Rivalry of the Two Gentlemen (omegaverse)

ตอนที่ 4 : Chapter 2: The Secret of The Earl

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    18 ก.ค. 62

Chapter 2: The Secret of The Earl


‘ ถึงท่านลอร์ด


ช่วงนี้อากาศทางตอนใต้ของอีสแลนด์อบอุ่นกำลังดี ดอกไม้หลากสีสันบานเต็มทุ่ง เห็นแล้วผมก็คิดอยากจะหาศิลปินสักคนมาวาดรูปเก็บเอาไว้

ช่างน่าเหนื่อยใจที่ญาติของผมยังไม่หายดีเสียที จึงไม่สามารถกลับเมืองหลวงไปเพื่อพบกับคุณได้ เรื่องนั้นต้องขอโทษจริงๆ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากพบคุณ แต่เรื่องช่างสุดวิสัย

จะว่าไปแล้วช่วงนี้ผมได้ยินว่ามีการขยายการก่อสร้างทางรถไฟ คาดว่าอีกหน่อยการเดินทางคงเป็นไปอย่างง่ายดาย

เมื่อวันก่อนเจ้าแมวจอมซนของคุณแม่ทำแจกันราคาแพงแตก แล้วก็ยังไม่สำนึกเลยว่าทำให้เสียเงินไปเท่าไหร่ ยังใช้ให้คนไปซื้อมาใหม่ ทำเอาผมปวดหัวมากทีเดียว 

เรื่องกลุ้มใจเกี่ยวกับน้องสาวโอเมก้าของคุณที่เขียนเล่ามาในจดหมายฉบับที่แล้ว หากถามความเห็นผม ผมคิดว่าในยุคสมัยนี้โอเมก้าก็เริ่มมีความเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น เช่นเพื่อนของผมคนหนึ่งที่ต่อต้านที่บ้านออกมาทำงานสายสำนักพิมพ์ 

ผมคิดว่าคุณควรเคารพการตัดสินใจของเธอ และปล่อยให้เธอแต่งงานกับเบต้าหนุ่มคนนั้น อย่างน้อยฐานะเขาก็ดีไม่ใช่หรือ เขาเลี้ยงเธอได้อย่างแน่นอน

สำหรับผมแล้วการแต่งงานเป็นการเลือกใช้ชีวิตกับใครสักคนไปตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ ทั้งในยามสุขและทุกข์ยาก ผมไม่คิดว่าควรให้คนอื่นตัดสินใจแทน ผมรู้ว่าน้องสาวคุณอายุแค่สิบหกปี ยังอาจคิดอะไรไม่รอบคอบ แต่อย่างไรเสียนี่ก็เป็นชีวิตของเธอ หรือหากคุณกังวลใจ ผมแนะนำให้ลองขอเวลาเธอดูดีไหม คบหากันสักหนึ่งปีก่อน คุณและครอบครัวจะได้ใช้เวลาทำความรู้จักเบต้าคนนั้น

คุณได้ยินข่าวฉาวเรื่องที่เลดี้อีดิธหนีไปกับชายชนชั้นกลางได้ไหม หากบีบเธอจนเกินไปเรื่องก็อาจจบแบบเลวร้ายชนิดที่คาดไม่ถึง

แต่อย่างไรเสียผมก็แค่คนนอก คุณต่างหากที่เป็นครอบครัวของเธอ และลูกชายของคุณพ่อของคุณ สุดท้ายก็เป็นคุณที่ตัดสินใจ ผมก็ทำได้แค่ออกความเห็นเท่านั้น


สุดท้ายเพื่อตอบอีกคำถามของคุณ ผมสบายดี และรอจดหมายของคุณอยู่เสมอ  


หวังว่าเราจะพบกันในเร็ววัน

ด้วยรัก

[ไม่มีการลงนาม]’



จดหมายที่เขียนเสร็จแล้วถูกใส่ซองปิดผนึก ด้วยขี้ผึ้งร้อนสีแดง ทว่าชายหนุ่มไม่ได้ประทับตราประจำตระกูลบนแหวนของตนลงไป 

แสตมป์จากอีสต์แลนด์ถูกคีบขึ้นมาวางลงบนแผ่นกระดาษ ประทับซ้ำด้วยตราไปรษณีย์ปลอม


ครั้นจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ก็เขย่ากระดิ่งเพื่อเรียกบัทเลอร์ และคุณวินสตันก็ปรากฏตัวที่หน้าทางเข้าห้องในเวลาไม่นาน หยุดลงค้อมหัวเล็กน้อยแสดงความเคารพ

“ท่านลอร์ด...”

