ภารกิจคุณพี่ชาย...ชีวิตนี้เพื่อน้อง!! [YAOI]

ตอนที่ 1 : ที่มาของความยุ่งยาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,140
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 627 ครั้ง
    25 ก.ย. 62


          ชั่วชีวิตของเขา อ่านหนังสือมาก็มากนิยายมาก็เยอะ เพราะว่าต้องออกทำหน้าที่สู้รบกับศัตรูมากมายเพื่อประเทศชาติ เวลาว่างทั้งหมดนอกจากอยู่กับเพื่อนร่วมหน่วย กับไปแอบส่องท่านหัวหน้าหน่วยแล้ว ก็เห็นจะมีเพียงแต่อ่านนิยายแนวที่ชอบ 

          ในช่วงเดือนที่ผ่านมาตัวเขารู้สึกว่านิยายข้ามพบไปอยู่ในโลกนิยายมีมาก จนเริ่มเยอะเกินกำลัง ทว่าถึงกระนั้น..ตัวเขาเองก็เคยหาได้คิด....ว่าชาติหนึ่งของเขาจะต้องมาเป็นคนในนิยายเสียเอง...เหมือนกัน...


          "พี่หมิงเซียน!! พวกมันตามมาแล้ว!"เสียงเล็กๆดังขึ้นมาอย่างน่ารำคาญ เร่งเร่าเให้คนที่แบกตนไว้ข้างหลังให้รู้ว่ามีพวกคนไม่ดีวิ่งไล่ตามหลังมาติดๆ

          "ไอ้เด็กนี้ ใครชื่อหมิงเซียนกันหะ! ก็บอกว่าชื่อเมฆไง!!แล้วอย่าพูดเร่งจะได้ไหม รู้ไหมว่ามันหนักน่ะหะ! โอ๊ย..นี้มันเรื่องบ้าอะไรกันฟระเนี้ย!!"เสียงร้องบ่น ถึงกระนั้นร่างของเด็กชายวัย 11-12 ปี ที่แต่งตัวชุดแปลกประหลาดไม่เหมือนคนที่รอบกาย ก็ดังสบถออกมา ขาที่ใส่รองเท้าหนังทหารที่ไม่พอดีเท้าเหมือนเคย ทำให้ยิ่งออกวิ่งในป่าแบบนี้ลำบาก ไม่รวมสัมภาระกระเป๋าที่ชักจะหนักกว่าที่เคย ไม่พอยังมี หนึ่งหญิงงามที่เขาอุ้ม หนึ่งเด็กชายที่ตัวเล็กกว่าราวๆ 5-6 ขวบปี กับ 1 เด็กทารกร้องอ้อแอ้ผูกไว้ที่ด้านหน้าอีก...

          ไอ้เรือหาย...อะไรมันจะงานงอกขนาดนี้ฟระ!!

          เสียงด่าดังอยู่ในใจ เวลานี้ไม่รู้เขาใช้แรงฮึกลูกบ้าแบบไหน ถึงได้ยกทั้งคนทั้งของวิ่งหนีกลุ่มคนนับสิบด้านหลังมาได้ไกลขนาดนี้ ถึงกระนั้น ก็ใกล้ถึงขีดจำกัด มือที่เริ่มชาทำให้เขาคิดหาทางออก เสียงคนที่ไม่รู้เขาไปติดหนี้มันตอนไหน ก็ดังกระชันชิดเข้ามาเรื่อยๆ...

          บ้าเอ๊ย! ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างได้ตายจริงๆแน่..

          "ไอ้หนูหัวซาลาเปา!..หยิบของในช่องหน้ามาหน่อยสิ!"

          "ช่องหน้า..ช่องอันใด?..ท่านพี่ท่านผู้อะไรของท่าน."เด็กชายผู้เกาะอยู่บนหลัง ถามด้วยความไม่รู้ ดวงตาเล็กๆเหมือนเม็ดแตงมองถุงย่ามหน้าตาประหลาดของพี่ชายตน ใบหน้าสับสนอะไรคือช่องหน้า..

