จุติใหม่เป็นโลลิ(yuri)

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 8 หมู่บ้าน(NC)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น(NC)

ใน ธัญวลัย

.

.

.

.

"อึก -"เรจังตอนนี้น้ำตาซึมแถมทำหน้าเหมือนได้ขึ้นสวรรค์ เอ๊ะ? ก็อยู่ในสวรรค์อยู่เเล้วมิใช่หรอ

"ฮ่า~ อร่อยสุดๆเลย"เรจังน่าแดง

"อะไรเล่า!!"จู่ๆก็


"แอ้~"ฮินะตื่นเเล้วฉันใส่เสื้อผ้าแล้วเข้าในห้องของฮินะและแน่นอนว่าต้องค่อยๆไปเพราะปวดระทมช่วงล่างไปหมด

"หิวหรอ"อะไรเนี่ยเรจังก็แล้วฮินะก็แล้วฉันเอานมของฉันให้ฮินะดูด ยังคงไม่ชินอยู่ดีแหะ

"คงรักฮินะมากเลยสินะยูเมะ"เรจังที่ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยเดินมาข้างๆฉัน

"ฉันเอาสัตว์อัญเชิญมาให้น่ะตอนนี้อยู่ในตัวเธอแล้วนะจะเรียกออกมาตอนไหนก็ได้พวกนั้นชื่อว่าชิโระกับคุโระ เเต่ฉันคงต้องกลับแล้วสินะ"เอ๋~จะกลับเเล้วหรอแต่สัตว์อัญเชิญ..

"กลับเร็วจัง"เรจังลูบหัวฉัน

"ถ้าอยากได้ลูกเพิ่มเมื่อไหร่บอกฉันนะฉันจะจัดให้"ฉ่า หน้าฉันร้อนขึ้นมาเลย พอเรจังพูดเสร็จก็วาร์ปหายไปเลย

"ยัยพระเจ้าบ้า"ฉันมองฮินะนิดนึงแล้วก็มีเสียงนึงที่หน้าประตู

"ยูเมะจังเสร็จรึยังจะไปเดินดูหมู่บ้านไหม"ฉันมองไปที่ฮินะ อ้าวหลับแล้ว งั้นตรวจดูหน่อยดีก่าว่าหลับนานเท่าไหร่จะได้เอาไปด้วย

หลับลึก100%

อิ่ม100%

ตื่น 0%

หลับนาน100%


นี่ฮินะลูกอดหลับอดนอนมาจากไหนเนี่ย


"ไปค่า"ฉันพูดตอบชาโร่ไป


สักพัก

เดินอยู่ดูในหมู่บ้าน

"ฉันอยากลองจับหูกับหางเธอดูอะ ยูเมะจัง"ชาโร่มันก็เหมือนหูกับหางเธอนั้นแหละ!!

"เอ๊ะฉันยังไม่พร้อมให้ใครจับนะ"ชาโร่ยิ้ม

"ไม่เป็นไรครั้งหน้าล่ะกัน อะฉันลืมอะไรบางอย่างน่ะเธอเดินดูคนเดียวก่อนนะ"(ชาโร่)

"เอ๊ะ?!"อ้าวทิ้งฉันเฉยเลยยิ่งไม่ถูกกับคนแปลกหน้าอยู่

"เฮ้อ~ช่วยไม่ได้นะ"ฉันเดินไปดูรอบๆหมู่บ้านมีทั้งฟาร์ม บ้านเรือน ร้านอาหารและขนม ร้านขายของเวทย์มนต์ แล้วอาวุธเต็มไปหมดดูเหมือนหมู่ที่นี้

เศษรฐกิจดีมากเลยน้า~ ฉันเดินไปได้สักพักก็เจอทุ่งหญ้าขนาดใหญ่และมีพวกเด็กๆกับผู้ใหญ่คนนึงยืนอยู่ฉันควรไปดูมั้ยน้า

