[The king of legend] อาทิตย์แห่งจันทรา

ตอนที่ 1 : ทิวากร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 พ.ค. 63

ตอนที่ 1 “ซัน”

 

“โปรดทราบ เครื่องบินของสายการบินไทย เที่ยวบินที่ ทีจี 790 พร้อมแล้วที่จะออกเดินทางไปนิวยอร์ค ขอเชิญผู้โดยสารทุกท่านขึ้นเครื่องได้ ณ ทางออกหมายเลข 21 โปรดขึ้นเครื่องได้ ณ ทางออกหมายเลข 21 ขอบคุณครับ” เสียงประกาศที่เร่งเร้าแพรดาว่าใกล้ถึงเวลาเดินทางแล้วทำให้คนที่กำลังถือโทรศัพท์อยู่นั้นโมโหไม่น้อย

“ตู๊ดดดดๆๆๆๆๆ” เสียงรอสายที่ดังขึ้นเป็นครั้งที่ 10 ได้ สีหน้าคนถือโทรศัพท์เริ่มแสดงออกถึงความไม่พอใจต่อเจ้าเพื่อนตัวดี

“เห้ยมึง ไอซันมันอาจจะมีธุระจริงๆ เลยมาไม่ได้” ภูมิเพื่อนอีกคนในกลุ่มปรามให้เมฆที่กำลังถือโทรศัพท์โทรหาใครคนหนึ่งอยู่นั้นใจเย็นลง

 

“ธุระอะไรวะ มันบอกมันจะมา ถ้ามีอะไรก็ควรบอกกันก่อน แพรเพื่อนสนิทมันไปเรียนต่อเป็นปีๆ เลยนะเว้ย จะลากันสักคำยังไม่มี” กันสมทบด้วยความโกรธที่เมื่อกลางวันยังตกลงกันดิบดีว่าจะเจอกันที่คอนโดแพรดา พวกเขารอเธอจนเกือบมาขึ้นเครื่องไม่ทันแต่เจ้าตัวก็ยังไม่มีวี่แววจะติดต่อกลับมา

 

ตัวแพรดาเองที่คิดว่าเพื่อนอาจจะไม่มาส่งแต่สุดท้ายออกมาเซอร์ไพรส์ก่อนขึ้นเครื่องนั้นก็เริ่มหน้าเสียลงอย่างเห็นได้ชัด ตลอดเวลาที่เรียนมหาลัยเธออยู่กับซันและเมมาตลอด จนตอนหลังจึงเริ่มมาสนิทกับเมฆ ภูมิ และกัน เพื่อนต่างสถาบัน เธอรู้ว่าเจ้าเพื่อนตัวดีของเธอบ้างานขนาดไหนแต่ถ้าถึงขนาดไม่มาส่งเธอในวันที่เธอกำลังจะไปเรียนต่อก็คงอดน้อยใจไม่ได้

 

“หรือว่ามันเกิดอุบัติเหตุวะ” เมเพื่อนในกลุ่มทักท้วงขึ้น

เมื่อเมพูดถึงอีกมุมหนึ่งที่เพื่อนคนอื่นๆ ลืมคิดไป ทั้งหมดจึงเริ่มมีสีหน้าที่วิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

“แพรมึงไปก่อนเหอะ กูว่าไอซันมันคงเบี้ยวนัดเฉยๆ แหละ ยังไงเดี๋ยวพวกกูติดต่อไปอีกที” เมฆพูดเพื่อให้เพื่อนที่กำลังต้องเดินทางสบายใจ

ทั้งหมดร่ำรากันชั่วคู่ เมื่อแพรดาเดินเข้าเกตไปเพื่อรอขึ้นเครื่องเรียบร้อย ทั้งหมดจึงหันมาคุยกันอย่างจริงจังเรื่องซันหญิงสาวที่ถูกเอ่ยถึง

 

“มึงกูว่าพวกเราไปดูมันที่รัตนฯหน่อยเถอะ” เมฆเสนอขึ้น

“กูเห็นด้วย เมมึงไปหามันที่บ้านในกรุงเทพ ถามแม่มันว่ามันได้กลับไปหรือติดต่อไปบ้างมั้ย แต่อย่าพึ่งพูดอะไรเดี๋ยวแม่มันจะตกใจไปก่อน” กันย้ำเตือน

