ภารกิจคุณพี่ชาย...ชีวิตนี้เพื่อน้อง!! [YAOI]

ตอนที่ 2 : ภารกิจที่ 1 : เอาตัวรอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,731
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 551 ครั้ง
    25 ก.ย. 62


          นายเมฆ ไม่รู้ว่าเขาควรตัดสินใจเอามีดสั้นที่มีอยู่กับตัวตอนนี้แทงคอฆ่าตัวตายเลยเสียดีไหม หลังจากที่เขาอ่านคู่มือที่เขียนโดยคนที่ชื่อเหมือนกับผู้หญิงแต่งชุดราวกับหลงมาจากหนังกำลังภายในจีน 

          แน่นอนว่าเขาค่อนจำคุณนางแม่น เพราะอะไรน่ะหรอ...เพราะนอกจะแต่งตัวเด่นแล้ว นางยังริอาจเอาของสำคัญของเขาไปอีกไงล่ะ!!

          "โอ้วให้ตายเถอะ..."เขาแทบอยากจะบ้าตาย มันตรงนี้ตอนนี้เลย..เพราะจากที่อ่านมา มันแทบอยากจะอ้วกเมื่อช่วงต้นของคู่มือเป็นเหมือนก็อปปี้จากหนังสือนิยายมาทั้งดุ้น ถ้าเขาอยู่ในอารมณ์ว่างจัดมันก็คงช่วยฆ่าเวลา แต่ว่าตอนนี้เขาต้องการประเด็นน่ะเข้าใจไหม ประเด็นของคู่มือ!

          กว่าจะหาเจอ มันอยู่ใน 3 หน้าสุดท้ายด้านหลังสุด!!! โอ้วไอ้..... ไอ้..ไอ้..ฮึ้ย! 

          มันน่าหงุดหงิดที่เขาดันไม่ใช่พวกชอบอ่านหนังสือข้ามไปข้ามมาหรือว่า พวกชอบอ่านตอนจบ จากท้ายมาหน้า เพราะไอ้พวกแบบนั้นมันมักจะไม่ค่อยรู้อรรภรส หรือข้ามตอนสำคัญไปได้ง่ายๆ ก็เหมือนอะไรล่ะ 

          ใช่แล้ว..เหมือนเวลาดูหนังซีรี่ย์เกาหลีไงล่ะ ไอ้พวกที่ดูข้ามๆ ก็มักจะไม่รู้ลงลึกถึงรายละเอียด รู้พอว่านางเอกพระเอกทำอะไรไปที่ไหน แต่ทำเพื่ออะไร สุดท้ายแล้วก็ต้องมานั่งอ่านสปอยในเว็บเอาอีกต่อหนึ่ง หรือพวกที่ดูจากหลังมาหน้าก็เหมือนกัน ไร้ความสุนทรีย์ในการดูชะมัด!!

          ทั้งที่ผู้กำกับคนเขียนพวกนั้นตั้งใจบรรยายอย่างสละสลวย เพื่อดึงดูดให้คนดู ดูได้อย่างสนุกแท้ๆ.. "หือ"

          'หากนายเห็นเนื้อหาสำคัญในตอนนี้แล้วบ่นว่าทำไมไม่เขียนไว้หน้าๆล่ะก็...มันก็เป็นความผิดของนายเองนะที่มีรสนิยมอ่านตามหน้ากระดาษน่ะ..ไอ้หนู'

          อ่านตามหน้ากระดาษแล้วมันผิดตรงไหนฟระหะ!!!! แล้วไอ้หนูนี้มันอะไรกัน! จำได้ว่าหน้าเธอก็แก่พอๆกับฉันไม่ใช่หรือไง นางผู้หญิงประหลาด!!!

          "อ๊าก...อยากจะบ้าตาย"เมฆครางออกมาจากปากด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า ชนิดพยายามเบาขั้นสุด เพราะไม่อยากปลุกให้ใครตรงนี้ตื่น หรือเรียกไอ้พวกนี้ไล่ล่าพวกเขาข้างนอกรู้ว่าพวกเขาหลบอยู่นี้

          เสียงตะโกนถามกันว่าเจอพวกเขาหรือยัง...แน่นอนว่าคำตอบตอนนี้ของคนพวกนั้นคือไม่..ต้องนับว่าก่อนหน้านี้เขาตัดสินใจถูกและตาดีมากพอที่จะเห็นโพรงถ้ำนี้..

