เราไม่ได้....ไม่รักกัน - เราไม่ได้....ไม่รักกัน นิยาย เราไม่ได้....ไม่รักกัน : Dek-D.com - Writer

    เราไม่ได้....ไม่รักกัน

    ลองอ่านดูนะคะ รับรองว่าเศร้าแน่จ้า----------+

    ผู้เข้าชมรวม

    277

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    277

    ความคิดเห็น


    1

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  รักดราม่า
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  1 ส.ค. 49 / 13:22 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      บางที.. อาจไม่จำเป็น..เสมอไป
      ที่ความรัก..จะต้องจบลง
      ด้วยการ..ได้เป็น..คนรัก

      *
      *
      *

      บนเตียงเล็กๆ.. ในบ้านอบอุ่น..หลังหนึ่ง
      แดดยามเย็น..ทอบางบาง..ผ่านหน้าต่าง

      หญิงชรา..อายุราวๆ 70 ปี
      นอนซม..อยู่บนเตียง 

      เธอรู้ว่า...นี่เป็นช่วงเวลาสุดท้าย..ในชีวิตของเธอแล้ว 
      ..แต่จะเป็นอะไรไปล่ะ ..เธอพอใจกับชีวิตทั้งหมด..ที่เธอได้ผ่านมา 

      เธอ..ได้แต่งงาน ..มีครอบครัว..ที่อบอุ่น 
      แม้จะไม่มีลูก..ก็ตาม 

      มีเพื่อนที่ดี ..ผ่านชีวิตการงานที่ดี
      ถึงแม้วันนี้..สามีของเธอจะตายไป..ร่วม 10 ปี 

      แต่..ในวันสุดท้าย..ของชีวิต 
      เพื่อน-ที่เธอรักที่สุด..
      ก็มานั่งเคียงข้างเธอ..อยู่ตรงนี้ 
      มาส่งเธอ..เหมือนทุกครั้ง..ทุกคราว 

      *

      “หมอบอกว่า..ฉันคงอยู่ได้ไม่เกินพรุ่งนี้เช้าหรอก” 
      เธอ..เอ่ยบอกกับเขา ...
      เพื่อนชรา..ที่รู้จักกับเธอมา..แต่ครั้งยังเด็ก

      “ฉันรู้” 
      ชายชรา..พยักหน้ารับ

      “เธอมาส่งฉัน..เหมือนทุกทีสินะ”
      หญิงชรา..มองหน้าชายชรา

      “ใช่..ก็ฉันส่งเธอ..มาตลอดทั้งชีวิตนี่นา ..ขาดไปอย่าง..คงไม่ครบ” 
      ชายชราตอบ..ด้วยรอยยิ้มบางๆ

      “ตอนเด็กๆ..บ้านเรา..อยู่ทางเดียวกัน..เรากลับบ้านด้วยกันทุกเย็น.. 
      บ้านฉัน..อยู่เลยบ้านเธอไปมาก..” เธอ..รำลึกความหลัง

      “แต่ฉัน..ก็ไปส่งเธอทุกวัน”
      ชายชราบอก

      “ใช่..เธอทำอยู่อย่างนั้น..ตลอดชั้นประถม..และมัธยม..ที่เราเรียนด้วยกัน 
      ..จนเพื่อนๆล้อว่า..เราเป็นแฟนกัน” หญิงชราพูดขึ้น

      “สุดท้าย..ก็ต้องเลิกล้อกันไป” 
      เพื่อนชราของเธอ..ต่อคำ

      “ตั้งแต่..เธอคบกับแฟนคนแรกของเธอ..นั่นแหละ” 
      เธอเย้ายิ้มๆ

      “แต่ฉันก็ไปส่งเธอทุกวัน..อยู่อย่างเดิม... จนต้องเลิกกับแฟน..ไม่ใช่รึ”
      ชายชรา..ทวนความหลัง

      เธอจำได้ว่า..เธอบอกเขาอยู่บ่อยๆ ว่า..ไม่ต้องเดินมาส่งเธอแล้ว..
      เดี๋ยวแฟนเขาจะโกรธเอา.. แต่เขาก็ยังดึงดัน..ที่จะมาส่งเธอ

      “โกรธก็โกรธไป ..ฉันรู้จักเธอ-มาก่อนตั้งนาน ..ยังไงเธอ..ก็ต้องมาก่อน” 
      นั่น..เป็นคำพูดที่เธอจำได้-ไม่ลืม ..แม้ว่า..มันจะผ่านมาเกือบ 60 ปีแล้ว..ก็ตาม..