“งั้นฉันไปกับเมด้วย ส่วนที่รามฝากพวกมึงด้วยแล้วกัน” ภูมิเสนอตัวเพราะเขากับเมนั้นก็มีความสัมพันธ์เกินเพื่อนอยู่ไม่น้อย

หลังจากตกลงกันเสร็จศัพท์ต่างก็แยกย้ายกันไปตามหน้าที่ของตัวเอง

 

ทางด้านเมฆกับกันเมื่อมาถึงจังหวัดศรีรัตนบุรีที่ซันทำงานเป็นนักโบราณคดีอยู่ที่นี้ก็รีบเดินไปตามเพื่อนร่วมงานของเธอ

“สวัสดีครับพี่จ๋า ซันอยู่ไหมครับ” กันเป็นคนเอ๋ยถามขึ้น

“ซันหรอ เห็นว่าวันนี้มีธุระนะขอลาช่วงบ่าย แต่ก็ยังไม่เห็นมาเซ็นชื่ออะไรกับพี่เลย อาจจะไม่ไปแล้ว ตอนนี้คงเคลียร์งานอยู่” พี่จ๋าตอบ

“ไม่มีนะคะพี่จ๋า เมื่อเที่ยงหนูเห็นซันเชคอิฐอยู่ที่วัดรามเทพ แล้วก็ไม่เห็นอีกเลยค่ะ”

กันและเมฆมองหน้ากันอย่างกังวล พวกเขากลับไปที่วัดรามเทพแล้วโทรหาซันอีกครั้ง

 

วัดรามเทพ เป็นวัดที่เก่าแก่ของอาณาจักรรามเทพนคร ที่ตั้งอยู่ในจังหวัดศรีรัตนบุรี ความยิ่งใหญ่ของสถานที่แห่งนี้ที่ปัจจุบันแม้จะเหลือเพียงซากปรักหักพังก็คงยังดูน่าเกรงขามไม่น้อย พวกเขาเดินเข้าไปยังโบสถ์ที่ตั้งของพระประธานสถานที่ที่คนงานบอกว่าซันไปดูงานก่อนจะหายตัวไป

 

“Then you're left in the dust

Unless I stuck by ya

You're a sunflower”

 

เสียงเพลงที่พวกเขาคุ้นชินดังขึ้น พวกเขาค่อยๆ เดินตามเสียงนั้นไป ค่อยๆ ใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น จนในที่สุดเขาก็เจอต้นตอของเสียง เป็นโทรศัพท์ของซันจริงๆ ข้างๆ มีหินก้อนหนึ่งตกอยู่จากที่เรียงรายอยู่เต็มกำแพงแล้วเจ้าตัวละไปไหน ทั้งสองมองหน้ากันอย่างฉงนใจ

 

 

…………………………………………………………………………………………………..

 

5 เดือนก่อน

 

ภาพใบไม้ที่กำลังปลิวสไว แสงแดดยามเย็นที่สาดส่องลงมา ท่ามกลางเสียงนักศึกษาหลายคนที่กำลังร้องไห้และกรีดร้องด้วยความดีใจ

“ธีสิสฉันผ่านแล้วโว้ยยยย” เสียงของนักศึกษาคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมเสียงเฮของเพื่อนๆ ที่กำลังรอลุ้นกับเพื่อนคนสุดท้ายในกลุ่มที่เลือกโปรเจ็คจบได้ยากจนเลือดตาแทบกระเด็น แต่เจ้าตัวก็ยังดึงดันจะใช้หัวข้อนี้ต่อไป

“อาณาจักรรามเทพนครของแกนี่นะ เกือบจะไม่จบเพราะความบ้าบิ่นของตัวเองแล้วมั้ยละ” เมเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งกล่าวขึ้น

“เปิดคณะมาเป็นสิบๆ ปี มีไม่ถึงสิบคนที่เลือกทำอาณาจักรนี้ แกก็รู้ทั้งรู้นะว่าเนื้อหามันเยอะ จุดจับผิดก็โคตรรรรรรเยอะ ยิ่งอาจารย์แกเนี๊ยบๆ ยังเงี้ย จบพร้อมพวกฉันก็เป็นบุญแล้ว” เมฆเพื่อนในกลุ่มอีกคนสมทบขึ้น

