ตอนที่ 6 : ตอนที่4 เมืองฟอร์เซียส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    6 มิ.ย. 62



"ว้าวววว เช้าแล้ว~"ฉันวิ่งไปที่หน้าต่างบ้านจิ้งจอกชั่วคราวของฉันพร้อมกระดิกหางเหมือนได้เจออะไรที่มันหน้าตื่นเต้นขนาดนั้นแหละ แต่เอน่าตื่นยังนะงั้นไปทำข้าวเช้าดีกว่าฉันคิดแล้ววิ่งไปที่ห้องครัวเอาล่ะ ทำอะไรดีนะเอาเป็นว่าทำข้าวห่อไข่ที่คุณแม่เคยทำให้กินแล้วกัน

หลังจากฉันทำเสร็จทั้งสองจาน

"ฉันจะขอตั้งชื่อให้แกว่าข้าวห่อไข่สูตรคุณแม่แล้วกัน"ฉันตั้งชื่อให้กับเมนูอาหารที่ฉันทำขึ้นมา
(อึก นะ น่ารัก//เรอาที่ตอนนี้กำเดาไหลไม่รู้ทำไมสงสัยหมีออก)
(พระเจ้าประสาอะไรว่างตลอดหึ!//อันจังเอ๊งเขียนบทอย่างนี้เองไม่ใช่เรอะ!!)
เอาล่ะได้เวลาไปปลุกเอน่าแล้ว ฉันเดินไปอีกห้องหนึ่งที่ไม่ใช่ห้องของฉัน
'ก๊อกๆ'
"เอจังกินข้าว"ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
"เอจัง!!"โง้ยยยทำไมไม่ลุก ฉันเปิดประตูเข้าไปฉันเจอกับผ้าห่มกับที่นอนเปล่าๆไม่เจออะไรเลย!เอจังไปไหนนนจู่ๆก็มีมือมาจากด้านหลัง
'หมับ' ตรงไหนล่ะนั้น(คิดเอา)
 ฉันหันไปพร้อมปล่อยหมัดพลังอันน้อยนิดมั่ง?(พลังช้าง)
"เอือก!"เอจังนั้นเองโถ่อะไรกันนึกว่าตาลุงโลกจิตที่ไหนตอนนี้เอจังเอามือกุมที่ท้อง
"มันเจ็บนะคะยูเมะจัง"โหเดี๋ยวนี้นิสัยเป็นผู้หญิงเเล้วหรออย่างน้อยก็ช่วยลบล้างความหื่-ออกบ้างนะคะ
"ไปกินข้าว"ฉันเดินพุ่งไปที่ห้องครัว

ห้องครัว

"ว้าวไม่อยากเชื่อว่ายูเมะทำอาหารเป็นเนี้ย"เอจังพูดเชิงดูถูก
"ยัยบ้ายูตะเงียบแล้วกินไปซะ!!"ฉันพูดชื่อเก่าเอจังไป
"อะไรกันยูเมะตอนเด็กเธอไม่เห็นเป็นอย่างงี้เลยแล้วอย่าชื่อตอนที่ฉันเป็นผู้ชายมาพูดสิยะ!!"พวกเราทานเสร็จทำอย่างอื่นเสร็จเรียบร้อยพร้อมเดินทาง!!

1ชั่วโมงต่อมา~


เฮ้อ~~ ขี้เกียจเดินแล้วง่ะตอนนี้พวกเราเดินหาทางออกจากทวีปลึกลับที่ไม่รู้จะตามหาทางออกทำไมเพราะมันคือทวีปลึกลับโง้ยยยย


"เอจังเหนื่อยแล้วง่ะ"ตอนนี้เธอกำลังทำท่าทางเม่อลอยคิดไรอยู่น่ะเหมือนเธอจะไม่ได้ยินแหะช่างเถอะไม่อยากขัดขวางความสุข

"เฮ้อ~"ฉันถอนหายใจไปทีนึง

'เน่ๆเรจังอยู่รึเปล่า?'