ลูเชียนไม่ได้เอ่ยคำมาก ยื่นจดหมายไปทางบัทเลอร์วัยกลางคนที่ซึ่งก็รับมันไปโดยไม่มีข้อสงสัย


“ส่งไปที่อยู่เดิม”

“รับทราบครับ”

“ขอบคุณ… แล้วระวังอย่าให้ใครเห็นคุณตอนไปส่งจดหมายล่ะ”  

“ไม่ต้องห่วงครับท่านลอร์ด ปกติแล้วผมจะว่าจ้างให้สาวใช้คนนั้นมารับไปอีกที” 

แม้กระทั่งในหมู่ข้ารับใช้ก็ยังรู้จักกัน และคุณวินสตันก็มีเส้นสายที่กว้างขวางจากการทำงานในสายงานนี้มานานปี ไม่แปลกเลยที่เขาจะหาคนที่สามารถส่งจดหมายที่ถูกปลอมขึ้นเข้าไปในบ้านของชนชั้นสูงได้

แน่นอนว่าเรื่องทำไม่ยาก แต่การรักษาความลับกลับยาก และก็มีราคาที่ต้องจ่ายเป็นเงินค่าทำเรื่องผิดกฎบ้าน


แต่ในยุคที่ความเหลื่อมล้ำทางสังคมสูงลิบเช่นนี้ การหาคนเห็นแก่เงินง่ายกว่าหาคนจงรักภักดีเสียอีก

“จดหมายฉบับหน้าก็ให้เธอทำเหมือนเดิม แอบเอาออกมาส่งให้คุณด้วย” 

“ครับ ผมจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด”


นับตั้งแต่ที่ชายหนุ่มลอบนำจดหมายฉบับนั้นออกมาจากสำนักงานบรรณาธิการของซีมัวร์ เขาก็ลอบเริ่มเขียนจดหมายโต้ตอบกับผู้เป็นเจ้าของ และกลายเป็นเพื่อนลับทางจดหมายที่ไม่เห็นหน้าค่าตา… แต่อันที่จริงจะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูกนัก เพราะลอร์ดลูเชียนรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร… ก็เขาเห็นชื่อจ่าหน้าผู้ส่งที่ทางสำนักพิมพ์สมควรจะช่วยปิดบังแต่แรกนี่นา

… แม้ว่าจดหมายแรกที่ได้รับตอบกลับจะเป็นการอธิบายและคำขอโทษยืดยาวว่าเรื่องนี้เป็นน้องสาวที่เล่นซนส่งจดหมายไปแทนพี่ชายก็ตาม... เขาก็พบว่ามันตลกดี ก็สงสัยแต่แรกแล้วเชียวว่าคนแบบนั้นจะเล่นตอบจดหมายลับกับใครด้วยหรือ


ลูเชียนไม่รู้ว่าตนจะทำแบบนี้ไปได้ถึงเมื่อใด เนื้อความในจดหมายคือคำโกหกครึ่งจริงครึ่งปนกันไป และหากถูกจับได้ขึ้นมาก็คงจบไม่สวยแน่นอน แต่เขาก็หยุดไม่ได้เสียที

มีอยู่ครั้งหนึ่งคิดจะให้พ่อบ้านช่วยเขียนตอบกลับไปว่าคนในจดหมายตายอย่างกะทันหันเพราะอาการป่วย ทว่าชายหนุ่มก็หักใจไม่ลง

เช่นนั้นชนักติดหลังชิ้นนี้ก็เลยยังถอดไม่ออกเสียที


………………………….


ในวันพุธมีนัดกับคุณวินฟรีย์จากเวสต์คอมปานี… 


เอกสารสต๊อกของที่นำเข้ามารอบนี้และบัญชีถูกนำส่งอย่างเรียบร้อย แน่นอนว่าหลังจากนี้ท่านเอิร์ลต้องใช้เวลาในการตรวจทานเป็นชั่วโมงในการทำให้มั่นใจว่าจะไม่มีอะไรเล็ดลอดสายตา

เมื่อปีที่แล้วมีคนเล่นตุกติก ผ้าไหมนำเข้าจากอาณานิคมหายไปหลายส่วน สืบสวนกันวุ่นวายก็พบว่าเป็นคนคุมงานที่ท่าเรือเล่นตุกติก ต้องไล่ออกกันยกแผงแล้ววางมาตรการตรวจสอบให้รัดกุมกว่าเดิม

ของของพระราชินียังกล้าขโมย คนพวกนี้ไม่อยากเก็บหัวตนเองไว้บนบ่าแล้วหรือยังไงกันนะ... 