“เอ้า ก็ฉันเรียนป.ตรีครั้งเดียวนะเว้ย โปรเจคจบก็เป็นโปรไฟล์ติดตัวฉันไปสมัครงาน ฉันก็ต้องเลือกเรื่องดีๆ ที่ฉันสนใจสิวะ” หญิงสาวเจ้าของธีสิสพูดตอบพร้อมด้วยสีหน้าภาคภูมิใจที่เธอทำโปรเจคที่ใครๆ ก็ว่ายากสำเร็จได้ในที่สุด

“แกจะกลัวอะไรไปวะไอซัน เกรดเฉลี่ยมึงขนาดนี้ เกียรตินิยมอันดับ1 บริษัทดังๆ เรียงคิวมาให้มึงเลือกตั้งแต่เดือนที่แล้ว” แพรเพื่อนสาวอีกคนย้ำถึงความเก่งกาจของเจ้าเพื่อนตัวดี

“ใครว่าฉันอยากทำบริษัทพวกนั้นละ ฉันจะทำเข้ากรมศิลป์ให้ได้ต่างหากแกคอยดูนะฉันจะสอบให้ได้ภายในปีแรกที่เรียนจบเลย” ซันหญิงสาวเจ้าของธีสิสอาณาจักรรามเทพนคร กล่าวขึ้นด้วยแววตาที่มุ่งมั่น

“เออๆๆ สาธุบุญค่ะคุณเพื่อน ฉันจะได้มีเพื่อนอยู่กรมศิลป์”

 

1 เดือนต่อมาจากวันประกาศจบ

 

“กรมศิลปากรรับสมัครบรรจุข้าราชการ ตำแหน่งนักโบราณคดีจำนวน 1 อัตรา” ซันหญิงสาวผู้หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องสอบเข้าทำงานในตำแหน่งนักโบราณคดี กรมศิลปากรให้ได้ เธอเลือกทำงานที่นี้แทนที่จะไปทำงานบริษัทเอกชนหรือไปเรียนต่อ

“1 คน!?” เมฆตะโกนถามซ้ำ

“ก็เออดิวะ 1 คนมึงจะตะโกนให้กูชาทำไม” ซันตำหนิเพื่อนชายจอมโวยวายของเธอ

“มึงกูไม่อยากจะพูดนะแต่ขอพูดหน่อยเหอะ บางคนเขาสอบกันมาเป็นสิบปียังไม่ได้เลย มึงจะไปเสียเวลาทำไมวะ ข้าราชการไทยเงินเดือนก็น้อย ไม่มีใครเขาอยากทำกันแล้ว” กันย้ำให้ฟังถึงทางเลือกผิดๆ ของเพื่อนตน

“ขอโทษนะคุณกัน ดิฉันไม่เดือดร้อนเรื่องเงินค่ะ” ซันพูดเย้าแหย่เพื่อนหนุ่มเพื่อย้ำเตือนสถานะของเธอ

 

ซันเป็นลูกของเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังระดับประเทศที่ไม่สนใจงานด้านธุรกิจแม้แต่นิดเดียว เธอกลับโตมาด้วยความสนใจด้านโบราณคดี เธอมีแต่พี่ชายทำให้เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่เหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่น เธอมักจะมีเรื่องชกต่อยจนเลือดตกยางออกเสมอทำให้เมื่อเธอโตขึ้นพ่อของเธอจึงจับเธอไปเรียนต่อสู้ซะเลย ไม่ว่าจะเป็นมวยไทย ยูโด คาราเต้ หรือเทควันโด ผู้หญิงคนนี้ล้วนสามารถทั้งหมด ทำให้เธอเข้ากับเพื่อนผู้ชายได้ดี หยอกล้อกันจนบางทีเธอก็คิดว่าเธออาจเป็นทอมบอยไปซะแล้ว

 

“ขอรับคุณหนูซัน กระผมทราบแล้วขอรับ” กันพูดเย้าแหย่กลับไป เขาและเธอรู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็กเพราะแม่ของพวกเขาสนิทกัน แต่แรกซันเคยคิดจะเข้าโรงเรียนนายร้อยแบบเขา แต่เพราะเธอสนใจทางด้านประวัติศาสตร์และโบราณคดีมากกว่าจึงทำให้เธอตัดสินใจเข้าศึกษาที่คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร แต่พวกเขาก็ยังไปมาหาสู่กันเสมอจนกลุ่มเพื่อนของเขาและเธอสนิทกัน

 