          "บ้าชิบ...ต้องหาที่ซ่อนก่อน.."ไวเท่าความคิดดวงตาของเด็กชายที่แบกคน 3 คนก็รีบส่ายไปมา จนสังเกตุเห็นโพรงถ้ำไม่เล็กไม่ใหญ่มากใต้ต้นไม้ใหญ่ที่หากไม่มองดีๆจะไม่เห็นเพราะถูกพุ่มไม้ใหญ่ปิดบัง...ไม่ต้องให้เสียเวลาคิด เขาก็รีบพาตัวเองไปที่นั้นในทันที วางร่างของหญิงสาวที่เขาอุ้มมาลงบนพื้นว่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอดกระเป๋าพาเอาไอ้เด็กตัวดีนั้นลงมาด้วย มือรีบคว้าหยิบผ้าลายพรางมาคลุมปิดปากทาง แม้จะไม่เนียนเท่าใดนัก แลดูสิ้นคิดไปนิด แต่นี้ก็ฟ้ามืดแล้ว..อย่างน้อยพวกมันไม่น่าจะสังเกตุเห็นมากนัก..

          เด็กชายตัวโตในชุดประหลาดแทบกลั้นหายใจ มือจับร่างของเด็กชายตัวเล็กกว่าตนเอาไว้ด้านหลัง มือคว้าหยิบมีดสั้นคมกริบออกมา หากเพื่อฉุกเฉิน แทงพวกมันสร้างโอกาสหนีอีกครั้ง แม้ว่าจะไม่ไหวก็ต้องไหว..

          ยิ่งเสียงพวกมันดังกระชั้นชิน เขาก็ยิ่งเป็นกังวล เหงื่อเย็นค่อยๆผุดรวมกันไหลรินเป็นน้ำตกเย็นข้างขมับ..ภาวนาขอให้พวกมันอย่างเจอสถานที่แห่งนี้เด็ดขาด...

          "พวกมันไปอยู่ที่ไหนกันแล้วเนี้ย...บ้าจริง..."

          "เพราะแกนั้นล่ะปล่อยให้มันหนีไปได้ หากนายหญิงรู้เข้าพวกเราได้ตายแน่!"เสียงอีกคนดังว่า พวกมันมากระจุกรวมตัวกันยืนอยู่ตรงพื้นที่ไม่ไกลจากพุ่มไม้หน้าช่องว่างที่พวกเขาหลบ..ท่าทางไม่พอใจเป็นอย่างมาก...

          "ก็ใครจะรู้ว่าพวกมันจะคิดหนี...ชิชะ..อดีตลูกชายท่านแม่ทัพผู้นี้ แม้จะอายุเพียง 12 ปี แต่กลับเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวนัก..รู้ว่าสาวใช้ประจำตัวมารดาตนลอบพาตัวเอง แลมารดากับน้องชายน้องสาวมาขายในซ่องของเรา..ก็คิดแผนหลบหนี..."

          "หึ...อย่าว่าแต่เจ้าคิดดูถูกมันเลย..ข้าก็ไม่คิดเช่นเดียวกัน..ไหนนางสาวใช้บอกว่าให้ยาสลายพลังปราณแก่เด็กนั้นไปแล้ว..ตัวข้าสู้กับมันแทงไปก็หลายแผล กลับไม่ตาย ยังมีแรงโอบอุ้มมารดาและน้องชายน้องสาวมันอีก..คิดแล้วก็ให้ประหลาดใจนัก...ลางที..หากจับมันได้คราวนี้ สมควรเอามันไว้ใช้เป็นทาสพนันประลอง เป็นทีจะดีไม่น้อย.."

