คัดลอกลิงก์เเล้ว

WINNER FICTION - MINYOON || [OS] : Immeasurable

โดย Ployniezz

“Never close your lips to those whom you have already opened your heart.” - Charles Dickens

ยอดวิวรวม

554

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


554

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


10
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ม.ค. 59 / 23:45 น.
นิยาย WINNER FICTION - MINYOON || [OS] : Immeasurable WINNER FICTION - MINYOON || [OS] : Immeasurable | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
"ทำไมนายทำกับฉันแบบนี้ล่ะซึงยูน"

"อะไร" คนถูกถาม ถามกลับเสียงเบาหวิว

"นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้พูดเรื่องฉากจูบนั่น ทำไมต้องแกล้งใน Instagram วันนี้ด้วย"

"ก็ ... ก็โปรโมทไง"

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ม.ค. 59 / 23:45


[OS] : Immeasurable

Paring : MinYoon

Rating : PG15

A/N : The depth of your love is immeasurable




-------------------------------------------------------------------------------




"เป็นอะไรเนี่ย ทำไมหน้าหงิก"


นัมแทฮยอนถามพลางเก็บข้าวของส่วนตัวใส่กระเป๋าถือ คนถูกถามส่ายหน้าพลางเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า แต่คิ้วเข้มขมวดเป็นปมเหมือนเดิม แทฮยอนยักไหล่ และตามหลังคนหน้างอที่เดินลิ่วๆ ออกจากสตูดิโอไปหาพี่ผู้จัดการที่ยืนรออยู่หน้าตึก


วันนี้เขากับซงมินโฮต้องเข้ามาคุยเรื่องเพลง duet ที่จะปล่อยออกมาก่อนอัลบั้ม และที่รู้คือ ตอนนี้มีการปล่อย teaser ส่วนของมินโฮออกไปเรียบร้อยแล้ว แม้จะยังไม่ได้เปิดมือถือดูว่าแฟนๆ ตอบรับแบบไหน แต่ก็พอจะเดาได้ว่าคงจะร้อนแรงมากทีเดียว เพราะสมาชิกในวงคนอื่นๆ หาเรื่องล้อมินโฮอยู่เป็นอาทิตย์หลังจากที่ถ่ายเสร็จ

โดยเฉพาะคังซึงยูน ที่มักจะเป็นตัวตั้งตัวตีในการล้ออยู่เสมอ


"จะแวะซื้ออะไรก่อนกลับหรือเปล่า"


เสียงพี่ผู้จัดการถามมาจากที่นั่งคนขับ แทฮยอนขยับทำท่าจะบอกว่าอยากแวะ แต่ดูพอเห็นหัวคิ้วขมวดๆ ของคนที่นั่งมาด้วยกัน เด็กหนุ่มก็ได้แต่ห่อไหล่ ตอบเสียงเบา


"ไม่เอาดีกว่าฮะ"


พี่ผู้จัดการพยักหน้ารับ และเร่งความเร็วไปบนถนนที่ค่อนข้างโล่ง นาฬิกาข้อมือบอกเวลาเกือบตีหนึ่งครึ่งแล้ว คืนนี้คงจะหิวแน่ๆ ถ้าไม่ได้กินอะไรก่อนนอนเสียหน่อย พอกลับไป คงต้องไปหาขนมในห้องพี่ซึงฮุนว่ามีอะไรบ้าง

ทำไมต้องเป็นคนดวงตกมาอยู่กับซงมินโฮตอนอารมณ์ไม่ดีด้วยเนี่ย


นัมแทฮยอนเข้าห้องซึงฮุนไปแล้ว หลังจากกลับมาที่ห้อง ประตูห้องพี่จินอูปิดอยู่ ท่าทางจะนอนไปแล้ว ส่วนประตูห้องซึงยูนก็ปิดสนิท แต่มีแสงไฟลอดออกมาจากด้านใต้ประตู แสดงว่าเจ้าของห้องคงยังไม่นอน

