จอมมารบงการรัก

ตอนที่ 18 : บทที่.17 หนี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    28 ม.ค. 57


บทที่17.หนี

                เตชิลาก้าวเท้าขึ้นรถโดยสารที่ให้บริการอยู่บริเวณหน้าโรงแรมใหญ่ด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าแม้ว่าดวงใจจะแหลกสลายเพราะอุ้งเท้าสิงโต รถโดยสารเคลื่อนตัวออกไปจากจุดหน้าโรงแรมเมื่อผู้โดยสารก้าวเท้าขึ้นไปจนหมด เตชิลาเกร็งข้อมือแน่นจับราวจนข้อมือปูดโปน ตัวรถกระชากออกไปอย่างรวดเร็วดีแต่ว่าเกาะราวไว้แล้วอย่างระวังตัว เสียงโวกเวกของกระเป๋ารถที่ตะโกนเก็บค่าโดยสารจนมาถึงเตชิลาที่ยังไม่รู้จุดหมายปลายทาง เพียงแค่ออกมาให้พ้นสายตาของอีธาน มาส์วาเลสก็เพียงพอ

                “คุณเก็บตังด้วย ลงไหนละ”เตชิลาส่ายใบหน้าเมื่อยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปไหน “อ้าวเป็นใบ้หรือไงถามไม่พูด เสียดายความสวยชะมัดยาด”กระเป๋ารถที่เป็นคนเก็บตังค่าโดยสารบ่นเบาๆและกระชากเสียงใส่เมื่อเตชิลายังนั่งเฉย “เป็นใบ้ก็ต้องจ่ายตัง อย่ามามั่วเดี๋ยวเจ็บ” เตชิลาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าและส่งให้ทั้งที่ยังเหม่อลอย “ไม่ทอนนะนั่งไปเรื่อยๆอย่างลงไหนก็กดกริ่งเอาเอง”กระเป๋ารถชี้มือไปที่กริ่งรถและแนะนำวิธีใช้ก่อนจะหันไปเก็บค่าโดยสารจากคนอื่นต่อไปปล่อยให้เตชิลาจมอยู่กับความสับสนต่อไปอย่างไม่เหลียวแล

                “ลงๆสุดสายแล้ว อยากไปไหนก็หารถต่อเอาเอง”กระเป๋ารถโดยสารตะโกนไล่เตชิลาลงจากรถเมื่อรถวิ่งมาสุดสาย และมันสุดหาดพอดี ทะเลกว้างกับหาดทรายขาวสะอาดตา เตชิลาลงจากรถอย่างมึนงงนึกถึงคุณปราโมทและคุณศรีไพบิดามารดาขึ้นมาจับใจ นัยน์ตากลมโตแดงจัดเพราะกลั้นน้ำตามาตลอดทาง เริ่มสำรวจจุดที่มาถึงอย่างละเอียดก่อนจะก้าวเดินไปยังอาคารไม้ที่ขึ้นป้ายว่ามีห้องว่างให้เช่าด้วยสองขามั่นคง

                “ขอโทษค่ะอยากเช่าห้อง เห็นติดป้ายว่าว่าง ไม่ทราบคิดราคายังไงค่ะ”เตชิลาเอ่ยถามหญิงสูงวัยร่างอวบท้วมด้วยเสียงแหบพร่า

                “ค้างคืน800ชั่วคราว400หนึ่งอาทิตย์4000ตอนนี้คนเขากำลังเห่อโรงแรมใหม่ฉันลดให้ก็แล้วกันถ้าอยู่เป็นอาทิตย์ ฉันคิด3500”หญิงสูงวัยอธิบายอย่างรวดเร็ว และชี้ให้ดูรูปห้องพักที่ถ่ายติดไว้สำหรับให้แขกที่มาเช่าไว้ดู