          "เช่นนั้นแล้ว..พี่ใหญ่ ข้าว่าเราออกตามหามันอีกสักหน่อยดีกว่า...มันก็บาดเจ็บ..เรี่ยวแรงตอนแรกอาจจะมาเพราะความคิดเอาชีวิตรอด เวลาผ่านไปนับแต่พวกเราวิ่งไล่ล่ามันก็ตั้งแต่ตะวันอยู่กลางหัว จนตอนนี้ตะวันตกดินแล้ว นับว่าหลายชั่วยามแล้ว ปานนี้คงอ่อนแรงเต็มทน..น่าจะหนีไปได้ไม่ไกล."ชายหนึ่งในกลุ่มกล่าวอย่างฮึกเฮิม เมื่อคิดตามพี่ใหญ่ว่า ไอ้เด็กลูกชายท่านแม่ทัพผู้นั้น อาจนำเงินให้พวกเขามหาศาลจากการจับมันลงพนันในลานประลอง

          "ดี..งั้นออกตามหา...อย่าได้จับตายเด็ดขาด คนแม่ ท่านแม่เล้าจะเอาไว้ขายในซ่อง ส่วนตัวแสบนั้นข้าจะเอาไว้ลงพนันงานประลอง ส่วนน้องชายน้องสาวมัน จะฆ่าหรือไว้ชีวิต ก็แล้วแต่สถานการณ์...ไปได้แล้ว!"เมื่อพี่ใหญ่ออกคำพวกลูกน้องก็พากันแยกตัว ออก แสงไฟสีส้มที่สาดมาให้เห็นผ่านผ้าลายพรางแลบทสนทนา ก็ทำให้คนที่หลบอยู่คิดหวั่นใจ เห็นทีอยู่ตรงนี้นานคงไม่เหมาะ..แต่จะขยับหนีไปไหนก็แลจะดูยากกว่าที่คิด..

          เด็กชายในชุดประหลาดกลั้นใจรอแสงไฟทั้งหมดสลายหายตัวไป ก่อนเริ่มขยับตัว มองสำรวจสถานที่ๆเขารอบๆแม้จะเห็นแต่ความมืดก็ตามที แต่ว่าก็ยังพอเห็นได้เลือนลาง..

          "พะ..พี่หมิง..."เสียงเล็กๆของเด็กชายดังอยู่ข้างกาย ทำให้เด็กชายตัวโตกว่ารีบส่งเสียงตอบทันที

          "ชู่..อย่าส่งเสียง พวกมันยังไปไม่ไกล พวกเราควรหลบอยู่ในนี้ก่อน...จับมือชายเสื้อพี่ไว้ อย่าได้ปล่อยล่ะ.."เขาพูดน้ำเสียงแผ่วเบา แม้จะไม่เห็นหน้าของเด็กน้อย ไม่รู้ว่าพยักหน้ารับคำหรือไม่ แต่เสียงรอดเบาๆ อือ คำหนึ่ง คิดว่าน่าจะตกลงแล้ว...ก็ได้เวลานั่งพักเสียหน่อย แล้วค่อยไตร่ตรองคิดจะทำอะไรต่อไป.. 

          ไม่สิ..ควรคิดก่อนว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงนี้มันคืออะไรกันแน่...

          เด็กชายแต่งตัวประหลานตัดสินใจนั่งย้อนคิดเอนหลังติดกับสิ่งที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นผนัง สัมผัสจับชายเสื้อยังมีอยู่ทำให้รู้ว่ายังมีเด็กน้อยหนึ่งคนทรุดนั่งข้างกายเขา เจ้าตัวเลยต้องขยับมือดึงอีกฝ่ายเข้ามาโอบกอดเอาไว้ เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะหวาดกลัว พลันชั่วขณะก็นึกได้ถึงอีก 1 ชีวิตที่เขาจับดึงห่อผ้ามามัดไว้ที่อก ถึงว่าทำไมมันหนักๆ

          ไวเท่าความคิดเขาก้มลงมองอกตัวเอง เห็นก้อนแป้งน้อยยังนอนหลับสงบนิ่ง และเพื่อความแน่ใจเลยลองเอานิ้วอังดู ก็พบยังไม่หมดลง ให้ตายเถอะ..เจ้าเด็กทารกนี้ ขี้เซาไปแล้วไหม..

