จอมมารบงการรัก

ตอนที่ 10 : บทที่9.ความรู้สึกแปลกๆยามสบตากัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ม.ค. 57


บทที่9.ความรู้สึกแปลกๆยามสบตากัน

                เตชิลามาเริ่มงานวันแรกอย่างกระฉับกระแฉง สะพายกระเป๋ากล้องคู่ใจไว้บนบ่าและรีบเดินเข้ามาในตัวอาคารเมื่อใกล้เวลาทำงาน ประตูลิฟท์กำลังจะปิดลงเมื่อคนสุดท้ายก้าวเดินเข้าไป

                “รอด้วยค่ะ รอจันทร์เจ้าด้วย”เตชิลาส่งเสียงร้องเรียกและรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในลิฟท์เมื่อมีคนใจดีกดประตูลิฟท์เอาไว้เพื่อรอเตชิลา ใบหน้าคมที่มีหนวดเครารกๆและแว่นกันแดดอันโตปิดใบหน้าไว้จนมิดแต่งกายเซอร์ค่อนไปทางสกปรก และเป็นคนเดียวที่อยู่ภายในลิฟท์กับเตชิลา

                “ขอบคุณค่ะ”เสียงหวานเอ่ยขอบคุณก่อนจะกดนิ้วไปยังชั้นที่ต้องการ วันแรกเตชิลาต้องไปรายงานตัวที่แผนกบุคคลก่อนที่จะไปยังชั้นที่เป็นแผนกตัวเอง

                “คุณมาเริ่มงานวันแรกเหรอ ผมไม่เคยเห็นหน้าคุณที่นี่มาก่อน”อีธานเอ่ยทักทายเตชิลาและทำเป็นไม่รู้จักสาวน้อยมาก่อน ทั้งๆที่ตอนนี้กำลังเนื้อเต้นอย่างยินดี

                “ค่ะวันแรก ต้องไปรายงานตัวก่อน คุณละค่ะทำงานที่Thai port นานหรือยัง”เตชิลาชวนคุยเพราะไม่อย่างอยู่เงียบๆในลิฟท์ที่กำลังเคลื่อนที่ไปช้าๆ

                “ผมทำพาสทามที่นี่ครับ เข้ามาบ้างไม่เข้าบ้างแล้วแต่เขาจะเรียกใช้ แต่ก็อยู่มานานแล้วเหมือนกัน(เท่าอายุของThai portเลย)

                “จันทร์เจ้าพึ่งมายังไม่รู้เลยว่าจะทำได้ไหม แต่ก็ต้องขอบคุณที่เขาให้โอกาส และจันทร์จะทำให้เต็มความสามารถจะไม่ให้เขาผิดหวังที่เลือกจันทร์เจ้ามาทำงานในตำแหน่งนี้”เตชิลาเอ่ยเสียงเป็นกังวนเมื่อคิดถึงหน้าที่ๆต้องทำเพราะยังไม่ค่อยมั่นใจแต่ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด

                “ครับโชคดีครับ”อีธานให้กำลังใจและก้าวออกจาลิฟท์เมื่อมาถึงชั้นที่ต้องการและเป็นชั้นเดียวกับที่เตชิลาต้องมาพอดี สาวน้อยเดินไปพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของอีธานเพราะความตื่นเต้นจึงไม่ได้สังเกตความผิดปรกติที่ พนักงานทุกคนลอบมองอย่างสนใจก่อนจะเสหลบเมื่ออีธานถลึงตาใส่

                เตชิลาเดินเข้าไปสวัสดีพิไลเลขาคุณสมชายอย่างอ่อนช้อย “สวัสดีค่ะคุณพิไล จันทร์เจ้ามารายงานตัวค่ะ”เสียงสดใสเอ่ยทักทายเมื่อเดนมาหยุดหน้าห้องผู้จัดการฝ่ายบุคคล

                “คุณจันทร์เจ้านี่เอง มาพร้อมใครเอ่ย”พิไลเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์และชะโงกหน้าไปดูคนที่เดินตามหลังคุณเตชิลาคนสวยก่อนจะยกมือปิดปากที่อ้าค้างของตัวเองเมื่อมองเห็น อีธาน มาส์วาเลสที่มาในรูปลักษณะใหม่