          ทำไมเขาถึงเปลี่ยนการเรียกมันจากโพร่งธรรมดาน่ะหรอ..เพราะว่าระหว่างที่เขาอ่านหนังสือคู่มือไป เขารู้สึกถึงลมพัดมาจากข้างในนั้นน่ะสิ..หลังจากลองอมนิ้วให้น้ำลายติดแล้วก็ยกค้างเอาไว้ ก็รู้สึกว่าจะมีทิศทางมาจากข้างใน มิน่าทำไมพวกเขาถึงหายใจกันคล่องอยู่...

          แต่ว่าทางที่จะออกไปนั้นน่ะ จะเป็นแบบไหน ก็คงต้องลุ้นหลังจากตื่นมาล่ะนะ..

          เมฆตัดสินใจก้มลงอ่านหนังสือคู่มือต่อ โดยต้องบอกก่อนว่าเขาอ่านไปก็นึกเคืองไป เพราะมันมีเนื้อหาชวนมึนงง แต่ก็ไม่น่าเบื่อเท่าไร เริ่มจากโลกที่เขาอยู่ตอนนี้ มีเรื่องพลังปราณ เหมือนนิยายกำลังภายในเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย และยังมีการแบ่งแยกธาตุไล่ลงไปอีก 

          นับว่าคนเขียนหนังสือจอมกวนประสาทเขายังเมตตามากพอที่จะไม่ต้องให้เขาไปค้นหาด้วยตัวเอง ว่าปราณของเขา อยู่ระดับไหน ธาตุอะไร เพราะคุณนางเธอเขียนมาให้เสร็จสรรพ

          'เซี่ย หมิงเซียน ปราณระดับ 3 พลังธาตุ น้ำ ลม น้ำแข็ง และ ความมืด ธาตุละ 2 ขั้น'

          จ้า...คุณนาง...จัดให้เขาเสียหลายธาตุแบบนี้ ไหนในนิยายตอนต้นที่เขาอ่านมา บอกว่าคนที่นี้มีมากสุดแค่ 2 ธาตุไง นี้มันจะแมรี่ซู เทพเติมทรูไปแล้วไหมฟระ

          หากเป็นคนอื่นคงดีใจยิ้มร่า แต่สำหรับนายเมฆแล้ว เขากลับคิดว่าไอ้ที่เพิ่มเติมมาเสียเยอะจนเทพเติมทรู สูตรโกงมาขนาดนี้ ต้องมีอะไรมากกว่านี้เขาเห็นแน่นอน..อย่างคำคนว่าไม่มีใครได้อะไรมาฟรีๆ...และมันก็จริง เมื่อประโยคสุดท้ายของหน้ากระดาษเขียนเนื้อหาสรุปสำคัญเอาไว้ด้วย..

          'หน้าที่ของนายในโลกนี้ คือการเปลี่ยนชะตาของนางร้ายและพระรองในภาค 2 หรือก็คือน้องน้อยของนายทั้ง 2 ในตอนนี้ให้มีชีวิตที่ดี ไม่ตายอนาตตามเนื้อเรื่องเดิม ถ้าเอาให้ตบหน้าพระเอกนางเอกของเรื่องได้ก็ยิ่งดี หากนายทำสำเร็จ ฉันก็อาจจะพิจราณาช่วยโลกเดิมของนายก็ได้...และเพื่อไม่ให้รู้สึกว่าตัวเองลำบากเกินไป ฉันให้แหวนมิติกับนาย ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ได้ใส่อะไรเทพๆไว้ในนั้นให้นายหรอกนะ นอกจากของยังชีพบางส่วน กับเลย..เพราะมันคงดีกว่าที่นายหามาใส่เอง..โชคดีล่ะ..จากลู่เมิ่ง..

