จุติใหม่เป็นโลลิ(yuri)

ตอนที่ 9 : ตอนที่7 ภารกิจช่วยแมว(ตรงไหน?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62

ภารกิจนี่มีเวลาจำกัด2อาทิตย์ส่วนค่าตอบแทน100เหรียญทองแต่ทำไมมันเยอะแปลกๆ

"อา~แผนที่นี่ทำไมมันดูยากจัง"ตอนนี้ฉันใช่เวทย์ทำให้เเผนที่ลอยเพราะมือกำลังอุ้มฮินะเฮ้อต้องอุ้มอีกนานเลยล่ะ ที่ที่ฉันเดินอยู่เป็นทางเดินเปี่ยวข้างๆมีป่าสีเขียวเต็มไปหมด เป้าหมายคือไปที่หมู่บ้านเขตปกครองเมืองฟอร์เซียสทำไมช่วยแมวถึงต้องไปหมู่บ้าน
แต่ทำไมเราเดินมา เราทำไมเอารถม้ามา
'ลืมมมม'
ถึงมีสกิลรังสรรค์แต่ฉันสร้างชีวิตไม่ได้นะฉันไม่ใช่พระเจ้า แถมฉันลอยไม่เป็นด้วย..เฮ้อมีแต่ต้องเดินไปหวังว่าคงไม่มีตัวแปลกๆออกมานะ
จู่ๆฉันก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือมาจากด้านในป่า

แซ่กๆ

"เอ๊ะ-"กรี๊ด!!(ในใจ)หัวใจจะวายค่ะจู่ๆก็มีผู้หญิงหูแมวผมสีน้ำเงินอ่อนดวงตาสองสีทองกับม่วงโผล่ออกมาตัดหน้าฉัน
"หนู!!ตรงนี้มันอันตรายนะ"เธอลุกขึ้นเเล้วเลือบไปเห็นกำไลกิลด์ของฉันเธอตกใจสักพักก็มีกลุ่มคนชุดดำโผล่ตรงหน้าอีก
"เฮ้ยมีจิ้งจอกเด็กตรงนี้ด้วยว่ะ"พวกนั้นมันมีกัน5คนกะอีแค่ผู้หญิงเดียวเองใช่5คนเลยรึ
"เอาไงดีลูกพี่"ไอ้นั้นหรอลูกพี่ของพวกเองน่ะ
พวกมันคุณกันอยู่
"หนูเรารีบหนีกับเถอะนะ"เธอพูดเตรียมจะวิ่งหนีแต่โดนเชือกที่พวกนั้นโยนมาคล้องไว้ที่ขา
"โอ๊ย!-"ปึก เสียงกะทบกับพื้นอูยคงเจ็บน่าดู
"หนูมากลับสิจ๊ะลุงมีอะไรจะเซอร์ไพรส์"หนอยไอ้บ้าพูดอะไรเกรงใจฮินะฉันด้วยย่ะ
"งั้นหรอคะ"//เสียงเย็นเฉียบ
ทำให้พวกนั้นขนลุกไปตามๆกัน
ฉันปล่อยพลังกดดันให้เฉพาะพวกนั้น
"เอ๋ ทำไมคุณลุงถึงได้ทำหน้าตาอย่างนั้นใส่หนูอย่างกับเห็นผีอย่างนั้นล่ะค่ะ"ฉันไม่รู้ว่าฉันทำหน้ายังไงตอนนี้ แต่พวกมันพูดไม่ออกเลย(หน้าของยูเมะตอนนี้เย็นชาสุดๆเลยล่ะ//อันจัง)
"หวา~ไม่หนุกเลยง่ะงั้นลาก่อนนะคุณลุง อุฟุๆ"ฉันปล่อยพลังกดดันจนพวกมันร่างกายรับไม่ไหวตอนนี้พวกมันหัวใจหยุดเต้นน้ำลายฟูปากหมดเเล้วล่ะ
"พี่สาวคะ"อ้าวลืมเลยว่าเธอคนนั้นยังอยู่ เผลอทำอะไรๆน่ากลัวให้เห็นแล้วสิ
"ค ค.. คะ!!"กลัวฉันจนพูดไม่ออกรึไง ฮินะไม่เห็นกลัวฉันแบบนี้เลย(เอิ่มคุณเธอนั้นมันอดีตจอมมารนะคะ//อันจัง)
"พี่สาวทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ล่ะคะ?"ฉันสงสัยสุดๆเลยชนชั้นสูงอย่างเธอไม่ควรอยู่ป่าหนิ
"ฉันโดนเจ้าพวกนั้นพังรถม้าน่ะ"อะ เอะ เอ๊ะ!หลงทาง
"งั้นช่วยดูแผนที่นี้แทนได้มั้ยคะ"ฉันดูแทบไม่ออกเลยล่ะแผนที่เนี่ย
"เอ๊ะจะดีหรอคะ"ต้องดีอยู่แล้วสิ
"ค่ะ!!"(ยูเมะ)
เธอยิ้มด้วยล่ะ
"แต่ช่วยเอาเชือกออกให้ด้วยนะคะ"อะ ลืมเลย