                “เชิญค่า เชิญเลยคุณสมชายกำลังรอคุณสองคนอยู่พอดี”พิไลรีบระล่ำระลักบอกทั้งสองคนและลุกรนเปิดประตูห้องผู้จัดการโดยลืมเคาะประตูก่อนเข้าไป

                คุณสมชายเงยหน้าจากกองเอกสารที่กำลังอ่านอยู่ก่อนจะสะดุ้งตกใจ เมื่อท่านประธานหนุ่มปรากฏตัวพร้อมกับเตชิลาที่ต้องเข้ามาเริ่มงานวันแรก “กำลังรออยู่พอดีเลย เชิญนั่งลงก่อนครับเราจะได้มาคุยรายละเอียดกันก่อนเริ่มงาน”คุณสมชายกล่าวเชื้อเชิญเตชิลาและเหลือบมองท่านประธานที่ยืนอยู่ด้านหลัง ด้วยสายตาหวั่นเกร็ง

                “คุณเตชิลามาพร้อมกับผู้ช่วยคุณพอดี ผมจะได้ไม่ต้องลำบากไปตามตัว งานเขายุ่งครับตามตัวยากมาก แต่ผมรับรองได้ว่าถ้าคุณได้เขาเป็นผู้ช่วยคุณจะได้รับความรู้มากๆเลย”คุณสมชายกลั้นใจเอ่ยประโยคที่ท่องจำมาทั้งคืนและผายมือไปด้านหลังซึ่ง เตชิลาก็หมุนกายไปมองก่อนจะยิ้มอ่อนๆเมื่อเป็นคนเดียวกับที่ร่วมทางมาจากลิฟท์พร้อมๆกัน

                อีธานค้อมตัวทักทายเตชิลาพร้อมกับรอยยิ้ม “สวัสดีครับ ผมอีธาน มาส์ยินดีที่พบคุณ

                “ค่ะ ยินดีเช่นกัน เรียกจันทร์เจ้าก็ได้ค่ะจันทร์เจ้าฝากตัวด้วยนะค่ะ”เตชิลาอนุญาตให้อีธาน เอะชื่อคุ้นๆแต่ช่างเถอะลูกครึ่งอาจจะชื่อซ้ำๆกัน เตชิลาปัดความคิดสับสนออกไปจากใจและส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมงานอย่างจริงใจ

                อีธานลอบยิ้มอย่างสมใจ และอยากจะรับฝากสาวน้อยไว้ทั้งตัวและหัวใจ คุณสมชายผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อจัดแจงแนะนำท่านประธานและคุณเตชิลาให้รู้จักกันโดยที่สาวน้อยไม่สงสัยและติดใจ “เชิญท่านเออคุณอีธานพาน้องใหม่ไปที่ห้องทำงานได้เลยครับหมดหน้าที่ของผมแล้ว”คุณสมชายบอกอนุญาตให้ท่านประธานพาคุณเตชิลาไปห้องทำงานที่จัดไว้ต่างหากตามคำสั่งของผู้ชายเอาแต่ใจแบบท่านประธานและหลุดปากเรียกอีธานเหมือนเดิมจนต้องรีบแก้ตัวอย่างลุกลน พร้อมกับเหงื่อเม็ดเล็กๆที่ไหลซึมออกมาทั่วแผ่นหลัง

                อีธานแยกเขี้ยวให้คุณสมชายผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่เกือบหลุดจนเปิดเผยตัวตนจริงๆของอีธาน ก่อนจะเดินเข้าไปชักชวนเตชิลาให้ออกไปจากที่นี่ก่อนที่คุณสมชายที่กำลังตื่นเต้นจะหลุดอะไรออกมามากกว่านี้

                “เราไปกันเถอะจันทร์เจ้า คุณสมชายงานยุ่งเราไม่ควรมากวนท่าน บ้างที่ท่านอาจจะอยากแวะไปดูแลพนักงานทำความสะอาดบ้างก็ได้ เราไปรู้จักห้องทำงานของจันทร์เจ้ากันดีกว่า”เตชิลาลุกขึ้นยืนและยกมือทำความเคารพคุณสมชายและก้าวเดินไปตามแรงจูงของอีธานที่เหมือนจะโอบเธอกลายๆ

                คุณสมชายทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างอ่อนแรง ทำงานมาเนิ่นนานไม่เคยเหนื่อยและหนักเหมือนต้องปั้นหน้าเวลาเจอท่านประธานและคุณเตชิลาพร้อมกันเลย ลมหายใจหอบระรัวและโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอกเมื่อท่านประธานหายลับออกไปพร้อมกับสาวน้อยมหัศจรรย์ แถมก่อนกลับยังพูดข่มขู่คุณสมชายให้เกรงกลัวเสียอีก

                ห้องเล็กๆเป็นสัดส่วนอยู่มุมตึกและมองทิวทัศน์ด้านนอกได้ กับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ในห้องทำให้เตชิลาหมุนตัวดูภายในห้องอย่างพึงพอใจ สาวน้อยวางกระเป๋าสะพายบนเก้าอี้และเดินสำรวจห้องทำงานตัวเองอย่างยินดี

                “จันทร์เจ้าเป็นพนักงานใหม่นะ ทำไมถึงมีห้องทำงานเป็นของตัวเอง และแยกมาจากทุกคนละ”เตชิลาวิเคราะห์อย่างไม่เข้าใจ แต่ก็แอบพอใจลึกๆที่มีความเป็นส่วนตัว

                อีธานยักไหล่ก่อนจะตอบออกไป “ผมก็ไม่รู้ซิ แต่คุณอาจเป็นคนสำคัญ ที่เขาอาจให้ความสำคัญเป็นพิเศษก็ได้”

                “อืมม์แล้วจันทร์เจ้าต้องโคงานกับใครนะ เมื่อซักครู่ก็ลืมถามคุณสมชาย”

                “ผมรับงานมาแล้ว และจันทร์เจ้าต้องเป็นคนสานต่อ เพราะผมไม่ค่อยมีเวลา จันทร์เจ้าก็รู้ว่าผมเป็นแค่พนักงานพาสทาม ที่อาจมาหรือไม่มา เวลาที่ผมหายไปจันทร์เจ้าจะได้ไม่แปลกใจ”

                “ขอจันทร์ดูเลยได้ไหมค่ะงานอะไร จันทร์เจ้าอยากศึกษาก่อนเริ่มงาน เขามีกำหนดไหมค่ะว่าจันทร์เจ้าจะต้องเสร็จภายในวันไหน”เตชิลาเอ่ยอย่างกระตือรือร้นและขอดูงานที่อีธานรับมา

                “ซักครู่นะผม ขอเปิดคอมก่อน ผมเก็บรายละเอียดไว้ในนั้น”อีธานเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานของเตชิลา เปิดลิ้นชักโต๊ะหยิบโน๊ตบุ๊คเครื่องกระทัดลัดออกมาและกดเปิดอย่างว่องไว

                อีธานชี้ให้ดูรายละเอียดของเนื้องานโดยให้เตชิลานั่งบนเก้าอี้แต่ชายหนุ่มยืนซ้อนอยู่เบื้องหลังและโอบเตชิลาไว้ เตชิลารู้สึกตกประหม่ายามร่างสูงใหญ่ชี้ให้ดูเนื้องานและอธิบายช้าๆ กลิ่นหอมอ่อนๆที่รวยรินออกมาจากตัวอีธานปลุกกระแสเลือดที่อยู่ในกายสาวน้อยให้อุ่นขึ้นจนเกือบจะร้อนจัดทุกครั้งที่ลมหายใจเป่ารดมาที่ผิวแก้มหรือหลังใบหู

                อีธานนึกยากจะกระชากร่างหอมกรุ่นเข้าสู้อ้อมกอดและกดลงบนโต๊ะตัวใหญ่ พร้อมกับทำทุกสิ่งที่ปรารถนา แต่ต้องอดใจไว้เพราะมันอาจจะเป็นสาเหตุให้เตชิลาเตลิดหนีไปจนไกล ตอนนี้แค่ดมดอมและแอบสูดกลิ่นหอมประทังความหิวโหยไปพรางๆ ผิวแก้มใสขึ้นสีชมพูระเรื่อจนอยากจะจรดปลายจมูกลงไปสูดดม แววตาหวานเชื่อมยามทอดมองร่างบอบบาง และมันสะกิดบางสิ่งที่ตกตะกอนอยู่ภายในใจเตชิลา

               

                                                             

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #14 chapu (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 11:08
    ฮ่าๆๆนางเอกเราคงไม่รอดแน่เลย
    #14
    0
  2. #13 kenjoy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 23:06
    ยุ่งยากไปไหมท่าน
    #13
    0