'อะไรหรอคะคุณภรรยา'-///-หยุดพูดอย่างนั้นสักทีเถอะฉันอาย

'เออ ฉันอยากให้เธอไปส่งพวกเราที่ทวีปที่มีความรู้อะไรของเธอนั้นให้หน่อยงะ'

'ได้สิคะ'(ที่ให้วาร์ปเพราะเราขี้เกียจเขียน..//อันจัง)

แสงสีขาวอันเดิมงาบพวกเราไป เอน่าที่คิดอะไรอยู่หลุดออกจากจิตนาการอันสูงส่งของตัวเองจนล้มลง

"อะไรน่ะ!!"เอน่าพูด ฉันมาโผล่ที่กลางป่าที่อุดมสมบูรณ์ เออนี้คือออกจากทวีปเดิมแล้วสินะแต่ช่วยให้ฉันไปโผล่แถวใกล้ๆเมืองสิยะไม่ใช่กลางป่าอย่างนี้

"โง้ยยยยยยเรบ้าาาา"ฉันตะโกนสุดเสียง

"อะ เออ.. เรคือใครหรอ?"เธอพูดติดๆขัดๆกลัวรึไงคะ ฉันก็ตอบตามความเป็นจริง

"นี่คุณพวกเธอไปแอบคุยกันตอนไหนเนี้ยย"ฉันยิ้มแห้งๆไปเพราะขี้เกียจตอบคำถามของเธอ

พวกเราเดินไปเรื่อยๆเจอกับมอนสเตอร์มากมายเลยล่ะแต่มีฉันคนเดียวที่มีมอสเตอร์น่าตาคล้ายๆหมีโจมตีตลอดทำไมกันนะ?

(เอน่า น่าอกคัพcส่วนสูง156นะ//อันจัง)

เดินไปไม่นานพวกเราก็มาถึงที่ไหนก็ไม่รู้แต่ฉันกับเอน่าเห็นทางที่เป็นดินราบๆเหมือนกับทางเชื่อมระหว่างอาณาจักรรึเปล่านะ

"นี่เอจังพวกเราจะเลือกไปฝั่งไหนดีระหว่างทางซ้ายกับขวา"ฉันถามเธอ เธอทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

แต่เดี๋ยวต้องบอกให้เปลี่ยนเป็นหางเดียวก่อน!!

"เอน่าเธอเก็บหางได้มั้ย"เอน่าทำหน้าตกใจง

"อะเอ๊ะ!!ฉันเก็บหางไม่ได้นะ"อะไรกันช่างเถอะพวกสามหางก็ไม่ได้หางยากขนาดนั้นมั่งไม่เหมือนเก้าหางอย่างฉัน.. แต่ทางล่ะช่างเถอะฉันเลือกซ้ายละกันตามความคุ้นชิน

"ดะ เดี๋ยวรอฉันด้วย!"เอน่าวิ่งตามฉันแต่สดุดก้อนหิน

"แอ๊ก!"ตายรึยังนั้น..

"เอจังตายยังงง"ฉันพูดออกไปด้วยความไม่เป็นห่วง

"ตายกับผีน่ะสิถ้าฉันตายฉันจะมาหลอกเธอ โอ้ยยเจ็บ"ฉันหยิกแก้มเธอเเล้วดึงอยู่อย่างนั้นนั้นเป็นอะไรที่ดีมากแต่ข้อเสียคือฉันต้องเงยหน้าขึ้น

'อู้ยปวดคอ'

"ขอโทษครับพวกคุณช่วยหลบออกไปได้มั้ยครับอะเอ๊ะเผ่าจิ้งจอกทำไมถึงอยู่ที่นี่"รถม้า!!!แต่ดูเหมือนจะมีเด็กผู้หญิงอายุประมาณ13ปีอยู่ข้างในด้วยน่าจะเป็นพวกชนชั้นสูงนะให้เดา