"หนูทำไมยืนอยู่ตรงนั้นล่ะ"มีลุงคนนึงกวักมือเรียกฉันฉันเดินไปอย่างว่าง่ายแต่พวกเด็กๆนี่ก็มีหลายเผ่าพันธ์แถมส่วนใหญ่สูงกว่าฉันหมดเลยหึๆน่าดีใจชะมัดงือ~

"ว้าวจิ้งจอกล่ะน่ารักจัง"พวกเด็กๆพากันซุบซิบเสียงดังทำให้ฉันอายเลยล่ะ

"เอ่อ คุณลุงกำลังทำอะไรอยู่งั้นหรอ"ฉันถามคุณลุงออกไปพร้อมกะดิกหูกับหางเบาๆ

"ลุงกำลังฝึกให้พวกเพื่อนองธอใช้เวยท์น่ะแต่หนูมาจากที่ไหนหรอหน้าไม่คุ้นเลย"คุณลุงเอามือมาลูบหัวฉันเบาแต่พวกเด็กๆเหมือนจะทำหน้าตาอยากลองลูบบ้าง 

โกหกสักหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง

"หนูแค่ผ่านมาเฉยๆน่ะค่ะแต่คุณลุงจะสอนให้พวกเด็กๆใช้เวทย์ใช่ไหมคะเดี๋ยวจะสอนด้วย"ลุงอึ้งนิดนึงและมีเสียงพวกเด็กๆแทรกเข้ามา

"เธอตัวแค่นี้จะสอนได้ไงกัน"

"เด็ก9ขวบอย่างเธอน่ะนะจะสอน"เด็กอายุประมาณ11ปีเดินมาพูดกับฉันหนอย9ขวบอีกเเล้ว

"ใช่ๆถ้าเธอจะสอนพวกเราได้เธอต้องผ่านไคตะไปก่อน"ไคตะหรอเด็กที่มีการยอมรับจากเพื่อนๆเเบบนี้ไม่ทำธรรมดาเเหะ

"ไคตะ!!"มีเด็กผู้ชายหัวสีขาวตาสีม่วงแต่น่ารักจัง(หวั่นไหวกับทุกเพศจริงๆเลยนะ//อันจัง)

'เด็กคนนั้นมาจาต่างโลกนะ'สัญญาณขาดหาย..

นี่เธอกะจะส่งคนทั้งโลกมาโลกแฟนตาซีหมดเลยรึเอ๊ะเรจังไม่ได้ส่งมาคนเดียวหนิมีพระเจ้าตนอื่นอยู่

แต่ถ้ามาจากต่างโลกก็จะมีพรเทพๆติดตัวมาด้วย..

"เด็กๆไม่ดีมั้ง"คุณลุงมาห้าม

"ถ้าจะสอนพวกเราได้ก็ต้องผ่านไคตะคุงก่อน"โชคดีจังที่เป็นฉันถ้าเป็นคนอื่นล่ะก่อนแพ้ราบคาบเเน่ฉันเดินไปห่างๆจากพวกเด็กๆเดี๋ยวโดนลูกหลงกัน


"ก็ได้ค่ะฉันจะสู้"ฉันพูดกับลุง

"อย่าดูถูกผมก็เเล้วกันครับ"วิธีพูดเหมือนผู้ใหญ่เลย

"งั้นเริ่ม"