เดินมาได้สักพัก

"อ้อแอ้ แอ้"//แกร่วมือ

"ฮินะจังแม่รักหนูที่สุดเลย"
ว๊ายย รักลูกฮินะที่สุดเลยฉันที่เล่นกับฮินะเหมือนแม่กับลูกจริงๆ(ก็เป็นแม่หนิ)ตอนนี้เราเดินออกมาจากจุดเดิมได้ไกลแล้วเพราะชาโร่จังแท้ๆเลย(แนะนำตัวกันไปแล้วแต่ยังไม่บอกเรื่องฮินะส่วนสเตตัสไม่ได้บอกอยู่แล้ว)
"เอ่อ ยูเมะจังคือว่านั้น"เอ๊ะอะไร
"ลูกค่ะ.."อ้าวปากมันพูดไปเองดูเหมือนฮินะจังทำตาเป็นประกายใช่สิฉันไม่เคยว่าลูกอย่างนี้มาก่อนหนิแม่ขอโทษนะต่อไปนี้จะบอกว่าลูกนะ
แต่ชาโร่จะหน้าแดงทำไม!!มันต้องเป็นฉันสิ!!
"คะ คะ ครั้งแรกเป็นยังไงคะ"ว๊อททท ถามอะไรของเธอเนี่ย 'ตู้ม' เสียงการระเบิดความอายของยูเมะ
"ไม่ใช่ลูกที่คลอดออกมานะ!!"ชาโร่ทำหน้าหน้าแดงหนักกว่าเลยล่ะ
"อะ เอ่อ เอ่อคือ ทำไมถึงมาอยู่ในป่านี้ล่ะคะ"เปลี่ยนเรื่อง!!
"มาทำภารกิจช่วยแมวน่ะค่ะ"ชาโร่ทำท่ากระดิกหู
"คุณคือคนที่รับภารกิจสินะไม่คิดเลยค่ะว่าจะเป็นเด็กที่มีลู-!!"ชาโร่เอามือปิดปาก เอ่อบอกมาเลยดีกว่าค่ะว่ามีลูก.. แต่ชาโร่คือแมวในภารกิจหรอเนี่ยผิดคาด
"แง้~"เอ๊า ฮินะร้องไห้อย่าบอกนะว่าหิว จริงสิยังไม่ได้กินตั้งแต่เช้าเลยหนิแต่หิวตอนที่อยู่กับชาโร่นี้มันงือ~เราต้องไม่อาย ซะที่ไหน
"เอ๊ะลูกยูเมะจังร้องไห้น่ะ"ค่ะฉันรู้แต่ทำไมต้องมาจ้องฉันด้วย
"อะเอ่อคือช่วยหันไปหน่อยได้มั้ยคะ"(อ้าวทำไมไม่ล่องหน เอ่อสติคงหลุดสินะ//อังจัง)
"เอ๊ะได้ค่ะ"ดูเหมือนเธอคงรู้ว่าฉันทำอะไรดูเธอตอนนี้สิน่าแดงอีกแล้ว

ฉันหันหลังให้กับชาโร่แล้วเริ่มปฏิบัติการการเป็นคุณเเม่ที่ดี

ฮินะจ๋าทำไมกินเสียงดังอย่างนั้นแม่อายนะงือ
(ตอนนี้ชาโร่น่าแดงหมดแล้วที่ได้ยินเสียงน่าอายอย่างนั้น//อันจัง)
ฮ่า กินสักที
ไหนชาโร่คงยังไม่สลบลงไปกับพื้นนะโอ้ยังอยู่ดี
"ชาโร่จัง"ฉันเรียกชื่อชาโร่พร้อมแตะไปที่ไหล่
"ฮี้!-"ตกใจอะไรขนาดนั้น

"สะ เสร็จแล้วหรอคะ"พูดอีกทำไมกัน
"อื้ม เดินทางกันต่อเถอะ"

ในที่สุดก็มาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ววว

"องค์หญิงครับท่านปลอดภัยใช่มั้ยครับ"ห๊ะ อะไรนะ
"เอ๊ะ!! องค์หญิง"//ตอนนี้สติยูเมะได้ลอยไปไกล
"ขอโทษนะที่ไม่ได้บอก"ชาโร่บอกโทษฉัน
"เอ่อ คนรับภารกิจหรอครับ"ถามฉันหรอ?
"ค่ะ(?)"
"เชิญเข้ามาที่หมู่บ้านเลยครับ"

