fic D.gray-man :The Heart

ตอนที่ 8 : ราตรีที่ 7:หึงอีกแล้วหรอ - -"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 211
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 ก.ย. 55

ผมสีราตรีปลิดไปตามลม  เสียงหายใจเหนื่อยหอบ ฝีเท้าเพิ่มความเร็วขึ้น  เพื่อให้ไปพบกับคนที่เขาคิดถึงมาตลอดเวลาที่ทำภารกิจ ขาก้าวเร็วขึ้นเพื่อไปหยังห้องของร่างบาง หากแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ร่างบางอยู่ที่ไหน?

คันดะเร่งเดินไปหยังห้องของเหล่านักวิทยาศาสตร์ เผื่อร่างบางจะอยู่ช่วยงานที่นั้น หากแต่ไม่มี

อยู่ที่สวนมั่งคันดะเสียงเรียบๆไม่สมกับที่เป็นโคมุอิบอกกับเขา คันดะหันไปมอง ราวกับว่าไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าใช้โคมุอิตัวจริงน่ะหรือ (มันจะใช่ได้ไงลูก) ไม่เพียงแต่ไม่ก๊วนประสาทเข้า แต่กลับเยือกเย็นแลสุขุม

คันดะรีบเดินไปหาร่างบางในสถานที่โคมุอิบอกทันที แล้วเขาก็ได้พบกับร่างบางที่กำลังนอนอยู่ใต้ต้นไม้ ในมือมีหนังสือสำหรับคนต่างบอดอยู่  เขานั่งลงข้างๆกายร่างบางอย่างแผ่วเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมสีเงินตกลงมาปิดบังใบหน้าหวานที่งดงาม

มือเรียวของร่างสูงยกขึ้นลูบหน้าสวย ไม่อยากให้ร่างบางตื่นขึ้นมาเสียก่อน ใบหน้าหวานยามนี้ดูราวกับ เทพธิดาตัวน้อยๆไม่ปาน

อเลน..นายต้องรีบหายนะชื่อเรียกที่ร่างบางไม่เคยแม้แต่จะได้ยิน กลับกล่าวออกมาอย่างง่ายดาย ในยามนี้

คนที่อยู่ห่างออกไปมองทั้งสองคน พาลคิดถึงตัวเองที่ต้องมายืนเหงา เพราะคนที่ตัวเองรักกลับไม่อยู่ข้างกาย

เฮ้อ....ทิกี้นะทิกี้ ...ไม่มาหาเราตั้ง3วันนี้มันแปลว่าอะไรเนี่ย......เงียบ กระต่ายส้มเริ่มคิดไปไกล

//หรือว่า.....มันแอบไปมีคนอื่น//เมื่อคิดได้ มือที่จับราวระเบียงก็เกิดอาการเริ่มร้าว ทำเอาโครวรี่ที่เดินมากับมิลันด้าและรินารี่ถึงกับสยอง 

//มันเป็นอะไรอีกอะ ไอ้นี้//ในความคิดของทั้ง3คน แต่ไม่มีใครกล้าเสี่ยงตายเข้าไปถามเป็นอันขาด

//มันต้องไปมีคนอื่นแน่นอนเลย ไม่ผิดแน่...ตอนมันมีอะไรกับเราใหม่ก็เล่นเอาเราไม่ได้ออกไปจากห้องตั้ง3วันเต็มๆ แล้วนี้ยังไม่รวมตอนที่นอนซมเพราะลุกไม่ขึ้นด้วยอีกนะ//ยิ่งคิดมือยังจิกลงกับระเบียงมากขึ้น

คุณโครวรี่ ไปถามราวี่สิค่ะว่า เขาเป็นอะไรน่ะค่ะมิลันด้าเริ่มดึงแขนเสื้อของโครวรี่เบาๆ ขืนปล่อยไว้แบบนี้เมื่อไรพวกเขาจะได้เดินไปกินข้าวกันล่ะ

ผมยังไม่อยากตายนะครับโครวรี่หันกับมาตอบ คุณรินารี่น่าจะสนิทกับคุณราวี่มากที่สุด ผมว่าเป็ฯคนดีกว่านะครับ

รินารี่หันมามอง ฉันก็ยังไม่อยากตายตอนนี้นะค่ะ - -รินารี่หันไปตอบ

เสียงเบียบหักทำให้ทั้ง3หันไปมอง  เฮ้ย!มันเล่นยังไงเอาจนหักเลยวะ

นอกใจฉันงั้นหรอ ไอ้ทิกี้....มรึงไม่ได้ตายดีแน่!!!ราวี่พูดก่อนนะเขวี่ยงเศษระเบียงที่ทำจากปูนปาออไปข้างหน้า เจ้ากำ

