เมียชั่วคราว...

ตอนที่ 6 : ร้อยดอลล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    28 พ.ย. 56

 

6.ร้อยดอลล่า

                รถยนต์คันงามจอดเทียบโถงทางขึ้นของโรงแรมชื่อดังที่ใช้จัดงานการกุศลครั้งนี้ แสงเฟรชวูบวาบทุกครั้งที่มีคนสำคัญก้าวท้าเดินลงจากรถยนต์

                ดอจิโน่ลงจากรถยนต์คันงามที่ขับมาจอดไว้นักข่าวหลายสำนักหันมาให้ความสนใจ ปลายนิ้วกดถ่ายรูปรัวเร็วจน สายตาพร่ามัวเพราะแสงเฟรชที่มากระทบนัยน์ตา

                ร่างสูงใหญ่อยู่ในชุดสูทผ้าเนื้อดีแนบลำตัว แน่นร่างกำยำให้โดดเด่นสะดุดตา ปลายนิ้วเรียวยาวขยับเปิดประตูรถยนต์ให้สาวน้อย ลินดาได้ออกมาทักทายผู้คน เสียงกดชัตเตอร์รัวกระหน่ำเมื่อ ลินดา คลอฟอร์ดออกมาปรากฏตัวในชุดสีแดงเพลิงผ้าโปร่งเบาและเปิดเผยเนื้อตัว อกอวบอิ่มถูกดันให้แนบชิดและเกือบล้นทะลักเพราะความใหญ่โต เสียงฮือฮาดังอื้ออึงเพราะคู่ขวัญคนสำคัญของดอจิโน่เป็นถึงสาวสวยที่มีข่าวกับผู้ชายหลายคน

                “คุณดอจิโน่รู้จักกับคุณลินดาด้วยหรือครับ”นักข่าวใจกล้าขยับถามอย่างต้องการคำตอบ

                “รู้จักกันซิค่ะ ก็ลินดากำลังคบหาดูใจกับคุณดอจิโน่อยู่นี่ค่ะ”เสียงหวานเอ่ยตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ ร่างอวบอิ่มขยับมายืนเคียงข้างดอจิโน่สอดสองแขนเรียวกอดแขนดอจิโน่อย่างสนิทสนม

                “ปิดข่าวเงียบมากเลยครับไม่มีเล็ดลอดออมาเลย”

                “ลินดาอยากให้แน่ใจก่อนนะค่ะก็เลยขออุบไว้ก่อน”

                “ตอนนี้แน่แล้วใช่ไหมครับถึงได้มาพร้อมกัน เป็นการเปิดตัว”

                “ประมาณนั้นนะค่ะ”

                “คุณดอจิโน่ไม่มีความเห็นหรือไงครับเงียบจัง แล้วอย่างนี้มาดามดาเรียไม่ว่าเอาหรือครับที่คุณเปิดตัวแฟนสาวแบบนี้”

                “มาดามหรือค่ะ ลินดาเข้าไปพบมาแล้วไม่เห็นว่าอะไร”

                “จริงหรือครับนี่”

                “จริงครับ วันนี้ขอตัวก่อนอยากให้เป็นการส่วนตัวมากกว่า”ดอจิโน่เอ่ยขัดเมื่อเริ่มอึดอัดในการปั่นหน้าตัวเองที่ไม่สามารถฝืนทนได้นาน

                “ลินดาขอตัวก่อนนะค่ะ เดี๋ยวหวานใจจะอารมณ์เสีย”ลินดาโบกมือลากลุ่มนักข่าวด้วยรอยยิ้มหวานๆ

                “คุณนี่จะรีบไปไหนนักหนา เร่งเสียจนลินดาตามแทบไม่ทัน”สาวน้อยเอ่ยอย่างกระฟัดกระเฟียดเมื่อดอจิโน่รีบร้อนจากมาทั้งๆที่กำลังให้สัมภาษณ์กับนักข่าวอยู่อย่างเมามัน

                “แค่นี้ก็กลบข่าวของคุณจนมิด ผมไม่ชอบเป็นคนดังและนี่มันเป็นแค่การแสดงละคร”ดอจิโน่ขยับเน็คไทให้คลายความอึดอัด พรางทำหน้าตาเบื่อหน่าย

                “แล้วคืนนี้คุณจะค้างกับลินดาไหม จะได้ดังสมใจคุณเลย”ลินดาเบียดกายกระแซะดอจิโน่อย่างยั่วยวน จนน่าอกน่าใจเก่ยอยู่บนลำแขนแข็งแรง

                “ไม่ผมมีนัด...”ดอจิโน่ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย หน้าตาบึงตึงนึกเบื่อหน่ายทุกๆสิงรอบตัว