ซันใช้ความพยายามอย่างมากในการทบทวนความรู้ทั้งหมดที่เรียนมาเป็นเวลา 4 ปีในมหาวิทยาลัยเพื่อเตรียมตัวสอบเข้าบรรจุในกรมศิลปากรเป็นเวลา 2 เดือนเต็ม จนในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จ มีเพียงไม่กี่คนในคณะนี้ที่สามารถสอบเข้ากรมศิลปากรได้ทันทีหลังเรียงจบ ซึ่งแน่นอนว่าเธอคือหนึ่งในไม่กี่คนนั้นและเพราะโปรเจคจบของเธอเกี่ยวกับการรวมอาณาจักรรามเทพนคร ที่ส่งผลให้ศิลปะและวัฒนธรรมของอาณาจักรรามเทพนครเปลี่ยนไป ทำให้เธอรับหน้าที่เป็นนักโบราณคดีประจำจ.ศรีรัตนบุรี คอยดูแลเกี่ยวกับขุดค้นซากอารยธรรมที่บรรพบุรุษของเธอทิ้งไว้

 

2 เดือนต่อมาหลังจากที่เธอได้รับบรรจุเข้ากรมศิลปากร

เธอได้รับข่าวว่าแพรดาเพื่อนของเธอได้รับทุนการศึกษาไปเรียนต่อประเทศสหรัฐอเมริกา แน่นอนว่าเธอนัดแนะกับเพื่อนๆ ของเธอว่าจะไปส่งแพรดาขึ้นเครื่อง

วันนั้นเธอไปทำงานพี่วัดรามเทพเหมือนเช่นทุกวัน เธอตั้งใจจะทำงานให้เสร็จก่อนเที่ยงเพื่อที่จะมีเวลากลับบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวให้หอมๆ และขับรถเข้ากรุงเทพไปหาเดอะแก๊ง แต่เธอไม่รู้เลยว่า วันนี้จะเป็นวันที่เปลี่ยนชีวิตของเธอไป ตลอดกาล.....

 

“คุณซันครับ อิฐตรงนี้ผมวัดขนาดเสร็จหมดแล้ว คุณซันจะตรวจอะไรเพิ่มไหมครับ” คนงานคนหนึ่งถามนักโบราณคดีประจำไซต์งาน

“ค่ะ เดี๋ยวซันขอไปดูอะไรอีกนิดหน่อย พี่เพิ่มอย่าพึ่งทำความย้ายอิฐนะคะ” ซันตอบรับก่อนเดินตรงไปยังจุดที่ตนต้องการตรวจสอบ

เมื่อเธอเดินมาถึงพระอาทิตย์สาดแสงจ้าตรงกับศีรษะของเธอบอกเวลาเที่ยงวัน อิฐที่เป็นฐานรองพระประธานเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ หากไม่มีร่องรอยที่ผุพังไปตามกาลเวลา คงไม่รู้ได้ว่าสถานที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อหลายร้อยปีที่แล้ว เธอสะดุดตาที่หิก้อนหนึ่ง ที่แม้ก้อนอื่นจะถูกเผาและผุพัง แต่อิฐก้อนนี้กลับยังถูกหุ้มด้วยทองเหมือนเช่นที่เคยเป็นครั้งโบราณกาล มีคนเอามาใส่แทนที่หรอ..? เธอคิด เพราะเป็นไม่ได้แน่ที่อิฐทุกก้อนจะถูกเผาเว้นแต่ก้อนนี้ก้อนเดียว เธอค่อยๆ หยิบมันออกมาเผื่อสังเกตให้ชัดเจน แสดงของพระอาทิตย์ยามเที่ยงวันกระทบกับทองคำแท้สะท้อนเข้าสู่นัยตาของเธอ จนต้องหลับตาจากแสงสว่างที่สะท้อนออกมา สว่างเกินกว่าแสงที่กระทบทองธรรมดา เธอรู้สึกเหมือนตัวเธอลอยเคว้งอยู่ในสูญญากาศ จนกระทั่งเมื่อแสงที่สว่างดูสงบลง เธอลืมตาขึ้นมาพร้อมสภาพรอบตัวที่เปลี่ยนไป.....

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #1 cherrytaetae2139 (@cherrytaetae2139) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 23:07
    ติดตามนะคะ น่าสนใจมากค่ะ
    #1
    2
    • #1-1 nungxin (@antizohh) (จากตอนที่ 1)
      26 พฤษภาคม 2563 / 04:34
      ขอบคุณนะคะ🙏🏻 คอมเมนต์ของคุณเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆเลยย 💕😂
      #1-1