ร่างสูงถอนใจ และนั่งลงบนโซฟากลางห้องนั่งเล่น มือแข็งแรงลูบใบหน้าตัวเองอย่างเหนื่อยล้า พลางถอนใจ มินโฮรู้ดีว่าตัวเองรู้สึกอะไรอยู่ตอนนี้ เขาไม่ใช่เด็กๆ แล้วถึงจะไม่รู้ว่า ที่จู่ๆ ก็หงุดหงิดแบบนี้ เป็นเพราะคังซึงยูน

เด็กนั่นเอาแต่ล้อเรื่องจูบอยู่ได้

มินโฮถอนใจ และรู้สึกไม่ดีนัก ตอนที่นั่งรถกลับมากับแทฮยอน รู้ว่าเจ้าน้องเล็กต้องนั่งตัวลีบมาตลอดทาง แม้จะรู้สึกผิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย เพราะไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะทำตัวร่าเริง เวลานี้ได้แต่นั่งโทษตัวเองอยู่ในใจว่าไม่น่าหยิบมือถือขึ้นมาเลย ตอนนั้นหน้าจอแจ้งเตือนว่าซึงยูนเพิ่งโพสต์ Instagram ขึ้นมา 

#Suchagoodkisser

คำนั้นคำเดียวทำให้มินโฮหงุดหงิดทันที เขาเคยบอกซึงยูนหลายครั้ง บอกตั้งแต่ถ่ายเสร็จแล้วว่า เขาเขินจะแย่แล้วที่ต้องจูบกับนางเอก MV แบบนั้น เขอไม่อยากให้ซึงยูนดู และไม่อยากให้เอามาล้อเลียนด้วย แต่ซึงยูนไม่เคยฟังเลย 

ทำไมชอบแกล้งทำเหมือนไม่รู้อะไรเลยแบบนี้

มือแข็งแรงลูบหน้าตัวเองและถอนใจเฮือกใหญ่ สุดท้ายก็ตัดสินใจลุกไปที่ระเบียง บุหรี่มวนหนึ่งถูกจุดสูบ ควันสีเทาม้วนเป็นคลื่นอ่อนช้อย บางเบา ก่อนจะสลายไปกับลมหนาวยามค่ำคืน เพราะไม่ได้เปิดดวงไฟที่ระเบียงห้อง จึงเห็นผืนฟ้าสีดำสนิท นุ่มนวลเหมือนผืนกำมะหยี่ชัดเจน ถนนเบื้องล่างเงียบสงัด ดูเหมือนโลกทั้งใบกำลังหลับใหลอย่างเป็นสุข 


"เปิดประตูระเบียงสูบบุหรี่อีกแล้ว เหม็นจะแย่"


เสียงบ่นเบาๆ นั้นทำให้โลกที่กำลังหลับใหลพลิกคว่ำพลิกหงาย บุหรี่ครึ่งมวนในมือถูกละเลย น้องเล็กอีกคนของวงเดินออกมาที่ระเบียงก่อนเลื่อนม่านปิด ตามด้วยบานกระจกกันไม่ให้กลิ่นนิโคตินลอยเข้าไปในห้อง แสงนวลจากพระจันทร์เสี้ยว สว่างพอจะทำให้เห็นใบหน้าของคนมาใหม่ชัดเจน


"สูบบุหรี่อยู่นั่น เดี๋ยวคอก็พังพอดี" 

"ไม่พังหรอกน่า แล้วใส่เสื้อบางแบบนี้ไม่หนาวหรือไง" 

"Heattech ทั้งชุด" ซึงยูนพูดเหมือนอวด "ซื้อมาเยอะเลยตอนไปญี่ปุ่นรอบก่อน ซื้อไปฝากแม่ด้วย แม่ยังบอกว่าใส่แล้วอุ่นดี"


มินโฮพยักหน้ารับแล้วยกบุหรี่ขึ้นสูบต่อ แม้จะเห็นจากหางตาว่า เด็กตัวผอมนั่นทำหน้ามุ่ย สุดท้ายก็ทนคนหน้างอไม่ไหว ต้องดับบุหรี่ ถึงได้เห็นรอยยิ้มพอใจบนใบหน้าของหัวหน้าวงจอมขี้บ่น