                “คุณกลับเองแล้วกันผมจะแว็บออกไปก่อน หาข้อปฏิเสธดีๆนะเวลานักข่าวถามจะได้ไม่เสียหน้ามากเกินไป”ร่างสูงใหญ่เดินหนีไปเมื่อฝืนทนปั้นหน้าไม่ไหว

                “กรี้ด...”ลินดาร้องกรี้ดๆกระทืบเท้าอย่างขัดใจเมื่ออยู่ๆดอจิโน่ก็มาทิ้งกลางคันอย่างไม่สนใจแม้ว่าลินดาจะยั่วยวนก็ไม่ยินดี

                “เฮอ... นายดอจิโน่นี่ตาต่ำชะมัด ปล่อยให้สาวงามอย่างคุณหลุดมือไป ถ้าเป็นผมรับลองได้คืนนี้คุณจะลืมไม่ลง”บิลลี่ ปาร์คเกอร์เดินเข้ามากระซิบข้างใบหู เสียงกระซิบแหบเครือและแฝงไปด้วยความต้องการจนลินดาขนลุกชัน ร่างอวบอิ่มหมุนกายมากระแซะอย่างเย้ายวน ปลายนิ้วเรียวลากไล้ผิวกายผ่านเสื้อผ้าที่สวมใส่ชวนให้หลงใหล

                “ลินดากับดอจิโน่นะเป็นแค่การแสดงละคร แต่กับคุณนะของจริง”ลินดากระซิบตอบอย่างหยอกเย้า ปลายลิ้นเล็กๆแลบออกมาเลียริมฝีปากอย่างเชิญชวน

                “เราหลบออกไปเงียบดีกว่า ไปคิดแผนการเอาคืนนายดอจิโน่ที่บังอาจทำให้คุณฝันค้าง”

                “ค่ะ...”ลินดารับคำและเดินตามบิลลี่ไปห่างๆ และหลบออกไปหาความสุขกันสองคนหลังจากพลาดโอกาสอันงามที่จะได้เคลมดอจิโน่

                ดอจิโน่เดินปึงปังออกมาอย่างอารมณ์ไม่ดี หลบจากสายตานักข่าวที่อออยู่หน้างาน ชายหนุ่มเดินไปเรื่อยๆเพราะไม่สามารถย้อนกลับไปเอารถยนต์ได้ สองเท้าก้าวไปตามทางเดินกลางมหานครกว้างที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เดินอยู่ตามท้องถนน สายตาของคนหลายคนหันกลับมามองเมื่อดอจิโน่แต่งกายแตกต่างจากคนอื่นๆที่เดินขวักไขว่กันอยู่ ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทออกจากร่างกายปลายนิ้วเกี่ยวไว้และพาดอยู่บนบ่ากว้าง

                ดอจิโน่แวะพักข้างทางและมองหารถแท็กซี่ที่วิ่งอยู่เพื่อจะได้โดยสารพาไปถึงจุดหมายปลายทาง ชายหนุ่มยกมือโบกรถแท็กซี่ก่อนขึ้นไปนั่งบอกจุดหมายปลายทางและหลับตาพักผ่อน กลิ่นหอมๆของเครื่องปรับอากาศผสมกับกลิ่นอับที่ไม่คุ้นชิน ดอจิโน่เผลอสูดดมเข้าไปจนสิ้นสติเพราะแท็กซี่วายร้ายหวังในทรัพย์สินที่ติดตัวมาของดอจิโน่

                ร่างหนาหนักถูกผลักออกจากด้านหลังรถแท็กซี่เมื่อปลดทรัพย์สินของดอจิโน่ออกไปจนหมด สูทเนื้อดีถูกถอดออกไปเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่และกางเกงบอ็กเซอร์ที่สวมอยู่ติดกาย ทุกสิ่งที่มีค่าถูกปลดออกไปรวมทั้งนาฬิกาข้อมือราคาแพงและกระเป๋าสตางค์

ดอจิโน่ขยับกายอย่างปวดร้าวเมื่อเริ่มรู้สึกตัว เสียงพูดคุยดังจอกแจ๊กและเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ๆจนเกือบจะถึงที่ดอจิโน่นอนสลบอยู่

                “พี่โทนี่ ใครนอนอยู่ตรงนั้นนะ”เด็กหนุ่มผอมโซที่เดินมาเป็นเพื่อนกับโทนี่เอ่ยแทรกขึ้นขณะที่กำลังจะกลับบ้านหลังจากไปพี้ยามาจนเปรม

                “นั่นซิ ท่าทางจะโดนดีเหลือแต่เสื้อผ้าสงสัยโดนรูดไปจนหมดตัว”