สนทนาถามไถ่กันอย่างสุภาพ ลอร์ดลูเชียนก็ได้รู้ถึงสถานการณ์ที่เวสต์แลนด์ ด้วยความที่เทรนด์การใช้ฝิ่นกำลังแพร่ขยายสู่ชนชั้นกลางถึงล่างทำให้พวกเขาเพิ่มการสั่งซื้อตามที่พระนางได้คาดการณ์เอาไว้ 

“ระหว่างการขนส่งสินค้ารอบหน้า ลดพวกผ้ากับเหล็กลง แล้วส่งฝิ่นไปให้มากขึ้น” กองเรือของบริษัทเรียกว่ามีอยู่เยอะกว่าบริษัทขนส่งแห่งอื่นสามเท่าตัว ทั้งเรือขนส่งและเรือคุ้มกันจากพวกโจรสลัด แต่ก็ยังไม่เพียงพอต่อการใช้งาน หลายลำก็ใช้มานานปีต้องซ่อมแซม เกรงว่าพอสิ้นปีคงต้องสั่งต่อเรือเพิ่มอีกแล้ว


หลังจากมอบหมายงานและรับรายงานเรียบร้อยแล้ว ในยามบ่ายลอร์ดลูเชียนก็ออกไปข้างนอก คุณสมิธจอดรถม้าคันเล็กรออยู่ที่หน้าทางเข้าคฤหาสน์ประจำตระกูลอยู่แล้ว


ในทุกบ่ายวันพุธลอร์ดลูเชียนจะเข้าชมรมฟันดาบ เวลาบ่ายสองโมงตรงไม่ขาดไม่เกิน หลังกล่าวทักทายคนในสมาคมที่ประกอบไปด้วยลอร์ดตระกูลขุนนางหลายคนและทหารระดับสูงแล้ว เขาก็ไปสวมชุดฟันดาบสีขาวพร้อมเครื่องป้องกัน

ขณะกำลังปรับสายรัด เสียงทักทายก็ดังขึ้นทำให้ท่านเอิร์ลหนุ่มต้องเงยหน้ามองเจ้าของเสียง

“ลอร์ดลูเชียน… คุณมาตรงเวลาเสมอ” ชายหนุ่มผมสีฟางตาเขียวตัดสั้นตามสมัยนิยมยกยิ้มเล็กน้อยตามมารยาท 

  “การรักษาเวลาก็คือการใช้เวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุดไม่ใช่หรือ” ลูเชียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ ขณะสวมใส่ถุงมือสีขาวคู่หนา “คุณเองก็มาเวลานี้ตลอดเหมือนกัน”


ลอร์ดเอ็ดเวิร์ดเป็นบุตรชายคนโตของท่านดยุคแห่งอันเซ็ก ลอร์ดอีธาน ชายหนุ่มเป็นคนที่โดดเด่นในหมู่คนรุ่นเดียวกัน ที่ทำให้ลูเชียนสังเกตเห็นอีกฝ่ายก็เพราะเอ็ดเวิร์ดลงไปจับธุรกิจอุตสาหกรรมโรงงานผ้าฝ้ายร่วมกับเหล่านายทุนเศรษฐีใหม่อีกหลายคน นับว่าแหกขนบเบต้าจากครอบครัวขุนนางที่นั่งใช้เงินของตระกูลไปวันๆ

แต่ว่าก็ว่า ตระกูลฟาเรลส์ของท่านดยุคไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินทอง และหลายคนก็พูดลับหลังกันว่าเอ็ดเวิร์ดทำเกินความจำเป็น จะพยายามพิสูจน์ตัวอะไรขนาดนั้นเชียว อย่างไรเสียยศดยุคแห่งอันเซ็กก็จะเป็นของบุตรชายอัลฟ่าคนรองซึ่งเป็นเด็กที่ถูกรับมาเลี้ยงอยู่แล้ว

ลูเชียนอดนึกเวทนาอีกฝ่ายไม่ได้ ในหลายครั้งสิ่งที่เขาเห็นจากเพื่อนคนนี้ก็คือสายตาไม่ยินยอมพร้อมใจ

การเกิดเป็นเบต้า บางทีอาจจะน่าสงสารกว่าโอเมก้าซะอีก.. 


“ผมก็มาเป็นครั้งคราว ไม่เหมือนกับคุณที่มาเวลานี้วันพุธแบบแทบไม่เคยขาดหรอก” เอ็ดเวิร์ดยกยิ้มขำ “อย่างกับมารอยั่วโมโหใครบางคนอย่างนั้นละ” 

“คุณพูดอะไรผมไม่เห็นเข้าใจเลย” เลิกคิ้วตีหน้าซื่อทำเป็นไม่เข้าใจ สวมถุงมือเสร็จก็หยิบดาบฟอยล์น้ำหนักเบามาถือเอาไว้ ดาบที่ใช้สำหรับการกีฬาพวกนี้ไม่สามารถฆ่าคนหรือสร้างบาดแผลได้จริงเพราะมันไม่มีคม กระทั่งปลายแหลมยังโดนสวมปลอกให้ทู่

“คุณเข้าใจดีว่าผมหมายถึงอะไร” เอ็ดเวิร์ดเหยียดยิ้มมุมปาก หัวเราะเบาในลำคอ “อา… นั่นไง เขามานั่นแล้ว” 


สิ้นคำพูด ที่ทางเข้าก็ปรากฏร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่ง เรือนผมสีดำตัดสั้นจัดทรงตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาสีเทามีหางตาที่ชี้ขึ้นทำให้ดูดุแม้เจ้าตัวจะไม่ได้ตั้งใจ ประกอบกับหางคิ้วเฉียงขึ้นที่มุมคิ้วขวามีรอยแผลเป็นยาว และริมฝีปากโค้งลงไม่ค่อยยิ้มก็แผ่บรรยากาศไม่น่าเข้าใกล้ออกมาเต็มตัว