"ไหนคะคุณลุง"อะเด็กจริงๆด้วยเธอมีผมสีน้ำตาลอ่อนดวกตาสีทองว้าวสวยจัง ตอนนี้เอน่ากำลังยืนนิ่งอยู่แต่ฉันกอดเธอแน่นเลยเมื่อไหร่นิสัยกลัวคนแปลกหน้าจะหายสักที แต่อยู่ๆเอน่าก็ทำน่าฟินซะงั้นโง้ยยยยยัยโรคจิตเอ้ย

"ว้าว อยากได้อะ"เด็กบ้าพูดอะไรน่ะ

"ไม่ได้นะครับคุณหนูเราต้องไปกันแล้วนะครับ"คุณลุงหนวดพูด

"โถ่ก็ได้"เด็กคนนั้นทำน้ำเสียงไม่พอใจ ดะเดี๋ยวฉันอยากไปเมืองหนิ!!

"ดะ เดี๋ยว สิ .."ฉันรวบรวมความกล้าเปล่งเสียงออกไป ง่า~น่ากลัว

"อะไรหรอครับ"เด็กคนนั้นมองมาที่ฉันด้วยอึ้ยขนลุก

ฉันยังหลบอยู่ข้างเอน่าที่วิญญาณลอยไปไหนแล้วไม่รู้แถมยังทำหน้าฟินไอเพื่อนสนิทไร้ประโยชน์!!

"คะ คือ เมืองไปทางไหน ระ หรอคะ.."ทำไม่มันพูดยากจังวุ้ยเมื่อไหร่ฉันจะแก้นิสัยนี้ได้สักทีเฮ้อ..

"คือพวกผมกำลังจะผ่านหน้าเมืองที่ใกล้ๆอยู่นี่ครับถ้าไม่รังเกียจจะมากับพวกเราได้นะครับ"คือขึ้นรถมาน่ะไม่เป็นอะไรแต่ไอตาเป็นประกายของเธอคนนั้นมันทำให้เสียวสันหลังนะยะ!

 สุดท้ายพวกเราก็ได้มานั่งข้างเด็กนั้นแต่ทำไมเอน่าถึงเอาฉันมานั่งที่ตักล่ะ?!

"หายากนะคะที่เผ่าสามหางอยู่ที่นี้"เธอพูดขึ้นเอน่าก็ตอบไปตามมารายาท

"อ้อ ค่ะปกติพวกเราไม่ค่อยออกมาเดินเล่นแถวนี้หรอกค่ะแต่นี่เพราะยูเมะจังเลยออกมา"ทำไมต้องมือลูบหัวแต่มันก็สบายดีแหะ

"พวกคุณเป็นคู่พี่น้องจิ้งจอกที่น่ารักนะคะ"เธอพูดอะไรอีกแล้วฉันต้องพูดออกไป ยัยนี่มันคิดไปไกลเเล้ว!!!

"พวกเราไม่ได้เป็นพี่น้องกันนะคะไม่มีทางที่จะเป็นพี่น้องกับยัยจิ้งจอกสามหางไร้ประโยชน์หรอกนะ!!"ฉันตอบเสียงดัง

"ยูเมะใจร้ายยย!!"เอน่าพูดกับฉันเหอะก็มันจริงนี่นา

"หรือว่าเป็นคู่รักกัน.."เธอพูดแล้วหน้าเเดง'ฉ่า'ควันลอยออกมาแล้วนะยะ

"ไม่"ยูเมะ "ใช่ค่ะ"เอน่า

ฉันกับเธอพูดพร้อมกัน

"สรุปเป็นอะไรคะ"เธอถาม

"เป็นเพื่อนสนิทกันค่ะ"ฉันตอบออกไปพร้อมทำหน้าตาเยาะเย้ยเอน่าเธอหันน่าหนีความแมนคงหายไปหมดแล้วมั่งง

"ฉันขอถามนะ พวกเธอชื่ออะไรกันหรอ"ฉันตอบชื่อพวกเราไปเธอก็แนะนำตัวเหมือนกัน


"ฉัน  ริน  บาลอนตัน  เซ็นดีเฟียร์ อาศัยในอาณาจักรหรือเมืองเซ็นดีเฟียร์"

