าไม่ใช่กระจอกนะค่ะ ใบรับประกันก็มีโล่เกีรยติยศก็มากมาย”เตชิลาแก้ตัวเสียงรุกรนทั้งๆที่แอบหวั่นใจเหมือนกัน

                “จ้ะ...ลูกสาวพ่อนะเก่งแต่จะมีคนมองเห็นไหมน้อ”

                “โห...ไม่มีใครให้กำลังใจจันทร์เจ้าเลย คอยดูจันทร์จะทำให้สำเร็จป๋าจะมาดูถูกจันทร์เจ้าไม่ได้”เตชิลาทำปากยื่นอย่างแสนงอนคุณปราโมทจึงขยี้กลุ่มผมบนศีรษะลูกสาวเล่นอย่างแสนรัก

                “แม่วันนี้จันทร์เจ้าจะลงน้ำทะเลแม่ลงไปเล่นด้วยกันไหม”

                “ไม่ละ แม่มีการบ้านเด็กต้องตรวจอีกนิดหน่อย จันทร์เจ้าไปเล่นกับพ่อสองคนนั่นละ”

                “ลูกศิษย์แม่จะรู้ไหมนี่ว่าอาจารย์ศรีไพนะรักนักเรียนขนาดไหน มาเที่ยวไกลๆยังหอบเอางานมาทำด้วยเลย”เตชิลากล่าวสัพหยอกมารดาที่ห่วงเด็กนักเรียนถึงกับหอบหิ้วเอางานมาทำด้วยแม้จะเป็นวันหยุด

                “ทำเป็นพูดดี แม่ทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว แค่เสียเวลาเพิ่มขึ้นนิดหน่อยแลกกับความสำเร็จของลูกศิษย์ลูกหาแค่นี้เองจะเป็นอะไรไปเชียว”

                “ค่า...อาจารย์ศรีไพคนขยัน”เตชิลาสวมกอดมารดาอย่างรักใคร่ ทั้งคุณปราโมทและคุณศรีไพเป็นแบบอย่างที่ดีให้เตชิลาก้าวตาม จนสาวน้อยประสบความสำเร็จในการเรียนนำหน้าเพื่อนเร็วกว่าปรกติเพราะมีมารดาคอยเขี้ยวเข็น ในเมื่อตอนเรียนเตชิลายอมทำตามคำสั่งอย่างเคร่งคัดไม่มีถเลไถลเพราะฉะนั้นช่วงเวลาที่เหลืออยู่ 1ปีขอไปทำตามความฝันของตัวเองบ้างซึ่งบิดามารดาก็ไม่ขัด

                คุณศรีไพขอตัวขึ้นไปตรวจการบ้านนักศึกษาต่อโดยปล่อยให้เตชิลาอยู่กับผู้เป็นพ่อ สาวน้อยจันทร์เจ้าจึงย้ายจากที่นั่งเข้าไปนั่งใกล้ๆคุณปราโมทและชี้ชวนให้ดูเรือใบที่หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เล่นโชว์สาวๆอยู่ที่หาดอย่างสนุกสนาน อีธานก้าวออกจากลิฟท์โดยสวนกับคุณศรีไพที่ก้าวเดินกลับขึ้นไปชั้นบน สายตาแหลมคมกวาดมองทั่วโถงโรงแรมกว้างก่อนจะสะดุดกับร่างอวบอิ่มของเตชิลากับคุณปราโมทที่นั่งเคียงกันชี้ชวนกันดูที่ชายหาดอย่างสนิทสนม ผ่ามือเรียวบางโอบกอดกายหนาไว้อย่างแนบแน่นจนอีธานกัดกรามกรอดๆอย่างแค้นใจ หนุ่มๆหล่อๆรวยๆอย่างเขาจะมาแพ้ชายแก่วัยใกล้ฝั่งให้มันรู้ไป