          "พี่หมิงเซียน..พะ..พวกเราจะทำยังไงต่อไปดี..ทะ..ท่าน..ฮึก..ท่านแม่ก็.."ไม่ทันที่เสียงเล็กข้างกายจะพูดไปมากกว่านี้ คนที่ตัวใหญ่กว่าเช่นเขาก็ออกเสียงแทรกขึ้นมาก่อนเหมือนตัดความรำคาญ

          "เช้าค่อยคิด..ไอ้หนูนอนซะ.."เขากล่าวจบก็หันไปมองเด็กเล็กที่เหมือนหันมาสบตา ด้วยเห็นแก้วตาประกายนั้น ก่อนจะเห็นหัวเหมือนขยับพยักหน้า แล้วทรุดลงนอนทับตักเขา ไม่เลว อย่างน้อยก็ยังเชื่อฟัง...

          เด็กชายพ่นปล่อยลมหายใจออกมา เอนกายอีกคราหนึ่งถอดถอนใจ คราวนี้ได้เวลาย้อนคิดอย่างจริงจัง


          มันเหมือนว่าเป็นเพียงภาพฝันที่ก่อนหน้าเขากำลังอยู่ในเมืองที่กำลังจะกลายเป็นนรกบนดิน เพราะผู้คนกลายเป็นสัตว์ประหลาด ไล่ฆ่ากันเอง พุ่งกัดกินเนื้อสดๆจนสิ้นใจ และลุกขึ้นมาเป็นผีไล่กัดกินผู้อื่นต่อ นิยามประมาณผีดิบซอมบี้ในหนังก็ไม่ปาน..

          เขาเป็นนายทหารอยู่สังกัดหน่วยพิเศษ ได้รับภารกิจสำคัญให้เข้าไปในโรงพยาบาลที่แท้จริงเป็นสถานบันวิจัยลับ  จำได้ว่าหน่วยของเขาหลังจากต่อสู้กับพวกผีลืมหลุมพวกนั้นแล้ว ต้องเสียสละชีวิตไปหลายคน จนสุดท้ายเหลือเพียงเขาที่เป็นความหวังของหน่วยที่จะเอาข้อมูลลับพวกนั้นออกมา เขาจำได้ว่าตัวเองหนีและก็หนี หาทางออกจากโรงพยาบาลบ้าๆนั้นอยู่จนแทบคิดว่าจะไม่มีทางออกจริงๆ จากอาวุธที่ครบมือ ก็เหลือเพียงแต่มีดหนึ่งสั้นหนึ่งเล่ม และของยังชีพในกระเป๋าพวกอาหารและเครื่องมือเครื่องใช้พื้นฐาน..กับระเบิดแสง..

          อา...ถ้าหยิบมาเยอะกว่านี้ก็ดีหรอก...

          แต่นั้นไม่ใช่ประเด็น เมื่อสิ่งที่สำคัญที่สุดในความทรงจำที่เขาพอจะนึกออก คือเขาที่ได้ทุกคนในหน่วยช่วยเหลือ ได้หัวหน้าสละชีพตัวเองเพื่อดันเขาให้หนีเข้ามาอยู่ในช่องแอร์นี้ได้

          จู่ๆก็มาโผล่เหนือชั้นประหลาดที่พอมองลอดแล้วก็ไม่เห็นอะไรนอกจากผนังสีขาว..อาจเป็นเพราะตอนนั้นทัศนวิสัยของเขาแคบเกินไป...ทำให้เขาไม่เห็นว่าบนชั้นนั้นมีคนอยู่ถึง 2 คน...

          ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาถีบช่องแอร์ออกไปแล้ว 2 คนที่อยู่บนชั้นนั้นจะนิ่งเฉย จนพอเขาหันไปมอง ตัวเขาถึงได้ตกใจจนถอยหลังหนี...ภาพคนตายที่พุ่งเข้ามาหลอนเขาชั่วขณะ ก่อนที่เสียงของผู้หญิงในชุดประหลาด เหมือนหลุดมาจากหนังจีนกำลังภายใน จะดังเรียกสติเขา..

          "มีคนรอดด้วยเจ้าค่ะคุณหนู.."เสียงและท่าทาง แม้จะดีใจ แต่ท่าทางหน้าตาไม่ได้แสดงตามไปด้วย..ไม่สิ..เขาเห็นรอยยิ้มปรากฎอยู่หน่อยๆ แต่ว่านั้นมันไม่ใช่ดีใจ แต่เป็นเย้ยหยัน..

          "หือ?..นึกว่าจะไม่มีอะไรสนุกให้ดูแล้วเสียอีก..."เสียงของเด็กผู้หญิงที่นั่งอยู่บนเตียงกว้าง หากอีกฝ่ายไม่อยู่ในชุดคนไข้ พวกเขาคงคิดว่าที่นี้ไม่ใช่ชั้นที่อยู่ในโรงพยาบาลแล้วกระมั่ง..

          "พะ..พวกคุณ..เป็นใครน่ะ.."เขาคว้ามีดสั้นที่ซ่อนเอาไว้ที่ข้างหลังออกมา...มองคนทั้งคู่อย่างระแวง

แน่ละ..ไม่มีคนดีที่ไหน มีท่าทางแบบนี้ใน ขณะที่นอกหน้าต่างบานใหญ่นั้นสะท้อนภาพเหตุการณ์ที่ราวกับโลกกำลังล้มสลายหรอก.. เสียงกรีดร้อง ภาพไฟไหม้ เสียงครางของพวกซอมบี้..ทั้งหมดนั้นดังต่อเนื่อง จนราวกับอยู่ในนรก...ไม่แปลกที่จะนึกหวาดกลัว ยิ่งเมื่อคนตรงหน้าเขาทั้ง 2 คนเป็นเด็กกับผู้หญิงด้วยแล้ว..ยังไงก็ประหลาดเกินไป...

          ทว่าไม่ทันที่เขาจะได้ละสายตาจากคนทั้งคู่ ก็ราวกับตัวเขาถูกตัดภาพ เห็นตัวเองนอนแทบเท้าหญิงสาวแต่งตัวหนังจีนสีม่วง ใบหน้าของเธอดูสนุกสนานกับใบหน้าของเขา ที่ซีดขาว ไม่ใช่แค่พักผ่อนและเสียเลือดเท่านั้น แต่ทุกอย่างมันดูแปลกเกินไป..มือของเขาพยายามกำมีดในมือ แต่มันก็ไม่ขยับเลย..ร่างกายของเขาทั้งร่างราวกับหนักเป็นตะกั่ว...ขยับไม่ได้..แม้แต่นิดเดียว..

          "คุณหนู อยากให้เขามอบความบันเทิงแบบไหนให้คุณหนูดีเจ้าค่ะ?"หญิงสาวกล่าวก่อนจะเหมือนเห็นบางสิ่งบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมทหาร..

          "เอ๋..เหมือนเจ้าจะมีของสำคัญติดมาด้วยนะ..พ่อหนุ่มน้อย."เสียงหญิงสาวกล่าวพลางขยับหยิบแท็บเล็ตขนาดเล็กที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษที่สามารถพับได้ให้มีขนาดเท่ากับมือถือ..แท็บเล็ตที่หน่วยของเขาแลกมาด้วยชีวิต..

          "อะ..เอามา..เอามานะ! เอาคืนมา!..อึก.."เขาพยายามร้องตะโกน พยายามสั่งให้ร่างกายขยับเพื่อแย่งมันมา ....ใช่..เขาต้องแย่งมันมา...เอามันคืนมา...