"วันนี้ได้เข้าไปดู Instagram หรือยัง" ซึงยูนถามพลางยิ้มกว้าง "ฮอตมากนะเนี่ย แฟนๆ ส่งกบให้เต็มเลย"


พอพูดถึงเรื่องนี้ อารมณ์รื่นของมินโฮก็หายวับ แม้กระทั่งคนแกล้งแซวยังเห็นอาการที่เปลี่ยนแปลงไปของคู่สนทนา มือบางตบไหล่แกร่งเบาๆ และพยายามชวนคุย


"เอาน่า ไม่ต้องเปิดไปดูรูปกบก็ได้ ไม่เห็นต้องทำหน้างอเลย"


ซึงยูนเอื้อมมือไปแตะหัวคิ้วที่ขมวดเป็นปม ใช้นิ้วโป้งนวดเบาๆ จนกล้ามเนื้อมัดนั้นเริ่มคลายออก แต่ตาคมที่มองมาทำให้รอยยิ้มของซึงยูนชะงักไป มืออุ่นของอีกฝ่ายเลื่อนมากุมมือไว้หลวมๆ แต่ปลายนิ้วโป้งลากไล้บนหลังมือซึงยูนแผ่วเบา 

แต่สัมผัสนั้นทำให้แก้มร้อนผ่าว


"ทำไมนายทำกับฉันแบบนี้ล่ะซึงยูน"

"อะไร" คนถูกถาม ถามกลับเสียงเบาหวิว

"นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้พูดเรื่องฉากจูบนั่น ทำไมต้องแกล้งใน Instagram วันนี้ด้วย"

"ก็ ... ก็โปรโมทไง"


ซึงยูนพูดพลางดึงมืออกจากมือที่กุมไว้ แต่มินโฮไม่ยอมปล่อย ไออุ่นจากมือแข็งแรงทำให้มืออบอุ่น สายตาที่มองมา ทิ้งรอยร้อนวาบบนแก้มทั้งสองข้าง และในหัวใจ


"ฉันไม่ชอบ นายก็รู้ แต่ก็ชอบแกล้งฉัน"

"ขอโทษ"

"เวลาทำผิด ก็ต้องชดใช้รู้ไหม"

"ก็ขอโทษแล้วนี่"

"ไม่พอหรอก"


ซงมินโฮออกแรงดึงข้อมือผอมๆ ทำให้คนถูกดึงขยับเข้ามาใกล้ แววตาของซึงยูนเอาจจะมีความตระหนก แต่ไม่มีความงุนงงอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

ซึงยูนรู้ ... แต่ชอบแกล้งทำเป็นไม่รู้


สายตาประสานกันเนิ่นนาน จนซึงยูนเป็นฝ่ายหลบตาไปก่อน เป็นแบบนี้เสมอ เขาถึงไม่เคยกล้าก้าวต่อไปข้างหน้าเลยสักครั้ง เพราะกลัวว่าซึงยูนจะถอยหนีไปไกลกว่านี้ สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อยข้อมืออีกฝ่ายให้เป็นอิสระ ก่อนจะมองใบหน้าขาวๆ พร้อมออกคำสั่ง


“ห้ามแซวเรื่องจูบอีกนะ”

“ไม่หรอกน่า ...” ซึงยูนทำเสียงเหมือนรำคาญ แต่หัวเราะคิก “ไม่ .... ไม่รับปากหรอก ใครๆ ก็อยากรู้เรื่องจูบของซงมินโฮกันทั้งนั้น”

“ยังจะมาแกล้งอีก”

“ไม่ต้องมาทำเป็นดุเลย” 


ซึงยูนว่าพลางทำหน้าทะเล้น มือบางตบบ่าเพื่อนรุ่นพี่ร่วมวงเบาๆ และเปิดกระจกบานเลื่อน น้องเล็กอีกคนในวงหันมาหา ส่งยิ้มน้อยๆ ให้คนที่ยังยืนอยู่


“เข้านอนได้แล้ว หนาวจะแย่ เดี๋ยวไม่สบายนะ”

“อืม”

“อืม ก็เดินมาสิ ยืนอยู่ได้ หนาวแล้ว”