                “ช่างเขาเถอะพี่รับกลับกันดีกว่า จะได้ไปนอนฝันหวานทั้งคืน”

                “กลับไปก่อน พี่ขอไปดูหน่อยเพื่อช่วยอะไรเขาได้”

                “งั้นผมไปก่อนนะพี่ ไม่อยากยุ่งเดี๋ยวซวย”

                “เออ... ไปเถอะ”โทนี่รับคำก่อนจะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

                “ช่วยด้วย...”เสียงขอความช่วยเหลือที่ดังขึ้นโทนี่จึงรีบสาวท้าวเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น ร่างผอมแห้งทรุดลงนั่งใกล้ๆสองมือฉุดดึงร่างของดอจิโน่ขึ้นมานั่งพิงกำแพงปูนโดยมีโทนี่นั่งประคอง

                “คุณเป็นใคร!!!”ดอจิโน่เอ่ยถามหลังจากพื้นคืนสติและเกือบจะเต็มร้อยเปอร์เซ็น

                “ผมเดินผ่านมาเจอและคิดว่าคุณน่าจะโดนมือดีรูดทรัพย์สินไปจนหมด ก็เลยเข้ามาดูเพื่อจะช่วยอะไรได้”

                “ช่วยพาผมไปส่งที่พักหน่อยได้ไหม ตอนนี้ผมไม่มีอะไรติดตัว แต่กลับไปถึงผมจะมอบค่าจ้างให้อย่างงาม”

                “ได้ผมจะพาคุณไปส่ง แต่คุณต้องสัญญาว่าจะให้เงินค่าจ้างผมจริงๆ”

                “ตกลงผมจะจ่ายให้คุณอย่างดีและจะไม่ลืมเลยว่าคุณเคยช่วยผมไว้”

                โทนี่ฉุดดอจิโน่ขึ้นมาจากพื้นพยุงร่างกายใหญ่โตเพราะดอจิโน่ยังคงมึนงงจากฤทธิ์ยาสลบที่ยังวิ่งวนอยู่ในกระแสเลือด สองคนเดินไปตามทางอย่างทุลักทุเล โทนี่โบกรถที่วิ่งผ่านไปมาก่อนจะพาดอจิโน่ขึ้นไปและกระซิบถามถึงจุดหมายปลายทาง

                ดอจิโน่บอกที่อยู่ให้โทนี่รู้ก่อนจะหลับตาลงเพราะยังอ่อนเพลีย โทนี่นั่งฮัมเพลงเบาๆในลำคออย่างอารมณ์ดีเมื่ออยู่ๆก็ได้เงินใช้ฟรีๆโดยไม่ต้องออกแรง แถมชายหนุ่มดูท่าทางเป็นคนร่ำรวยเพราะสถานที่ๆจะไปส่งอยู่ในย่านคนมีสตางค์ โทนี่ลอบมองดอจิโน่ที่กำลังนั่นเอนกายหลับตาอยู่อย่างพิจารณา ชายหนุ่มดูคุ้นหน้าคุ้นตาจนเหมือนกับเคยพบเจอกันมาก่อน

                แท็กซี่จอดสนิทเทียบฟุตบาทเมื่อมาถึงที่หมาย โทนี่ล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาและจัดการจ่างค่าโดยสารก่อนจะสะกิดชายหนุ่มเบาๆ

                “คุณถึงแล้ว ว่าแต่จะขึ้นไปได้ยังไง ผมคงไม่กล้าเข้าเพราะมันดูหรูหราจนไม่กล้าเฉียดเข้าไปใกล้”โทนี่แหงนหน้ามองดูตึงสูงตระหง่านเบื้องหน้าที่ดูโอ่อ่าตะการตา

                “ตามมา...”ดอจิโน่เค้นเสียงออกมาเพราะลำคอแห้งผากเพราะขาดน้ำมาเนิ่นนาน

                ร่างสูงใหญ่เดินนำหน้าและมีโทนี่เดินตามไปห่างๆอย่างกลัวๆกล้าๆ ดอจิโน่ชะโงกหน้าเข้าไปตรงป้อมยามที่ตั้งขวางกั้นทางเข้าออกและมีระบบรักษาความปลอดภัยอย่างหนาแน่น

                “สวัสดีครับคุณดอจิโน่ มีอะไรให้รับใช้ครับผม”ผู้รักษาความปลอดภัยกล่าวทักทายเพราะคุ้นหน้าดอจิโน่เป็นอย่างดี

                “เปิดประตูให้หน่อยผมทำคีการ์ดหาย”ดอจิโน่เอ่ยเสียงขรึมๆบอกวัตถุประสงค์

                “เชิญครับ ผมจะเปิดทางไว้ให้”