          ปล. ฉันกับคุณหนูจะเฝ้ารอความบันเทิงที่นางจะสร้างให้พวกเราได้ดูกัน..และก็ แหวนมิติของนายสิ่งมีชีวิตสามารถเข้าไปอยู่ได้..บาย'

          "แหวนมิติ...นี้น่ะหรอ?"เมฆ หรือตอนนี้ต้องเรียกว่าหมิงเซียน หยิบแหวนเงินที่มีขีดตรงกลางสีน้ำเงินเข้มคราม เพียงแค่ลูบสัมผัสมันเบาๆ เขาก็ค้นพบว่ารอบข้างเขาเปลี่ยนไป จากที่มีเด็กชายเด็กหญิงนอนนอนอยู่ข้างตัว กลายเป็นเขาอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งที่เป็นเหมือนพื้นที่โล่งสีดำๆ ข้างตัวมีลิ้นชักอยู่อันหนึ่ง ทำให้เขามองมันอย่างสนใจปนแปลกใจ ถึงสิ่งที่ไม่เข้าพวก 

          หมิงเซียนลองขยับลุกขึ้นยืน ซึ่งมันสามารถทำได้ ราวกับเขาหลุดออกมาอยู่ในสถานที่แห่งใหม่..ท่ามกลางพื้นที่โล่งสีดำ เขาเดินเข้าไปที่ลิ้นชักนั้นก่อนจะมองไล่ไปทีล่ะชั้น..

          "อาหาร...สมุนไพร+ยาพื้นฐาน..ของใช้ในบ้าน..อะไรฟระเนี้ย.."หมิงเซียนเลือกที่จะเปิดลิ้นชักอาหารเพื่อสำรวจมันก่อนเป็นอย่างแรก เขาพบว่าข้างในมีอาหารแบบจีนถูกห่อไว้ด้วยใบบัว กับใบไม้อยู่หลายชิ้น คำนวณจากปริมาณและจำนวนคนแล้ว หากแม่นางผู้เป็นมารดาของเขาตื่นขึ้นมาด้วยอีกคน ก็คงได้ราวๆสัก 3-4 วัน 

          ทว่าสิ่งที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอในนี้คือ กระป๋องนมผงสำหรับเด็กกับขวดนมพร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาดขวดนมเบื้องต้น...

          'เอาไว้สำหรับเลี้ยงเด็กทารก...ป้องกันนางร้ายเสียชีวิตตั้งแต่เป็นทารก' 

          ครับ..ไอ้คุณเวร...อย่างน้อยก็รู้สึกว่าคุณเธอมีความรับผิดชอบกว่าที่คิด..ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีปัญญาหานมให้เด็กทารกนี้กินได้แน่...เว้นแต่แม่ของเขาจะมีสติกลับมา ซึ่งนั้นก็ดูยาก เมื่อเขาจำได้ว่าคุณเธอเป็นบ้าอยู่ ณ ตอนนี้...

          คิดแล้วก็ให้ปวดตับ..

          หมิงเซียนสำรวจลิ้นชักทั้งหมดใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงในความคิดของเขา ก่อนจะหาทางออกมาได้โดยบังเอิญเมื่อเขาสัมผัสตัวแหวนอีกครั้ง...นั้นทำให้เขาลองศึกษาการเข้าและออกในแหวน ลองผิดลองถูกอยู่สักครู่หนึ่งบวกกับคำอธิบายวิธีการใช้งานที่เขาก็เจอโดยบังเอิญวางอยู่บนตู้ลิ้นชักอีก

          เขาค้นพบว่าของใช้จำเป็นส่วนใหญ่ถูกยัดใส่เข้ามาไว้ในลิ้นชักทั้งหมด แม้ว่าส่วนใหญ่จะไม่ทันสมัย เช่นโลกเดิมที่เขาจากมา แต่มันก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย..

          หมิงเซียนตัดสินใจอุ้มร่างของมารดาที่เขาพบว่าเธอตัวร้อนจัดมากในตอนนี้เข้ามาในแหวนมิติ หยิบฟูกที่นอนออกมาจากลิ้นชักที่เขียนว่าของใช้ในบ้าน ปูให้เธอนอน ก่อนจะป้อนยาปฎิชีวนะที่เขาค้นพบในชั้นสมุนไพรให้เธอ ...มันค่อนข้างเป็นโชคของเขาที่ไม่ต้องจูบป้อนยาให้เธอด้วย ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องหน้าแดงแน่นอน...

