fic D.gray-man :The Heart

ตอนที่ 3 : ราตรีที่2: ละครเจ้าน้ำตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    21 ก.ย. 55

ราวี่ที่ตกระกรรมลำบากเพราะต้องรับหน้าที่[เสี่ยงตาย] ห้ามอเลนกับคันดะที่ขณะนี้ยังคงเล่นวิ่งไล่ฟัน (อย่าคิดลึก)

 

ยูพอเถอะ โรงอาหารพังแล้วนะราวี่เข้าไปห้ามทัพแต่กลับโดนกระโดดเข้าใส่ก่อนเอียงตัวไปอยู่ข้างหลังราวี่ให้เจ้ากระต่ายน้อย
เผชิญหน้ากับแมวดำที่กำลังอยากขย่ำเหยื่อ
 ปลายดาบมุเก็นหางจากปลายจมูกราวี่ไม่ถึง2มิลลิเมตร(ยังนับได้นะ)

 

หลบไปซะไอ้เจ้ากระต่ายหัวส้มคันดะออกเสียงเย็น ตามจริงราวี่ก็อยากจะหลบอะนะ แต่รู้สึกว่าจะมี

รังสีอำมหิตที่ไม่แพ้กัน ราวี่หันไปมองด้วยหางตาว่าอะไรปล่อยรังสีอำมหิตนี้ก็ต้องพบกับ อเลนด้านมืด ที่กำลังมองเข้า
ประมาณว่า
 ‘ถ้าวี่หลบมีเคือง ราวี่แทบอยากจะร้องไห้เป็นสายเลือด เขากลัวแล้วงะ

 

ไฟเริ่มลุกพรึบ กลางโรงอาหารโดยมีราวี่เป็นผู้อยู่ตรงกลางของไฟทั้งสอง

 

ใจเย็นๆนะทั้งสองคน เรามาคุยกันได้นะราวี่รีบหาทางแก ตาก็หันไปมองหาผู้ช่ายชีวิตที่ตอนนี้ไม่รู้จะหายไปไหน เหมือนฟ้า
มีตา มีอะไรบ้างอย่างคล้ายมือคนจับที่ขาของราวี่
 ก่อนที่ราวี่จะก้มลงมอง เขาก็ถูกฉุดลงไปกับพื้นแล้ว แล้วจังหวะที่ราวี่โดนฉุดไป
นั้นเองทำให้ อเลนที่พิงหลังราวี่อยู่ก็ถลามาข้างหน้า คันดะกลัวว่ามุเก็นจะเสียบร่างของอเลนก็เลยรีบชักกลับมา แต่ไม่ว่าด้วยอะไร
ก็ตาม มันทำให้ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนประทับลงบนริมฝีปากของคันดะ (จูบว่างั้น) ทำเอาคนทั้งโรงอาหารอึ่งกันทั้งแทบ ไม่แพ้รินารี่
ที่ตั้งใจเข้าไปช่วยห้ามอีกคน เธอยังยืนค้างเลย
  เจรี้ก็แทบกริ้ดแต่โทมะช้อนที่ใส่ข้าวยัดปากไว้

 

แล้วดูเหมือนอเลนจะเป็นคนได้สติก่อน เขายันตัวลุกขึ้นยืนมีแตะริมฝีปากของตัวเอง

//นี้เราจูบกับคันดะ//เหมือนฝันเลย

คันดะที่ได้สติตามมาตอนหลังเข้าตั้งใจจะใช่มุเก็นไล่ฆ่าอเลนอีกรอบแต่ก็ต้องชะงักด้วย เพราะน้ำตาใสๆกำลังคลออยู่บนดวงตาสี
ขี้เถ้านั้น เขาไม่รู้จะทำไงดี

เจ้า...ถั่วงอกเสียงของคันดะดังเบาๆราวกับสายลม เขาไม่รู้จะทำยังไงดี

คันดะครับเสียงของอเลนสั้นๆราวกับกำลังจะร้องไห้ มันทำให้เขายิ่งเครียด

......คันดะนิ่งอึ่ง


จูบแรกของคันดะหรือเปล่าครับน้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มอเลนช้าๆ คนทั้งโรงอาหารเงียบเสียง แสงส่องจากดวงอาทิตย์ส่องผ่านรู
บนเพดานที่เกิดจากคันดะใช่ดาบไล่ฟันอเลน แสงสาดส่องลงมาหยังพวกเขาทั้งสองคนทำให้ ทั้งสองคนดูเด่นยิ่งขึ้นไปอีก

 

(จินตนาการตามนะ จินตนาการให้เวอร์หน่อยนะ ประมาณว่า ฝ้าเพดานโรงอาหารเป็นรูนะ แล้วมีคันดะกับอเลนอยู่กลางห้องที่
เต็มไปด้วย ซากโต๊ะเก้าอี้อยู่รอบๆพื้นมีผงสีน้ำตาลอ่อนที่เกือบจะเป็นสีขาวที่เกิดจากฝุ่นของซากประหลักหักพัง แสงส่องผ่านเข้า
มากระทบกับ เรือนผมสีขาวของหิมะ ใบหน้าคลอน้ำตามองคันดะราวกับว่าเสียใจเหลือคณา นั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างขาของคันดะ ที่
กำลังทำหน้างง นะ )