          '..เมฆ...นายต้องรอดไปให้ได้นะ'

          'หะ..หัวหน้า!...ไม่นะครับ..ผมจะดึงหัวหน้าขึ้นมา...จับมือผมเอาไว้สิครับ!!'มือของผม..หัวหน้า..ครั้งนี้..ช่วยจับมันที...ช่วยจับมือของผมทีเถอะ!!!

          'เร็วเข้าสิครับ!!..หัวหน้า!!'

          'เพียะ!'

          'อะ..'

          'ขอโทษนะเมฆ...ที่ครั้งนี้..ฉันก็จับมือของนายไว้ไม่ได้อีก..'

          'หัวหน้า!!!!'

          "อะ...เอา..เอามันคืนมานะ!!"เอาของสำคัญที่หัวหน้าฝากเขาเอาไว้....สละเพื่อมัน!!..สละมือที่จะคว้าจับมือของเขาไว้อีกครั้ง..ทว่าราวกับโชคชะตากลั้นแกล้งเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า..เมื่อมันกลับไม่เป็นผล..ของสำคัญนั้นถูกส่งจากมือหญิงสาวแต่งตัวประหลาด ไปหยั่งเด็กหญิงในชุดคนไข้ที่รับมา

          เธอมองมันก่อนจะขยับริมฝีปากยกยิ้ม "โลกใบนี้จบสิ้นแล้ว...ต่อให้มีของสิ่งนี้ไป..ก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา..เพราะโลกใบนี้ ฉันเบื่อที่จะเฝ้ามองมัน..." คำพูดปริศนาที่ออกมาจากปากเด็กหญิงสร้างความสับสน ไม่เข้าใจ...

          โลกใบนี้..หมายความว่ายังไง..เฝ้ามอง..งั้นหรอ..

          "มะ..หมายความว่ายัง..อึก..ไง.."

          "หมายความว่าโลกใบนี้คือผลงานที่ผิดพลาด... แต่ก็นะ เห็นแก่ความพยายามที่ตัวประกอบอย่างนายดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป..ฉันจะมอบชีวิตใหม่ให้ก็แล้วกัน.."เด็กหญิงว่าพลางขยับนิ้วชี้ไปที่ชั้นหนังสือ..."เอาเรื่องนั้นก็แล้วกัน...ลู่หมิ่ง"

          "เจ้าค่ะคุณหนู.."สิ้นเสียงของหญิงสาวที่ทับตัวเขาไว้ เหตุการณ์น่าเหลือเชื่อก็บังเกิดขึ้น หนังสือเล่มหนึ่งลอยมาใส่มือของเด็กหญิง..ราวกับมีเวทยมนต์..

          "คิกๆ...เรื่องนี้น่ะ ถูกเขียนโดยนักเขียนคนหนึ่งที่น่าสนใจมากๆ..ทว่าเรื่องราวกับน่าขัดใจหลายอย่าง..คู่หยวนหยางถูกแยกออกเพราะการเมือง ทนอยู่กันอย่างมีความรู้สึกเจ็บปวดลึกๆ ก่อนถูกทำลายสิ้นเมื่อมีคนต่างโลกเข้าไปสิงร่างองค์หญิงตัวปัญหา..สุดท้ายนอกจากจะแยกคู่หยวนหยางแท้จริงแล้ว ยังทำลายชีวิตผู้อื่นจนเสียชิบ..นี้คือมุมมองของฉันน่ะนะ.."เด็กหญิงลูบไล้ปกหนังสือนั้นอย่างรักใคร่..

          "ในเมื่อคนต่างโลกสร้างปัญหาแก่โลกอื่น..ก็สมควรส่งคนต่างโลกไปเพิ่มอีกสักคน.."สิ้นคำของเด็กหญิงหนังสือก็ค่อยๆลอยมาใส่มือของหญิงในชุดประหลาด....เวลานั้นเองที่เขาได้เห็นว่าปกหนังสือเขียนว่าอะไร...