คนที่เข้าไปทักทายคนผู้นั้นต่างเรียกชายหนุ่มผมดำว่า ‘ลอร์ดเฮคเตอร์’

ดวงตาสีฟ้ามองนิ่งไปทางผู้มาใหม่ ขณะที่ในมือถือหมวกป้องกันยังไม่ได้สวมใส่


เป็นที่รู้กันว่าคนเจ้าระเบียบแบบลอร์ดเฮคเตอร์ทำอะไรตรงตามตารางเวลาของตัวเอง และทุกวันพุธในช่วงบ่ายเขาก็มักจะมาที่สมาคมฟันดาบ

อันที่จริงก่อนหน้านี้มันเคยเป็นจันทร์บ่าย อังคารบ่าย แต่พอเลื่อนมาพุธบ่ายแล้วก็ยังไม่วายเจอใครบางคนเลื่อนตารางมาก่อกวนตาม เจ้าตัวก็เหมือนจะหยุดเลื่อนไปแล้ว


“ลอร์ดเฮคเตอร์” ชายหนุ่มผมทองยกยิ้มมุมปาก ก้าวขาเข้าไปสองก้าว ความสูงของอีกฝ่ายมากกว่าลูเชียนประมาณครึ่งช่วงหัว “ไม่ได้พบกันหลายวัน คุณคงสบายดี” 

เจ้าของชื่อเพียงเหลือบมองด้วยหางตา ไม่ตอบ ไม่รักษามารยาท และเดินผ่านหน้าอีกฝ่ายไปเลย แต่น่าเสียดายที่ท่านเอิร์ลชินเสียแล้วกับการถูกเมิน จึงก้าวขาเดินตามไปชวนคุยอย่างไม่กลัวตาย

“เลดี้เอเลนอร์สบายดีหรือเปล่า บังเอิญว่าผมมีผ้าไหมหายากเพิ่งได้มาใหม่จากประเทศอาณานิคม วันนี้ก็เอาติดมาด้วย... ถ้าจะฝากไปให้เธอจะได้ไหมครับ” ทุกคนรู้กันดีว่า ‘น้องสาว’ เป็นสิ่งที่ห้ามแตะสำหรับทายาทท่านดยุคแห่งวอเตอร์ฟอร์ด แต่ทุกคนก็รู้ดีอีกเช่นกันว่าลอร์ดลูเชียนเคยเกรงกลัวอีกฝ่ายที่ไหน รู้ว่าเขาไม่ชอบแต่ก็ยังจงใจหาเรื่องชัดๆ

“อยู่ให้ห่างจากเธอ” ดวงตาสีเทาเหลือบมองอย่างอันตรายด้วยท่าทีข่มขู่ และอันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่พี่ชายคนนี้จะไม่อยากให้ท่านเอิร์ลไปยุ่งกับน้องสาวของเขา

ลอร์ดลูเชียนควงโอเมก้าไม่ค่อยจะซ้ำหน้า แต่กลับไม่ลงหลักปักฐานกับใครสักคน ครั้งล่าสุดก็แย่งเลดี้คนที่ลอร์ดเฮคเตอร์ดูใจกันอยู่แต่กลับไม่จริงจังกับเธอเสียอย่างนั้น… ถ้ายังอยากคบค้าสมาคมด้วยก็คงเป็นนักบุญแล้ว

“ไม่เอาน่า น้องสาวของคุณจะต้องดีใจแน่” คนพูดทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งอย่างไม่รีบร้อน ตวัดขาขึ้นในท่าไขว่ห้างวางศอกเท้าคางพลางยกยิ้มท้าทาย 

...ลอร์ดเฮคเตอร์ไม่ตอบคำ ถอดเสื้อตัวนอกออกและเริ่มหยิบชุดฟันดาบขึ้นมาสวมทับเสื้อตัวใน

“อันที่จริงคุณแม่ผมก็ไปเยี่ยมเลดี้ แคทเธอรีนบ่อยๆ หากลำบากคุณเกินไป ไว้ผมฝากเธอไปแทนแล้วกันครับ” 

….หางคิ้วของลอร์ดเฮคเตอร์กระตุกน้อยๆ

“ผมก็แค่อยากให้น้องสาวของคุณดีใจ” ลูเชียนหัวเราะเบา แม้คำพูดสุภาพแต่สายตาแฝงแววเหยียดหยามอยู่ในที และคำพูดประโยคสุดท้ายก็ถูกเอ่ยออกมาเป็นเสียงกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน “...หรือคุณกลัวว่าเธอจะตอบตกลงแต่งงานกับผม… เหมือนกับเลดี้เอสเทลคนนั้นที่หนีคุณไป”