                อีธาน มาส์วาเลสจึงก้าวเดินอย่างองอาจก้าวผ่านหน้าโต๊ะที่เตชิลากับคุณปราโมทนั่งอยู่ปรายตามองนิดๆและทรุดนั่งตรงเก้าอี้ติดกระจกพอดีขวางการมองเห็นของสาวเจ้าจนแอบย่นจมูกใส่อย่างขุ่นเคือง

                “ป๋า...เราลงไปที่ชายหาดกันเถอะจันทร์เจ้าอยากเห็นเรือใบใกล้ๆ”เตชิลาแนบแก้มกับไหล่คุณปราโมทและออดอ้อนอย่างน่ารักแต่อีธานแทบลุกเป็นไฟ

                “ไปก็ไปเรานี้เอาแต่ใจตัวเองชะมัด แล้วจะลงเล่นน้ำนะเตรียมชุดมาหรือยัง”คุณปราโมทอ่อนใจกับลูกสาวจอมแก่นอย่างจันทร์เจ้าที่ทั้งดื้อทั้งรั้น เตชิลาดึงคอเสื้อจนร่นลงเปิดให้คุณปราโมทดูชุดว่ายน้ำสีสดที่สวมอยู่ข้างในเพื่อลงทะเลโดยเฉพาะและอีธานก็มองเห็นพอดี ดวงตาคมส่องประกายแวววาวจนเตชิลาแปลกใจ หนุ่มหล่อหน้าตาดีทำท่าไม่พอใจหรือว่าเธอทำอะไรขัดตาก่อนจะตัดความสนใจเยื้อยุดบิดาให้ลงไปด้านล่างเพื่อจะเล่นน้ำให้ชื่นใจ

                “จันทร์เจ้าถอดคอนแท็คเลนส์หรือยังลูกเดี๋ยวก็แสบตาอีกเดือดร้อนพ่อต้องคอยหยอดตาให้”คุณปราโมทเอ่ยเตือนเตชิตาถึงคอนแท็คเลนส์เจ้าปัญหาที่มักจะสร้างความเจ็บปวดให้เตชิลาเป็นประจำเนื่องจากกิจกรรมอันแสนโปรดปรานคือการว่ายน้ำซึ่งทำให้เคืองตาเพราะมีปัญหากับคอนแท็คเลนส์

                “อุ้ย...จันทร์เจ้าลืมเลยขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะเดี๋ยวจันทร์เจ้ามาค่ะป๋า”เตชิลาจุ๊ฟแก้มเหี่ยวย่นของคุณปราโมทอย่างเอาใจก่อนจะรีบเร่งไปถอดคอนแท็คเลนส์ออกจากดวงตา

                “ทำเลซิกดีกว่าเจ็บตัวครั้งเดียวไม่ต้องมาวุ่นวายถอดเข้าถอดออก ดูซิลืมเอาแว่นมาอีกต้องเดินคลำทางไปจนถึงที่ป๋านั่งอยู่ ทำไมขี้ลืมจริงนะจันทร์เจ้า”เตชิลาถอดคอนแท็คเลนส์เก็บใส่กล่องและความมือหาแว่นตาเพื่อสวมใส่แต่ก็ลืมเอาไว้บนห้องจึงค่อยเดินออกจากห้องน้ำอย่างเชื่องช้าเพราะสายตาพร่ามัวเห็นแค่ลางเลือน

                อีธานก้าวตามเตชิลามาห่างๆและยืนรีรออยู่หน้าห้องน้ำจนกระทั่งร่างอวบอิ่มเดินออกมา ผ่ามือเรียวบางลูบกำแพงมาเรื่อยๆใช้เป็นจุดจดจำเพราะสายตาพร่ามัวมองไม่ชัดเจน อีธานเขม่นมองอย่างแปลกใจที่สาวเจ้าค่อยๆเยื้องย่างมาเหมือนจะอ่อยเขาที่ยืนอยู่ แถมกระพริบตาวิบวับให้ท่าจนเลือดหนุ่มร้อนรุ่มไปกระจุกอยู่ตรงจุดกึ่งกลางร่างกายและพยายามดันกางเกงฟิตเปรี้ยะออกมาสูดอากาศภายนอก

                ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินเข้าหาเตชิตาเอื่อยๆส่งสายตาหวานให้ถ้าเป็นสาวอื่นคงหลอมละลาย แต่ตอนนี้เตชิลามองไม่เห็นจึงต้านทานสเน่ห์ล้นเหลือของอีธานได้อย่างจังจนชายหนุ่มมึนงงกับสาวน้อยนางนี้เหลือจะกล่าว

                “สวัสดีคนสวยเราเจอกันอีกแล้ว มีอะไรให้ผมช่วยไหมอีธานคนนี้ยินดีบริการคนสวยๆเสมอ”เสียงทุ้มๆหนักแน่นของอีธานทำให้เตชิลาหยุดชะงัก กระพริบตาปริบพยายามเพ่งมองสุดกำลัง แต่สายตาพร่ามัวมองเห็นแค่รางๆจึงได้แต่ยิ้มโดยไม่ตอบอะไร อีธานมองสาวสวยรูปร่าอรชรอย่างงงๆเดี๋ยวส่งตาหวานเดี๋ยวกระพริบตาอ่อยแต่กลับไม่พูดไม่จาจึงรีๆรอๆดูท่าทีไปก่อน เตชิลาพยายามพาตัวเองไปให้พ้นสถานการณที่น่าอึดอัดเพราะมองภาพเบลอๆ จึงค่อยๆเดินผ่านหน้าอีธานไปแต่ด้วยความที่มองไม่เห็นจึงสะดุดปลายเท้าตัวเองล้มลงโดยมีร่างใหญ่โตของอีธานลองรับ

                กลิ่นกายหอมสดชื่นกับผิวเนื้อเนียนละเอียดและความอุ่นร้อนยามที่ผ่ามือใหญ่ทาบบนผิวกาย อีธานเผลอตัวสูดดมจนชุ่มปอดและเกือบจะเผลอตัวจุมพิตปากจิ้มหลิ่มถ้าคุณปราโมทไม่ปรากฏตัวขึ้นก่อน

                “จันทร์เจ้าเป็นอะไรไหม มองไม่เห็นอีกละซี”คุณปราโมทตรงเข้าไปประคองเตชิลาจากอีธานซึ่งชายหนุ่มก็ปล่อยโดยดี ดวงตาคมหลุบเปลือกตาลงปิดบังความไม่พอใจยามเห็นชายแก่โอบกอดร่างอวบอิ่มที่ตัวเองปรารถนา และมองทั้งสองคนเดินจากไปจนลับตาอีธานกำหมัดแน่นข่มกลั้นอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมาอย่างเดือดดาลเมื่อเห็นสาวน้อยเอนกายลงซบไหล่หนาอย่าออดอ้อนซึ่งกริยาแบบนั้นสมควรทำกับตัวเขาเองคนเดียว ชายแก่คงให้ความสุขสมกับสาวน้อยไม่พอจนต้องมาคอยอ่อยชายหนุ่มหล่อๆยามสามีแก่เผลอเรอ

                “คงได้เจอกันซักวัน อีธานคนนี้จัดให้จนลืมไม่ลง”อีธานลำพึงลำพันตามหลังเตชิลาไปและตั้งใจจะครอบครองสาวน้อยให้ได้ในวันหนึ่งให้มันรู้ไปว่า อีธาน มาส์วาเลสจะแพ้ชายแก่สูงวัยที่ดูใกล้จะหมดแรง

                “คนเมื่อกี้จันทร์เจ้ารู้จักไหมลูก สายตาเขาแปลกๆยังไงไม่รู้ หนูพยายามอยู่ห่างเขาหน่อยก็ดี พ่อไม่ค่อยสบายใจ”เตชิลาขมวดคิ้วจนแน่นพยายามนึกใบหน้าอันรางเลือนของชายหนุ่มคนที่คุณปราโมทเอ่ยถึงก่อนจะร้องอ๋อเมื่อนึกออก