      เธอยังจำ..วันที่เขาต้องขึ้นรถไฟ..เพื่อไปเรียนต่อในมหาวิทยาลัยได้

      วันนั้น..เธอไปส่งเขาที่สถานี ..ร้องไห้จะเป็นจะตาย 
      ..เขาวุ่นกับการปลอบเธอ..จนไม่เป็นอันได้ร่ำลาพ่อแม่

      พอเธอสงบลง..และขอตัวเข้าไปล้างหน้าล้างตา..ในห้องน้ำ .. 
      พ่อแม่ของเขา..ไปเช็คเที่ยวรถไฟ ...
      พอเธอกลับมา..ก็พบเขานั่งร้องไห้คนเดียว..กับกองกระเป๋า...
      เงยหน้าขึ้นบอกกับเธอ..ทั้งน้ำตา

      “กลับบ้านเอง..เดินดีๆ นะ”

      …และนั่น..ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา..อีกรอบ

      *
      เธอจำได้ว่า..วันที่เขาปิดภาคเรียน..และกลับมาบ้าน..
      เธอแนะนำเขา..ให้รู้จักกับแฟนหนุ่มของเธอ 

      ตอนแรก..ทั้งสอง..เหมือนจะเข้ากันได้ดี ..แต่หลังจากนั้น 2-3 วัน 
      ..มีคนมาบอกว่า..แฟนเธอกับเพื่อนเธอ..ต่อยกัน

      “มัน..นอกใจเธอ” เขาบอกเรียบๆ.. 

      แต่..เธอไม่เชื่อ

      วันนั้น..เธอเชื่อแฟนมากกว่า..ว่าเขาอิจฉาแฟนเธอ..จึงหาเรื่องชกต่อย 
      ..เธอว่าเขา..ไปหลายคำ 

      อาทิตย์นึงให้หลัง..เธอจึงรู้ว่า..เขาเป็นคนถูก 
      ..เมื่อเธอไปหาเขาที่บ้าน..ก็เจอแต่..พ่อของเขา

      “มันกลับไป..แต่อาทิตย์ก่อนแล้ว ..เห็นว่ามีธุระด่วน ..ไม่รู้อะไร”


      เธอส่งจดหมายไปขอโทษ ..เขาบอกไม่เป็นไร..เขาไม่เคยโกรธเธอ..แค่น้อยใจเล็กๆ 
      ..ในจดหมายลงท้าย..ด้วยคำ-คำเก่า

      "กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ"

      เธอรู้ว่า..ในคำที่เหมือนสั้นๆ นั้น ..เขาพูดอะไรออกมา..มากมายขนาดไหน..

      เธอจำได้..ถึงวันที่เธอ..บอกเขาว่า..
      เธอจะแต่งงาน.. 

      เขา..มองหน้าเธอ..
      เธออ่านไม่ออกว่า..มันเป็นความรู้สึกอะไร 
      ..ดีใจ? 
      ..เสียใจ? 
      และเมื่อเธอถามเขาตรงๆ ..เขาก็ตอบว่า..

      “..เราใจหาย..”


      แต่ก่อนหน้านั้น.. ก็เขานี่แหละ..ที่เป็นคนช่วยเธอเลือก..
      ช่วยเธอดูว่า..ผู้ชายคนนี้นิสัยดี ..และรักเธอจริง

      “เรา-ผู้ชายด้วยกัน..เราดูออก”

      ซี่งเขา..ก็ดูไม่ผิด ..สามีของเธอดี..เหมือนอย่างที่เขาบอก ..

      วันแต่งงาน..เธอบอกเขาว่า..