ประโยคสุดท้ายทำให้ความอดทนของคนฟังขาดผึง จากแรกเริ่มที่ตั้งใจว่าจะไม่ต่อล้อต่อเถียงแล้วทำประหนึ่งอีกฝ่ายเป็นเพียงอากาศธาตุก็ล้มเหลวไม่มีชิ้นดี ถุงมือสีขาวถูกโยนเข้าใส่แก้มซ้ายของบุคคลที่นั่งยิ้มไม่รู้ร้อนหนาวอยู่ฝั่งตรงข้าม


การโยนถุงมือใส่มีความหมาย… นั่นคือการท้าดวล

“หยิบดาบขึ้นมา ลอร์ดลูเชียน”

ดวงตาสีฟ้ามองตามถุงมือขาวที่ฟาดลงใบหน้าของเขาเต็มๆ และร่วงลงพื้น จากนั้นก็เหยียดยิ้มออกมา

“...รอมานานแล้ว ลอร์ดเฮคเตอร์”


เหล่าสมาชิกของสมาคมต่างยืนรายล้อมเพื่อชมการแข่งขัน อาวุธที่ทั้งคู่ใช้คือดาบฟอยล์น้ำหนักเบา ส่วนการนับคะแนนเป็นไปตามหลักสากลของกีฬาชนิดนี้ ซึ่งนั่นก็คือส่วนปลายของดาบต้องตีให้โดนบริเวณอกเท่านั้นจึงจะได้แต้ม และผู้ที่ได้สิบห้าแต้มก่อนนับเป็นผู้ชนะ

“อองการ์ด...” พนักงานสมาคมที่มีหน้าที่เป็นผู้ตัดสินเอ่ยคำให้ทั้งคู่เตรียมตัว แขนขวาของลอร์ดลูเชียนยกขึ้น ผายมือไปทางคนตรงหน้า เท้าขวาชี้ไปทางทิศเดียวกันส่วนเท้าซ้ายชี้ออกขณะที่ขายืนตรง เว้นระยะไม่นานนักมือข้างที่ยื่นไปตรงหน้าก็เอื้อมมาจับด้ามดาบที่เอว ยกดาบขึ้นสูงเหนือศีรษะ แล้วถึงลดระดับลงมาชี้ตรงไปยังคนตรงหน้า

สองเข่างอลง ขาขวาก้าวไปด้านหน้า และก็เริ่มการปะทะ 


ปลายดาบกระทบกันเกิดเสียงเบา ลูเชียนเริ่มขยับรุกไล่ อีกฝ่ายกระโดดถอย หยั่งเชิงกันไป-มาสักระยะ ขยับล่อหลอก แล้วชายหนุ่มก็พุ่งปลายดาบเล็งไปยังอกของคนที่หลบไม่ทัน ได้คะแนนนำไปก่อนหนึ่งแต้ม

เมื่อทำคะแนนได้ทั้งคู่ถึงถอยมาตั้งหลัก และเริ่มตั้งท่าอองการ์ดใหม่อีกครั้ง


นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชายหนุ่มประลองกับลอร์ดเฮคเตอร์ เขารู้กลยุทธ์ของอีกฝ่ายดีพอๆ กับที่อีกฝ่ายรู้จังหวะของเขาดี

ผลัดกันรุกไล่ทำคะแนนอย่างสูสี จนมาถึง 14-14

กีฬาชนิดนี้ใช่ตัวใหญ่ได้เปรียบ แต่อยู่ที่ไหวพริบและความว่องไวต่างหากเล่า ซึ่งก็นับเป็นกีฬาที่ท่านเอิร์ลแห่งวินเทอร์บิวรี่ทำได้ดีที่สุดแล้ว

ชายหนุ่มขยับหมวกป้องกัน หากวันนี้สามารถชนะได้ก็คงกวนอารมณ์อีกฝ่ายได้น่าดู แค่คิดเขาก็อารมณ์ดีขึ้นมาแล้ว


“อองการ์ด!” 


เอิร์ลหนุ่มตั้งท่าเตรียมพร้อม หยิบดาบยกขึ้นเหนือศีรษะแล้วลดลงมาชี้ไปยังคนตรงหน้า ขาก้าวไวรุกไล่คิดจะเร่งทำคะแนน

ทว่าจู่ๆ ร่างกายก็ชะงักไม่อาจขยับ ปลายดาบของอีกฝ่ายตีเข้าที่กลางอกไปโดยที่ชายหนุ่มไม่ได้ก้าวหลบเสียด้วยซ้ำ ลอร์ดเฮคเตอร์คล้ายจะสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ เพราะปฏิกิริยาตอบรับของท่านเอิร์ลนั้นไม่ย่ำแย่ถึงขนาดเห็นดาบพุ่งมาก็ไม่ขยับหลบเลยสักนิด ทำไมถึงยืนนิ่งอย่างกับรูปปั้นหินเช่นนั้น