                “อีตาโรคจิตนะป๋า จันทร์เจ้าไม่ยุ่งด้วยอยู่แล้วน่ากลัวจะตาย”เตชิลาย่นจมูกจนบู้บี้เมื่อนึกถึงหนุ่มกรามใหญ่ชอบโชว์แบบอีธานจากนั้นก็ควงแขนคุณปราโมทลงไปเดินเล่นที่ชายหาด

                เตชิลาจัดแจงเช่าเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ริมทะเลให้คุณปราโมทได้นั่งพักสั่งของกินเล่นมาสองสามอย่างแล้วก็ถลาลงทะเลเล่นน้ำอย่างสนุกสนานโดยมีสายตาห่วงใยของคุณปราโมทคอยมองอยู่ตลอดเวลา เตชิลาเล่นน้ำอย่างสนุกโผไปตามกระแสคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งหัวเราะคิกคักทุกครั้งยามสายน้ำซัดถูกลำตัว พอเหนื่อยก็หยุดพักลอยตัวอยู่กลางน้ำ คุณปราโมทนั่งมองจนรู้สึกง่วงจึงเผลอหลับไป อีธานซุ่มมองเงียบๆอยู่เป็นนานพอเห็นคู่ขาแก่ๆของสาวที่พึงใจหลับก็โผลงน้ำแหวกว่ายไปจนเกือบถึงตัวเตชิลา อีธานดำน้ำไปโผล่ใกล้ร่างอวบอิ่มที่ใส่ชุดว่ายน้ำแบบสปอร์ตแบบทูพิช เผยผิวเนียนบริเวณหน้าท้องให้หนุ่มๆนั่งมองอย่างชื่นชม เตชิลาตกใจจนตัวโยนเมื่ออยู่ๆก็มีคนแปลกหน้าโผล่ใกล้กับเสียงทักทายที่คุ้นหู

                “คนสวยเล่นน้ำคนเดียวไม่เบื่อหรือ”

                เตชิลาเขม่นตามองแต่ภาพมันเบลอมองไม่ชัดจึงผละหนี หมุนกายว่ายน้ำกลับเข้าฝั่งเพื่อหนีจากคนที่ไม่รู้จัก อีธานโมโหจนหนวดกระตุกไม่เคยเลยซักครั้งที่สาวๆจะหันหลังหนีตัวเขา นี่เป็นครั้งแรกกับสาวน้อยคนที่ตัวเองสนใจจึงเอื้อมมือคว้าปลายขาเรียวที่กำลังแหวกว่ายในกระแสน้ำก่อนจึงลากเข้าหาลำตัว เตชิลาพยายามฝืนตัวจากการดึงพร้อมทั้งสะบัดตัวแรงๆให้หลุดจากการเกาะกุมฝ่าเท้าน้อยๆยกถีบไปทางด้านหลังและพยายามดิ้นหนีอย่างสุดแรง

                “หึๆ”อีธานหัวเราะอย่างชอบใจผ่ามือใหญ่เกร็งแน่นดึงเรียวขาสุดแรงจนร่างอวบอิ่มก่ายเกยอยู่บนลำตัวและรีบรวบกอดร่างอวบอิ่มของสาวเจ้าโดยเร็วจนเตชิลาตั้งตัวไม่ทัน ผ่ามือเรียวบางยกดันลำตัวพร้อมทั้งร่ำร้องขอความช่วยเหลืออย่างตกใจ

                “อุ้ยช่วย”เสียงร้องขอความช่วยเหลือเงียบหายไปเมื่ออีธานปิดปากอิ่มด้วยริมฝีปากตัวเองดูดซับเสียงร้องพร้อมกับดูดซึมความหวานในอุ้งปากของเตชิลา ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพลงปากเมื่อเตชิลาอ้าปากพยายามเรียกให้คนช่วย ปลายลิ้นแข็งๆสอดแทรกเขามาแทนและลุกไล่ปลายลิ้นเล็กๆที่พยายามหนีอย่างหยอกเย้า เตชิลาตัวสั่นเทากับสิ่งแปลกปลอมที่แทรกเข้ามาเธอจึงพยายามผลักดันออกไปแต่กับกลายเป็นไปพัวพันกับปลายลิ้นหนาๆอย่างหลงลืม