ไคตะวิ่งเข้ามาหาฉันที่ข้างหลัง

'เร็วมาก'แต่ฉันเร็วกว่า

ฉันโผล่ไปที่ข้างหลังไคตะเเล้วใช้ฝามือสับลงที่ต้นคอทำให้ไคตะสลบ

เพียงไม่ถึง1นาที่การประลองก็จบ

"ผะ ผะ ผู้ชนะคือจิ้งจอกครับ"ทำไมคุณลุงพูดติดขัดขนาดนั้น

เด็กๆที่ดูอยู่อึ้ง

"อะไรกันเธอโกงใช่มั้ย"เอ๋~อะไรอีกล่ะเนี่ย

"ฉัน-"ฉันที่กำลังจะเถียงกลับไป จู่ๆก็มีเสียงแทรกเข้ามา

"ยูเมะจังในที่สุดก็หาเจอสักทีนึกว่ายูเมะจังจะหลงทางซะแล้ว"ชาโร่นี่

"องค์หญิง!!"คุณลุงและพวกเด็กๆก้มทำความเคารพยกเว้นฉัน

"นี่เธอน่ะทำไมไม่ทำความเคารพองค์หญิงแห่งอาณาจักฟอร์เซียส"(พวกเด็กๆ)

โครก~(มาได้ถูกเวลาจริงๆ)

"ชาโร่จังฉันหิวแล้วอะ"ชาโร่ทำถ้าหัวเราะ

"เอ๋ หิวอีกแล้วหรอ ฟุๆ"ชาโร่ตบมือสองที

"ทุกคนคะนี่เป็นเพื่อนของเราเองค่ะแถมมีลูกแล้วด้วย"เห้ยยยอย่าพูดอะไรที่มันเข้าใจผิดอย่างนี้สิยะ

"เด็กขวบ9เนี่ยนะมีลูก"9ขวบที่ไหนนน

"ฉัน15แล้วยะพวกเด็กๆเอ๋ย"เด็กๆทำหน้าสำนึกผิดแล้วขอโทษฉันอะดูจะลืมไคตะ

ฉันเดินไปหาไคตะที่นอนสลบอยู่แล้วรักษาไม่ถึง5วิไคตะก็ตื่น

"เอ๊ะ!!"ตกใจอะไรขนาดนั้น

"ช่วยสอนพวกเราที่เถอะครับ"เอ๊ะ?

"อา~ ค่ะ?"

'โครก'ฉันหน้าแดงให้กับเสียงท้องลองนิดๆ

"เอาล่ะพวกเด็กๆพรุ่งนี้ฉันจะมาสอนพวกเธอแต่ไม่นานฉันก็จะกลับแล้วล่ะแล้วพรุ่งฉันจะเอาลูกฉันมาด้วย"พวกเด็กๆตอบตกลงแล้วชาโร่ก็พาฉันไปกินข้าว


หลังจากเดินดูหมู่บ้านเสร็จค่ำพวกชาวบ้านที่นี่น่ารักมากเลยฉันได้รับขนมมาเยอะเลยล่ะ

ฉันเดินมที่ห้องแล้วเข้าไปดูฮินะ 

"ยังหลับอยู่เลย"ฉันเดินออกมาเเล้วอาบแต่งตัวเสร็จทุกอย่างเเล้วใช้เวทย์ล้างตัวให้ฮินะ และฉันเอาฮินะมานอนด้วยเพราะกลัวผี


เช้าวันใหม่


ตอนนี้ฮินะยืนได้เเล้ว และเขากับผมก็เริ่มยาวขึ้นด้วยเเถมฟันงอกมาด้วยอย่าคิดว่าฉันจะให้กินนมฉันเพราะฉันเตรียมขวดนมไว้ให้แล้วยังไงล่ะเพราะตอนเช้ามืดนั้นฉันได้ฮินะกินนมแล้วฟันมันกัดจนแดงเลยเจ็บมากๆแถมต้องสร้างชุดให้ใหม่อีก

"อะแอ้"ฮินะเดินไปมาแล้ววนกับมาที่ฉัน

"ว๊ายเก่งจังเลยฮินะอุฟุๆ"ฉันหัวเราะพร้อมลูบหัวฮินะ

"ยูเมะจังกินข้าวเช้า"ชาโร่มาบอกที่หน้าประตู

"ค่า~"


ลงมาที่โตะอาหาร

"เอ๋ทำไมฮินะโตเร็วจังคะ"

(ฮินะจะหยุดโตแบบสปีดเมื่อร่างกายเท่ากับเด็กอายุ6ปี...ทุกๆอย่างก็จะเท่าเด็ก6ปีเรียกว่าเด็กอายุ6ปีได้เต็มๆปากเลยล่ะพอโตเท่าเด็ก6ปี ก็จะกับมาเติบโตเหมือนมนุษย์ทั่วไป//เรอาได้กล่าวเอาไว้)

"ไม่รู้สิคะ"ก็ฉันไม่รู้หนิ!!