เหล่าผู้ชมต่างปรบมือร้องยินดี เคราะห์ดีที่ยังไม่มีใครสังเกตเห็นว่ามีบางสิ่งไม่ถูกต้อง ยกเว้นแต่เพียงลอร์ดเอ็ดเวิร์ดที่ยืนมุ่นคิ้วมองอยู่ไม่ไกล


ลูเชียนไม่ได้ต่อปากต่อคำกับบุตรชายท่านดยุคต่อแบบที่เขาชอบทำเป็นประจำ แต่กลับรีบเดินไวๆ ไปทางห้องเปลี่ยนชุด ลมหายใจผ่อนออกถี่เร็วกว่าปกติ

เขารีบถอดชุดฟันดาบออกอย่างร้อนรน เก็บมันเข้าที่และสวมสูทของตัวเองโดยไม่ได้สำรวจความเรียบร้อยแบบที่ทำตามปกติ


“นี่คุณล้อกันเล่นอยู่รึไง ทำไมถึงไม่หลบ?” ลอร์ดเฮคเตอร์เดินตามเข้ามา ท่าทางไม่พอใจ แล้วก็ต้องชะงักฝีเท้า ทั้งยังขมวดคิ้วมุ่น “หืม...ในนี้มีกลิ่นแปลกๆ”

“ผมต้องรีบกลับแล้ว ขอโทษด้วย… ผมไม่ค่อยสบาย” ลอร์ดลูเชียนกล่าวออกมาเพียงเท่านั้นและก็รีบพุ่งตัวออกจากสโมสรไปทันทีโดยไม่รอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูด ทิ้งให้ร่างซึ่งสูงกว่าได้เพียงมองตามด้วยสายตาสงสัยเท่านั้น…


……………………………


รอบฮีทไม่ควรมาวันนี้… แต่ควรเป็นอีกสองวัน


ภายในรถม้าคันเล็ก ลอร์ดลูเชียนหอบหนัก ร่างกายร้อนเสียจนทนไม่ไหวต้องปลดไทออกอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย 

ชายหนุ่มหยิบยาระงับอาการฉุกเฉินจากในลิ้นชักรถม้ามาดื่มจนหมดขวด แต่กว่าที่ยาจะออกฤทธิ์ก็อีกสักระยะ ระหว่างนี้จึงต้องทน

ลูเชียนนั่งหลับตาพยายามกดข่มอาการ ริมฝีปากหอบหนักขณะที่มือข้างหนึ่งบีบบริเวณกลางอก ไม่บ่อยนักที่เขาจะอยู่ในสภาพเช่นนี้ ชายหนุ่มวัดรอบฮีทของตนเองทุกเดือนและโดยปกติแล้วจะกะได้ว่าจะเกิดอาการวันไหนและกินยาระงับอาการดักไว้เลย

หางตาปริ่มน้ำ ร่างกายอึดอัดไม่สบาย เขารู้ดีว่าร่างกายของตนเองต้องการอะไร แต่นั่นเป็นสิ่งที่จะไม่มีทางเกิดขึ้น

เสียงครางแผ่วทำให้คนขับรถม้าอดเปิดหน้าต่างบานเล็กด้านหน้ามาถามไถ่ไม่ได้

“ท่านลอร์ด เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ”

“...แค่ไข้ธรรมดา รีบ… พาฉันกลับบ้าน” เขาตอบปัดคุณสมิธที่ถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยและนั่งขดตัวสั่นในรถม้าอย่างไร้ความสง่างาม ลูเชียนเกลียดตนเอเวลาเป็นเช่นนี้ รู้สึกเปราะบางและไม่อาจควบคุมอะไรได้

การที่รอบฮีทมาเร็วกว่ากำหนดเป็นครั้งคราวนี่ช่างเป็นเรื่องที่น่ารำคาญเหลือเกิน ทุกสิ่งผิดพลาดไปเสียหมด… ไม่ชอบเลย ไม่ชอบสักนิด


ผ่านไปราวยี่สิบนาทียากดอาการก็เริ่มออกฤทธิ์ ท่านเอิร์ลหนุ่มเริ่มหายใจได้คล่องคอ

เคราะห์ดีที่คนรับใช้ในบ้านมีแต่เบต้า อาการฮีทและฟีโรโมนของเขาถึงไม่เคยส่งผลกระทบ แต่ในสถานที่ที่อัลฟ่าอยู่เต็มไปหมดเช่นสมาคมฟันดาบนั้นอันตราย สถานการณ์เมื่อครู่สุ่มเสี่ยงเป็นอย่างยิ่งว่าความลับจะแตก

ถูกต้องแล้ว ท่านเอิร์ลผู้โดดเด่น เป็นเจ้าของธุรกิจการค้าและกิจการมากมายในเมนแลนด์ อีกทั้งยังเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของพระราชินี… แท้จริงแล้วเป็นโอเมก้า