          ก็นะ..ชีวิตทหาร แถมยังชอบผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ให้มาเสียจูบแรกกับแม่ตัวเองที่ยังไม่คุ้นเคยก็กะไรอยู่..

          หมิงเซียนใช้เวลาอยู่ทั้งคืนในการจัดการหลายอย่าง เพื่อลดภาระของตัวเขาเอง สุดท้ายแล้วเมื่อฟ้าสาง ตาของเขาก็กลายเป็นหมีแพนด้าไปเสียแล้ว...

          "อึก...อือ..พี่หมิงเซี..วะ...ว๊าก! อุ๊บ!"

          "อย่าส่งเสียจะได้ไหม...มันหนวกหู..อยากให้พวกข้างนอกนั้นรู้ที่อยู่เราหรือไง"เสียงเย็นดังออกมาจากปากของคนตัวโตกว่า โดยใช้ดวงตาที่ข้างใต้เป็นสีดำแทบจะสนิท ราวกับลายตาของหมีแพนด้า ใบหน้าซุบตอบนั้น...จะไม่ให้ก่อนหน้านี้เด็กน้อยวัยไม่กี่ขวบอยากร้องตกใจได้อย่างไรล่ะ!!

          เมื่อได้ยินเสียงผู้เป็นพี่พูดออกมา น้ำเสียงชวนสยอง..เด็กน้อยก็จำต้องพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว ด้วยไม่รู้ว่ากลัวอะไร ระหว่างหายใจไม่ออกจากมือที่ปิดปากปิดจมูกเขา กับใบหน้าที่เหมือนคนใกล้ตายของท่านพี่..

          เห็นเด็กชายพยักหน้ารับคำ หมิงเซียนที่ไม่ได้นอนทั้งคืนก็ปล่อยมือจากหน้าของเด็กชายที่ตัวเล็กกว่า ทำให้เด็กชายไม่รอช้าที่จะสูดลมหายใจเข้าปากราวกับบอกว่าช้ากว่านี้อีกนิดเขาได้ขาดอากาศหายใจตายแน่

          หมิงเซียน มองเด็กข้างตัวหายใจก็ได้ให้ความรู้สึกปลงตก เพราะจากนี้เขาต้องเลี้ยงดูไม่ใช่เพียงแค่ชีวิตตัวเอง แต่อีกตั้ง 3 ชีวิต ที่แต่ละคน..ล้วนแล้วแต่เป็นชีวิตแบบที่เขาไม่เคยต้องดูแลมาก่อน..

          ไม่สิ..ไม่ใช่ว่าไม่เคยดูแล...ตอนเกิดเหตุซอมบี้ในโลกก่อน เขาก็ได้ดูแลอยู่พักหนึ่ง..แต่ก็เป็นการดูแลอย่างลวกๆ ทำด้วยตัวเองหรือ..ก็ไม่..เพราะส่วนใหญ่เขาเป็นพวกกองช่วยเหลือมากกว่า...หน่วยแพทย์โน้น ที่ดูแล และถึงบอกว่าจะดูแลช่วยเหลือ..คนพวกนั้นก็ล้วนแล้วอายุสั้นทั้งนั้น โดยเฉพาะเด็ก ที่มักถูกปล่อยทิ้งเอาไว้เพราะอ่อนแอ..เปราะบางเกินไป..

          มือของเขาเอง ก็ใช่ว่าจะใสสะอาด...เพื่อเอาตัวรอดแล้ว..ก็เคยยิ่งซอมบี้ในร่างเด็กมาไม่ใช่น้อย...ย้อนคิดแล้วก็ให้ความรู้สึกปวดหัวใจไม่ใช่น้อย..

          เสียงท้องของเด็กชายที่หอบหายใจก็ดังขึ้นมา ถึงจะแผ่วเบา แต่ด้วยความที่นี้เป็นโพรงปากถ้ำขนาดเล็กย่อมได้ยินไม่ยาก...ทำให้หมิงเซียนหลุดจากความคิดและหันไปมองเด็กชายตัวน้อย ที่รีบก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย..