เงียบ..


ทานข้าวเสร็จ


"ฉันไปสอนพวกเด็กๆก่อนนะชาโร่จะไปด้วยไหม"ชาโร่ส่ายหน้านึกว่าจะไปด้วยแท้ๆฉันอุ้มฮินะขึ้น

อู้ยหนักจังแถมตัวใหญ่ด้วยมันทำให้ฉันปวดหลังตอนทำกับเรจังตอนนั้นก็ยังไม่หายอีก

"ไปก่อนนะคะ"ฉันเดินออกจากประตูที่พักได้2ก้าว

"อยากลองให้ฮินะเดินจัง"ฉันวางฮินะลงแล้วฮินะก็เดินว้าวเดินได้เเล้วแต่ยังไม่เเข็ง

"ทะ ท่านแม่"เอือกดาเมจรุนแรงแต่พูดว่าฉันเป็นท่านแม่ด้วยฉันเดินไปจูงมือฮินะออกจากหน้าที่พักเพื่อไปที่ๆเค้าใช้สอนเด็กๆในหมู่บ้านโดยไม่ต้องก้มเพราะฉันเตี้ยไงล่ะฮ่าๆนี่สินะข้อดีของส่วนสูงน้อย


ระหว่างทางมีคนจ้องฉันเต็มเลยล่ะไม่รู้จะจ้องอะไรนักหนา

"พี่สาวมาแล้ว"พวกเด็กหน้ามาหาฉัน

เเล้วมาล้อมที่ฉัน

"พี่สาวนี่หรอลูกนะของพี่สาวน่ะ"(เด็กผู้หญิง)

"จ๊ะ"เอาฉันกับฮินะออกไปจากตรงนี้ที

"เอาล่ะพวกเด็กๆมารวมกันตงนี้เร็วพี่สาวยังไม่แนะนำตัวเลย"ขอบคุณมากๆค่ะคุณลุงฉันจูงฮินะมาที่ข้างน้าพวกเด็กๆ

"พี่สาว ชื่อ ยูเมะ  อายุ15 ไม่ใช่9ขวบค่ะ

ส่วนเด็กคนนี้ชื่อ ฮินากะ  มีอะไรจะถามถามได้เลยนะ"

พวกเด็กๆ

"พี่สาวจะสอนอะไรให้พวกเราหรอคะ?"

"การฝึกใช้เวทย์ให้คล่องค่ะ"

"พี่ยูเมะใครคือพ่อของฮินะจังคะ?"ว๊อทททถามอะไรกานน

"นี่เป็นลูกบุญธรรมน่ะค่ะ"

"พี่ยูมีสัตว์อัญเชิญมั้ยคะหนูเคยเจอในหนังสือบ่อยๆ"

"มีค่ะ"

"อยากเห็น"พวกเด็กๆทำตาเป็นประกาย

"เอาล่ะ ชิโระ คุโระ ออกมา"   'ป๊อง'ควันสีชนพูอ่อนออกมาเผยให้เห็นแมวสองตัวและมีลูกแก้วรอบตัวคนละ3ดวง


ภาพประกอบจากไรท์ ฉบับขี้เกียจ


"เจ้านาย ข้าชื่อชิโระ"(สีขาว)

"ส่วน ข้าคุโระ"(สีดำ)ทำไมเสียงสมหญิงจังตัวเมียเรอะฉันคงไม่เจอตัวอะไรที่เเปลงร่างได้หรอกนะ