          'หลงภพมาเจอรัก' เขียนโดย กัญจนา..

          นี้มัน...ไม่ใช่นิยายที่ได้รับความนิยามก่อนโลกนี้จะกลายเป็นนรกบนดินหรอกหรือ!!

          ความตกตะลึงของเขาอยู่ได้ไม่นาน ความรู้สึกร้อนจนเหมือนถูกเผาก็แทรกขึ้นมา เวลานั้นเขากรีดร้องดังขนาดไหนไม่อาจจดจำได้..ทว่าสิ่งที่พอจำได้..เพราะเขาจ้องมองตาไม่กระพริบก็คือภาพใบหน้าของหญิงที่ยืนทับตัวเขาเอาไว้..

          โดยไร้เสียงที่จะออกจากปากได้..ราวกับทุกอย่างถูกดูดออกไป..ทั้งลมหายใจ ทั้งเสียง...ทุกอย่างกำลังจะดับลง..นี้เขากำลังจะ..ตาย..

          "ชีวิตในโลกนั้นอาจลำบากสักหน่อย..เอาอย่างนี้..ข้าจะส่งเจ้าไปพร้อมกับของที่เจ้ามี ณ ตอนนี้แล้วกัน..ขอให้สร้างความบันเทิงที่สุดแสนประทับใจให้กับคุณหนูของข้าด้วยล่ะ...คุณเมฆา.."

          "อ๊ากกกกกกกกกกกกก"


          "เฮือก!!"ดวงตากลมโตของเด็กชายวัย 12 ปี ผู้สวมชุดประหลาดเบิกกว้างขึ้นมา ความรู้สึกราวกับถูกน้ำสาดใส่จนใบหน้ารู้สึกเย็นในชั่วขณะหนึ่งนั้น...

          "นี้เรา..ฝะ..ฝันไป..ฝันไปอย่างนั้นหรอ.."ฝันถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่จะตื่นมาท่ามกลางความสับสนของเด็กชาย 1 คนที่เขย่าร่างเขา เด็กนั้นร้องไห้เรียกเขาต้าเกอ..เรียกเขาพี่หมิงเซียน จนน่าตกใจ ตามติดมาด้วยเสียงโวยวายจากด้านบนเนินหิน....

          ตอนนั้นคิดแล้วก็ให้ความรู้สึกปวดหัว..ไม่รู้เพราะว่าก่อนหน้านี้หนีซอมบี้จนชินหรือไม่..ทำให้ร่างกายของเขาไปก่อนความคิด...สัญชาตญาณร้องบอกว่าให้เขาหนี...ให้ลุกขึ้นวิ่งเดี๋ยวนี้!

          แต่เพราะว่าเด็กชายที่เขย่าตัวเขา ร้องเรียกเขา...แม้ไม่ได้ศัพท์นัก แต่ก็มีคำว่าท่านแม่และน้องน้อย..นั้นทำให้เขากวาดตามองไปหยั่งรวดเร็ว...เห็นห่อผ้าที่ห่มกายทารก เขาก็คว้ามาเป็นสิ่งแรก ผูกมัดไว้กับตัว กระเป๋าที่คว้าด้วยความเคยชิน ก่อนจะหันไปเจอกับหญิงสาวหน้าตาดี ที่เด็กนั้นเรียกว่าแม่...

          มหกรรมเอาตัวรอดบ้านไหน มันหนักหนาแบบนี้..!!

          เขาได้แต่ยกมือกุมขมับ หิวคิดถึงสิ่งที่จะต้องทำต่อไป..ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และอะไรเกิดขึ้นบ้าง คนพวกนี้เป็นใคร...ถึงจะดูเด็ก และจากคำเรียกขานจะฟังชัดเจน แต่ใช่ว่าเขาควรไว้ใจเลยไหมล่ะ..ขนาดเด็กผู้หญิงในชุดคนไข้ยังทำให้เขามาอยู่ที่นี้ได้เลยนิ?