          "ทะ..ท่านพี่..ขะ..ข้าหะ..หิว..หิว"ท่าทางแบบนั้นทั้งน่าเอ็นดูและขบขันไปพร้อมๆกัน

          "อา...รอเดี๋ยวแล้วกัน...."หมิงเซียนพูดก่อนจะแตะแหวนมิติของตัวเองพาน้องชายของเขาเข้าไปในมิติ ท่ามกลางความตกใจของเด็กชายที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เจออะไรเช่นนี้...

          "พี่หมิงเซียน..ที่นี้มัน.."

          "ข้างในแหวนมิติน่ะ...พอดีตอนหนีออกมาจากซ่องนั้น พี่เจอเลยเก็บติดมือมาด้วย.."เขาแถโกหกไป...นึกแล้วก็ให้โมโหนางสาวใช้ตัวดี ที่คิดได้เลวทรามเอาเด็กตัวเล็กๆ กับหญิงที่พึ่งคลอดลูกไม่นานไปหลอกขายในซ่อง...จากคู่มือที่อ่าน หากไม่เพราะเด็กที่เขามาอยู่เป็นตัวแทนนี้ไหวตัวทัน สละชีวิตตัวเองช่วยแม่และน้องชายน้องสาวเอาไว้ ป่านนี้คงเรือหายกันหมดแล้ว..

          "ท่านแม่!"หมิงลู่หันไปเห็นท่านแม่ของตนนอนอยู่บนฟูกเนื้อนิ่ม ก็ให้ตกใจ รีบพุ่งเข้าไปหาก่อนมองเลยไปอีกเห็นน้องสาวที่ไม่ต้องถูกจับยัดไว้ในห่อผ้าอีกต่อไปแต่กลับนอนอยู่บนฟูกท่าทางสบายได้เหยียดแข้งขา ก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก..

          "ท่านพี่..ท่านแม่..อะ..ขอบคุณขอรับท่านพี่"เสียงที่อยากเอยถาม กลับเป็นร้องขอบคุณ เมื่อได้รับใบบัวที่ส่งกลิ่นหอมและรู้สึกอุ่นๆ..มันต้องกินตรงไหนหว่า..

          "ต้องเปิดห่อก่อน..จะกินทั้งใบบัวได้ยังไงเล่า.."หมิงเซียนร้องออกมาก่อนเมื่อเห็นว่าเด็กชายทำท่าจะกัดใบบัวกิน...ให้ตายเถอะ อะไรจะบื้อขนาดนี้...อะ..ลืมไป น้องเขาเด็กนี้หว่า..

          หมิงเซียนจำต้องถอนหายใจเหนื่อย แล้วเริ่มสอนให้อีกฝ่ายทานข้าวที่ห่อด้วยใบบัว มันคือ ข้าวห่อใบบัว คงบอกว่าคล้ายๆกับบะจ่างนั้นล่ะ...หมิงเซียนหยิบน้ำจากในกระเป๋าชุบกับผ้าเช็ดมือให้กับหมิงลู่ก่อนกินอาหาร เพราะที่นี้ไม่มีตะเกียบ ต้องใช้มือ แต่สำหรับเขาก็ทำท่าเหมือนกินแฮมเบอร์เกอร์นั้นล่ะ กดๆให้มันเป็นก้อนเกาะกันแน่นหน่อยก็ใช้ได้..

          เมื่อเห็นพี่ชายกินอาหารดูแปลกใหม่ หมิงลู่ก็คล้ายอยากเอาบ้าง เขาเลยร้องขอให้พี่ชายสอน..เกิดเป็นวิธีกินแบบใหม่ที่สะดวกดี..