                ดอจิโน่กล่าวลาก่อนจะค่อยๆเดินตรงไปยังลิฟท์ที่ผู้รักษาความปลอดภัยเปิดทางไว้ให้โดยมีโทนี่เดินตามไปติดๆและมองไปรอบๆตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ

                “ลูกพี่ที่อยู่คุณโคตรจะอลังการ”โทนี่เอ่ยขึ้นขณะอยู่ในลิฟท์ที่กำลังเคลื่อนที่ตรงไปยังจุดหมาย”ติ้ง”เสียงเตือนของลิฟท์ดังขึ้นเมื่อถึงชั้นที่ดอจิโน่กดไว้ ร่างสูงใหญ่เดินออกไปจากลิฟท์และพยักหน้าเรียกให้โทนี่เดินตามไป ทางเดินกว้างขวางและปราศจากผู้คนเพราะทั้งชั้นเป็นของดอจิโน่เพียงคนเดียวมันเป็นของขวัญที่มาดามดาเรียมอบให้เมื่อตอนดอจิโน่ขอมาเรียนต่อที่ลอสแองเจอลิส ดอจิโน่กดรหัสหน้าห้องอย่างคล่องแคล่วก่อนจะเปิดประตูกว้างและเดินเข้าไปภายในห้อง ร่างสูงใหญ่ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างอ่อนเพลีย

                “นั่งก่อนซิ เดี๋ยวผมจะหาเงินค่าจ้างให้เชิญคุณนั่งตามสบาย”โทนี่ทรุดนั่งและมองไปรอบๆตัวอย่างตื่นตาตื่นใจ ทุกสิ่งที่อยู่ภายในห้องกว้างล้วนแต่งดงามและราคาแพงจนคนต่ำต้อยแบบโทนี่ไม่เคยพบเจอ ดอจิโน่ลืมตาขึ้นเมื่อเริ่มรู้สึกดีขึ้น สายตาเฉียบคมมองโทนี่อย่างประเมิน มือใหญ่ล้วงไปใต้โต๊ะหยิบกล่องของใช้กระจุกกระจิกขึ้นมา ควานมือหาเศษสตางค์ที่มักจะเก็บไว้เพื่อจะได้มอบให้โทนี่เพราะอยากพักผ่อนเต็มทน

                ปลายนิ้วเรียวยาวคีบแบงค์ร้อยดอลล่าออกมาจากกล่องก่อนจะสงให้โทนี่ โทนี่ทำตาโตเมื่อดอจิโน่ส่งแบงค์ดอลล่าให้และมันเป็นเงินจำนวนมากที่ได้มาง่ายๆจนความโลภเคลือบคลานเข้ามาบดบังตา อยากได้เงินมากว่านี้เพื่อจะได้เก็บไว้เสพยาที่กำลังติดงอมแงม

                “ขอบคุณมากที่คุณช่วยผม ถ้ามีอะไรอยากให้ผมช่วยติดต่อผมได้ตามนามบัตร และผมจะช่วยคุณสุดความสามารถทีมี”ดอจิโน่ส่งนามบัตรที่มีชื่อเสียงเรียงนามชัดเจน ส่งให้โทนี่อย่างเจตนาดีและคิดว่าจะช่วยเหลือถ้าโทนี่มาขอความช่วยเหลือจริงๆ

                “คุณเป็นอะไรกับมาดามดาเรีย ผมเห็นนามสกุลเหมือนกัน”

                “มัมผมเอง คุณรู้จักด้วยหรือ”

                “ผมทำงานอยูทีคาสิโนIDMและน่าจะเป็นของคุณโทมัสและมาดามดาเรียมัมของคุณ”

                “อ๋อ ...ก็ดี”

                “ผมไปก่อนละ คุณคงอยากพักผ่อน เดี๋ยวผมปิดประตูให้เอง”โทนี่เอ่ยขอตัว มือหยาบกร้านยัดแบงค์ที่ดอจิโน่ให้มาลงกระเป๋าลวกๆสมองน้อยๆหมุนเร็วจี๋และคิดหาแผนการที่จะได้เงินเป็นจำนวนมากจากดอจิโน่อีกครั้ง

                สายตาคมวาวเงยหน้ามองตึกสูงตระหง่านเบื้องหน้าอย่างมีความหวัง เมื่อค้นหาวิธีจะเรียกร้องเงินจากดอจิโน่ได้และที่สำคัญยังจะทำให้ร่ำรวยกลายเป็นเศรษฐีแค่ชั่วข้ามคืน

☺☺☺☺☺

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #3 pimpim (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 23:14
    เวรกรรมติดยาจนยอมทำความเลวได้
    #3
    0