ทั้งที่ถูกบ่น แต่มินโฮกลับยิ้มกว้าง แล้วเดินตามเด็กตัวผอมที่อ้วนแค่แก้มเข้าไปด้านในห้อง ซึงยูนเดินลิ่วๆ เข้าห้องตัวเอง แต่ไม่วายโผล่หน้าออกมาสั่งตรงกรอบประตู 


“รีบนอนนะ”

“รู้แล้ว นายน่ะ รีบไปนอนไป”

“นอนแล้วนะ”

“อืม ... ฝันดีนะซึงยูน”

“เหมือนกัน”


ซงมินโฮยืนรอเด็กที่ยิ้มทะเล้นนั่นปิดประตูเข้าห้อง รอจนแสงไฟที่ลอดใต้ประตูดับลงถึงได้เดินเข้าห้องตัวเอง 


เกือบตีสามแล้ว ตอนนี้หอพักเงียบสนิท แม้อากาศจะค่อนข้างหนาว แต่เพราะปรับอุณหภูมิในห้องนั่งเล่นไว้จนอุ่นสบาย ซึงยูนถึงได้หอบหมอนกับผ้าห่มออกมานอนห้องนั่งเล่นตามความเคยชิน แต่อาจเป็นเพราะความตื่นเต้นเมื่อช่วงหัวค่ำ ทำให้ประสาทยังตื่นค้าง แม้ทั้งห้องนั่งเล่นมีแค่โคมไฟเล็กที่เปิดทิ้งไว้ให้แสงสลัวตรงข้างๆ โซฟา

มือเรียวเลื่อนหน้าจอมือถือ กดเพิ่มรูปภาพลงใน Instagram อีกภาพ รูปถ่าย 5 คนที่เพิ่งถ่ายกันไว้ ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มอ่อนโยน นอกจากแม่แล้ว ซึงยูนไม่เคยนับใครเป็นครอบครัว แต่ตอนนี้สมาชิกในวงกลายเป็นพี่น้องที่เขาไม่มีมาก่อน 

และบางคนก็กลายเป็นคนสำคัญ ... สำคัญเกินกว่าที่จะให้คำจำกัดความได้


ซึงยูนอดยิ้มไม่ได้จริงๆ เมื่อเห็นท่าเขินของมินโฮวันนี้ เขาพูดเรื่องจูบใน Teaser ขึ้นมา เพราะเป็นคำถามที่กำหนดไว้แล้วว่าต้องถาม ไม่ได้จะแกล้งถามให้อีกฝ่ายเขิน ที่จริงซึงยูนแอบหงุดหงิดอยู่หน่อยๆ เพราะมินโฮไม่ยอมให้ไปดูตอนถ่าย จนต้องแบกหน้าไปถามนางแบบสาวเองด้วยซ้ำ

อายจะแย่


“นั่งทำอะไรอยู่ไม่ยอมนอน”


เสียงทุ้มๆ ดังใกล้หูจนคนฟังสะดุ้ง เมื่อหันกลับไป ถึงได้เห็นปลายจมูกคนพูดอยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ ซงมินโฮถอยออกไปพอให้คนถูกมองได้ผ่อนลมหายใจ และนั่งลงตรงพื้นหน้าโซฟา ทำให้คนที่ยึดโซฟาเป็นที่นอนทำตาโตอย่างตกใจ


“มานั่งบนโซฟาสิ นั่งบนพื้นเย็นจะตาย”

“ไม่เอาอ่ะ นั่งตรงนี้ดีแล้ว” มินโฮกระซิบเพราะกลัวเสียงรบกวนคนอื่นที่หลับไปแล้ว “ว่าไง ยังไม่บอกเลยว่านั่งทำอะไรอยู่”

“นอนไม่หลับ เลยลงรูปใน Instagram”

“แล้วทำไมต้องยิ้มแบบนั้นด้วย หืม?”