          "ถ้ามีอะไรบอกใบ้สักหน่อยก็ดีสิ"คำพูดเปรยกับตัวเองของเขายังไม่จบคำดี ก็มีบางอย่างตกกระแทกใส่หัวของเขาจนเกือบเผลอร้องเจ็บออกมา "มันอะ...ไรน่ะ.."

          ดวงตาของเบิกกว้างก่อนจะเปลี่ยนเป็นกระตุกถี่ ....เมื่อสิ่งที่ตกลงมือคือหนังสือเล่มหนึ่ง...

          'คู่มืออธิบายโลก หลงมิติมาเจอรัก ฉบับย่อ..เขียนโดย ลู่เมิ่ง'

       นี้มันเรื่องเวรอะไรกันฟระครับ!!!!!!

TBC
          กระอักเลือด/แอบมาเปิดเรื่องเอาไว้ก่อน ไม่รู้จะเขียนต่อเมื่อไร แต่ยังไงจะรีบมาเขียนให้เร็วที่สุดนะค่ะ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นะ เรื่องนี้อาจจะมีตะกุกตะกัก ไม่สมจริงบ้างอะไรบ้าง เพราะอารมณ์มันอยากเขียนขึ้นมา แต่หวังว่ามันจะมอบความสนุกให้กับท่านผู้อ่านไม่มากก็น้อย ขอฝากผลงานชิ้นนี้ไว้ในหัวใจของท่านผู้อ่านอีกเรื่องนะค่ะ แล้วพบกันใหม่ ไม่นานเกินรอค่ะ /แล้วเจอกัน!!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 627 ครั้ง

496 ความคิดเห็น

  1. #493 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 15:17

    ขำความมหกรรมเอาตัวรอดดดดด

    #493
    0
  2. #481 LISIATANAFIA (@LISIATANAFIA) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 11:20
    ขัดใจ ตรง คะ ค่ะ นี่แหละ โถ่
    #481
    0
  3. #446 Blueheart (@Bananabaot) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 18:20
    บทพูดฟังดูไทยโบราณมากกว่าจีนโบราณอีกนะคะ555
    #446
    0
  4. #422 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 16:41
    ท่านแม่ สู้ๆ
    #422
    0
  5. #245 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 20:13
    พล็อตดีเว่ออ ติดตามนะคะ
    #245
    0
  6. #162 Littleflake (@pwis23) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 13:51
    ยังมีคำผิดอยู่นิดหน่อยน้าาา
    #162
    0
  7. #151 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 02:07
    จริงงง คนต่างโลกก็คือเปลี่ยนเรื่องทั้งหมด แม่ทัพก็ใจร้ายไม่สืบสวนก่อนลงโทษเลย
    #151
    0
  8. #137 marionette202 (@marionette202) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 19:32
    เยี่ยม ให้คู่มือมาด้วย5555
    #137
    0
  9. #95 aka-ae (@aka-ae) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 18:46
    ติดตาม
    #95
    0
  10. #47 นัnอ่าnlงา_Bk (@099987606543) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 01:26
    ชอบ ปูเสื่อรอเลย+-+
    #47
    0
  11. #5 S2O3 (@sornsawanean) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 09:35
    รอออออ
    #5
    0
  12. #1 Skyandcr12 (@Skyandcr12) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 19:04

    เอ้ารอเด้อ
    #1
    1
    • #1-1 เต่าพลูโต (@YaoiYean1412) (จากตอนที่ 1)
      15 กันยายน 2562 / 13:13
      คืองงนิดๆว่ามันอะไรยังไง

      โลกก่อนที่เมฆจากมาที่เปนซอมบี้นิชื่อเรื่องว่าไรคะอยากอ่านเหมือกัน

      ใครรู้บอกเราที่เรางง
      #1-1