                “จันทร์เจ้าอยู่ทั้งอาทิตย์เลยค่ะ ขอที่เงียบๆอยากนอนอ่านหนังสือนะค่ะใกล้สอบแล้ว”เตชิลาตกลงใจพักอยู่ที่นี่เมื่อมองรอบๆตัวเห็นความสงบร่มเย็น และคงเหมาะที่จะซุกซ่อนตัวจากสายตาคมกล้าของอีธาน มาส์วาเลสที่ป่านนี้อาจจะกำลังดีใจที่เธอหลบหนีมาหลังจากดื่มด่ำกับเรือนร่างของเธอจนสมใจ

                “ดีๆจริง แขกกำลังเงียบเหงาเพราะเขาเห่อโรงแรมใหม่กัน ฉันนั่งตบยุงรอมาตั้งนาน ลงชื่อตรงนี้แล้วก็จ่ายตังมาแค่นี้ก็เข้าพักได้เลย”เตชิลาหยิบปากกามาเซ็นชื่อ แต่ลงชื่ออื่นเพื่อป้องกันการติดตามของอีธานเพื่อเขาอาจจะตามมาเพราะยังไม่อิ่มในรสสวาทของร่างกายเธอ

                “บัว ชื่อแปลกดี”หญิงสูงวัยเอ่ยถึงชื่อปลอมของเตชิลา ซึ่งหญิงสาวก็ยิ้มรับอ่อนๆก่อนจะหยิบกระเป๋าใส่สตางค์หยิบธนบัตรออกมาให้เพื่อจ่ายค่าที่พัก

                “จ่ายหมดเลยนะค่ะ จันบัวอาจจะเก็บตัวอ่านหนังสือค่ะ แต่อยากฝากซื้อเสื้อผ้าซักหน่อยรีบมาจนลืมชุดมาเปลี่ยน ฝากป้าช่วยหาซื้อให้บัวหน่อยได้ไหมค่ะขอซักสามสี่ชุดก็พอ เอาเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นจะได้เปลี่ยนเวลานอนนะค่ะ”

                “ไม่ต้องฝากซื้อหรอกค่า ฉันมีขายโน้นไงค่ะ อยู่ในตู้นั้นมีหลายแบบให้เลือกหนูเลือกตามสบายเลย”หญิงสูงวัยเจ้าของบ้านเช่าชี้ให้ดูเสื้อยืดสีสันสดใสและเปิดยิ้มกว้างอย่างดีใจเมื่อขายของเก่าออกไปบ้างหลังจากกิจการซบเซาเนื่องจากโรงแรมใหญ่เปิดทำการ

                เตชิลาเลือกเสื้อยืดได้สีตัวกับกางเกงขาสั้นสามตัวไว้ผลัดเปลี่ยนเวลานอน กับอาหารแห้งๆเช่นมาม่า ปลากระป๋องเอาเก็บไว้กินเวลาหิว “มีอาหารขายไหมค่ะ เพื่อบัวจะหิวแต่ขี้เกียจเดินไปไกล”เตชิลาเอ่ยถามเรื่องอาหารการกิน ที่อาจจะต้องอาศัยฝากท้องเมื่อยังไม่ยากออกไปปรากฏตัวด้านนอก

                “มีค่า ลูกสะใภ้ฉันทำขายอยู่ด้านหลัง อยากกินก็เดินไปสั่งเอาเปิดตอนเช้าถึงมืดแค่นั้น ดึกๆหนูคงต้องพึ่งมาม่าเอาเอง”

                “ขอบคุณค่ะป้า”เตชิลารับกุญแจห้องมาจากหญิงสูงวัย และเดินมองหมายเลขห้องก่อนจะเปิดเข้าไป สภาพห้องพอใช้ได้สะอาดสะอ้านดีพอสมควร เตชิลาวางของใช้ลงข้างตัวก่อนจะทรุดร่างบนเตียงแคบๆมุมห้องยกสองเข่าขึ้นกอดไว้แน่นปล่อยน้ำตาที่กักไว้ให้ล่วงหล่นเมื่อเข้ามาอยู่ในห้องเพียงลำพัง ร่างกายสั่นเทาเพราะแรงสะอื้นปล่อยเสียงร้องให้แผ่วๆกัดริมฝีปากแน่นอย่างกลั้นเสียงเนื่องจากพนังห้องติดกันและไม่สามารถกักเสียงร้องไห้ไว้ได้