                “อืมม์”อีธานครวญครางออกมาอย่างพอใจเมื่อความหวานจากอุ้งปากสาวน้อยช่างหวานล้ำซาบซ่านจนอยากจะฝังกายในซอกหลืบอันแสนหวาน

                เตชิลามึนงงกับความหวานซ่านที่ซาดซัดและมันรุ่นแรงจนตั้งตัวไม่ทัน รู้สึกไหววาบซาบซ่านปนความอยากรู้อยากเห็น ผ่ามือใหญ่กอบกุมบั้นท้ายงอนงามและขยำขยี้อย่างเมามัว ร่างสาวอ่อนปวกเปียกเมื่ออีธานถอนเรียวปากออกไป เสียงลมหายใจที่หอบโยนของเตชิลาทำให้ชายหนุ่มเชยปลายคางเรียวขึ้นมาจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อของสาวน้อยอย่างหลงใหล

                “ปล่อยจันทร์เจ้านะคุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้”เสียงหวานสั่นเครือห้ามปรามเสียงสั่นๆและพยายามผลักลำตัวอีธานอย่างอ่อนแรง

                “ใครคนที่มีสิทธิ์ผัวแก่ๆของคุณหรือไง”อีธานกระชากเสียงตอบอย่างโกรธเกรี้ยวเมื่อนึกถึงชายแก่ที่ครอบครองร่างอวบอิ่มของเตชิลา

                เตชิลาขมวดคิ้วงงๆแต่ก็ไม่ได้แก้ตัว กลับทั้งผลักทั้งดันจนอีธานฉุนเฉียวมากกว่าเดิม “คุณยังไม่ตอบผมเลยคนสวยถ้าผมไม่มีสิทธิ์คนอื่นก็หมดสิทธิ์เหมือนกัน”เสียงแข็งเครียดของอีธานกระซิบแนวเรียวปากอิ่มก่อนจะฉุดร่างบางลงใต้น้ำและฉกเรียวปากหนาครอบครองริมฝีปากอิ่มอย่างรวดเร็ว เตชิลาพยายามดิ้นรนอย่างอ่อนแรงแต่ไม่สามารถหลีกหนีอ้อมกอดแข็งแกร่งที่โอบล้อมรอบตัว ริมฝีปากอิ่มถูกรุกรานอย่างย่ามใจ ดูดดึงลมหายใจจนเกือบหมด อีธานดันลมในปากตัวเองให้สาวน้อยก่อนจะดูดซับความหวานที่เหลืออยู่จนกระทั่งเตชิลาสิ้นสุดความอดทนที่จะกลั้นใจใต้น้ำอีธานจึงยินยอมให้สาวน้อยโผล่พ้นผิวน้ำพร้อมทั้งดึงอากาศเข้าปอดจนหอบโยนไปทั้งตัว

                “หยุดพอแล้วจันทร์เจ้าขอร้อง”เสียวหวานผ่าเครือกระซิบเสียงอ่อนระโหยเมื่อดึงมวลอากาศเข้าปอดอย่างแรงๆเพราะถูกบังคับให้กลั้นใจใต้น้ำเป็นเวลานาน

                “Ok…ผมหยุดก็ได้ แต่คุณต้องเลือกแล้วละคนสวยว่าระหว่างผม กับผัวแก่ของคุณที่ชายหาดคุณจะเลือกใคร”อีธานเอ่ยเสียงหยิ่งทะนงเมื่อเสนอให้สาวน้อยเป็นคนเลือกอย่างใจป้ำเพราะแน่ใจว่าตัวเองต้องเป็นฝ่ายชนะ