"ว้าวน่ารักจัง"แต่จะว่าไปไคตะไปไหนแล้วล่ะ

"นี่ไคตะคุงอยู่ไหนหรอ"

"นั่งคนเดียวตรงนู่นน่ะครับ"อะเห็นแล้วแต่ไปนั่งอะไรคนเดียวอย่างนั้นล่ะ

"นี่ชิโระ คุโระฝากฮินะด้วยล่ะอย่าให้ล้มนะ~"ฉันตะโกนบอกสองแมวของฉัน

"รับทราบ!!"(สีขาว)

"รับทราบ~"(สีดำ)ทำไมคุโระเเลดูเอื่อยเฉื่อยจังแหะแต่ช่างเถอะ

ฉันเดินไปอ้อมไปที่ข้างหลังไคตะนั่งอยู่

"เอ๊ะ?!"ฉันเอามือไปปิดตาไคตะไว้

"ทายสิใครเอ่ย"

"พี่สาวจิ้งจอกครับ"ทายถูกซะแล้ว

"เห๋~ไม่หนุกเลย"ฉันลงไปนั่งข้างๆไคตะ

"นี่ทำไมไม่ไปเล่นกับเพื่อนๆล่ะ"

"ผมชอบนั่งอยู่ที่นี่ครับมันสงบดี"

"ฉันเข้าใจเลยล่ะ"ฉันยืนขึ้น

"ฉันชื่อ ยูเมะ นะเด็กน้อยงั้นไปเรียนกันเพื่อนๆรอเธออยู่"ฉันยื่นมือไปให้ไคตะ

"ครับ"


ไม่รู้กี่ชั่วโมงแต่เย็นแล้ว


"เด็กๆคะขอจบการเรียนเพียงเท่านี้วันหน้ามาใหม่น้า"ฉันบอกกับทุกคน

"สนุกมากเลยค่ะ/ครับ ที่ได้เรียนกับพี่ยูเมะ"ฉันยิ้มให้กับเด็กแต่ว่าฉันอยากลูบหัวอะนะแต่มือฉันไม่ถึง

" ท่านแม่หิว~"อะหิวหรอ ฉันเปิดช่องมิติออกมาแล้วเอาขวดนมฮินะที่อุ่นอยู่ให้ฮินะกิน

"ชิโระ คุโระ ขอบคุณมากเลยนะวันนี้กลับไปพักก่อนเถอะ"ฉันพูดกับสองแมวของฉันที่เป็นพี่เลี้ยงฮินะให้ฉันตอนที่ฉันสอนเด็กๆ

"เอ่อยูเมะขอบคุณที่มาช่วยสอนนะครับดูเหมือนพวกเด็กๆจะชอบคุณมากเลย"ไม่เป็นไรแค่นี้เอง

"ไม่เป็นไรค่ะ"ฉันเดินออกมาจากที่เดิม

.

.

.

.

.

แล้วฉันก็พวกเด็กพวกนี้จนวันสุดท้ายที่ต้องกับไปส่งภารกิจและตอนนี้ฮินะจังสูงเท่ากับน่าอกฉันแหม่จะสูงเท่าฉันซะแล้วแค่1อาทิตย์ แต่เดาว่าพรุ่งนี้ก็หน้าจะกับมาโตเหมือนเด็กทั่วไป...

"พวกเด็กๆคะพรุ่งนี้พี่สาวกับฮินะจังจะกับล่ะนะ"มีเด็กบางคนถึงกับร้องไห้

"แง่ อยู่สอนพวกเรานานกว่านี้ไม่ได้หรอคะ"โตแล้วนะหนู

"พี่มีงานต้องทำน่ะ"

"และวันนี้เป็นวันสุดท้ายที่สอนพี่จะสอนเคล็ดลับเรียกสัตว์อัญเชิญให้นะแต่ต้องถูกยอมรับจากอีกฝ่ายก่อนถึงจะมีสัตว์อัญเชิญออกมา"ถึงจะไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับสัตว์อัญเชิญเท่าไหร่แต่ไปถามเรจังมาแล้วล่ะแต่ทำไมไคตะเงียบจังล่ะ