                เตชิลาเอนกายลงนอนบนเตียงเล็กๆใช้หมอนใบใหญ่ปิดใบหน้าปล่อยน้ำตาไหลซึมจนเปียกปอนผืนผ้าจนชุ่ม กักเสียงสะอื้นไว้ด้วยหมอนใบใหญ่จมอยู่กับน้ำตาจนหลับไปอย่างอ่อนเพลีย

ห้องนอนของเตชิลาในโรงแรมใหญ่

            อีธานเดินกลับเข้ามาด้านในห้องหลักจากคุยแบบหมดเปลือกกับอเล็ก แซม คาโนวาเลย์ ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินอาดๆเข้าไปในห้องนอนกว้างและกวาดตามองหาเตชิลาอย่างแสนคิดถึง กลิ่นหอมอ่อนๆของผิวกายสาวน้อยลอยวนอยู่รอบๆตัว ทำให้อีธานก้าวเดินเร็วขึ้นเมื่อมองไม่เห็นเรือนร่างงดงามของสาวน้อยแสนหวานของตัวเอง อีธานชโงกใบหน้าเข้าไปในห้องน้ำที่เงียบสนิทพร้อมกับตะโกนเรียกเตชิลาอย่างร้อนใจ เมื่อไม่ว่ามุมไหนก็มองไม่เห็นร่างบอบบางของเตชิลา

                “จันทร์เจ้าคุณอยู่ไหน เล่นซ่อนแอบเหรอที่รัก ผมจับได้เมื่อไรจะทำโทษคุณอย่างหนัก ไม่รอเวลากลางคืนแล้วนะ”อีธานตะโกนบอกเตชิลาอย่างนึกสนุก เมื่อมองไม่เห็นเงาสาวน้อยในบริเวณห้องคงแอบซ่อนให้เขาตามหา อีธานเปิดประตูตู้เสื้อผ้าก้มสำรวจจนถี่ถ้วน ก็ไม่เห็นร่างบอบบางของเตชิลาแม้แต่เงา ชายหนุ่มเริ่มร้อนใจเดินค้นทุกซอกทุกมุมของห้องกว้างแต่ก็ยังไม่พบร่างหอมกรุ่นเหมือนเดิม อีธานทรุดตัวลงนั่งบนปลายเตียงอย่างร้อนใจ เริ่มสำรวจบริเวณห้องนอนกว้างอย่างละเอียดอีกครั้งเพื่อหาสาเหตุที่ทำให้หาเตชิลาไม่เจอ สายตาคมกล้าสะดุดกับกระดาษยับย่นที่ถูกขยำเป็นก้อนกลมๆถูกทิ้งอยู่มุมห้องอย่างไม่สนใจ อีธานเดินไปหยิบมาคลี่ดูเมื่อหวั่นกลัวบางอย่างขึ้นมาจับใจ กระดาษเปียกๆกับคราบหมึกซึมที่แผ่กระจายเป็นวงกว้างทำให้เห็นอะไรไม่ชัดเจน อีธานค่อยๆเปิดหน้าถัดไปด้วยมือที่สั่นเทาและหัวใจรู้สึกเจ็บปวดเกินจะบรรยาย ภาพหน้ากลางภาพใหญ่ปรากฏรูปตัวเองหรา กับคำบรรยายใต้ภาพบอกถึงฐานะของตัวเอง

                “พระเจ้าไม่นะจันทร์เจ้าทำไมไม่รอฟังคำอธิบายจากผมก่อน”อีธานปล่อยหนังสือพิมพ์ให้หลุดมือไป ยกผ่ามือหนาปิดใบหน้าคมที่ บิดเบี้ยวอย่างเจ็บปวด คราบน้ำเปียกๆที่เปื้อนหนังสือพิมพ์คงเป็นคราบน้ำตาของเตชิลาที่เสียใจเพราะถูกหลอกลวง