ความลับนี้ไม่อาจกล่าวออกไปให้ใครล่วงรู้ เพราะทั้งเขาและครอบครัวกำลังทำผิดกฎหมาย

เรื่องนี้ลูเชียนมาไกลเกินเหลือทางให้ถอย มีแต่ต้องไปต่อ ตัวชายหนุ่มเองก็ทำใจมานานแล้วว่าทั้งชีวิตคงไม่มีทางได้แต่งงานมีครอบครัวเช่นผู้อื่น


….จะเสียดายก็แต่คนที่สนทนากันผ่านน้ำหมึกและแผ่นกระดาษคนนั้นเท่านั้นเอง


………………


‘ ถึงคนที่ผมไม่ทราบชื่อ


ที่เมนแลนด์ตอนนี้อากาศอบอุ่นดี แต่น่าเสียดายที่ไม่มีทุ่งดอกไม้เช่นอีสต์แลนด์… น่าเสียดายที่ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นกับคุณ หากมีเวลาและสบโอกาส ผมก็อยากจะแวะไปเยี่ยมคุณที่อีสต์แลนด์ตอนใต้ ไม่ทราบว่าคุณสะดวกไหม

สำหรับเรื่องน้องสาวคนนั้นของผม ก็จริงอยู่ว่านั่นชีวิตของเธอ แต่ผมกลัวว่าเธอจะตามคนไม่ทันและถูกหลอก เบต้าชนชั้นค้าขายพวกนั้นพยายามสร้างเส้นสายกับขุนนางเพื่อเอื้อผลประโยชน์ คุณก็รู้ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ระวังไว้สักหน่อยคงไม่ผิด แต่ผมจะลองเก็บคำแนะนำของคุณไปพิจารณา คุณเป็นโอเมก้าเหมือนกับเธอ น่าจะเข้าใจเธอมากกว่าผมที่เป็นอัลฟ่า

อาจเพราะช่วงนี้มีการขยายการก่อสร้างโรงงานใหม่ไปยังหลายเมือง ถึงขยายเส้นทางรถไฟให้การขนส่งเชื้อเพลิงและวัตถุดิบเป็นไปอย่างทั่วถึง ผมคิดว่าจริงอยู่ที่มันดีต่อเศรษฐกิจ แต่อากาศเมืองหลวงในช่วงนี้เต็มไปด้วยฝุ่นควันจนแทบอยู่ไม่ได้แล้ว บ้านในเมืองหลวงของครอบครัวเราแทบจะปล่อยร้างไปแล้ว

ช่วงนี้ผมเจอกับเรื่องน่าหงุดหงิดหลายอย่าง จำอัลฟ่าคนที่ผมเคยเล่าให้คุณฟังได้ไหม? คนที่ชอบกวนอารมณ์บ่อยๆ ผมไม่เข้าใจว่าตัวเองเคยไปทำอะไรให้เขาถึงขวางหูขวางตาไปเสียทุกเรื่อง

ผมลองทำตามคำแนะนำของคุณที่บอกว่าไม่ต้องย้ายวันเข้าสมาคมแล้ว และให้เพิกเฉยต่อการยั่วยุ แต่เขาก็ยังทำให้ผมหัวเสียซ้ำแล้วซ้ำอีก กระทั่งวันนี้ระหว่างประลองดาบ ผมไม่แน่ใจว่าเขาจงใจแกล้งแพ้หรือเปล่า คนคนนี้ช่างมีพรสวรรค์ในการทำให้คนอื่นเกลียดขี้หน้าจริงเชียว

ต้องขอโทษด้วยถ้าบ่นเยอะไปจนอาจทำให้คุณไม่สบายใจ จริงๆ แล้วผมเป็นคนที่คุยกับคนอื่นไม่เก่งนัก ก็มีแค่คุณที่ผมรู้สึกสบายใจที่จะเล่าหลายๆ เรื่อง 

กว่าที่จดหมายฉบับนี้จะถึงมือคุณก็คงใกล้วันเกิดของคุณพอดี ผมได้ส่งของขวัญให้พร้อมกับจดหมายฉบับนี้ หวังว่าคุณจะชอบ… การเป็นอัลฟ่าคนเดียวที่ยืนเลือกเครื่องประดับในร้านที่มีแต่โอเมก้าเต็มไปหมดไม่ใช่เรื่องที่บันเทิงใจนัก ยิ่งตอนที่คนขายถามผมว่าผมจะซื้อไปให้คุณหนูคนไหน และเจ้าของวันเกิดชอบอะไร ทำเอาผมตอบไม่ถูกเลยทีเดียว

คุณไม่ค่อยเล่าเรื่องความชอบของคุณให้ผมฟังมากนักผมเลยไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะซื้ออะไรให้ หากไม่ถูกใจของขวัญก็บอกผมมาตามตรง ผมจะจำเอาไว้จะได้ไม่พลาดอีกในปีหน้า 

แม้จะเป็นหน้าร้อนแต่ก็ต้องดูแลสุขภาพให้ดี หากต้องการความช่วยเหลือก็สามารถบอกผมได้เสมอ