เธอแนะนำตัวเสร็จพวกเราก็กับสู่ความเงียบ


ผ่านมา45นาที



พวกเรามาถึงหน้าตูเมือง

"พวกคุณหนูจิ้งจอกครับเมืองนี้ใช่มั้ยครับ"เอ๊ะเมืองหรอทำไมมันใหญ่โตจังจากที่เคยเห็นในพวกมังงะผ่านๆจากการเดินซื้อของได้มาเห็นของจริงแล้วล่ะ!!!

"อะ อ้อ ค่ะ" เอาเป็นว่าฉันจะมาตั้งที่อยู่ที่นี่ดีมั้ยนะ?

"เสียดายจังฉันอยู่อีกเมืองถัดไปอย่าลืมแวะมาด้วยล่ะ ไปล่ะ"รินพูด อา ฉันจะไปเยี่ยมดูนะดูเหมือนว่าเรจังจะเคยบอกว่ามีโรงเรียนที่โครตใหญ่เป็นศูนย์กลางระหว่างทวีปด้วยล่ะฉันยังอยากเรียนอยู่นะ!!!(เรื่องโรงเรียนนี่คือเราเพิ่งคิดได้เมื่อกี๊นี้เอง//อันจัง)

เราไปตรงที่คุณยามทหารตรงนั้นก่อนดีมั้ยนะให้เอน่าเป็นคนถามละกัน

"เออคุณลุงหนูเพิ่งมาที่เมืองครั้งแรกต้องทำไงคะ?"เยี่ยมเอน่าเป็นคนถาม

"จิ้งจอกสามหาง!!!หายากนะเนี่ย แต่ถ้าอยากเข้าเมืองเชิญตรงนั้นเลยครับ"แค่สามหางมันหายากขนาดนั้นเลยหรอ(จริงๆแล้วหางจิ้งจอกมันจะเพิ่มตามอายุแต่นี่เป็นพวกได้พรจากพระเจ้าเลยพิเศษ//อันจัง)ถ้าเป็นเก้าหางอย่างฉันคงไม่โดนจับไปขายหรอยะ

พวกเราเดินไปตรงที่เคาร์เตอร์ทำบัรตเข้าเมืองกัน(เราตกไทยอาจมีเขียนผิดแบบจริงๆนะ//อันจัง)

"บัรตชั่วคราวหรือบัตรถาวรดีคะ"ชั่วคราวละกันเราเพิ่งมาได้ไม่นานดูทำเรว่าเมืองนี้ก่อน

"พวกเราชั่วคราวค่ะ"คุณพนักทำหน้าเสียดายเพราะพวกเราเผ่าจิ้งจอกไม่ไดเย้ายมาอยู่ที่นี่ละมั่ง 

พวกเราทำบัตรข้อมูลมีเฉพาะชื่อกับตาอนุญาตเข้าเมืองเท่านั้น


เมืองนี้มี ชื่อว่า ฟอร์เซียสหรืออาณาจักรฟอร์เซียส


ในที่สุดเราเข้ามาในเมืองแล้วแต่ผู้คนจ้องพวกเราอีกแล้วไม่ชอบเลยงือ~ฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่เอาเธอมาด้วยเนี่ยเเต่ฉันเห็นอะไรบางอย่างนั้นก็คือร้านเค้กกกกนั้นเองง

"นี่เอน่าฉันอยากไปกินเค้กอะ"เอน่าพยักหน้าก่อนจะเข้าร้านไปนั่งที่โต๊ะแรก

"กะ เก้าอี้สูงจัง"

เท้าฉันไม่แตะพื้นสักนิด!!!

ฉันเลิกบ่นหยิบเมนูขึ้นมาดู

ว้าวมีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลยล่ะค่ะ!!!