 

คันดะที่ไม่รู้จะทำยังไงตอบไปด้วยความจริงอย่างลืมตัวทันทีว่า ครั้งแรก

//ขอร้องเจ้าถั่วงอก....อย่าร้องไห้//คันดะกำลังจะเอื้อมมือปาดน้ำตาให้อเลนก็มือนั้นก็ต้องหยุดชะงักเมื่ออเลนพูดขึ้น

ตายแล้ว !!!จูบแรกของยูจี้ เขาได้มาแล้วดีจังเลย ไว้งวดหน้าเรามาทำมากกว่าจูบกันนะจ๊ะยูจี้ว่าแล้ว อเลนก็เดินออกจากห้องไป
อย่างสบายใจ ยังไม่พอยังฮัมเพลงไปด้วยอีก ทิ้งให้คันดะนั่งอึ่งอยู่กับพวกคนในโรงอาหาร
   ก่อนคันดะจะได้สติ

 

ไอ้ถั่วงอกแก!!”แล้วคันดะก็วิ่งตามไปไล่ฟันอีกรอบ (พี่ๆไม่กินโซบะแล้วหรอ :อันหลง)

(ไม่กง ไม่กินมันแล้ว:คันดะ)

 

ทิ้งให้เหล่าผู้คนที่เหลือเก็บกวาดอย่างเหนื่อยใจ เจรี้หันไปถามรินารี่ทันทีที่เหมือนนึกอะไรได้

 

รินารี่จัง แล้วราวี่ล่ะรินารี่ก็เหมือนจะนึกได้เช่นเดียวกัน

นั้นสิ ไปไหนของเขานะ ฮือออราวี่ผู้น่าสงสารถูกลืมหรือนี้

 

ด้านราวี่

 

ไอ้ทิกี้แกปล่อยฉันนะราวี่พยายามหนีโอบกอดของทิกี้แต่มีหรือจะรอด ทิกี้จับคางมนของราวี่ให้มาประทับจุมพิตของเข้า 
ตอนแรกที่จะขัดขืนแต่ก็กลับไม่มีเรี่ยวแรง เพราะลิ้นร้อนนั้นกำลังไล้เลียยอกล้อกับลิ้นของราวี่อย่างสนุกสนาน จูบที่ดูดดื่มและเร่า
ร้อน มือที่ซุกซนของทิกี้ไล้เข้าไปข้างในเสื้อของราวี่ สะกิตน้อยๆที่จุดสีชมพูบนหน้าอก มืออีกข้าง ล้วงเขาไปในกางเกงลูบน้อยๆ
 
แต่ก็พอทำให้ราวี่แทบจะหมดแรงขัดขืน  ก่อนจะผละออกเนื่องจากราวี่หยุดขัดขืนบวกกับหายใจไม่ทัน ราวี่ซบลงบนแผ่นอกของ
ร่างสูงหายใจเหนื่อยหอบ

 

ไว้ไปต่อที่ห้องดีกว่านะทิกี้กล่าวก่อนที่จะยกร่างของราวี่ขึ้นมาอุ้มท่าเจ้าสาว เดินไปหยังห้องของราวี่

 

ด้านโคมุอิ ที่ตอนนี้กำลังนั่งโดนสืบสวนจากเหล่าแผนกวิทยาศาสตร์นำโดยริเวอร์ เพื่อหาความผิดปกติของอเลน

เขาไม่รู้จริงๆนะโคมุอิยืนยัน นั่งยันคำเดิม ทุกคนเริ่มกลับมาคิดกันใหม่

งั้นทำไมอเลนถึงเปลี่ยนไปล่ะริเวอร์เริ่มคิดสงสัย
"ถ้าปล่อยเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังศาสนจักรได้เละแน่"หน่วยวิทยาศาสตร์คนหนึ่งพูดขึ้น

พวกเขายังคงต้องช่วยกันคิดต่อ  คำถามของเรื่องนี้ก็ยังไม่มีใครหาคำตอบได้ ต่อไปอีกยาว

 

ด้านอเลน ที่กำลังนั่งอยู่ในห้อง ยิ้มอย่างสบายใจ ราวกับว่ามีความสุขเกินบรรยาย

ด้านคันดะ ไอ้ถั่วงอกไปไหนวะ ไม่ไหวไปกินข้าวดีกว่าก่อนจะเดินกลับไปที่โรงอาหาร (พี่ท่านพึ่งคิดได้หรอ)

ไม่ต้องพูดถึงเจ้ากระต่ายน้อยที่ตอนนี้กำลังยุ่งอยู่กับหมาป่านามทิกี้

 

TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #3 Zethius (@alisia-w-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 16:55
    กระต่ายน้อยโดนกินไปซะแล้ว
    #3
    0