          ทั้งสองใช้เวลาทานอาหารพักผ่อนเอาแรงอยู่สักเกือบครึ่งชั่วยาม หรือ 1 ชั่วโมง เขาจึงได้ฤกดิ์ออกไปจากแหวนมิติ โดยพ่วงน้องชายมาด้วย เนื่องจากอีกฝ่ายอยากจะออกมาช่วยเขา...ซึ่งก็นับว่าดีไม่ใช่น้อย เพราะต่อให้เขาอ่านคู่มือมาแล้ว แต่บางสิ่งบางอย่างให้คนพื้นที่บอกจะดีกว่า 

          ถึงจะเป็นเด็กวัยไม่กี่ขวบ แต่จากที่หลอกถามแล้ว เขาก็คิดว่าน้องชายของเขาฉลาดไม่เลวเลย...สมกับเป็นพระรองในนิยายภาค 2 หน่อย..

          หมิงเซียนตัดสินใจที่จะก้าวเดินเข้าไปในถ้ำแทนที่จะออกไปทางเดิมที่เขาใช้ผ้าลายพรางปิดเอาไว้ เพราะเสียงเหยียบพื้นยังดังอยู่แว่วๆพร้อมกับเสียงหงุดหงิด ไม่รู้ว่าเพราะพวกมันจะอยากได้โล่ห์หรือยังไงถึงยังหาพวกเขาไม่เลิกไม่ลาแบบนี้ อย่างว่าล่ะนะ เสียเงินซื้อตัวพวกเขามากันนี้..กลับมือเปล่าก็คงโดนไม่ใช่น้อยอยู่

          มือของหมิงเซียงถือตะเกียงเจ้าพายุที่เขาเจอในลิ้นชักเครื่องใช้ในบ้าน แบบพื้นฐานสุดๆออกมา มันมีอยู่ 2 อัน โดยเขาไม่เสี่ยงจุดอันหนึ่งไว้ในแหวนมิติแน่ ต่อให้มันจะช่วยให้มิตินั้นสว่างขึ้นมาบ้างก็เถอะ แต่ใครจะบอกได้บ้างว่าถ้าแม่ที่เป็นบ้าของเขาตื่นมา ทำให้เกิดเหตุวุ่นวายมันจะไม่อันตรายในนั้นน่ะ...

          คิดแล้วก็เหงื่อตกกับความคิดมากของตัวเอง จากปรกติหน้าที่คิดเยอะๆแบบนี้เคยเป็นของเพื่อนร่วมหน่วยของเขากับหัวหน้าตลอด พอมาถึงคร่าวตัวเองเลยรู้สึกแปลกๆ มือหนึ่งของเขาจับมือน้องชายตัวเองเดินไปตามทาง ข้างในถ้ำดูเหมือนจะว่าคนเคี้ยวกว่าที่คิดเอาไว้ นับเป็นโชคดีที่เขาได้แหวนมิตินี้มา ทำให้เขาไม่ต้องแบกแม่และน้องสาวให้ลำบาก..

          พวกเขาใช้เวลาอยู่ในถ้ำอยู่กันเกือบ 2-3 วันเห็นจะได้ กว่าที่จะเจอทางออก ที่เป็นพื้นที่ตีนเขาแห่งหนึ่ง...ความเหนื่อยยากทำให้พวกเขาแทบสลบกันอีกคนละรอบ 

          ตอนนี้แม่ของเขาหรือก็คือนางร้ายของเรื่อง ได้ฟื้นลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว อาการไข้ก็ลดลงจนเป็นปรกติดี...เว้นแต่อาการบ้าของนาง ที่เหมือนจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาคาดเอาไว้ เพราะว่านางไม่ได้ร้องโวยวาย หรือทำตัวน่ากลัว เพียงแต่มีภาวะความหวาดระแวงบ้าง ยามที่เขาและหมิงลู่ไม่อยู่ในมิติแหวนกับนาง

          เขาเข้าใจว่านางคงกลัวการสูญเสียบุตรไป เพราะก่อนหน้านี้ครั้งแรกที่เขาพบว่านางตื่นขึ้นมาคือตอนพวกเขาตัดสินใจกับพักผ่อนหลังจากเดินทางอยู่ในถ้ำมาทั้งวัน..

          ตอนนั้นจำได้ว่าทันทีที่นางเห็นใบหน้าของเขากับน้องชาย นางก็แทรกจะพุ่งเข้ามากอดพวกเขาแน่น..พร้อมกับอ้อมแขนที่โอบอุ้มทารกด้วยเอาไว้ด้วย...

          เสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจของนางในตอนนั้นยังติดตรึงอยู่ในหูของเขา พอๆกับคำกล่าวอย่างสิ้นหวังของนาง..

          'ฮือๆ...ลูกแม่..ลูกแม่..แม่คิดว่าพวกเจ้าจะทิ้งแม่ไปอีกผู้แล้ว..ทิ้งแม่ที่น่าสมเพชผู้นี้ไป...แม่ขอโทษ...แม่ขอโทษ..ฮือๆ'

          ใบหน้าที่งดงามแปดเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา ความเจ็บปวดสุดแสนที่เขาไม่อาจเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งนั้น...ความรักเกือบ 10 ถูกทำลายลงเพียงเพราะสตรีนางเดียวที่เข้ามาใหม่..แทรกกลางคู่รัก...ต้องทรมานขนาดไหนกันนะ..นาง..จึงเป็นได้ถึงเพียงนี้...

          มือของหมิงเซียนเผลอกำกันแน่น...ความรู้สึกเจ็บปวด ผิดหวัง และโกรธแค้น ภาพของมารดาที่ถูกจับคุกเข่าอยู่หน้าห้องโถงกว้างที่เขารับรู้ได้ว่ามันคือโถงของตระกูลหม่า...จากความรู้สึกที่ส่งผ่านมา...ที่นั้นไม่มีใครมองมารดาของเขาเลย..ไม่มีใครมองมารดาหรือถามสาเหตุของมารดาที่ทำไมนางถึงไม่ตอบคำถามที่ยิงเข้ามาหานางไม่หยุด...หากพวกนั้นมองและสังเกตุมารดาเขาสักนิด ถ้าบิดาของเขารักมารดาของเขาจริง

          อีกฝ่ายคงมองเห็นสายตาอ้อนวอน และเห็นเลือดที่ไหลรินออกมาจากชายกระโปรงสีแดงเข้มของนาง..ถึงจะไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่น้อยเช่นเดียวกัน..

          นี้ล่ะหนาที่เขาว่า ยามเมื่อรักน้ำต้มผักก็ว่าหวาน ยามชังน้ำตาลยังว่าขม....คนสารเลวหมดรัก..จะเหลืออะไร..

          "ท่านพี่หมิงเซียน..ท่านพี่หมิงเซียน!"เสียงเรียกของน้องชายทำให้หมิงเซียนสะดุ้งหลุดออกจากความคิดของตนเอง..หันไปมองหน้าเด็กชายที่เดินอยู่ข้างกันมาได้สักพัก..

          "ท่านพี่เป็นอะไรหรือเปล่าขอรับ..ทำไมอยู่ๆก็นิ่งไป.."หมิงลู่มองพี่ชายด้วยความเป็นห่วง...

          "อา..โทษที..พี่เหม่อไปหน่อย..เราใกล้ถึงหมู่บ้านแล้วสินะ."หมิงเซียนมองไปด้านหน้า เป็นทางที่น่าจะใช้เป็นทางสัญจรตรงเป็นทางยาวสุดทางเห็นเป็นบ้านเรือนผู้คนอยู่ไม่ไกล..

          "ขอรับ..แต่ว่าท่านพี่ ไม่เป็นอะไรแน่นะขอรับ.."เด็กชายยังคงเป็นห่วง หากท่านพี่ของเขาเป็นอันใดขึ้นมา ตัวเขาก็มิรู้จะทำเช่นไรต่อไปดี...

          หมิงเซียนมองหมิงลู่ก่อนย่อตัวลงมาลูบหัวน้องชายให้หายกังวล "ไม่เป็นไรหรอก..พี่แค่ห่วงว่าเพียงผ้าคลุมนี้จะปกปิดเสื้อผ้าของพี่มิดหรือเปล่าเท่านั้นเอง"เขากล่าวออกไปให้น้องคลายใจ ก่อนจะคิดต่อว่า มันคงดีกว่านี้หากว่าคนที่ชื่อลู่หมิ่งนั้น เอาเสื้อผ้าของคนที่นี้มาให้เขาด้วย...