หวังว่าในจดหมายฉบับหน้าผมจะได้ยินข่าวดีจากทางคุณบ้าง และหวังว่าเมื่อเริ่มต้นฤดูใบไม้ร่วงผมจะสามารถเดินทางไปหาคุณที่อีสต์แลนด์ได้เสียที


ป.ล. ผมเองก็รอคอยจดหมายตอบกลับจากคุณเช่นกัน

ด้วยรักและคิดถึง

เฮคเตอร์’


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

594 ความคิดเห็น

  1. #593 Dadaya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2564 / 23:01

    ว่าแล้วววววว

    #593
    0
  2. #478 xlnm_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 04:10
    กรี๊ด เดาผิดดังแอ่ก5555555555555แอแง นี่ดิชั้นสวนโพหรือนี่🥺
    #478
    0
  3. #375 Pinpin Waranu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:42
    นั่นไงล่ะะะ
    #375
    0
  4. #369 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:57
    อ้าเดาถูกด้วยว่าใคร
    #369
    0
  5. #355 pearle (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:06
    เข้าใจพล็อตแล้ว ละมุนเว่อ
    #355
    0
  6. #321 cousiName (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:45
    เฮคเตอร์ทำไมเป็นคนอบอุ่นอย่างนี้ ละมุนละไมมากกก เขินนนน
    #321
    0
  7. #293 xpeachmellow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 13:37
    อ่านจดหมายของท่านเฮคเตอร์แล้วเป็นเขินมากเลยค่ะ -////-
    #293
    0
  8. #292 poshyyyy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 02:48
    อ่านวนมาอีกรอบ ระหว่างรอตินใหม่ มันน่ารักจังเลยค่ะแง
    #292
    0
  9. #241 mmnichh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 20:05
    ฮืออออ เราเขินมากเลยค่ะ ; - ;
    #241
    0
  10. #219 Bibidiz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 18:03
    โอ่ยยยย ช็อคแปปค่ะ แต่ทำไมเขียนจดหมายกันน่ารักจังน้า
    #219
    0
  11. #207 mhabo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 00:11
    ฮืออออออ เขินเฮคเตอร์มากๆเลยค่ะ
    #207
    0
  12. #180 D-Dindin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 23:45
    อุว้ากกกก เป็นโอเมก้าล่ะๆๆๆ คุณเฮคเตอร์ในจดหมายละมุนตุ้มมาก หวังว่าความลับของลูเชียนจะไม่ถูกเปิดเผยออกไปนะ ไม่งั้นซวยกันทั้งบ้านแน่
    #180
    0
  13. #172 Withchp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 18:56
    ซื้อหวยทำไมไม่ถูก...
    #172
    0
  14. #151 Vitchayada (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 21:32
    เดาถูกได้ให้เหมือนถูกหวยคงดี555555
    #151
    0
  15. #112 ซินเดอเรล✰. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 11:18
    ฮือออออออ ไม่อยากคิดถ้าลอร์ดเฮครู้ความจริงจะทำยังไงต่อ สงสารลอร์ดเชียนเหมือนกันนะคะ ฮืออ
    #112
    0
  16. #110 Kronos-Hades (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 19:58
    น้องงง
    #110
    0
  17. #47 MinRos (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 02:14
    ว่าแล้วววว ความลับนี้แซ่บมากถ้าฮีทขึ้นมาผิดที่ละก็โอ๋ยยยยย
    ใจเต้นตึกตักเลยค่ะตอนที่ลอร์ดเฮกเตอร์เดินเข้ามาตาม L
    ลูเซี่ยนคือตกหลุมรักลอร์ดเฮกเตอร์ใช่มั้ยเนี่ยยยยย :) ฟินมากโดยไม่มีสาเหตุ ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น LOL
    #47
    0
  18. #26 [เสพศิลป์] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 23:57
    ตอนแรกคิด โอเมก้าแน่อ่านไปซักพักหรือเบต้าว้า สรุปเดารอยแรกถูก
    #26
    0
  19. #9 Kuroyasha_SS (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 09:45
    เดาผิดเฉย คิดว่าถ้าลูเชียนเป็นโอเมก้าไม่น่ารอดจากควีนซะอีก555555
    #9
    0
  20. #8 Tahnya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 07:20
    ว่าแล้วว่าลูเชียนต้องเป็นโอเมก้าาา ชอบเวลานางเข้าไปกวนเฮคเตอร์จังเลย ดูน่าจับดีดกะโหลกจริงๆ ไปแกล้งเขาแล้วยังมีหน้ามาเขียนจดหมายให้คำแนะนำเขาอีก
    #8
    0
  21. #7 nnae14 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 01:18

    น่ารักมากเลยค่ะ
    #7
    0
  22. #6 FrUkค่ะ!!!! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 01:01
    กรี้ดดดดดดด ทำไมท่านลอร์ดน่ารักหยั่งงี้ แง
    #6
    0
  23. #5 puenx_0311 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 23:49
    ชอบการเขียนจดหมายโต้ตอบกันจังเลยค่ะ น่ารักก ;-;
    #5
    0