ฉันเดินไปข้างไคตะถึงไคตะจะสูงกว่านิดๆก็เถอะ

"ไค ตะ คุง" 

'อ๊าก'เอ่อตกใจอะไรขนาดนั้น

"ฮ่าๆไอ้ไคตะหน้าเเดงด้วย"พวกเด็กๆพูดอะไรน่ะ

_____________________________________________

 ช่วงไคตะกำลังเหม่ออยู่(อันจัง)

ไคตะ:อยากได้เข้าฮาเร็มจังแต่เสียดายที่จะไม่อยู่สอน

ไคตะ:ตัวเล็กแถมน่ารักด้วย(ในจิตใจของไคตะ)


FBIอยู่มั้ยคะดิฉันเจอหมี(อันจัง)


_____________________________________________


อ้าวเงียบอีกล่ะก็พรุ่งนี้จะกลับล่ะเนอะก็เหงาๆน่ะสินะ

"นายน่ะเก่งมากเลยนะทั้งเข้าใจที่ฉันสอนเร็วเป็นเด็กที่ฉลาดจังนะ ถึงฉันจะกลับเมืองไปพวกเธออาจมีสิทธ์เจอฉันก็ได้นะ ฮิๆ"หน้าแดงหนักกว่าเดิมหนุกจังเลยเเกล้งเด็ก

"เอาล่ะไปเรียนกันเถอะเด็กๆ"

.

.

.

.

.

.

.

.


หลังอาบน้ำเสร็จ


"ฟุ ฮ่า สบายตัวจังวันนี้ก็สนุกมากๆเลย"ฉันเดินไปที่เตียงที่มีฮินะอยู่

"ท่านแม่กอดหน่อย"พอนั่งก็ขอกอดเลยนะฮินะ(เองลืมไปรึเปล่าว่าฮินะมีความคิดที่ไม่เป็นเด็กเท่าไหร่//อันจัง)

ฮินะเข้ามากอดฉันแต่มันเหมือนพี่กอดกับน้องมากกว่านะ

"ท่านแม่หนูอยากจับหูท่านแม่ดู"อะเอ๊ะ เอ๊ะ!! ไม่นะถ้าจับล่ะก็ ตอนนี้ฮินะทำตาเป็นประกายยิ่งกว่าเพชรอีก!!

"กะ ก็ได้ แค่นิดเดียวเท่านั้นนะ"ฮินะไม่รอช้าเอามือจับที่หูฉันเบาๆ แล้วลูบไปมาอย่างนั้น อึก- ฮินะถ้าลูบอีกล่ะก็แม่จะกลั้นเสียงไม่ไหวแล้ว

จู่ๆฮินะก็เอามืออีกข้างไปจับหางฉันซะงั้นดับเบิ้ลคูณสอง

"ฮ๊า!!-"ฉันเอามือปิดปากทันที

"อึก อือ~"พอเเล้วฉันไม่ไหวแล้ว

"ฮินะ แม่บอกแค่นิดเดียวนะ อ๊า-"ฮินะ!!!

"ก็มันนุ่มหนิ"ฉันหันกับไปกอดเอาฮินะนอนเตียง

"ฮินะนอน!! เด็กดีต้องเข้านอน!!"ฉันดีดนิวปิดไฟทั้งหมด

"เอ๋~"ไม่ต้องเลยนอน!


หลับ





วันใหม่ ณ หน้าหมู่บ้าน



ตรงหน้าของฉันมีพวกเด็กๆกับชาวบ้านและชาโร่กลับคุณลุง

"ชาโร่จังจะไม่กลับกับฉันและฮินะหรอ"ชาโร่ยิ้มแล้วพูดว่า

"ฉันมีงานต้องทำน่ะแล้วอย่าลืมที่ฉันขอตอนนั้นล่ะ"ชาโร่ชี้ที่หูของตนเองแล้วโบกหาง เอ๊ะ ไม่นะชาโร่ งือ~เมื่อคืนนี้รู้สึกเหมือนโดนลูกสาวแต๊ะอั่งเลย..