                เตชิลากระพริบตาปริบๆขณะคิดตามคำพุดของชายหนุ่มแปลกหน้าที่ปล้นจูบเธอไปเมื่อซักครู่ ก่อนจะเข้าใจว่าตาบ้านี่เข้าใจผิดคิดว่าคุณปราโมทบิดาเป็นสามีๆแก่ๆของเธอ

                “ถ้าจันทร์เลือกคุณจะยอมรับใช่ไหม”เสียงหวานกระซิบถามอย่างจริงจังเมื่อหายจากการเหนื่อยหอบ เตชิลาถอยหลังหนีช้าๆพยายามพูดจาชักจูงความสนใจให้ไปที่อื่น

                “ใช่ผมรับได้”อีธานกอดอกและมองเตชิลาตรงๆรอคอยคำตอบที่ต้องเป็นไปตามที่คาดไว้

                “จันทร์เจ้าเลือกผัวแก่ของจันทร์เจ้า”เตชิลากระซิบเสียงตะกุกตะกักเมื่อเอ่ยอ้างคุณปราโมทเป็นสามีตัวเอง

                “ทำไมผมมีเงินมากกว่าผัวแก่ๆของคุณหลายร้อยเท่า ถ้าคุณอยากได้ผมจะทูนให้ทุกอย่าง”

                “จันทร์เจ้าไม่ต้องการเงิน”เตชิลาเอ่ยเถียงเสียงมั่นคงและค่อยๆขยับหนีออกไปอีกก้าว

                “อย่าบอกนะว่าคุณรักไอ้แก่นั่น จนไม่สนเงินทอง”อีธานตะคอกเตชิลาเสียงดัง รู้สึกร้อนวาบไปทั้งใบหน้าที่สาวน้อยปฏิเสธอย่างไม่สนใจ

                “ใช่จันทร์เจ้ารักเขา และเขาก็รักจันทร์เจ้าคนเดียว คงไม่มีใครรักจันทร์เจ้าเท่าเขาอีกแล้ว”เตชิลาตะโกนเสียงดังก่อนจะหมุนกายหนีไปเมื่อพ้นระยะที่อีธานจะเอื้อมถึง

                อีธานมองตามร่างอวบอิ่มของสาวน้อยที่หาญกล้ามาปฏิเสธคนอย่าง อีธาน มาส์วาเลสและอะไรไม่สำคัญเท่าความรู้สึกเจ็บจี้ดๆยามสาวน้อยเอ่ยถึงความรักที่ผัวแก่ๆมอบให้เธอคนเดียวจนไม่สนใจข้อเสนอของอีธาน ดวงตาคมกล้าแทบจะลุกไหม้เพราะความร้อนที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจที่มันกำลังแผดเผาให้กายใหญ่รุ่มร้อนอย่างอิจฉาที่ชายแก่กลายเป็นผู้โชคดีที่ได้ครอบครองหัวใจของสาวน้อยผู้นั้นและเธอก็ไม่หวั่นไหวไปกับเสน่ห์อันล้นเหลือของอีธาน มาส์วาเลส
                                                     ...........................
 เหงาจัง ชอบไม่ชอบยังไงบอกกันบ้างนะคร๊า อ้อจะได้รู้ว่าต้องปรับปรุงตรงไหน
ขอบคุณรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่แวะมาเยียมชมนักเขียนฝึกหัดคนนี้
Happy new year มีความสุขกันท้วนหน้า สุขสันวันหยุดยาวๆแล้วอย่าลืม อีธาน สุดหล่อนะค่ะ มาคอยเป็นกำลังใจให้หนุ่มหล่อของเราฉลาดขึ้นมาบ้างหลังจากโง่งมเข้าใจผิดอยู่ตั้งนาน อิอิอิ
ส่วนตัวนักเขียนนะชอบอิมเมจของผู้ชายแบบอีธานที่สุ๊ดๆๆๆดิบเถื่อนเร้าใจอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น