          "อา..นั้นสิ..เสื้อผ้าของท่านพี่เด่นสะดุดตานัก...เช่นนั้นเรารีบไปร้านขายผ้าเถิดขอรับ."

          "อือ..แต่ก่อนจะไปที่นั้น เราคงจำเป็นต้องไปร้านแลกเปลี่ยนเงินตราเสียก่อน.."หมิงเซียนว่าพลางจับมือน้องชายก้าวเดินไปหยั่งหมู่บ้าน เป้าหมายคือการขายหินที่เขาพบในถ้ำนั้น เพื่อนำเงินมาใช้จ่ายเป็นอันดับแรกต่างหาก

          หลังจากก่อนหน้านี้เขาและน้องชายได้ไปเจอดงก้อนหินประหลาด ที่เขาค้นพบในเวลาต่อมาว่ามันคือหินปราณขั้นสูง (แน่นอนว่ารู้จากรูปภาพที่เขาเคยเห็นในคู่มือก่อนมันจะสลายหายไป) จึงได้เก็บกลับมา เอายัดใส่ไว้ในแหวนมิติ

          โดยจงใจวางให้ไกลจากมารดาของเขาหน่อย เพื่อไม่ให้สร้างบาดแผลให้กับนาง หากเกิดนางบ้าขึ้นมาเข้าไปเดิน..อือ..คิดแล้วเขาควรหาเช่าบ้านด้วยดีไหมนะ..จะได้ไม่เอามารดากับน้องสาวไว้ข้างในนั้นเพียงอย่างเดียว..

TBC

     กระอักเลือด/มาเขียนก่อน เดี๋ยวจะมาใหม่อีกทีหลังเน้อจ้า รีบปั่นงานก่อน ขออภัยท่านผู้อ่านทุกท่าน หากเนื้อเรื่องมันดูตะกุกตะกัก ดูเทพแมรี่ซูอะไรไปไม่ถูกใจใคร แต่เราจะพยายามทำให้ดูสู้ชีวิตที่สุดหลังจากนี้ หวังว่านิยายเรื่องนี้จะมอบความสุขให้กับทุกท่านไม่มากก็น้อย ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตาม แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะค่ะ แล้วเจอกันจ้า!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 551 ครั้ง

514 ความคิดเห็น

  1. #494 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 16:03

    อ่านแล้วบางทีงงกับสำนวน แบบเหมือนพิมพ์คำตกหรือพิมพ์ผิด อ่านแล้วงงๆมึนๆ

    #494
    0
  2. #491 Gimmygrimnana (@hanari00123) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 02:47
    ชอบค่ะ ชอบเเนวเอาตัวรอดมากๆๆ
    #491
    0
  3. #475 kikomako (@kikomako) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 03:52
    คิดว่าเจอถ้ำสมบัติมากกว่านี้ซะอีกค่ะ อิอิอิ สมบัติโบราณไรงี้ มโนหนักเลยทีเดียว
    #475
    0
  4. #448 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 18:30
    มีบางคำบางประโยคยังงงๆอยู่นะคะ
    #448
    0
  5. #246 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 20:22
    สนุกดีค่ะ
    #246
    0
  6. #138 Arvakr_Elf (@Arvakr_Elf) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 20:00
    น้องอ่านนิยายมากไปหน่อยรึเปล่า จะกินยาจำเป็นต้องป้อนด้วยปากหรา 5555
    #138
    0
  7. #134 MORNINGGLORY08 (@MORNINGGLORY08) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 17:30
    สนุกมากกกกกๆเลยค่ะ^^
    #134
    0
  8. #114 Amirea9 (@OrathaiPimtong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 16:26
    มีคำผิดและคำตกอยู่นะค่ะ แต่เนื้อเรื่องโดยรวมน่าสนใจคะ สู้ๆเป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #114
    0
  9. #96 aka-ae (@aka-ae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 18:47
    สู้ๆนะ
    #96
    0
  10. วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:36
    น่าสนใจและน่าติดตามมากๆๆคะ
    #4
    0
  11. #2 สายหมอก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 16:21

    น่าสนใจดีค่ะ จะรอติดตามนะคะ

    #2
    0