"ยูเมะเอาอะไร"ดูเหมือนว่าเอน่าจะยังเลือกไม่ได้

"ฉันเอาเค้กสตรอเบอรี่น่ะ"รู้สึกว่ายูตะหรือเอน่าตอนเด็กๆชอบกินเค้กช็อกโกแลตนะรึเปล่า

"พี่สาวคะ เอาเค้กสตรอเบอรี่กับช็อกโกเเลตค่ะ"พี่สาวพนักงานใส่ชุดเมดคนนั้นเป็นมนุษย์ฉันเพิงเคยเจอมนุษย์ในโลกนี้ครั้งแรก

"ได้แล้วค่ะ"มาแล้วล่ะน่ากินจัง 'งั่ม'

อร่อยยยรสชาติที่คุ้นเคย

เอน่าตักเค้กขั้นมา

"อ้ามมม ยูเมะจัง"จะบ้าเรอะท่ามกลางสายตาผู้คนแต่ฉันก็งับเค้กช็อกโกแลตไปอยู่ดีของกินมันเรียกหา

"ของฉันล่ะ"เอน่าต้องการอะไรจากฉันนนเนี่ยยยเธอนั้นแหละอยู่ดีก็มาป้อนให้!!แต่สุดท้าย

"อ้าม"เอน่ากินไปแล้วออร่าความรักทำเอาคนในร้านน่าแดงแถมมีคนทำท่าเหม็นความรักอีก

พอฉันอิ่มแล้ว!!

"พี่สาวจ่ายตังค์ค่ะ"ฉันจ่ายตังค์ค่าเค้กของเอน่ากับฉันไปเเล้วฉันก็พุ่งไปที่ซอกลับตาคน

"ดะเดี๋ยวสิเฮ้อถ้าฉันหาเธอไม่เจอจะทำไง"เอน่าพูดแต่ไกลต้องนี้ฉันออกมาปล่อยความทุกข์ความอดกลั้นจากในร้านที่พวกเราได้ทำการป้อนเค้กกันเขินวุ้ยยยย

"เห๋~น่าแดงใหญ่เลยนะ"ยังตามมาขยี่อีกกก

แต่กลิ่นอะไรอะมันทำให้ฉันรู้สึกง่วงไม่ไหวแล้วตาจะปิดแล้ว

"ยูเมะจัง!!ฉันก็"พวกเราสองคนล้มลง(คือผงนอนหลับหายากlv.90ที่พวกเธอโดนเข้าไป)(ทำไมถึงสลบล่ะเพราะว่าพวกเรามีเลเวลการต้านยาแค่55ไงล่ะ)(อันจังผู้ชอบแกล้งตัวละครในนิยาย)

มุมมองผู้บรรยาย


"พวกเราดูสิว่าได้อะไรมา"ชายคนหนึ่ง

"เผ่าจิ้งจอกน่าจะขายได้ราคาดีแหะไหนดูข้อมูลหน่อย โอ้ไม่ได้ยอยู่เมืองไหนเลยหนิ"ชายอีกคน

"สวยพวกเราจะต้องไม่โดนกดหมายค้าทาสเถื่อนจะไม่จนแล้ว"ดูเหมือนว่าพวกนี้จะไม่มีทางเลือกเลยมาเป็นโจรค้าทาสสินะ

"ขอโทษนะครับ"พวกนั้นขอโทษคนทีาสลบอยู่แต่การทำอย่างนี้มันก็ไม่ดีนะ

"เอาล่ะไปกัน"พวกนั้นแบกผู้หญิงสองคนที่พึ่งสลบไปไม่นานเข้าไปให้ที่ประมูลทาสเพื่อขาย

"เผ่าจิ้งจอก!!"ชายอีกคนที่เเต่งตัวดูดีขึ้นมาหน่อยพูด

"พวกเราจ่าย300เหรียญทอง!!"สองคนนี้รวมกันเป็นเงินที่เยอะยิ่งกว่าถูกห่วยซะอีก!!!!(เราไม่รู้หรอกนะว่าห่วยมันเป็นยังไง!!)