ซงมินโฮถามไม่ถามเปล่า กลับลุกขึ้นมานั่งคุกเข่า เอาแขนเท้าโซฟาคร่อมไว้ไม่ยอมให้ซึงยูนขยับหนีไปไหน อยู่ใกล้กันจนเห็นขนตาของหัวหน้าวงตัวผอม 


“ก็มีความสุขที่วันนี้ได้คุยกับแฟนๆ Unit ของนายกับแทฮยอนก็ปล่อยออกมาแล้ว” 

“แค่นั้นเหรอ นึกว่าสนุกที่ได้แกล้งแซวเรื่องจูบของฉัน” ซงมินโฮถามเหมือนดุ แต่มีรอยยิ้มละมุนบนใบหน้า “ไหนสัญญากันแล้วว่าจะไม่พูด”

“ฉันไม่พูด แฟนๆ ก็ถามอยู่ดี ไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน นางเอกยังบอกเลยว่า นายจูบเก่ง ถ้าเขาบอกว่า ไม่ได้เรื่องสิค่อยอาย”

“คำพูดคนอื่นเชื่อได้ที่ไหน เขาอาจจะเกรงใจไม่กล้าตอบความจริงก็ได้”

“ไม่หรอกน่า” ซึงยูนขยับตัวยุกยิกเหมือนอึดอัด แต่มินโฮก็ยังไม่ยอมถอยออกไป “ดึกแล้วนะ ไปนอนไหม”

“พิสูจน์ไหมละ”

“หืม? อะไร ...”

“จูบกันไหม”

“อะ ...”


ซงมินโฮไม่รอคำตอบด้วยซ้ำ เมื่อริมฝีปากแนบชิด ถึงได้รู้ว่าคุ้มค่าที่ไม่ยอมถอยออกไปอย่างทุกครั้ง ริมฝีปากอิ่มที่เคยแอบมองบ่อยๆ เคยคิดว่าจะรู้สึกอย่างไรถ้าได้สัมผัสสักครั้ง ตอนนี้มินโฮรู้แล้วว่าดีกว่าที่เคยคิดไว้ว่าดีเสียอีก

มันดูดดื่ม ... จนอธิบายความรู้สึกออกมาไม่ได้

มือแข็งแรงเอื้อมไปประคองท้ายทอยอีกฝ่ายให้รับจูบได้ถนัดขึ้น มือที่ว่างอีกข้างโอบเอวของคนตัวผอมเข้ามาใกล้จนรู้สึกถึงสัมผัสของแผ่นอกบางใต้เสื้อนอน แขนเพรียวของคังซึงยูนเลื่อนโอบไหล่แกร่ง ลมหายใจเกือบขาดห้วงแล้ว เมื่อริมฝีปากของมินโฮละไป ซึงยูนคิดอะไรไม่ออกเลย เหลือแค่สิ่งเดียวที่รู้สึก

มินโฮจูบเก่งเป็นบ้า


“ต่อไปถ้าล้อเรื่องจูบ นายก็โดนแบบนี้อีก เข้าใจไหม”

“ทำไม ...” เสียงของซึงยูนเบาหวิว ราวกับหาคำพูดไม่เจอ “ทำแบบนี้ทำไม”

“ไม่รู้จริงๆ เหรอว่าทำไม”


ซงมินโฮยกมือขึ้นแตะแก้มขาวๆ อุ่นๆ ตรงหน้า ตาเรียวๆ ของซึงยูนเป็นประกายเจิดจ้าจนมินโฮรู้ว่า ซึงยูนเข้าใจดี และพอใจกับจูบลึกซึ้งเมื่อครู่ คนตัวผอมเอนมาใกล้และเอาแก้มอุ่นๆ มาแนบแก้มพลางกระซิบเสียงเบา


“ไม่แปลกใจเลย ทำไมเธอถึงบอกว่า นายน่ะ Such a good kisser”

“จะลองของใช่มั้ย”


มินโฮพูดอย่างหมั่นเขี้ยว แล้วพยายามดึงไหล่คนตัวบางมาใกล้ ยิ่งเห็นรอยยิ้มทะเล้นของซึงยูน ก็ยิ่งอดใจไม่ได้ ริมฝีปากเคลื่อนมาใกล้จนแทบจรดกัน แต่เสียงเปิดประตูทำให้ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวและถอยจากกันอย่างรวดเร็วเหมือนเวลาแม่เหล็กขั้วเดียวกันหันมาเจอกัน