"ท่านชาโร่มาแล้ว!!!"ชาวบ้านคนๆนึงพูดขึ้น
"ทุกคนคะคุณตาหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ไหนคะ"ชาโร่ถามด้วยความรีบร้อน
"ทะ ท่านชาโร่"มีคุณตาคนนึงพูดขึ้น
"คุณตามังกรก่อนล่ะ"ไหนบอกมาช่วยแมวล่ะ(ตอนนี้ก็ช่วยอยู่ไง อุฟุๆ//อันจัง)
"ชาโร่จะให้มาปราบมังกรหรอคะ?"ชาโร่พยักหน้า
"มันมาทำลายหมู่บ้านบ่อยๆ"เอิ่ม..

กร๊าซ!!(เสียงมังกรมันเขียนไงอะ;- -)

ห๊ะมันมาแล้ว ฉันที่อุ้มฮินะอยู่
"ชาโร่จังฝากลูกด้วยนะคะ"
"อะ เอ๊ะ!"ฉันให้ชาโร่อุ้มฮินะแทน แล้วพุ่งไปที่มังกรตัวนั้น
"ยูเมะจัง!!มังกรมันมีระดับS รอ-" 'ตู้ม'ฉันตุ้บหมัดลงบนหัวของเจ้ามังกรตัวนั้นมังกรตัวนั้นจากที่บินอยู่ตกลงพื้น ตายเพราะหมัดๆเดียวของฉันด้วยเวลาไม่ถึง10วิเอ๊ะยังไม่ใช้เวทย์เลยนะ

(ชาวบ้านได้อพยพไปที่ปลอดภัยเเล้วล่ะเลยไม่ค่อยมีใครเห็นเหตุการแต่ก็มีคนเหลืออยู่ในบ้านล่ะนะมังกรยังไม่ถึงหมู่บ้านด้วยซ้ำ)

(คนรับภารกิจทั้งหมดนี้มีแรงค์A 4คนรวมยูเมะเป็น5//อันจัง)
(เห๋~ช่างเถอะจะไม่ลงโทษละกันไม่ถึงกับเสียสมดุลโลกหรอก//เรอา)
"นักผจญภัยคนอื่นก่อน~..."เสียงชาโร่เบาลง
"เอ๊ะ?อะไรหรอคะ"ฉันก็กำจัดมังกรไปแล้วหนิ
"พวกเรามาแล้วครับไหนมังกร "พวกเขาเป็นใครกันแถมมาเยอะด้วย
"ตะ ตายแล้วค่ะ"
"เอ๋!!" พร้อมเพียงสุดๆ
"แล้วใครเป็นคนกำจัดคะ"ผู้หญิงคนนึงถาม
ชาโร่ยิ้มแล้วชี้มาที่ฉันที่กำลังอุ้มฮินะอยู่
"เอ่อ ท่านชาโร่ใครจะไปเชื่อกันล่ะครับว่าจิ้งจอกห่างเดียวอายุ9ขวบจะกำจัดมังกรได้กันล่ะครับฮ่าๆ"ทั้ง4คนหัวเราะว่าใครอายุ9ขวบกันยะฉันทำแก้มป่องนิดๆ
"ไม่ได้ล้อเล่นค่ะ"ชาโร่พูดเสียงจริงจัง ชายหญิงทั้ง4หยุดหัวเราะแต่กับเป็นเหงือที่ผุดมาแทน


โครก~
"หิวแล้วอะ~"เสียงท้องฉันเองแหละ ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยนะ!!
"ร หรอ คะ-"อ้าวนี่ฉันทำลายบรรยากาศหรอเนี่ย!
"งั้นไปกินข้าวกันเถอะ"เย้กินข้าว(ง่าอยากทานข้าวได้เร็วๆจัง//ฮินากะ)
พวกเราเดินไปที่ร้านอาหารในหมู่บ้านที่ไม่ใหญ่นัก
แล้วเลือกที่นั่ง ให้ฮินะนั่งนิ่งๆอยู่ข้างๆฉัน

สักพัก

"อ่า อิ่มจัง~"อร่อยสุดๆเลยฮินะคงอยากกินด้วยแต่ไม่ได้เพราะมันสำหรับผู้ใหญ่แต่พวกเขายังกินไม่อิ่ม ฉันำลังนั่งตีพุ่งอยู่จู่ๆฮินะก็
"แอ้"//จับหาง
" อะ-"ฉันเอามือปิดปากไว้ก่อนที่จะมีเสียงแปลกๆออกมา แล้วอุ้มฮินะมาไว้บนตัก
"ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ//หลบตา"ฉันพูดพร้อมหน้าแดงนิดๆเพราะอาย
"มะ ไม่เป็นไร ครับ/ค่ะ"เอิ่มแต่หน้าแดงกันทั้งร้านเลยนะคะนัดกันไว้หรอคะ?...
ฉันนั่งนิ่งๆรอจนพวกเขาทานเสร็จ