                “อเล็ก...ผมขอดูกล้องวงจรปิดที่ล็อบบี้หน้าโรงแรมกับบริเวณหน้าห้องจันทร์เจ้าวันนี้ได้ไหม...”อีธานตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากอเล็กเมื่อไม่สามารถหาวิธีตามตัวเตชิลาได้ น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือไม่เป็นตัวเองจนเพื่อนสนิทอย่างอเล็กยังจับสังเกตุได้

                “เกิดอะไรขึ้นอีธาน...คุณมาหาผมที่ห้องได้เลยผมจะให้พนักงานนำแผ่นบันทึกภาพของวันนี้ขึ้นมาให้”อเล็กตอบคำพูดของอีธานอย่างรวดเร็ว สังหรใจว่าเกิดเรื่องร้ายแรงกับเพื่อนรักจึงทำให้อีธานมีน้ำเสียงทดท้อน่าดู

                “ได้...อีกสักครู่เจอกัน”อีธานวางสายสนทนากับอเล็ก และขยับตัวสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิม ที่วางพาดไว้ที่เก้าอี้ตัวหนึ่งภายในห้อง เนื้อผ้ายับย่นเพราะถูกทิ้งกองอยู่ตามมุมห้องอย่างไม่เหลียวแลมาทั้งคืน

                อีธานหนังดูภาพที่ค่อยๆเปลี่ยนไปตามเวลาจนกระทั่งมองเห็นเตชิลาเดินออกไปจากโรงแรมด้วยสีหน้าเศร้าหมอง ยกมือป้ายน้ำตาลวกๆอย่างไม่ใส่ใจ แล้วจึงก้มหน้าหลบหลีกสายตาคนก่อนจะหายไปบริเวณหน้าโรงแรมที่มีรถโดยสารจอดอยู่เต็มไปหมดจนไม่สามารถะรู้ได้ว่า เวลานี้เตชิลาหายลับไปทางไหน

                อเล็กเอ่ยถามขึ้นในที่สุดเมื่อมองเห็นใบหน้าอีธานหมองคล้ำและเคร่งเครียด “เกิดอะไรขึ้นอีธาน ทำไมจันทร์เจ้าถึงหนีคุณไป” อีธานเงยหน้าขึ้นจากผ่ามือที่ยกขึ้นมาปิดกระบอกตาที่กำลังปวดร้าวและหัวใจเข้มแข็งเหมือนมีเข็มเล่มเล็กๆกระหน่ำแทงเป็นร้อยๆพันๆเล่นจนเลือดไหลนองท่วมใจ “ไม่รู้... อเล็กผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น คุยกับคุณจบก็กลับเข้าห้อง แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของจันทร์เจ้า”อีธานส่ายหน้าอย่างไม่รู้อะไร ก่อนจะฉุกใจถึงหนังสือพิมพ์ยับย่นที่เตชิลาขยำทิ้งไว้

                “หนังสือพิมพ์...”เสียงพำพึมอย่างไร้สติของอีธาน ทำให้อเล็กมองสำรวจอีธานอีกครั้งอย่างตั้งใจ ภาพข่าวในหนังสือพิมพ์ธุรกิจผ่านเข้ามาในความคิด คงจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เตชิลารู้เกี่ยวกับอีธานจึงเดินถืออกมาถามกับเจ้าตัว ก็บังเอิญตรงกับช่วงที่อีธานกำลังคุยฟุ้งเรื่องความสนุกสนานในการต้อนกวางสาวแสนสวยเข้ากรงพอดี นั่นอาจจะเป็นฉนวนเหตุให้เตชิลาหายไปอย่างไร้ร่องรอย