แล้วจู่ๆไคตะก็เดินออกมา

"ผมชอบอาจารย์นะครับ"อา เระ ? ขณะที่ฉันสตั้นอยู่นั้นฮินะเดินออกมากันข้างหน้าฉัน

"เราไม่ให้เจ้ามาเเทนแม่เรหรอกนะ!!"เอ๋!? อะไรคะ ฉ่า หน้าฉันร้อนเฉยเลย

ดูไคตะสตั้นไปเลยมีเพื่อนคนนึงมาตบไหล่ไคตะเบาๆเพื่อปลอบใจ

"นกแล้วสินะไอ้ไคตะ"พอๆอยากเเล้วกลับ

"อะ เอ่อคือ ทุกคนหนูกลับล่ะนะคะ"ทุกคนโบกมือให้ฉันแล้วฉันก็เดินไปให้ไกลกับหมู่บ้านนิดหน่อย อะ รถม้าลืม ช่างเถอะวาร์ปก็ได้ขี้เกียจเดิน(ทำไมตอนแลกไม่วาร์ปโอ้ยยยสติหน่อยตัวฉัน)


ฉันกับฮินะโผล่มาที่หน้าประตูเมืองฟอร์เซียสโดยไม่มีใครเห็น


"อ้าวหนูคนนั้นหนิไปทำภารกิจเสร็จแล้วหรอ"คุณลุงยามถาม

"ค่ะ"ฉันเดินเข้าในเมืองพร้อมฮินะดูเหมือนคุณลุงจะยังงงๆกับฮินะที่โตเร็วอยู่นะตอนนี้ฮินะก็สูงเท่าไหล่ฉันเเล้วล่ะแถมเข้าในเมืองรอบนี้ก็ยังมีคนจ้องอีกเช่นเคย

และในที่ก็มาถึงที่หน้ากิลด์



(สาเหตุที่เรอาให้ยูเมะเลี้ยงฮินากะคนเดียวเพราะฮินากะเป็นถึงจอมมารรุ่น1ถ้าฮินากะเผลอปล่อยพลังใส่คนอื่นเดี๋ยวซวยกัน)


จบ-


บทนอกบท


เรอา"ฮินะnice ที่บอกเด็กนั่นไปอย่างนั้น

ฮินากะ:ค่ะ หนูจะไม่ให้ใครมาแทนที่แม่เรอย่างแน่นอน

ยูเมะ"แหม่เข้ากันดีจริงๆ

อันสุ:แต่บทพวกเธอตอนนั้นเนี่ยมันสุดยอดจริงๆเลย

เรอา:แต่ยูเมะรุนเเรงมากเลยอะทำให้ฉันปวดตรงนั้นมากเลย

ยูเมะ:พูดหยั่งกับตัวเองไม่ทำรุนแรง...

ฮินากะ:มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างตอนฉันหลับเนี่ย..

อันสุ:แต่ตอนที่แต่งนี้บทnc ฉันเนี่ยตัวแทบแตกคิดบทไม่ออก  

ยูเมะ:คิดไม่ออกบ้านเธอสิยะ-

อันสุ:เฮ้อ~ จบเถอะ

ยูเมะ:เดี๋ยวยังพูดไม่จบ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #21 ปลาทองเกยตื้น (@anzu_Chan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 19:53
    แก้ไขเล็กน้อยเพราะผิดเยอะมากๆ..(แต่ตอนนี้แก้ไขเสร็จล่ะ)
    #21
    0
  2. #20 The angle black (@bumzazatv) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 18:34
    วิ่งไปหา nc แปป ///หมีตื่น!
    #20
    0