เดินออกมาจากร้านได้สักพัก
(เสร็จภารกิจกันหมดทุกคนแล้วที่เหลือก็เอาลายเซ็นของทางเจ้าของภารกิจมายืนยันว่าไม่ได้โกหก)
หน้าทางเข้าหมู่บ้าน
มีพวกนักผจญภัยนักจนภัย4แล้วเจ้าหญิง1และฉันยืนอยู่
"พวกเรากลับเมืองก่อนล่ะนะ"พวกนั้นโบกมือให้
"ไปดีมาดีนะคะ"ชาโร่โบกมือกลับส่วนฉันแค่ส่งยิ้มให้เท่านั้น
"แล้วยูเมะจังจะกลับมั้ยล่ะ"(ชาโร่)
"ฉันจะอยู่สักนิดน่ะ"ชาโร่พยักหน้าพร้อมบอกว่าจะไปส่งที่ที่พักแล้วพาเดินเล่นรอบหมู่บ้าน
เฮ้อเดินมาถึงที่พักสักทีชาโร่ให้ฉันใช่เวลาส่วนตัวนี้ทำอะไรก็ได้แต่ห้องกว้างจัง
"เอาล่ะฮินะนอนไปก่อนนะ"ฉันวางฮินะไว้ที่เตียงเด็กอีกห้อง แต่หลับเร็วเหมือนกันนะเนี่ยคงเหนื่อยใช่มั้ย
ฉันเดินไปที่นอนของฉันอีกห้องก็เจอกับเรจังที่นั่งตรงโซฟาอยู่ และตอนนีเรจังกำลังกินขนมอยู่แต่มาได้ไงล่ะเนี่ย
แต่เธอเนี่ยน้าน่ารักชะมัด
"อ้าวยูเมะ กินด้วยมั้ย"เรจังยื่นขนมมาให้ฉันกิน
"กินสิ"ฉันยื่นหน้าไปใกล้ๆเรจัง แต่เรจังทำท้างงๆ 'จุ๊บ' ฉันจูบเรจังแล้วควานเอาขนมในปากเรจังออกมา แล้วปลดจูบออก

"อร่อยจังเลยนะเรจัง"ตอนนี้เรจังหน้าแดงเป็นมะเขือเทศแล้วล่ะ
"อะไรกันจู่ๆเธอก็ อ๊ะ!!อึก"ฉันจับที่ปีกเรจังพร้อมลูบไปมาทั่วทั้งปีก
"ก็เธอน่ะแกล้งฉันหนิทำให้มีคนจำได้ว่าเคยเป็นทาสมาก่อน"ฉันพูดพร้อมเปลี่ยนไปลูบตรงนั้นแทน
"อ๊า!!-"เรจังน่ารัก แต่ตรงนั้นของเรจังมันแฉะหมดเลยล่ะ
"เรจังอย่าเสียงดังล่ะฮินะหลับอยู่ อุฟุๆ"
"โถยูเมะใครมันจะไปกลั้นเสียงนั้นได้กัน"ฉันที่ยืนอยู่ก็ขึ้นไปนั่งที่ตักเรจังเราสองคนหันหน้าเข้าหากัน
"นี่คือบทลงโทษสำหรับเรจังนะ หุๆ"ฉันพูดพร้อมผลักเรจังนอนลง
" เอ๊ะ เอ๋!!"

END-
ลืมบอก
ชาโร่สูง160 คัพD อายุ17
ชื่อชาโร่ เวเดอร่า ฟอร์เซียส



ได้เวลาเอาคืนเรจังแล้ว//ยูเมะ


บทนอกบท

ฮินากะ:ตอนนี้ท่านแม่เรกับท่านแม่ยูเมะไม่ว่างข้าเลยมาแจ้งอะไรให้ทราบสักหน่อย
คือ อ้าวลืมบท...
อันสุ:คัต!! อะไรเนี่ยทำไมถึงได้ลืมบทบ่อยจัง
ฮินากะ:ข้าขอโทษ

เสียงข้างห้องจากที่ไกลๆ ดะเดี๋ยวยูเมะฉันยังไม่พร้อม อ๊าง~//เรอา
ฮินากะ:พวกท่านแม่เนี่ยเสียงดังจังเลยนะ..
อันสุ:เฮ้อ~ จบเถอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

44 ความคิดเห็น

  1. #19 bumzazatv (@bumzazatv) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 20:04
    บทลงโทษที่......สุโค้ย!!!
    #19
    1