                “อีธาน...”อเล็กเรียกเพื่อนรักเสียงจริงจัง

                “หืมม์...”อีธานหลุดออกมาจากความคิดตัวเองที่กำลังสับสนเพราะเสียงเรียกของอเล็ก

                “คุณคิดยังไงกับจันทร์เจ้า ถ้าแค่เกมอย่างที่คุณพูดจริงๆก็ไม่น่าวิตกกังวลไปนี่ ในเมื่อตอนนี้คุณก็ชนะขาดลอย”

                “ไม่รู้ซิอเล็ก ผมไม่รู้จริงๆ...”อีธานเอ่ยอย่างไม่แน่ใจ น้ำเสียงสับสนและกำลังหวาดหวั่นเหลือเกิน

                “หัวใจของคุณเองอีธาน คุณเคยเป็นคนฉลาดไม่น่าจะมาโง่เรื่องง่ายแบบนี้ ผมเคยคิดไว้เล่นๆนะ ว่าจะรอดูวันที่สิงโตเจ้าป่าแบบคุณถูกถอดเขี้ยวเล็บ ไม่นึกเลยว่าวันนั้นจะมาถึงเร็วเกินคาด คุณกลับไปคิดทบทวนดูเอาเอง ว่าเวลานี้คุณรู้สึกแบบไหนกับจันทร์เจ้า จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปหรือจะไปตามเธอกลับมา”อเล็กกล่าวเตือนอีธานเมื่อคนแสนฉลาดมักจะจนมุมง่ายๆถ้าเรื่องนั้นเกี่ยวข้องกับหัวใจตัวเอง ต้องให้คนนอกที่มองเห็นท่องแท้เป็นคนเตือนสติ

                “ผมไม่มีทางปล่อยจันทร์เจ้าให้หลุดมือไปอเล็ก...ผมจะไปตามเธอกลับมา”อีธานหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะโพลงออกมาอย่างร้อนใจ ร่างศุงใหญ่ทรงพลังลุกขึ้นยืนอย่างฉับไว

                “ผมไปละอเล็ก ผมต้องไปตามหาจันทร์เจ้า ขอบคุณมากเลยที่เตือนสติคนโง่ที่หลงลำพองใจ”อีธานหมุนกายกลับมาขอบคุณอเล็กอีกครั้ง ร่างสูงใหญ่ที่หยุดยืนหน้าห้องดูมีความหวังมากกว่าเดิม ดวงตาอีธานกลับมาลุกวาวโชติช่วงเหมือนเดิมเมื่อกลับมาเป็นสิงโตเจ้าป่าอีกครั้งหลังจากหมอกควันบังตา

                “ขอให้คุณโชคดีอีธาน ตามหาหัวใจให้เจอไม่อย่างนั่นร่างกายของคุณคงจะเหี่ยวแห้งทรุดโทรม เมื่อขาดหัวใจมาหล่อเลี้ยงชีวิตให้คงอยู่”

                “อืมม์...”อีธานพยักใบหน้ารับและก้าวเดินออกไปด้วยความตั้งมั่น อำนาจการค้นหาในมือมีตั้งมากมายให้มันรู้ไปว่าจะตามหาผู้หญิงเล็กๆ(แต่กุมหัวใจเจ้าป่าไว้ได้)คนเดียวไม่เจอ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #51 Buaban Jaidee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 17:00
    อัฟไวๆนะคร้า
    #51
    0
  2. #48 jum (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:04
    สมน้ำหน้า อย่าให้ง้อง่ายๆๆนะคะ
    #48
    0
  3. #45 cattycall (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 09:35
    จันทร์เจ้าเอาให้เจ็บเลยนะ
    #45
    0
  4. #44 noonnid (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2557 / 03:11
    อัพไวๆๆๆๆๆๆๆๆค่า
    #44
    0
  5. #43 rachanon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 23:03
    สมนำ้หน้าอีตาอีธาน
    #43
    0
  6. #42 จินนี่ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 20:28
    เย้ๆๆไรเตอร์มาแล้ว



    จัดไปอย่าให้เจ็บน้อยนะค่ะเอาให้คลั่งไปเลย



    อยากนิสัยไม่ดีนัก
    #42
    0