      “ความเป็นเพื่อนของเรา..ยังเหมือนเดิมนะ ..ไม่ต้องห่วง” 

      เขามองเธอนิ่งๆ..พยักหน้าน้อยๆ.. ไม่ตอบคำ 

      ถึงเวลารดน้ำสังข์ ..เขาอวยพรเธอมากมาย ..แต่พูดกับสามีเธอ..เพียงสั้นๆ ว่า..

      “ฝากด้วยนะ..”


      เขาแต่งงาน..มีครอบครัวของเขา 
      เธอ..ก็มีครอบครัว..ของเธอ 

      มีบางช่วงของชีวิต..ที่ห่างกันไป 
      แต่ก็ไม่เคย..ลืมกัน 

      เธอ..ส่งการ์ดอวยพรวันเกิดให้เขา..ทุกๆปี 
      ตอนนี้..เขาน่าจะเก็บมันไว้ได้ 59 ใบแล้วล่ะ
      เพราะเธอนับของเธอแล้ว..มันได้ 58 ใบ 
      น้อยกว่า..อยู่ใบนึง..
      เพราะเธอ..เกิดทีหลังเขา 5 เดือน.. 

      บางที ..เธอรู้สึกสนิทกับเขา..มากกว่า..คนรักของเธอเสียอีก 

      หลายเรื่อง..ที่เขารับรู้..แต่คนรักของเธอ..ไม่แม้แต่ระแคะระคาย.. 

      และก็เช่นกัน..หลายความลับ..ที่เขาระบาย 
      ..ที่เขาฝากไว้ที่เธอ..เธอก็รับ..และเก็บงำมันไว้..ด้วยความเต็มใจ..

      *
      *

      “คิดอะไรอยู่?” 
      เขาเอ่ยขึ้นมา..ทำลายความเงียบ

      “เรา..กำลังนึกแปลกใจ” 
      เธอเอ่ย..ด้วยท่าทีครุ่นคิด

      “ทำไม..เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน?”

      เขานิ่งไป..เหมือนกำลังคิดเช่นกัน 

      ”เราสนิทกันมาก..มั้ง” 
      เขาว่า

      “นั่น..ไม่น่าใช่เหตุผลนี่” 
      เธอว่า

      “เธอ..ถามยากไปนะ” 
      เขาตอบ..หลังจากนิ่งคิดอีก..อยู่ครู่ใหญ่

      “ไม่ยากหรอก ..ลองคิดเล่นๆ สิว่า..ทำไมเราถึงไม่รักกันนะ?”

      แววตาเธอ..มีแววขี้เล่นซุกซน ..เหมือนเด็กหญิง..ครั้งกระโน้น

      “อืมม..อันนี้..ค่อยง่ายขึ้นมาหน่อย” 
      เขาพูดขึ้น

      เธอมองหน้าเขา.. แปลกใจเธอว่า..เธอไม่ได้เปลี่ยนคำถาม..นี่นะ..

      “ฉันไม่รู้หรอกว่า..ทำไม-เราถึงไม่ได้เป็น..คนรักกัน” 
      เขามองหน้าเธอ..ด้วยสายตาอ่อนโยน

      ”แต่..ถ้าเธอถามว่า..ทำไม-เราถึงไม่รักกันน่ะ” 
      เขาเว้นช่วง
      “ฉันก็จะตอบว่า -- ฉันว่า..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย” 

      เธอหลับตาลง.. คำถามที่ถูกซ่อนไว้..หลายสิบปี..กลับตอบออกมาง่ายๆ..อย่างนี้เอง

      “นั่นสินะ ..เราไม่ได้-ไม่รักกัน..ซะหน่อย” 
      เธอตอบ..ทั้งๆที่หลับตาลง

      ตอนนี้..เธอพร้อมที่จะจากโลกใบนี้ไป..อย่างมีความสุขแล้ว

      ในความรู้สึก..ที่เริ่มพร่าและเลือน...เธอสัมผัสได้ถึงมือของเขา..ที่เอื้อมมากุมมือเธอไว้

      “กลับบ้านเอง..เดินดีๆนะ..”

      และนั่น..
      คือ..คำสุดท้าย..ที่เธอได้ยิน…



      แอนนี่ มาซารุ

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×