ขอบคุณครับ//3เสียง

แล้วพวกนั้นเอาพวกยูเมะกับเอน่าไปที่ห้องขังที่ดูสะอาดบอกได้เลยว่ามันไม่ใช่ห้องขังและพวกนั้นก็ให้พวกเมดเปลี่ยนเสื้อให้พวกเอน่าเหมือนชุดที่เรอาทำให้ยูเมะตอนแรกและกำไรที่ใช้เป็นเครื่องหมายทาส

"เอาล่ะทาสที่เอามาก็ครบหมดเเล้วงั้นไปตั้งเวลาประมูล!!!"ชายคนเดิมพูด

ทำใบปลิวมีเนื้อหาประมาณว่า


'การประมูลทาสจะเริ่มในอีก3ชั่วโมงที่...มีสิ้นค้าทั้งหมด13คน'ดูโหดร้ายยังไงไม่รู้


ในเวลาต่อมา2ชั่วโมง51นาที


มุมมองยูเมะ


เห้ย!!เราอยู่ไหนกันเนี้ยฉันจำได้ว่าอยู่เราก็สลบแล้วมาโผล่ที่กรงขัง?!แล้วเอน่าล่ะ

"ยูเมะจาง~ขอหน่อย~"หลับอยู่เเถมฝันบ้าอะไรอยู่ยะ

"เอจัง"ฉันเขย่าเธอเธอตื่นขึ้น

"ที่นี่ที่ไหนนนน"ฉันจะไปรู้มั้ยล่ะแล้วไอ้กำไรแปลกๆกับคุณเเจมือที่ใช่พลังเวทย์แกะออกไม่นี่มันอะไรยะแต่ว่ามันแปลกๆนะที่พลังระดับโกงนี้สู้ไม่ได้

"เครื่องหมายทาส!!"ห๊ะทาส

"เอาออกได้มั้ยง่าา"ฉันถามเอน่า

"เธอแกะไม่ออกอย่างฉันจะเอาออกได้มั้ยล่ะ"

จู่ๆก็มีเสียงคนๆนึงดังขึ้นดังจากที่ใกล้ๆ

"สวัสดีทุกๆท่านในที่สุดก็มาถึงเวลาที่ทุกท่านรอคอยก็คือการประมูลทาสนั้นเองถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มคนแรกกันเลยครับเริ่มจาก50เหรียญทอง"ที่ของพวกคนมีกะตังค์นี่เนาะเฮ้อ~

ผ่านหลายนาที

"ในท้ายที่สุดพวกเราก็มาถึงความพิเศษของครั้งนี้อยู่ก็มีพวกไหนไม่มานำตัวพวกเราไปจะขายพร้อมสองคนหรอกัน?!พร้อมพาพวกเรามาที่ประมูลทำไมคนมันเยอะจังถ้าฉันใช่พลังตอนนี้ได้ฉันคงถล่มที่นี่ให้หายไปจากโลกดีมั้ย?

"เจอกับเผ่าจิ้งสามหางและหางเดียวเริ่มที่ราคา320เหรียญทองครับ"อะไรนะพะแพงค่าตัวพวกเรามันแพงขนาดเลยเรอะ?!


อีกฝั่งคนที่ประมูลคนๆนึง

มุมมองผู้บรรยาอีกครั้ง~


"เห๋เผ่าจิ้งจอกหรอแต่ฉันตรวจสเตตัสของเด็กคนนั้นไม่ได้เลยแถมอีกคนนี่สามารถพังโรงประมูลนี่ได้กับโดนค้าทาสซะงั้น~"เธอคนนั้นพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติเด็กสาวผมสีทองเป็นลอนสั้นดวงตาที่ม่วงน่าจะเป็นเผ่าเทพตกสวรรค์ รู้ได้ยังไงน่ะเหรอก็ฉันเขียนนี่นา

" อะ การประมูลเริ่มแล้ว"