คิมจินอูเดินสะลึมสะลือออกมาจากห้องนอน เปิดปากหาว เอียงคอมองน้องทั้งสองคนที่นั่งทำหน้าเหมือนโดนผีหลอก จินอูถามเบาๆ อย่างงุนงง


“นั่งทำอะไรกัน”

“คุยเรื่องเพลงวันนี้น่ะฮะ” ซึงยูนรีบตอบและหันมองหน้ามินโฮ “มินโฮกำลังจะไปนอนแล้ว พี่ละฮะ ทำไมตื่นกลางดึก”

“หิวน้ำน่ะ”


จินอูหาวพลางเดินเข้าครัวไปหยิบขวดน้ำเย็นมาเปิดดื่มโดยมีน้อง 2 คนนั่งมองตาปริบๆ พี่ใหญ่เดินกลับออกมา และมองมินโฮที่นั่งอยู่ที่เดิมอย่างงุนงง


“ไม่ไปนอนเหรอมินโฮ”

“ไปครับ กำลังจะไปพอดี”

“อื้อ ... ฝันดีนะ ทั้งคู่เลย” จินอูหาวอีกรอบ “ไปเลยไหมมินโฮ ซึงยูนจะได้ปิดไฟ”

“ครับ”

“ฝันดีนะฮะ”


ซงมินโฮเหลียวมองเจ้าน้องเล็กอีกคนของวงกำลังเอื้อมมือไปปิดโคมไฟ รอยยิ้มเหมือนจะแกล้งบนริมฝีปากอิ่มนั่นเกือบทำให้หันหลังกลับไปหาอ้อมกอดอุ่นๆ ของคนตัวผอมอีกรอบ แต่เขาไม่อยากเสี่ยง เพราะคนอื่นอาจจะลุกออกมาเดินผ่านห้องนั่งเล่นอีก ฝากไว้ก่อนเถอะ ...


เข้าไปนอนห้องตัวเองเมื่อไหร่ เจอดีแน่ ซึงยูน



“Never close your lips to those whom you have already opened your heart.” 
- Charles Dickens







END










Talk …. สวัสดีค่ะ มาดึกๆ ดื่นๆ หวังว่าจะเพลินเพลินกันนะคะ ถ้ามึนๆ งงๆ ไป ก็ขออภัยด้วยนะคะ ^^ 

P.S. อย่าลืมไปฟังเพลง Pricked กันนะคะ

ฝากเพจด้วยนะคะ Ployniez's fiction  และทวิตเตอร์ Pioyniez  นะคะ แวบไปคุยกันได้ค่ะ ^^

ผลงานทั้งหมด ของ Ployniezz

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 VIPopz (@tuanoykaa012) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 21:06
    น่ารักจังเลยยย เป็นเรื่องที่น่ารักและละมุนไปหมด ชอบตรงคนตัวผอมแต่อ้วนแค่แก้มกับส่งกบในไอจี 555555 ไม่รู้จะหวีดอะไรยังไงต่อ รู้สึกดีมากก ดีใจที่ได้เจอฟิค(สั้นๆ)เรื่องนี้นะคะะ
    #3
    0
  2. #2 Mo_mo (@12343234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 10:32
    ฮอลลลลลงลล ละมุนมากอ่ะ ยูนนี่ล้อพี่มิเข้าไปเจอเองก็ยังล้อ มันละมุนมากอ่ะค่ะ //ขอบคุณสำหรับฟิคสั้นนะคะถ้ามีโอกาสอยากให้แต่ฝอีก ขอบคุณมากๆค่ะ
    #2
    0
  3. วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:00

    ขอบคุณที่มาลงให้อ่านนะคะ
    ชอบง่ะ มันละมุนๆดีนะคะ
    แต่ตอนที่เห็นทีเซอร์นี่ก็กรี้ดมากจริงๆ อยากส่งกบให้มินโฮมั่งแต่ไม่มีไอจีน่ะ 5555

    #1
    0