ด้วยเวรหรือกรรมอันใด ทิกี้ที่กำลังจะมาหาร่างบางคนรัก ได้รับความรักจากร่างบางส่งมาอย่างทันใจเหมือน กดส่งอีเมล์อย่างไรอย่างนั้น  กระแทกกลางหน้าผากเลย

ราวี่เริ่มได้สติหันไปมองทิศที่ตัวเองขว้างเศษระเบียงออกไป เห็นร่างของชายผู้ที่ตัวเองพึ่งจะคาดโทษไป ถึงกับอึ่งแต่ก็รีบได้สติ วิ่งออกไปหาร่างของร่างสูงที่รักทันที

ทิกี้!!เหมือนจะพูดดังล่ะสิ แต่ความจริงน่ะ เบาแค่ขยับปากเอง กลัวคนได้ยิน

รีบเข้าไปประคองร่างที่หัวโชกไปด้วยเลือดถ้าเป็นคนปกติรับรองตายไปแล้ว แต่นี้มันดันเป็นทิกี้1ในโนอา ที่มีฉายาในหมู่เราๆว่า หมาป่าสีดำ ที่มีไว้เพื่อล่ากระต่ายส้มอย่างเดียว(ยังไงๆอยู่นะนิ)

หลังจากร่างบางเขย่าด้วยมืองามๆ เป็นเวลาสักพัก ทิกี้ของเราก็เริ่มได้สติในทันใด

ใครมันขว้างอะไรมาวะประโยคที่พูดทำเอาราวี่ถึงกับเสมองไปทางอื่น

นั้นสิใครน่ะมันกล้ามา มาทำอย่างนี้กับนายนั้นน่ะรู้สึกว่าคนที่ขว้างเมื่อกี้มันนายไม่ใช้หรือยะ

ให้ตายสิ ปามาหาซากหรือไงวะ ราวี่ดูสิ หัวฉันแตกเลยอะอ้อนกันเข้าไป เดี๋ยวแม่ให้เปิดห้องให้เลยไหม

แต่การสวีทของทั้งสองเป็นต้องหยุดลงเมื่อมีผู้มาเยือนมาปรากฏอยู่ข้างกาย อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

คุณทิกี้ ท่านอูหลงให้มาเชิญไปที่ตำหนักเจ้าค่ะราวี่หันไปมองหญิงสาวที่โผล่มาข้างๆ หญิงสาวในชุดจีนสีฟ้าขาว ดูราวกับนางฟ้า หากแต่มือถือพัดสีเหลืองปิดหน้าตาไว้

เจ้าตำหนักเฟิ่งหลงคิดยังไง..ถึงอยากพบกับฉันกันล่ะทิกี้ถามก่อนจะเสยผมแต่ต้องสะดุดเมื่อโดนแผลที่หัว

หึ..ท่านมีเรื่องให้คุณช่วยน่ะสิค่ะเมื่อพูดจบมือนิ้วชี้เรียวยาวก็ชี้ไปที่แผลของทิกี้ ทำให้แผลของทิกี้หายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

พลังพอๆกับโนอาเลยนะ เธอน่ะทิกี้หันไปมองหญิงสาว

ก็ดิฉันคือ ชุน หลินเหมย คนสนิทของทางเจ้าตำหนักนี้ค่ะเธอยิ้มก่อนจะวาดวงเวทย์ ไม่นานพวกเขาก็ไปอยู่ที่ศาลริมน้ำในตำหนักของ อูหลง

ไม่ว่าจะมากี่ครั้งก็ยังดูงดงามเหมือนเดิมนะที่นี้น่ะทิกี้พูดขึ้นก่อนมองไปรอบๆ ราวี่มองไปที่ศาลจีนท่าน้ำ เป็นเงาคนนั่งอยู่

ทิกี้..ทิกี้...นั้นใครน่ะราวี่กระตุกเสื้อของร่างสูงก่อนกระซิบถาม ทิกี้หันไปมองตามสายตาของร่างบางก่อนจะหันกลับมายิ้มอย่างอ่อนโยน

คนๆนั้นคือ...อูหลง เป็นจิตอีกดวงของอันหลง...เป็นเจ้าของตำหนักแห่งนี้..เป็น1ใน2จอมเวทย์ในตำนานน่ะ...แม้แต่พวกฉันเองถ้าจะให้สู้กันจริงๆ...ก็คงพูดได้เลยว่ากว่าจะชนะคงได้ตายก่อนน่ะทิกี้พูดก่อนจะเดินจูงมือร่างบางไปที่ชุดโต๊ะหยกที่อยู่หน้าศาลาริมน้ำ

การเจรจาเริ่มต้นขึ้น เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ติดตามตอนต่อไปนะ อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

9 ความคิดเห็น