เสียงของผู้คนหลายๆคนเริ่มขึ้น

400เหรียญทอง 450เหรียญทอง

480เหรียญทอง 500เหรียญทอง 580เหรียญทอง

1000เหรียญทอง!!!หญิงคนหนึ่งกล่าว

1000เหรียญทอง1

1000เหรียญทอง2

หญิงคนนั้นทำถ้าเหมือนคนชนะแต่ต้องหยุดลง

1000เหรีย-

10000เหรียญทองในที่นั้นเงียบเมื่อหญิงผมทองคนนั้นพูดออกไป

"พูดต่อสิ"

"ค ครับ"

"10000เหรียญทอง1"

"10000เหรียญทอง2"

"10000เหรียญทอง3 งั้นขอจบการประมูลแต่เพียงเท่านี้เชิญไปรับที่ตรงนั้นเลยครับ"

"เอ๊ะเธอมาจากต่างโลกงั้นหรอ"ยูเมะตอนที่อยู่ในประมูลเธอได้ทำการตรวจสเตตัสของคนที่ซื้อเธอในราคา10000เหรียญทองตอนนั้น



ทุกคนที่อ่านบางคนอาจเคยเห็นแต่มุมคนซื้อประมูลเราเลยจัดการเขียนมุมมองผู้โดนซื้อบ้างในแบบของเรา

(อันจังอาจจะไปร่วมเนื้อเรื่องด้วยมั่ง?ถ้าคิดบทออกเมื่อไหร่?)

ถ้าถามว่าเนื้อเรื่องเป็นไงขอตอบว่าไม่มีค่ะ...

สมองเราตอนนี้ขาวโพลนค่ะว่างเปล่าคิดเอาสดๆเลยค่ะมันก็จะงงๆเหมือนกัชบเราตอนนี้?คิดอะไรได้ยัดมันใส่ให้หมด!!!


ตัดฉับ





บทนอกบท


อันสุ:แกล้งยูเมะสนุกจังเลย~

ยูเมะ:เธอไปแก้บทให้ฉันเดี๋ยวนี้ฉันเป็นนางเอกนะทำไมต้องเจอบททาสด้วยมันต้องเป็นบทเทพๆสิ!!!!

อันสุ:ให้ตายฉันก็ไม่แก้ให้เธอหรอกแบร่//วิ่งหนีด้วยความเร็วแสง?

ยูเมะ:หยุดนะ!!//วิ่งตาม

เรอา:อ้าวไปไหนแล้ว เฮ~ทั้งสองคน~

เอน่า:แล้วตัวละครใหม่คือใครกัน

เรอา:อะ ลืมกินเค้กไปดีก่า~(เมินคำถาม)



???:หึๆอยากรู้จักฉันงั้นหรอรอต่อไปแล้วกัน!!






รูปจากไรท์ไร้ลิขสิทธิ์...(แต่รูปในแนะนำตัวอาจมีก็ได้!!!แต่เป็นของคนอื่น)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #18 AngeKisSz (@0941053989) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 12:34
    ขอเลิกอ่านน๊ารุ้สึกไม่เมคเซ้นไงไม่รุ้พลังเยอะแยะ แต่โดนจับเป็นทาสง่ายๆเฉยเลย
    #18
    1
    • #18-1 ปลาทองเกยตื้น (@anzu_Chan) (จากตอนที่ 6)
      21 มิถุนายน 2562 / 15:21
      แต่มันมีบอกอยู่ว่ายูเมะทำไมโดนจับเป็นทาสง่ายๆอย่างนั้นอยู่น้า~//อันจัง
      #18-1
  2. #11 Fuhua22 (@Fuhua22) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 19:40

    อ๊อก รูปตอนท้ายนี้มัน!? //โผล่มาเสพ---

    #11
    0
  3. #10 Dragon2549kiw (@Dragon2549kiw) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 19:36
    ชอบรูปตอนท้ายสวยดีนะ
    😁//รอตอนต่อไปอยู่น๊าาาอันจัง
    #10
    0