คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย My dream ѹͧѹ My dream ความฝันของฉัน | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ม.ค. 60 / 21:14



ในความฝัน.. 


     ฉันอยู่ที่ไหนไม่อาจรู้ได้ รอบๆเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของตึก กองไม้ทับกันสูงเป็นเนิน ท้องฟ้ามือครึ้ม เสียง

ผู้คนโวยวายและโอดครวญในความเจ็บปวดของตน...


 มีชายคนหนึ่งตะโกนบอกฉันว่า

" ไปเร็ว วิ่งเร็ว หนีเร็ว " 

     ฉันไม่เข้าใจนักว่าเกิดอะไรขึ้น ชายที่ฉันรักเขายังอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้น ฉันไม่ทันที่จะได้สติดีกลับมีผู้คน

พาฉันให้ลงไปในเรือลำหนึ่ง


" เดี๋ยวพวกเขาก็ตามมา " 

     นั้นคือคำปลอบใจที่ฉันได้จากชายผู้นั้น ระหว่างที่เรือยังไม่ออกจากท่า ฉันนั่งรอชายอันเป็นที่รัก รู้สึกว่าเวลานั้น

ผ่านไปนานแสนนาน ในใจร้อนรุ่ม ภาพผู้คนขาหัก แขนหัก เจ็บกายตามส่วนต่างๆมากมาย ภาพผู้คนวิ่งวุ่นกันไปมา

ทำให้ฉันไม่สามารถที่จะทนรอได้ ฉันวิ่งกลับไปที่ตึกนั่น สองข้างทางเต็มไปด้วยซากไม้และตึกถล่มลงมา ผู้คนร้อง

โอดครวญเรียกหาความช่วยเหลือ ฉันวิ่งอย่างสุดกำลังขึ้นไปที่ชั้นบนสุดของตึก ฉันตะโกนเรียกชื่อชายอันเป็นที่รัก

อยากสุดกำลังที่จะเปล่งเสียงออกไปได้ ตาเริ่มร้อนผ่าว น้ำใสๆเริ่มเอ่อล้นในตา ก่อนที่มันจะไหลหยดลงมา ฉันได้ยิน

เสียงอันคุ้นเคยเอ่ยปากเรียกฉัน เขาอยู่ตรงนั้น.. เขายังไม่เป็นอะไรไป


     ฉันรีบวิ่งไปตามเสียงนั้นพร้อมปาดน้ำตาออก แต่ภาพที่เห็นกับไม่ใช่อย่างที่คิด เขานอนจมกองเลือดอยู่กับพื้น ขา

เขาไม่อาจใช้การได้ ข้างๆมีชายคนหนึ่งคอยเฝ้าอยู่ เขาดูสะอาดสะอาดปราศจากบาดแผลใดๆ เขากระซิบบอกฉันว่า 

ชายอันเป็นที่รักของฉันเขาอาจจะไม่เป็นเหมือนเดิม เขาเริ่มที่จะพูดจาอะไรไม่รู้เรื่อง อีกไม่นานเขาอาจจะกลายเป็น

อีกคนหนึ่ง น้ำตาที่หายไปในทีแรกเริ่มเอ่อล้นออกมา ฉันค่อยๆกล่าวถามเขาว่า


" เป็นอะไรไหม "

เขายิ้มแหยๆและตอบกลับมาว่า " ไม่เป็นอะไร "  พร้อมใช้มือกดไปที่คอ 


     เขายังเหมือนเดิมทุกอย่าง รู้ทั้งรู้ว่าแย่แต่ก็ยังยิ้มปลอบใจให้ฉันเสมอ น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มไหลออกมาอย่างห้ามไม่

ได้ ฉันทำได้เพียงแค่กอดพร้อมพูดปลอบใจตัวเอง

" เดี๋ยวก็หายนะ "  ฉันพยุงเขาลุกขึ้นค่อยๆพาร่างที่ไม่อาจช่วยตัวเองได้ของเขาไปที่เรือ ฉันสื่อสารกับเขาเกือบจะไม่

ได้แล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่เรายังสื่อสารกันได้คือชื่อของฉัน เขาเรียกชื่อฉันและนั้นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ยินเสียงเขา...

     น้ำตาค่อยๆเอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความรักที่ฉันมีให้ไม่อาจทำให้เขาฟื้นคืนขึ้นมาได้ เขาได้หายไปแล้วจาก

โลกใบนี้แล้ว แต่ความทรงจำกว่าหลายปีที่ผ่านมา เขาจะยังคงอยู่ในโลกของฉันตลอดไป...




ผลงานอื่นๆ ของ nungxin

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น